Γιατί δεν προχωράνε οι μεταρρυθμίσεις;

Η Τυραννία του status quo

Και φυσικά δεν μιλάμε για την σημερινή κυβέρνηση από την οποία προφανώς και δεν θα περιμέναμε να κάνει καμμία μεταρρύθμιση. Αλλά για τις λεγόμενες δεξιές κυβερνήσεις που κάνουν -όταν κάνουν- μεταρρυθμίσεις με το σταγονόμετρο και συνήθως πολύ πολύ μικρότερες από εκείνες που υπόσχονται.

Εδώ έρχεται η ιδέα του Μ. Φρήντμαν για την τυραννία του status quo. Οι άνθρωποι πολλές φορές και πολύ συχνά διαμαρτύρονται για το πώς έχουν τα πράγματα στη ζωή τους και γύρω τους. Δεν τους αρέσουν. Το παράδοξο όμως είναι ότι συνήθως δεν τα αλλάζουν κιόλας. Γιατί η αλλαγή δεν τους αρέσει ακόμα πιο πολύ. Τους φοβίζει.

Αν συνυπολογίσουμε βέβαια και το ότι οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις συνήθως προσπαθούν να αλλάξουν κάτι (όπως είναι λογικό αφού πρόκειται για μεταρρυθμίσεις) που είναι παγιωμένο για καιρό (πολύ ή περισσότερο) και πως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν στηρίξει τη ζωή τους και τα συμφέροντά τους σε αυτό το status quo και έχουν πολύ μεγαλύτερο και αμεσότερο κίνητρο να αποτρέψουν την αλλαγή του από αυτούς που θα ήθελαν να το ανατρέψουν...

Καταλαβαίνει κανείς τότε γιατί το «φυσιολογικό» για μια μεταρρύθμιση είναι να μη γίνει ποτέ, να μην ξεκινήσει ή να μην εφαρμοστεί στην πορεία (ή να εφαρμοστεί με τρόπο που ουσιαστικά δεν θα έχει καμμία αξία και άρα θα είναι μόνο στο όνομα μεταρρύθμιση και στην λαική κατανάλωση. Θα έχει κάνει τόσο θόρυβο που αυτό θα μείνει αλλά θα είναι πολύ δυσανάλογος από αυτό που πραγματικά έγινε).

Για να γίνει άρα μια μεταρρύθμιση όσο ακόμα αυτή εξαρτάται από την πολιτική και τους πολιτικούς (γιατί το ιδανικό στην κλασική φιλελεύθερη αντίληψη δεν είναι τόσο η μεταρρύθμιση όσο η απορρύθμιση, ο κατά το δυνατόν δηλ αποκλεισμός και περιορισμός του ρόλου του κράτους στα απολύτως αναγκαία ή στο τίποτα): Χρειάζονται μεταρρυθμιστές, άνθρωποι όχι απλά τεχνοκράτες -που να ξέρουν το πώς να αλλάξουν κάτι- αλλά κυρίως ριζοσπάστες -άνθρωποι που να πιστεύουν με όλη τους την καρδιά -σχεδόν δογματικά- σ’ αυτό που είναι να κάνουν και να είναι έτοιμοι να το υπερασπιστούν, χωρίς να σκεφτούν καθόλου το κόστος για την πολιτική τους καριέρρα.

Οι πολιτικοί που ο κόσμος χαρακτηρίζει «μετριοπαθείς» και στην πραγματικότητα είναι μέτριοι δεν κάνουν γι αυτό. Αφού ακόμα και οι πιο θερμοί πολλές φορές καταντούν μέτριοι μετά από μια μικρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Χρειάζεται οπότε κάτι το εξαιρετικό.

Μίλτον Φρήντμαν

Σημείωση: Η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, η ΝΔ εξέλεξε νέο αρχηγό την προηγούμενη εβδομάδα. Ελπίζουμε και ευχόμαστε να αποδειχθεί ένας άνθρωπος που θα εμπνεύσει και θα οδηγήσει την χώρα σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις οι οποίες είναι γι αυτήν ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Αυτοσκοπός η Ενότητα;

Αυτοσκοπός είναι να μείνει ένα κόμμα ενωμένο ή να επιτελεί τον σκοπό για τον οποίον υπάρχει;;
Ή να το πω αλλιώς ο σκοπός είναι να είναι ένα κόμμα ενωμένο και δυνατό για να παράγει πολιτική, για να πηγαίνει μπροστά τη χώρα (σύμφωνα με τις ιδέες που αυτό θεωρεί σωστές εν πάση περιπτώσει) ή να είναι ενωμένο για να διατηρούνται οι ισορροπίες ανάμεσα στις βαρωνείες, στα πολιτικάντικα συμφέροντα και στην διαχείριση του κρατισμού και της διαφθοράς;;

