Ψαράδες είμαστε όλοι μας παιδιά...

"Επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον"

Ψαράδες είμαστε όλοι μας παιδιά με δίχτυα, πετονιές και παραγάδια έλεγε ένα παλιό χριστιανικό τραγουδάκι. Και αν και φυσικά τα τραγούδια αυτά του κατηχητικού θεωρούνται πλέον από πολλούς ξεπερασμένα και άξια χλευασμού, αποτυπώνουν ένα πολύ ωραίο μήνυμα, που στην εποχή μας το έχουμε χάσει..Όλοι οι χριστιανοί είμαστε εν δυνάμει ιεραπόστολοι: μάρτυρες της Αναστάσεως (Πρ 1,22), οφείλουμε να είμαστε πάντοτε έτοιμοι (Α'Πε 3,15) ώστε να δίνουμε απολογία για την ελπίδα μας, για την πίστη μας. Δεν είναι μόνο των γεροντάδων και των παπάδων καθήκον αυτό.. Βέβαια ίσως αυτό να μας δυσκολεύει και να μας ξεβολεύει λίγο καθώς συνηθίσαμε στην πνευματική κατανάλωση.. Χρειάζεται όμως και κάποιος να εργαστεί, για να υπάρχει η προσφορά του θείου λόγου, η καταγγελία της Αναστάσεως του Ιησού Χριστού, και σε αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να προσφέρουμε όλοι μας, όσο μπορούμε, με ό,τι χαρίσματα μάς έδωσε ο Θεός στον καθένα μας. Αν πιστεύουμε, δεν μπορούμε να το κρατήσουμε για τον εαυτό μας...

Το Σεμνό Ντύσιμο

Θα είμαι ειλικρινής: οι συζητήσεις περί σεμνότητος με κάνουν να νοιώθω λίγο άβολα.
Είμαι άντρας και ας μην κρυβόμαστε: οι χριστιανικοί μας κανόνες σεμνότητος είναι αρκετά σεξιστικοί, ρίχνοντας πολύ μεγαλύτερη ευθύνη στις γυναίκες παρά στους άντρες.
Οι περισσότεροι από μας έχουμε μεγαλώσει σε μια κουλτούρα όπου οι άντρες ανεξάρτητα τού πόσο ελκυστικό σώμα μπορεί να έχουν μπορούν και κυκλοφορούν στην παραλία με τα μαγιώ ή τα σωρτσάκια χωρίς καν να χρειαστεί να σκεφτούν για το τί μπορεί να προκαλούν στις γυναίκες που θα τους βλέπουν.

Ναι ξέρω θα μου πείτε αυτό είναι επειδή οι άντρες ερεθίζονται πιο εύκολα από τις γυναίκες με κάτι που θα δουν. Όλοι το λέμε αυτό. Αλλά πόσο αλήθεια είναι; Μήπως θα μπορούσε να είναι ότι οι γυναίκες έχουν και πιο υψηλές απαιτήσεις (πιο υψηλά standards) για να θεωρήσουν κάτι ελκυστικό σε έναν άντρα και είναι πιο διστακτικές συνήθως στο να το εκφράσουν;

Θα μπορούσε μήπως να είναι όμως και ότι στην κουλτούρα μας το ανδρικό σώμα  --σε όλα τα διαφορετικά επίπεδα ελκυστικότητας--  δεν θεωρείται ταμπού (κάτι τόσο τρομερό) όταν είναι ακάλυπτο;


Το να βλέπεις έναν άντρα ημίγυμνο στην τηλεόραση ποτέ δεν εθεωρείτο ας πούμε πορνογραφία (ακατάλληλο). Ακόμα και όταν το NYPD Blue έδειχνε καμμιά φορά τα οπίσθια των πρωταγωνιστών του, σπάνια αυτό θα σόκαρε κάποιον. Οι περισσότεροι από μας το βλέπαμε περισσότερο ως κάτι αστείο..

Σίγουρα, τις τελευταίες δεκαετίες το ανδρικό σώμα έχει σεξουαλικοποιηθεί αρκετά: ταινίες, διαφημίσεις, περιοδικά, αθλητισμός, αντρικό μόντελιγκ κλπ.. Κανείς όμως δεν σκέφτεται τίποτα όταν πχ ένας ποδοσφαιριστής βγάλει την φανέλλα του μετά το γκολ στο γήπεδο...

Στην περίπτωση όμως του γυναικείου σώματος, η συζήτηση για το τί είναι σεμνό ντύσιμο έχει εντελώς διαφορετικό τόνο.

Για κάποιον λόγο, οι αντιλήψεις του κόσμου για το τί είναι σεμνό διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους. Μια χριστιανή κοπέλα της μιας εκκλησίας που θα φοράει σωρτσάκι και ένα σχετικά κολλητό t-shirt μπορεί να θεωρείται για μιαν άλλη πιο συντηρητική εκκλησία ως άσεμνη.

Πολύ συχνά δίνουμε στις γυναίκες ταμπέλλες ανάλογα μ' αυτά που φοράνε (ή μ' αυτά που δεν φοράνε!) Είναι δύσκολο να μιλήσουμε για την σεμνότητα χωρίς να χαθούμε τόσο πολύ σε λεπτομέρειες και αφορισμούς του στυλ: "Αυτό είναι καλό, αυτό δεν είναι, αυτό είναι σεμνό, αυτό είναι προκλητικό". Οι κανόνες αυτοί της σεμνότητας γεννούν πολλές φορές έναν νομικισμό, και μπορούν να μας κάνουν μικρόψυχους και περιφρονητικούς προς τους άλλους.


Ντροπή, ντροπή, ντροπή

Μια φορά το μήνα στα 12 μαθητικά μου χρόνια, στο σχολείο έβλεπα τις συμμαθήτριές μας να αναγκάζονται να παραταχθούν στην σειρά του διαδρόμου, μια ευθεία γραμμή από κορίτσια στα γόνατα. Καθώς περίμεναν, μια δασκάλα θα περνούσε και θα μετρούσε την απόσταση από το πάτωμα μέχρι τον ποδόγυρο της φούστας τους, και μετά, την απόσταση από το χαμηλότερο σημείο της μπλούζας τους μέχρι το κόκκαλο της κλείδας, πιο πάνω από το στήθος.

Εάν οι αποστάσεις ήταν αρκετά μεγάλες, τις έστελναν σπίτι ή τις ανάγκαζαν να φορέσουν την ειδική στολή του σχολείου για τέτοιες περιπτώσεις (το "ugly sweater"), την σχολική εκδοχή της μπλούζας
με το άλικο γράμμα.

Είχα τρεις αδερφές στο σχολείο. Κοιτούσα και τις τρεις να γονατίζουν σ' αυτήν την γραμμή. Έμαθα έτσι από πρώτο χέρι πως οι κανόνες σεμνότητος της εκκλησίας μου επηρέασαν διάφορες όψεις της ζωής τους, από τις ανασφάλειες μέχρι το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, μέχρι το πώς αντιμετωπίζουν άλλες γυναίκες με διαφορετικές αντιλήψεις σ' αυτά τα θέματα.

Οι ιδέες μας για το σεμνό ντύσιμο είναι βασικά πουριτανικές (της Αμερικής του 17ου αι). Αυτό δεν είναι από μόνο του απαραίτητα κακό, απλά θα πρέπει να μας κάνει να μη ξεχνάμε πως η 'σεμνότητα' είναι περισσότερο ένα πολιτιστικό standard παρά ένα πνευματικό. Σε μια κοινωνία με την ιστορία τού όλες οι προσπάθειες να πέφτουν στο να μη φαίνονται (να μην είναι εκτεθειμένα) τα μέλη του γυναικείου σώματος και ότι δεν θα γίνονταν αντικείμενα προσοχής και συζήτησης αλλά θα καλύπτονταν χάριν της ηθικής ακεραιότητος των ανδρών, υπάρχει καμμία απορία για το πώς η κουλτούρα μας κατέληξε ώστε να θεοποιεί και να λατρεύει γυναικεία στήθη και σώματα ως αποκλειστικώς σεξουαλικά αντικείμενα ευχαρίστησης;!

Οι κανόνες που έχουμε σχετικά με την σεμνότητα έχουν μακροπρόθεσμες συνέπειες για αρκετούς ανθρώπους. Καθώς έκανα την έρευνά μου για το βιβλίο που έγραψα για το σεξ, πήρα συνέντευξη από έναν αρκετά μεγάλο αριθμό χριστιανών γυναικών που ομολογούσαν πως η άνεση με τον άντρα τους στις τρυφερές τους στιγμές υπήρξε γι' αυτές εν πολλοίς ένας αγώνας, καθώς από μικρές μάθαιναν ότι πρέπει να προσπαθούν να μη βάζουν σε πειρασμό τα αγόρια και πως είναι αμαρτία να είσαι ελκυστική, 'σέξυ'..

Για κάποιες, το να αποβάλλουν αυτόν τον 'κανόνα' ακόμα και στην κρεββατοκάμαρα με τους συζύγους τους ήταν αδύνατον. Αρκετές απ' αυτές ένοιωθαν ένοχες που είχαν και έδειχναν πλέον σεξουαλική διάθεση. Αυτό μου φάνηκε πραγματικά πολύ λυπηρό.

Αυτό που υπονοείται με τον ορισμό που δίνουμε στην σεμνότητα είναι η ντροπή. Είτε το λέμε αυτό δυνατά είτε όχι, ο τρόπος που εμείς οι χριστιανοί πολλές φορές μιλάμε για την σεμνότητα (για τη σεμνή αμφίεση) κάνει πολλές γυναίκες να νοιώθουν ανασφάλεια ή ακόμα και ντροπή για το σώμα τους. (ΣτΜ: Νομίζω οποιοσδήποτε βρίσκεται κοντά στην Εκκλησία μπορεί να το βεβαιώσει ότι έχει δει τέτοια παραδείγματα, σε κάποια πνευματικά περιβάλλοντα σε υπερβολικό μάλιστα βαθμό).


Πορνογραφία και Σεμνότητα 

Και ενώ προφανώς ίσως δεν θα θέλαμε με τίποτα να το παραδεχτούμε, η Εκκλησία αρκετές φορές μπορεί να θεωρηθεί ένοχη για αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορεί την πορνογραφία: Μεταβάλλουμε την γυναίκα σε αντικείμενο.

Δεν είναι το ίδιο, ασφαλώς είναι διαφορετικό, βέβαια. Πόσο διαφορετικό όμως;

Η προσοχή βρίσκεται στο ίδιο σημείο: το γυναικείο σώμα, το στήθος, τα πόδια κλπ. Βοηθώντας στο να δημιουργηθεί και να διατηρηθεί μία κουλτούρα που έχει μετατρέψει σε ταμπού το γυναικείο σώμα, σε ένα αντικείμενο δηλαδή, το οποίο δεν θα πρέπει να το κοιτάμε , βοηθήσαμε στο να καλλιεργηθεί και να αυξηθεί (διεγερθεί) το ενδιαφέρον του πολιτισμού μας, η περιέργεια και η λαγνεία ώστε να το κοιτάξουμε, να το περιεργαστούμε!

Κατά δυστυχίαν, και οι δύο πλευρές (φαινομενικά αντίθετες) δεν βρίσκουν το τί είναι πραγματικά σεμνό.

Τα περισσότερα κηρύγματα περί σωστής διαγωγής ('σεμνότητος') δημιουργούν τις προυποθέσεις ώστε τα νεαρά κορίτσια να βλέπουν τον εαυτό τους ως ένα αντικείμενο. Δημιουργεί έναν τρόπο σκέψεως στην ζωή τους όπου το να σε κοιτούν, να σε θεωρούν και να σε αντιμετωπίζουν, το να αντιμετωπίζεσαι ως 'σεξουαλικό αντικείμενο' είτε από τον κόσμο είτε από τους χριστιανούς θεωρείται ως κάτι το φυσιολογικό και το αναμενόμενο.

Εάν όμως προτιθέμεθα να διδάξουμε στα παιδιά, στις κόρες μας, την αγνότητα, και πιστεύω πως πρέπει, ακόμα και αν είναι ένα πολύ δύσκολο θέμα προς συζήτηση, η συζήτηση δεν θα πρέπει να ξεκινήσει ως: "επειδή πρέπει να σκεφτόμαστε τους άντρες αδελφούς εν Χριστώ που κάνουν τον αγώνα τους και δεν θα πρέπει να τους βάζουμε εμείς σε πειρασμό". Αυτό συνήθως εισάγει την ντροπή και υποσυνείδητα καλλιεργεί στα κορίτσια την ιδέα πως ένας άντρας θα ενδιαφερθεί μόνο για το σώμα τους και για τίποτα άλλο!
Ο λόγος (ο σκοπός) που θα πρέπει να ασκείται η σεμνότητα δεν μπορεί να είναι μόνον ένας σεβασμός για τους αδελφούς εν Χριστώ --μία υπόμνηση που αν και με κομψό τρόπο μπορεί να υπονοεί και μία ανισότητα της γυναίκας προς τον άντρα (ότι όλα γίνονται χάριν του ανδρός σε τελική ανάλυση). Ο σκοπός της σεμνότητας πρέπει να είναι ο αυτοσεβασμός.