Και κάτι άλλο: γιατί πια τόσο η ενότητα θεωρείται η υπέρτατη αξία πάντοτε (εις βάρος άλλων αξιών όπως είναι ας πούμε η πρωτοβουλία) και η οποιαδήποτε διαφωνία θεωρείται διασπαστική της ενότητας; Λες και η οποιαδήποτε διαφωνία μπορεί να γίνει μόνο στο πλαίσιο της ίντριγκας και μικροπολιτικών επιδιώξεων και ποτέ χάριν ιδεών και πραγματικού ενδιαφέροντος;

Μήπως είναι δείγμα κι αυτό της παθογένειας της πολιτικής μας ζωής; Και πιο συγκεκριμένα του αρτηριοσκληρωτισμού αυτού του κομματιού της που υποτίθεται αντιπροσωπεύει την Κεντροδεξιά;; Γιατί όλα αυτά δεν θυμίζουν στην πραγματικότητα κεντροδεξιές αξίες, αλλά άλλες πολύ πιο προς τα αριστερά...

Ιδιωτικοποίηση των Κομμάτων

Τα κόμματα στην Ελλάδα είναι σαν το Δημόσιο. Αυτό έχουν άλλωστε ως πρότυπο, αυτό διαχειρίζονται, απ αυτό δανείζονται (αγύριστα) και γενικά αυτό μόνο ξέρουν. 

Δεν υπάρχει στα κόμματα το υγιές κίνητρο του κέρδους που υπάρχει στους ιδιωτικούς οργανισμούς. Δεν υπάρχει η ανησυχία για την επιβίωση, για την επιτυχία, για την αποτελεσματικότητα, για την καλύτερη αξιοποίηση όλων των διαθεσίμων πόρων, για την εξεύρεση καινούργιων και για την ορθολογική βελτιστοποίησή τους.

Φαίνεται αυτό και στις σημερινές εκλογές της ΝΔ, ανεξάρτητα από το όποιο τους αποτέλεσμα. Φαίνεται αυτό σε όποιον έχει μια μικρή πείρα από τα κόμματα και τους κομματικούς μηχανισμούς. Αυτό που νοιάζει περισσότερο τους ανθρώπους τους είναι το πώς θα κρατηθούν οι εσωτερικές ισορροπίες, πώς θα είναι στο τέλος όλοι ευχαριστημένοι. 

Μόλις και ανάγκη να πει κανείς ποιά θα ήταν η λογική εξέλιξη των εκλογών της ΝΔ αν τα στελέχη της ενδιαφέρονταν πρωτίστως και ψυχρά 

• για το ποιός είναι ο ικανότερος για να οδηγήσει το κόμμα τους στην εξουσία (αντικειμενικός σκοπός ενός πολιτικού κόμματος -και μάλιστα στο να ασκήσουν πραγματική εξουσία, να εφαρμόσουν τις ιδέες και τα οράματα που υποτίθεται έχουν και είναι απαραίτητα σε ένα κόμμα- όχι απλώς να διαχειριστούν το Δημόσιο, τις προσλήψεις και τα λεφτά των ευρωπαικών προγραμμάτων) 

• και ο ικανότερος για να οδηγήσει την πατρίδα στην ευημερία (αυτός είναι ο απώτερος αντικειμενικός σκοπός ενός -πατριωτικού τουλάχιστον- κόμματος: το καλό της πατρίδας).

Τα κόμματα στην Ελλάδα είναι σαν την επάρατο. Αναπτύσσονται εις βάρος του συστήματος από το οποίο τρέφονται, από το οποίο αντλούν λόγω ύπαρξης. Ακριβώς όπως οι δημόσιοι οργανισμοί.

Και όπως και στο Δημόσιο, αυτό είναι που κρατά την αποτελεσματικότητα αυτών των οργανισμών πολύ πίσω. Αντί να επιτελέσουν τον σκοπό τους όσο γίνεται αποτελεσματικότερα λειτουργούν απλά και μόνο για να διαιωνίσουν την ύπαρξή τους. 

Και ποιός είναι ο σκοπός των κομμάτων; Να πηγαίνει μπροστά η δημοκρατία και η οικονομία και κατ' επέκταση η κοινωνία. Αντί γι αυτό γίνονται στην πραγματικότητα ανασταλτικοί παράγοντες για όλα αυτά. Ο λόγος ύπαρξής τους όπως και των περισσότερων υπηρεσιών του δημοσίου δεν θα υπήρχε αν αυτά λειτουργούσαν στον ελεύθερο ανταγωνισμό και δεν προστατεύονταν από το κράτος με το αποκλειστικό προνόμιο -και τα χρήματα- να ασχολούνται με την δημοκρατία και την οικονομία μας. Και φυσικά θα έκαναν περισσότερο καλό παρά κακό στον σκοπό που υποτίθεται εξυπηρετούν, αν διαλύονταν.