(από Matthew Paul Turner, 19 Αυγούστου 2011, relevantmagazine.com)



Σημείωση: Φυσικά και αυτά που λέει ο συγγραφέας μπορεί να φαίνονται λίγο παράταιρα καθώς στην εποχή μας η μόδα σε πολύ μεγάλο ποσοστό θέλει να προκαλεί και σε ακραίο μάλιστα βαθμό. Παρόλαυτα, ας σκεφτούμε πως υπάρχει και αυτή η παράμετρος, η οποία κάποιες φορές μπορεί να αποτελεί και το πάτημα, την βάση πάνω στην οποίαν χτίζονται και επικρατούν αυτές οι ακρότητες της μόδας.

Ας αποφασίσει ο Αλλάχ...

Και δηλαδή θα βομβαρδίσουμε τη Συρία επειδή η Συρία βομβαρδίζει τη Συρία; Και μετά είμαι εγώ η ηλίθια;


Ο πρόεδρος Ομπάμα θέλει η Αμερική να εμπλακεί στον συριακό εμφύλιο πόλεμο όπου ανταγωνίζονται οι δυνάμεις της κυβέρνησης Άσσαντ με τις δυνάμεις των συνδεδεμένων με την Αλ-Κάιντα ανταρτών. Δεν είναι όμως σίγουρος ποιά πλευρά κάνει ακριβώς τί, πού θα κριθεί η μάχη ούτε ακόμα σε τίνος την πλευρά θα έπρεπε να ταχθούμε.

Δεν επενέβημεν όταν πάνω από 100.000 Σύροι σφαγιάστηκαν με διάφορους τρόπους και μέσα, αλλά επεμβαίνουμε τώρα για να εκδικηθούμε τον θάνατο χιλίων ανθρώπων που σκοτώθηκαν από τα χημικά όπλα, παρ' ότι, σύμφωνα με τον Λευκό Οίκο, στην πραγματικότητα δεν είναι στο σχέδιό μας να εξουδετερώσουμε το χημικό οπλοστάσιο επειδή, εάν έπρεπε να το κάνουμε αυτό, θα χρειαζόταν "μεγάλος βαθμός εμπλοκής".

Τί ακριβώς θέλει να κάνει ο πρόεδρος Ομπάμα; Να τιμωρήσει κακές πράξεις στην μορφή μιας τηλεγραφικής αεροπορικής επιχείρησης στην Συρία ώστε να δράσει ως αποτρεπτικό για ανάλογες πράξεις; Εάν η επέμβασή μας στο Ιράκ δεν ήταν αρκετή ώστε να αποτρέψει κακούς ανθρώπους από το να χρησιμοποιήσουν χημικά όπλα εναντίον του ίδιου του λαού τους, τί μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι αυτή η επέμβαση θα το επιτύχει;

Ο κόσμος συμπάσχει με τα δεινά που περνούν οι άμαχοι αυτού του εμφυλίου πολέμου. Αλλά το σχέδιο πολέμου που έχει αναγγείλει ήδη ο πρόεδρος Ομπάμα (που έχει δώσει ήδη στον Άσσαντ την ευκαιρία να φτιάχνει ανθρώπινες ασπίδες σε περιοχές-πιθανούς στόχους (βάζει δηλ αμάχους κοντά σε στρατιωτικούς στόχους)) δεν αποσκοπεί στο να προστατεύσει τους αμάχους, και άλλωστε δεν έχει καν εξηγηθεί πειστικά το πώς ακριβώς το να εκτοξεύσει η Αμερική πυραύλους εναντίον της Συρίας θα βοηθήσει τους Σύρους αμάχους. Πιστεύουμε πραγματικά ότι η ενδεχόμενη δράση μας, θα βοηθήσει κάποια πλευρά ή ότι θα την σταματήσει από το να προκαλέσει και άλλα δεινά στους πολίτες της Συρίας;

Δεν υπάρχει καν ξεκάθαρη αποστολή στην Συρία. Δεν υπάρχει καμμία εξήγηση τού ποιά ακριβώς ζωτικά αμερικανικά συμφέροντα διακυβεύονται εκεί σήμερα ανάμεσα σε αυτήν την ήδη προυπάρχουσα εσωτερική διαμάχη μεταξύ βίαιων εξτρεμιστών ισλαμιστών και ενός δολοφονικού δικτατορικού καθεστώτος και δεν έχουμε καμμία αρμοδιότητα να ανακατευτούμε εκεί πέρα στο πλευρό κανενός. Επίσης, πού είναι η λαική συναίνεση για αυτήν την συμμετοχή; Οι Βρετανοί σύμμαχοί μας ήδη έχουν εκφραστεί. Είπαν ένα μεγάλο και ηχηρό όχι. Ο αμερικανικός λαός σε μια συντριπτική πλειοψηφία συμφωνεί, και αυτή η σοφία του λαού δεν θα πρέπει να αγνοηθεί.

Ο νομπελίστας ειρήνης πρόεδρος των ΗΠΑ πρέπει να λάβει την έγκριση του Κογκρέσσου προτού να οδηγήσει την χώρα σε πόλεμο. Είναι ανοησίες το να λέει κανείς πως "ναι, και ο Μπους το έκανε". Ο πρόεδρος Μπους έλαβε πρώτα την έγκριση του Κογκρέσσου και είχε επίσης την στήριξη εξωτερικών συμμάχων για "τους πολέμους του", τους ίδιους πολέμους, κατά ειρωνείαν, στους οποίους ο πρόεδρος Ομπάμα δηλώνει ότι αντετίθετο με σθένος εξ αιτίας αυτής ακριβώς της έλλειψης επαρκούς τεκμηρίωσης ως προς την αναγκαιότητά τους.

Εν τέλει, η ουσία είναι πως το όλο θέμα γίνεται κυρίως για να σώσει ο πρ. Ομπάμα το πολιτικό του 'τομάρι' εξ αιτίας ακριβώς της υπόσχεσης περί 'κόκκινης γραμμής' που είχε δώσει ένα χρόνο πριν σχετικά με την χρήση χημικών όπλων.

Καθώς αναφέρθηκε και πιο πάνω, εάν είμαστε επικίνδυνα αβέβαιοι για το αποτέλεσμα και οδηγούμεθα σε έναν πόλεμο από έναν Αρχηγό που δεν μπορεί καν να να αναγνωρίσει πως σε αυτήν την σύγκρουση υπάρχουν ισλαμιστές εξτρεμιστές που πολεμούν με ένα απολυταρχικό καθεστώς, με τις δύο πλευρές να φωνάζουν Allah Akbar (ο Θεός είναι μεγάλος) η μία στην άλλη, τότε ας αφήσουμε καλύτερα τον Αλλάχ να το ξεκαθαρίσει...


https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10151832583113588&set=a.10150723283643588.424640.24718773587&type=1&theater
Sarah Palin, August 31st

Χρειαζόμαστε την Θρησκειολογία;

Μια κριτική στην κριτική προσέγγιση της θρησκείας

Θρησκειολογία και Κριτική Θεωρία


Παρ' ότι η γνωριμία με άλλους πολιτισμούς και η μελέτη των θρησκειών είναι ένα ενδιαφέρον και ελκυστικό θέμα δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς πως η λεγόμενη επιστήμη της θρησκείας (Religionwissenschaft) αναπτύχθηκε ουσιαστικά στο περιβάλλον της αρνητικής κριτικής του χριστιανισμού. Οι θεμελιωτές της εμφορούνταν από αθειστικές ιδέες και θεωρούσαν την θρησκεία ως πλέον μη απαραίτητη ή και βλαβερή για την εξέλιξη του ανθρώπου καθώς πλέον αυτή θα αντικαθίστατο από την επιστήμη (Frazer).  Έτσι δεν είναι περίεργο που διαβάζοντας κανείς τις θεωρίες τους για την γέννηση και την ερμηνεία της θρησκείας την παρουσιάζουν τρόπον τινά ως κάτι παράδοξο, περίεργο, αφύσικο, που πρέπει να το εξετάσουμε, να το καταλάβουμε πλήρως και να (ώστε να) το εξορκίσουμε μια για πάντα από την ζωή μας. Αυτή η αίσθηση σε διακατέχει όταν μελετάς το έργο τους και την επιστημονική μελέτη της θρησκείας, που μάλλον δεν είναι και τόσο απόλυτα επιστημονική, αλλά ενέχει πολύ από ιδεολογία και ιδεολογικά κίνητρα. Και φυσικά ο Χριστιανισμός θεωρείται ως μία ακόμα θρησκεία. Καθώς ο Ορθός Λόγος, η επιστήμη και η αμφισβήτηση της θρησκείας γεννήθηκαν στην Ευρώπη επόμενον ήταν ο Χριστιανισμός να δεχθεί την μεγαλύτερη κριτική και προσπάθεια αποδόμησής του. Σταδιακά αυτό μπαίνοντας σε μία τάση αυτο-άρνησης και εαυτοφοβίας του δυτικού πολιτισμού φθάσαμε στο σημείο να εξαίρεται και να θεωρείται ως κάτι υψηλό που δεν μπορούμε μάλιστα να το κριτικάρουμε εμείς καθώς μπορεί να είμαστε προκατειλημμένοι από τον δικό μας πολιτισμό και να το αδικήσουμε, οτιδήποτε διαφορετικό, αρκεί και μόνο να μην είναι δυτικό και χριστιανικό.

Υπό το πρόσχημα της αντικειμενικής μελέτης της θρησκείας (και φυσικά ως τέτοια από τους ερευνητές θεωρείται και ο χριστιανισμός) υποβαθμίζεται η έννοια, η σημασία και η σπουδαιότητα της θρησκείας. Αντιμετωπίζεται περίπου ως μια ασθένεια  μια 'παραξενιά', αφ' υψηλού, από ανθρώπους που υποτίθεται ότι έχουν καταφέρει να περάσουν σε ένα πιο προχωρημένο επίπεδο σκέψης, το επιστημονικό. Από εκεί κατάγεται είναι η αλήθεια, και δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό. Θεωρείται ως η αναπόδραστη εξέλιξη του ανθρώπου, ο άνθρωπος νοείται ως ένα ζώο, όπως τα άλλα, η ψυχή απλά ως έκφραση της ύλης, μέρος της ύλης. Διαφέρει από τα ζώα απλά στο ότι φτιάχνει κοινωνικούς θεσμούς, ιστορία κλπ, και όλα αυτά δεν έχουν όμως την καταγωγή τους σε κάποια εκ Θεού δημιουργία, κατ' εικόνα κλπ όπως στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση. αλλά είναι απλά αποτελέσματα μιας εξελικτικής διαδικασίας. Ο άνθρωπος νοείται ως προιόν μιας (τυχαίας) εξελικτικής διαδικασίας. Κάθε άλλο παρά ουδέτερη ιδεολογικά είναι αυτή η θεώρηση (Δύσκολα μπορούμε να μιλάμε ως εκ τούτου για μια καθαρά --δεν είναι-- επιστημονική προσέγγιση) . Πέφτει δηλαδή στο αμάρτημα που κατηγορεί την θρησκεία. Επιπλέον, αποδομεί το κάθε τι. Το κάθε τι έχει αξία μόνον ως περιθώριο της ιστορίας, δεν υπάρχει τίποτα άλλο αρχέτυπο, όλα είναι σχετικά, νοούνται και εξυπηρετούν μόνο συγκεκριμένες καταστάσεις σε συγκεκριμένη στιγμή, κοινωνικές-οικονομικές σχέσεις κλπ (θεωρία του Εποικοδομήματος). Δεν έχουν ως εκ τούτου μεγάλη σημασία για εμάς. Δεν υπάρχει άρα αντικειμενική αλήθεια ή τουλάχιστον ως εκ τούτου η ηθική είναι κάτι που το συμφωνούμε εμείς, ένας συσχετισμός δυνάμεως σε μια δεδομένη χρονική στιγμή κλπ (μαρξιανή/εγελιανή διαλεκτική, θέση-αντίθεση-σύνθεση). Για παράδειγμα δεν υπάρχει απόλυτη έννοια καλού η κακού. Η παιδεραστία ή ο κανιβαλισμός που σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο πολιτισμένο δυτικό άνθρωπο προκαλούν αποστροφή, όταν κρίνεται στο περιβάλλον άλλων πολιτισμών δεν είναι κατ ανάγκην κάτι κακό αλλά μια ουδέτερη 'ετερότητα', και οφείλει να γίνεται αντικείμενο σεβασμού και μη κριτικής. Η διάκριση ανάμεσα σε καλό και κακό, σε ανώτερο και σε κατώτερο είναι πλαστή και πάντα γέννημα μιας προκατάληψης, αποικιοκρατική αντίληψη και είναι δημιούργημα της ύπαρξης εξουσιαστικών σχέσεων στην κοινωνία (εποικοδόμημα/θεωρία των τάξεων/καταπίεση). Φυσικά η οποιαδήποτε κριτική στον χριστιανισμό όσο αστήρικτη (ακόμα και βλακώδης) αν είναι τυχαίνει ενθουσιώδους υποδοχής από την προοδευτική (sic) ακαδημαική κοινότητα της μεταχριστιανικής Δύσης.

(ειρωνικό αλήθεια ότι τα πανεπιστήμια και η γνώση οφείλουν την ύπαρξη και την αρχή τους στην Εκκλησία, που διεφύλαξε τον πολιτισμό κατά τους σκοτεινούς χρόνους των βαρβαρικών επιδρομών και της πτώσεως της Ρώμης, όπως και κατά του Ισλάμ αργότερα.. Τα περισσότερα ιστορικά πανεπιστήμια της Ευρώπης έχουν αναπτυχθεί γύρω από μοναστήρια και καθεδρικούς).