Φυσικά θα πει κανείς ο κάθε οργανισμός ιδιωτικός ή δημόσιος αυτό δεν επιδιώκει πρώτα; Το δικό του συμφέρον και την επιβίωσή του; Όντως, υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά όμως: Τα κόμματα στην Ελλάδα ως δημόσιοι οργανισμοί (καλύτερα ως οργανισμοί του Δημοσίου) έχουν το αντικείμενο της εργασίας τους έτοιμο, δεν είναι υποχρεωμένα να το αναζητήσουν και άρα να βελτιωθούν για να το κάνουν αυτό αποτελεσματικά. Είναι δομημένα ώστε να διαχειρίζονται κάτι ήδη έτοιμο. Δεν χρειάζεται να κάνουν προσπάθεια γι αυτό, για να το προσελκύσουν, όπως θα έκανε μια ιδιωτική επιχείρηση ή οργανισμός. Απλά δεν χρειάζεται. Και όπως δείχνουν οι οικονομικοί νόμοι όταν μια αγορά λειτουργεί στρεβλά, δεν μπορεί να προσφέρει το προιόν που η κοινωνία θα χρειαζόταν.

Ιδιωτικοποίηση λοιπόν. Απαραίτητη και στην δημοκρατία. Αλλιώς μην περιμένουμε ελευθερία. Κτίσιμο των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος σε τελείως διαφορετικές βάσεις: "ιδιωτικοοικονομικές". Βάσεις δηλαδή κοινής λογικής.

Γιατί οι Εκλογές της ΝΔ μετράνε

Γιατί οι Εκλογές της ΝΔ μετράνε (για όλους μας)

Καλώς ή κακώς οι αυριανές εκλογές στη ΝΔ αφορούν πολύ περισσότερο κόσμο από κάποιον που θα αυτοπροσδιοριζόταν ως Νεοδημοκράτης. Για όποιον δεν αυτοπροσδιορίζεται ως Αριστερός, είναι η ευκαιρία να εκλεγεί αυτός που θα αντιμετωπίσει τον Τσίπρα και τις συνέπειες που έχει η παραμονή της Αριστεράς και των πολιτικών της στην εξουσία. 

Θα πει κανείς καλά δεν θα μπορούσε να αναδειχθεί αυτός από κάπου αλλού; Θά 'πρεπε να είναι από το χρεωκοπημένο (και κυριολεκτικά) κόμμα της Νέας Δημοκτατίας;

Δυστυχώς η ιστορία μάς έχει δείξει πως έτσι λειτουργούν τα πράγματα στην πατρίδα μας. Ότι ο κόσμος ακολουθεί όποιον θα πάρει το μαντρί. Δεν ακολουθεί πρόσωπα, πολύ δε περισσότερο δεν ακολουθεί πολιτικές επιλογές. Ακολουθεί ουσιαστικά μηχανισμούς. Συναισθηματικές προσκολλήσεις και ρουσφέτια (Αυτό το κόμμα ψηφίζουμε τόσα χρόνια ή/και αυτό μάς διόρισε/μας έδωσε ψωμί πώς θα ψηφίσουμε τώρα τον άλλο;) Πρόσφατα παραδείγματα πολλά. Σαμαράς, Ντόρα, Αβραμόπουλος. Έξω απ το κόμμα "χάθηκαν". Ο Σαμαράς πχ με την Πολιτική Άνοιξη. Την θυμάται κανείς; Όταν επανήλθε όμως στη ΝΔ έγινε αρχηγός!

Βέβαια κάποια στιγμή θα πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό. Αλλά το πώς είναι κι αυτό ένα από τα στοιχήματα της αυριανής κάλπης. Όπου αξίζει να συμμετέχουμε. Όχι για τη Νέα Δημοκρατία. Αυτή είναι απλά ένα πολιτικό σχήμα (καλώς ή κακώς μάλλον ξεπερασμένο). Αλλά για τις αξίες στις οποίες πιστεύουμε και για το μέλλον μας. Αν μπορούμε ακόμα κάτι να σώσουμε.

Αν είχαμε όπλα

Γράφει μια Αμερικανίδα φίλη...7 άνθρωποι σκότωσαν 130 ανθρώπους.. Πόσοι νομίζετε θα είχαν σκοτωθεί αν στη Γαλλία ίσχυε το δικαίωμα της Οπλοκατοχής;

Όντως. Μια παράμετρος που δεν την κοιτάμε καν. Όταν τα όπλα είναι παράνομα, μόνον οι παράνομοι έχουν όπλα......