Μάθημα α' εξαμήνου στις θεολογικές σχολές;

Ενδιαφέρον αντικείμενο, αλλά το μάθημα θεωρητικό σε υπερβολικό βαθμό. Υπάρχει σοβαρός λόγος να υπάρχει; και μάλιστα στο 1ο εξάμηνο;
σε τόσο εκτενή μορφή; Στην έτερη θεολογική σχολή της χώρας, στο ΕΚΠΑ, υπάρχει το μάθημα της Συγκριτικής Θρησκειολογίας και της Συγκριτικής Φιλοσοφίας της θρησκείας στο 7ο εξάμηνο! Ενώ υπάρχουν και τα μαθήματα της Ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας και της Κοινωνιολογίας της Θρησκείας στο 1ο εξάμηνο, αλλά ως επιλεγόμενα! Την ίδια στιγμή στο ΑΠΘ μάς φορτώνεται από το 1ο εξάμηνο ένα μάθημα ουσιαστικά διπλό --Θρησκειολογία/Θεωρίες της Θρησκείας και Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας, σε ένα μάθημα που η συντριπτική πλειοψηφία δεν το περνάει και το κουβαλάει για αργότερα  --όχι και ό,τι καλύτερο να ξεκινάς από το 1ο έτος με δύσκολα χρεωστούμενα.. Μακάρι κάποια στιγμή το πρόγραμμα να εξορθολογιστεί γιατί δεν γίνεται να χτίζουμε μια πνευματική οικοδομή ξεκινώντας από 'βαθυστόχαστες' αναλύσεις και φιλοσοφίες προτού καν μάθουμε και κατακτήσουμε τα βασικά..


Ουσιαστικά το πεδίο δημιουργήθηκε και συντηρείται ως ένα προνομιακό πεδίο αποδόμησης και ακύρωσης έως και πολεμικής εναντίον του χριστιανισμού και της μοναδικής προσφοράς του στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Εν τέλει, αν εξετάσει κανείς τόσο τις ρίζες της επιστήμης της θρησκειολογίας όσο και τον τρόπο που αυτή εκφράζεται σήμερα, θα δει ότι δυστυχώς καλώς ή κακώς δεν πρόκειται για μία αθώα παράθεση των διαφόρων θρησκειών με ουδέτερο και αντικειμενικό/απροκατάληπτο όσο γίνεται τρόπο αλλά μάλλον για μία προσπάθεια αποδόμησης γενικώς της έννοιας της θρησκείας (με την έμφαση συνήθως στον χριστιανισμό). Σαν ο άνθρωπος να πρέπει να γίνεται πάντα μια αναγωγή στα βασικά, στα απαραίτητα για την επιβίωση, στην ζωική του πλευρά, σαν ο άνθρωπος να αποτελεί αποκλειστικά έναν γαστρικό σωλήνα. Δεν είναι ίσως άσχετη και η πρακτική εφαρμογή και συνέπειες αυτού του τρόπου μελέτης της θρησκείας. Αντί να νοείται η χριστιανική παράδοση ως θεία αποκάλυψη ή έστω μία βασική συμβολή στον σύγχρονο πολιτισμό, πολεμείται και ζητείται να αντικατασταθεί από το παράλογο, μιας και δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ούτε θρησκεία, αλλά ούτε και λόγος, αφού αν αρνηθούμε τον Θεό (την απολυτότητα) ακόμα και χάριν ενός ορθολογισμού, μοιραία θα καταλήξουμε στην άρνηση οποιασδήποτε αντικειμενικής πραγματικότητας ή αλήθειας ή ηθικής, ως εξουσιαστική έκφραση πάντοτε δήθεν, ενός συστήματος εξουσίας και καταπίεσης. Οι πρακτικές συνέπειες η αποσύνδεση από την πραγματικότητα,
πολύ φυσικά καταλήγουν να είναι μια ζωή χωρίς νόημα, (εική ζην), αναζήτηση παραδείσων σε εικονικές πραγματικότητες, ναρκωτικά, ηδονισμός, σχετικισμός, έλλειψη πατριωτισμού, αποδιάρθρωση της οικογένειας και των ανθρώπινων δεσμών και άλλα πολλά που τα βλέπουμε και τα ζούμε σήμερα...

Έξοδος

Τα Σόδομα συνδέονται στο μυαλό μας μόνο με την αμαρτία παρά το ότι χωρίς αμφιβολία ήταν σπουδαία πόλη για την εποχή τους. Αλλά η Αίγυπτος στέκει εμπρός μας ως ένας πληρέστερος και καταλληλότερος τύπος του κόσμου, με όλην της την δόξα και όλην της την αισχύνη.

Αλλά και από την σχέση του ισραηλιτικού λαού με την Αίγυπτο μπορούμε να πάρουμε
δύο μεγάλα μαθήματα:

το ένα ως συμβουλή τού πώς να χρησιμοποιούμε τον κόσμο
και το άλλο ως μία προειδοποίηση εναντίον της καταχρήσεώς του.

Από το σχέδιο του Θεού σε σχέση με τον Ισραήλ ας μάθουμε πως όπως η Αίγυπτος ήταν απαραίτητη ως ένα σχολείο για τον εκλεκτό Του λαό, έτσι και ο κόσμος πρέπει να γίνει ένα σχολείο για μας.

Ο σκοπός δεν είναι να περιφρονήσουμε όσα σπουδαία έχει να μας προσφέρει. Πουθενά κανένας λόγος αποδοκιμασίας δεν υπάρχει στα ιερά κείμενα για τα επιτεύγματα των Αιγυπτίων. Οι Ισραηλίτες έπρεπε να μάθουν, και έμαθαν όντως, πολλές χρήσιμες τέχνες, οι οποίες θα αποδεικνύονταν αργότερα πολύ χρήσιμες σε αυτούς, στην Γη της Επαγγελίας.

Ο Μωυσής, ο εκλεκτός του Θεού, έμαθε (επαιδεύθη εν όλη τη σοφία των Αιγυπτίων, Πρξ 7,22), και ήταν έτσι ικανός (κατάλληλος) για το σπουδαίο έργο στο οποίο επρόκειτο να κληθεί.

Με αυτά τα παραδείγματα βλέπουμε πώς να χρησιμοποιούμε αυτόν τον κόσμο, κάνοντάς τον ένα σχολείο για να μας προετοιμάσει για την δική μας κληρονομιά και για το έργο για το οποίο ο Κύριος μπορεί να έχει για εμάς εκεί.

Από την άλλη, ας είμαστε προσεκτικοί στο να μην ενδίδουμε τόσο εύκολα στα θέλγητρα αυτού του αμαρτωλού κόσμου, ώστε να χάσουμε την σχέση μας με τον Θεό και την Διαθήκη του και συμβεί έτσι το να απεμπολήσουμε για πάντα τα δικαιώματά μας στην βασιλεία Του και γίνουμε σκλάβοι του κόσμου, βοηθώντας ίσως έτσι στο να ανοικοδομηθούν τα μεγάλα του οικοδομήματα και ελπίζοντας ότι ίσως κάποια στιγμή θα βρεθούν τα ονόματά μας χαραγμένα σε πλάκες ανάμεσα στα ερείπια κάποιας αρχαίας πόλεως, αλλά χωρίς την προοπτική να τα βρούμε γραμμένα "μεταξύ των ζώντων εν Ιερουσαλήμ" (Ησ 4,3), στην αιώνια πόλη του Θεού.

Οι άλλοτε ένδοξοι της γης ανήκουν σε ένα νεκρό παρελθόν,
αλλά οι ένδοξοι του Ουρανού έχουν το μερίδιό τους σε ένα ένδοξο μέλλον.

από JM Gibson

Τί θα έλεγε η λογική

Δηλαδή η λογική τί θα έλεγε; Σαν σήμερα η Ελλάδα (η Ελλάδα, όχι μία παράταξη)
απέκρουσε οριστικά τον κίνδυνο
να μεταβληθεί σε λαική δημοκρατία
και να χάσει εθνική κυριαρχία στην Β.Ελλάδα

εγκλήματα έγιναν και από άτακτες (ή οργανωμένες) ομάδες ακροδεξιών κατά την Κατοχή
αλλά έγιναν άπειρα και κυρίως από τους πράκτορες του σταλινισμού
Όοολα αυτά δηλαδή πρέπει να τα ξεχνάμε, απλά και μόνο στο όνομα μιας συμφιλίωσης Φλωράκη και λοιπών και ενός μεταπολιτευτικού consensus;
Σήμερα; το 2013; που ούτε ΕΣΣΔ υπάρχει ούτε τίποτα;
Που οι χώρες της Ανατ. Ευρώπης στήνουν μουσεία για τα θύματά τους από τον κόκκινο εφιάλτη;
Εμείς ακόμα να φοβόμαστε;
Να θυσιάζουμε την αλήθεια και την χωρίς ταμπού συζήτηση στο όνομα
πολιτικών σκοπιμοτήτων; Ή να δίνουμε την αφορμή μόνο στους πραγματικά ακραίους να ασχολούνται μ' αυτά και να λαμβάνουν πολιτικά κέρδη που δεν τους αξίζουν;

Πόσο λογικό φαίνεται όλο αυτό; Έως πότε θα έχουμε τυφλά σημεία
και ταμπού σαν χώρα; Έως πότε θα είμαστε χώρα που απωθεί όσες μνήμες δεν της αρέσουν, έως πότε θα ζούμε φοβικά;

Αλλά εάν σιωπήσουμε και οι λίθοι κεκράξονται..
Το αίμα των νεκρών παιδιών της Ελλάδος βοά, δεν μπορεί να ξεχνιέται..
Το αίμα ανθρώπων που δολοφονήθηκαν μόνο και μόνο επειδή 'δεν ήταν μαζί τους'
ή δεν τους βοήθησαν όσο οι βάρβαροι αυτο-αποκαλούμενοι καπετάνιοι θα ήθελαν
(με τσεκούρι ο θείος ενός φίλου, όπως μου διηγιόταν, που τον είχαν απαγάγει, επειδή δεν τους έδωσαν τις λίρες τους για τον 'Αγώνα')

Τσάμπα πολέμησαν;
Αλλά και τα παρασυρμένα νειάτα της Ελλάδος που πήγαν να πολεμήσουν τον Γερμανό
και τους έκαναν πλύση εγκεφάλου οι κομμισσάριοι και οι πράκτορες της Μόσχας
και έστρεψαν μετά τα όπλα στα αδέρφια τους και έβαλαν πιο πάνω από την οικογένειά τους,
από την πατρίδα, από το δίκιο και την πίστη αυτήν την ιδεολογία
και αυτούς που τους πήγαν με το ζόρι στο βουνό
και όλους αυτούς δεν μπορούμε να τους ξεχάσουμε..

Δεν φταίγαν πάντα οι άνθρωποι, η ιδεολογία αυτή η τόσο απόλυτη πραγματικά τους αποκτήνωσε.. Άλλοι έβγαζαν και τον πραγματικό τους εαυτό έτσι βέβαια..

Τα παιδιά του παιδομαζώματος; Που τα παίρναν από την αγκαλιά της μάνας τους για να τους κάνουν γενίτσαρους και να τους μεγαλώσουν σαν κομμουνιστές στους παραδείσους τους;

Την παραγωγική δομή της χώρας που δεν της έφτανε η Κατοχή, και την αποτελείωσαν εντελώς, όταν η χώρα έπρεπε να ξαναχτίζεται, την ελληνική ύπαιθρο που ερήμωσαν οριστικά, αναγκάζοντας τους ανθρώπους της να φύγουν στην ξενητειά, στην Αυστραλία και στη Γερμανία και στον Καναδά ή στην Αθήνα κάνοντάς την έτσι μια πόλη ανυπόφορη;

Την Βόρειο Ήπειρο, την Κύπρο; Τις αποζημιώσεις που χάσαμε όταν η Ελλάδα ως νικήτρια του πολέμου αντί να ασχολείται με αυτά ασχολιόταν με το πώς θα διώξει τον σοβιετικό κίνδυνο;

Όλα αυτά μπορούμε να τα ξεχάσουμε; Έτσι; Απλά;

Οι τηλε-πωλητές και η συντηρητική μας κοινωνία

Η κοινωνία μας είναι πολύ βαθειά 'συντηρητική'

(με την αρνητική έννοια του όρου)

1. Ο,τιδήποτε κάνεις ως καινοτομία συνήθως λοιδωρείται ως παράξενο κλπ
"και ποιός νομίζεις ότι είσαι εσύ που θα το κάνεις αλλιώς δηλαδή";!
 (κάπως όπως γίνεται και στα χωριά!)

2. Έχουμε κολλήσει σε κάποιες νόρμες αφύσικες, έξωθεν επιβαλλόμενες
όπως πχ του στυλ η παιδεία, η υγεία πρέπει να είναι (σε κάθε περίπτωση) υπόθεση του κράτους, πρέπει να είναι για όλους, anti-concepts.. Ε δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς δηλαδή;

Γιατί να το κάνεις εσύ έτσι;

Γιατί πχ να βγάζεις λεφτά (ιδιωτικά) απ' αυτό; και όχι διαμέσου του collective bargaining;
όπως κάνουν οι άλλοι;;;

Γιατί να κάνεις τα δικά σου; Πιό έξυπνος είσαι εσύ δηλαδή; Στην βάση κρύβεται ο φθόνος, άλλωστε εκεί στηρίζεται και αυτός ο ίδιος ο μαρξισμός.. (μίσος προς όποιον τα καταφέρνει καλύτερα από σένα, H.Hazlitt).

Αυτά να τα πεις στο σχολείο, από λεφτά του κράτους, κοινωνικός έλεγχος,
όχι εταιρείες όχι ευεργέτες
να μη τα αναλαμβάνουν αυτά άλλοι
έτσι
για να ικανοποιήσουμε τις στενόμυαλες και κοντόφθαλμες ιδεοληψίες μας,
η εξυπηρέτηση των αναγκών και της ζωής έρχεται δεύτερη
ας γινόταν καθηγητής πχ το πολύ -δεν του έφτανε;- γιατί έκανε κάτι άλλο;

3. Το κίνητρο να έχεις φιλοδοξίες ή και λίγη 'τρέλλα' είναι κακό.
αυτό που κινεί --κακά τα ψέμματα-- τις κοινωνίες προς την πρόοδο,
η καλώς νοούμενη φιλοδοξία και επιθυμία για προσωπική πρόοδο και αυτοπραγμάτωση
καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια
ώστε να ισοπεδώνεται εντελώς (πανελλήνιες κλπ)

Ο σκοπός είναι μια ισότητα προς τα κάτω
και μετά παραπονούμεθα γιατί τάχα κλπ κλπ και άλλα βαρύγδουπα
συμπεράσματα.

Θεωρείται κακό, αλλά μακάρι να 'χουμε και άλλους υπουργούς που ξεκίνησαν έτσι και ξέρουν την αγορά και την πραγματική ζωή (εκτός από το κράτος που αντιμετωπίζει καθημερινά ο κάθε μικρομεσαίος επιχειρηματίας, οι λεγόμενοι αναρχικοί τού έκαψαν το μαγαζί, το βιβλιοπωλείο 19 φορές) και με τα ρίσκα που πρέπει να πάρεις και με την σύνεση που πρέπει να έχεις γιατί θα ξέρεις τί κρίνεται.. Φυσιολογική ζωή δηλαδή, δηλαδή φυσιολογικοί άνθρωποι, όχι γεννημένοι σε μια γυάλα 'διανοούμενοι' και πολιτικοί που κοιτάν' αφ' υψηλού..

Είτε συμπαθεί κανείς είτε όχι είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι με τον κο Γεωργιάδη σε επί μέρους ζητήματα, νομίζω δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει με την ευχή να 'χουμε και άλλους τέτοιους ανθρώπους στην πολιτική και τη δημόσια ζωή.. Όπως ίσως ήταν λίγο πιο παλιά.. Προτού να αρχίσει η δαιμονοποίηση των φυσιολογικών ανθρώπων και η υπερτίμηση των δήθεν διανοούμενων..

Γυρολόγοι της αγάπης (H Χριστιανική Φιλανθρωπία)

Γυρολόγοι της αγάπης

Δεν βρέθηκαν στην ανάγκη να θρέψουν την οικογένειά τους αλλά τους έβγαλε στους δρόμους η λαχτάρα να προσφέρουν στον αναγκεμένο συνάνθρωπό τους. Εφαρμόζουν τον ευαγγελικό λόγο που παραγγέλει στον πιστό να κοπιάζει "εργαζόμενος το αγαθόν ταις χερσίν, ίνα έχη μεταδιδόναι τω χρείαν έχοντι" (Εφ. 4,28).

Οι κυρίες του φιλοπτώχου της Ι.Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, με την αμέριστη συμπαράσταση του επισκόπου τους Σεβασμ. Δαμασκηνού, ανέπτυξαν πρωτότυπη δράση για να ενισχύσουν τα συσσίτια της Μητροπόλεώς τους.

Παρασκευάζουν παραδοσιακά προιόντα (τρόφιμα, γλυκά, ποτά) και γυρνούν τις πόλεις και τα χώρια του Έβρου για να τα πουλήσουν. Με τα έσοδα καλύπτουν το φαγητό εκατό ατόμων της περιφέρειας.

Θαυμάσια πρωτοβουλία! Δηλώνει τον πλούτο της καρδιάς αυτών των γυναικών. Ο κόπος και η θυσία τους "θησαυρίζει θησαυρούς εν ουρανώ".

(Από την 'Απολύτρωσι' του Μαρτίου 2013)



Αυτή είναι η χριστιανική φιλανθρωπία! Δεν γογγύζει, δεν κραυγάζει τί κάνει το Κράτος και τί κάνουν οι άλλοι, δεν γκρινιάζει, δεν είναι παθητική, δεν κάνει τον φιλάνθρωπο και τον γενναιόδωρο με τα λεφτά και τον κόπο των άλλων. Παίρνει πρωτοβουλίες, προσπαθεί και λύνει τα προβλήματα που υπάρχουν στον κόσμο μας, με έναν πραγματικά κοινωνικό τρόπο!

Μερικές σκέψεις για τον φιλελευθερισμό

Λίγες πρόχειρες σκέψεις: επειδή προβληματιζόμαστε καμμιά φορά από το ότι δεν συμφωνούμε σε όλα ή ασχολούμαστε περισσότερο με όσα διαφωνούμε παρά με όσα συμφωνούμε, νομίζω ότι εν τέλει αυτό είναι και το νόημα.

Όταν κάποιος τοποθετεί ως κύρια αξία την ελευθερία, δεν μπορεί να διαμορφώσει ένα 'σύστημα' συμπαγές και αποδεκτό από όλους. Ναι μεν υπάρχουν συστήματα και αξίες, φιλοσοφίες, πρόσωπα ή θεωρίες που κλίνουμε όλοι μας λιγότερο ή περισσότερο (πχ Rand, Friedman, Αυστριακοί κλπ) αλλά δεν γίνεται να φτιάξουμε ένα 'κλειστό' σύστημα 'δεσμευτικό' για όλους. Τότε μάλλον δεν θα είχαμε ως κύρια αξία την ελευθερία. Αυτό το επιδιώκουν άλλοι χώροι, αλλά για τον χώρο των φίλων της ελευθερίας (classical liberals) μάλλον αυτό που φαίνεται ως μειονέκτημα είναι και το ιδιοτυπικό χαρακτηριστικό του και το πλεονέκτημά του, η πολυμορφία. (freedom brings people together όπως θα 'λεγε ο Ron Paul).

Αυτό βέβαια μπορεί να αποτελέσει μειονέκτημα στην προσπάθεια ανάληψης πολιτικής δράσης, αλλά κι εκεί νομίζω στις πιο πολλές περιπτώσεις μπορεί να υπερπηδηθεί: Συμφωνούμε ή διαφωνούμε σε κάτι (πχ στον ρόλο της θρησκείας), το θέμα είναι ότι πρώτα και κύρια είμαστε κατά της επιβολής. Προσπαθούμε άρα να βγάλουμε όσο γίνεται το Κράτος από τη μέση, η επιδίωξη του φιλελευθέρου δεν είναι 'να αλλάξει τον κόσμο', είναι να τον αφήσει να αλλάζει όσο θέλει προς όποια κατεύθυνση θέλει και χωρίς εξαναγκασμό εκ των άνω. Αυτό: δηλ κυρίως προσπαθείς να αποτρέψεις τον εξαναγκασμό, παρά να επιβάλεις μια δικιά σου πολιτική. Φυσικός Νόμος. Αλλιώς είσαι προοδευτικός (σεβαστό, αλλά πάντως όχι φιλελεύθερος). Primum non nocere λοιπόν. 

Η 'ελευθερία από ελλείψεις'

Γιατί ο κρατισμός κάνει εν τέλει κακό αντί για καλό:
για να υπάρχει η 'ελευθερία από ελλείψεις' (freedom from need- concept που εισήγαγε ο αρχι-προοδευτικός FDR) πρέπει να υπάρχει παραγωγή και για να υπάρχει παραγωγή πρέπει να αφήνονται οι άνθρωποι και οι κοινωνίες ελεύθερες να παράγουν..
έτσι καλύπτονται οι ανάγκες.. όταν τις στραγγαλίζεις με την φορολογία και τον κεντρικό σχεδιασμό δεν μπορούν να παράγουν επαρκώς..

τότε δημιουργείται κατάσταση χειρότερη απ' αυτήν που θα είχαμε
χωρίς την επέμβαση του κράτους
το κράτος συνεχίζει με πιο δυναμική παρέμβαση και έτσι συντηρείται
ένας ολόκληρος φαύλος κύκλος φτώχειας, αναποτελεσματικότητας και κουλτούρας εξάρτησης από τους πολιτικούς..

H λάμψη της εξουσίας

Πάντως το να είσαι βασιλιάς ή πρίγκηπας 

δεν είναι απλό. 

Εμείς κοιτάμε κυρίως προς την λάμψη κλπ

(είτε συμφωνούμε είτε όχι είτε θαυμάζουμε, είτε διαφωνούμε με τον θεσμό), 

η ουσία όμως βρίσκεται στην ευθύνη.

Καλείσαι να αναλάβεις έναν ρόλο που ποτέ δεν διάλεξες,

για την ορθή και επαρκή επιτέλεση του οποίου θα κληθείς να δώσεις λόγο στον Θεό και τον λαό σου. 

Έχεις να υπακούσεις σε κανόνες, δεν είσαι δικτάτορας..

Και μακάρι φυσικά αυτήν την σχέση εξουσίας και ευθύνης να την είχαν πάντοτε προ οφθαλμών τους και οι δικοί μας εκλελεγμένοι άρχοντες και επίδοξοι άρχοντες και αρχοντίσκοι...

Σχίσμα ουν εγένετο εν τω οχλω δι' Αυτόν

Ο Ιησούς Χριστός (Ιησούς ο Ναζωραίος θα τον έλεγαν οι εχθροί του) είναι το πρόσωπο εκείνο που διχάζει. Διχάζει την ιστορία σε πριν και μετά απ' αυτόν, τους λαούς και τους ανθρώπους σε χριστιανούς και μη.

Το ερώτημα του ποιός είναι ο Ιησούς είναι αυτό που κρίνει, που σώζει ή καταδικάζει, το σημείον αντιλεγόμενον, τί είναι τέλος πάντων αυτός ο Ιησούς;;;
Είναι ο μέγας Ειρηνοποιός, που ήρθε για να ειρηνεύσει τη γη με τον Ουρανό, τον άνθρωπο με τον Θεό. Αλλά είναι και Αυτός που ήρθε να βάλει φωτιά, να χωρίσει λαούς, οικογένειες κλπ
Φταίει αυτός; Όχι, αλλά είναι η κακία του ανθρώπου. Είναι αδύνατον κάποιες φορές εκ των πραγμάτων να μη συγκρουστείς. Καλύτερος ο πόλεμος από μια ειρήνη που θα μας χωρίσει από τον Θεό. Ή θα δεχθείς ή όχι! Στο πρόσωπο του Ιησού δεν μπορείς να μείνεις ουδέτερος, δεν μπορείς να πεις δεν ξέρω, δεν με αφορά, ό,τι λένε οι άλλοι, μπορεί να ναι κι έτσι κλπ.. Άγνοια δεν συγχωρείται. Οφείλεις να μάθεις, να σχηματίσεις άποψη. Στην Κρίση θα μας ζητηθεί λόγος, Εκείνος έκανε τόσα για μας, έγινε άνθρωπος, υπέφερε όλες τις αδυναμίες και τις ανυπόφορες μικρότητές μας, σταυρώθηκε, πέθανε κι εμείς λέμε βαριόμαστε, "δεν μάς αφορά'';;; Φιλότιμο;
Ακόμα και μορφωμένοι άνθρωποι και στην εποχή μας μαθαίνουμε τόσα και τόσα άχρηστα πράγματα που στο κάτω-κάτω δεν θα μας χρησιμεύσουν σε τίποτα όταν πεθάνουμε και στα θρησκευτικά θέματα αρκούμαστε σε ό,τι σωστό ή όχι, ελλιπές ή μη 'μάθαμε στο σχολείο' και καταδεχόμαστε να σχηματίζουμε άποψη από ανθρώπους που εκφέρουν άποψη για τα πάντα (διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές κλπ) με μια ελαφρότητα και ρηχότητα;
Αν δεν μας απασχολεί αυτό τότε τί μας απασχολεί; Είναι ή δεν είναι αμαρτία αυτό; η μεγαλύτερη;
Δεν αρκεί να είσαι καλός άνθρωπος. Τί θα πει να είσαι καλός άνθρωπος; Ο Θεός γι αυτό ήρθε και σταυρώθηκε; Για να τον προσβάλλουμε έτσι λέγοντάς τον, πιστεύοντάς τον ως περιττό στην ουσία;;


Αλλά και ένα άλλο ερώτημα: ακολουθούμε το τί λένε οι άλλοι, οι 'πολλοί', ο όχλος;
Για να αποδεχθείς, να πιστέψεις και να ομολογήσεις τον Ιησού πρέπει να συνομιλήσεις ειλικρινά με τον εαυτό σου, δεν σε νοιάζει τί κάνουν, τί λένε οι άλλοι. Να ψάξεις, να ερευνήσεις στην Γραφή, στην Κτίση, με αγαθή πρόθεση, να ζητήσεις τον φωτισμό του Θεού και τότε θα βρεις επιχειρήματα στην λογική αλλά και πάνω απ' αυτήν, θα νοιώσεις την εσωτερική πληροφορία ότι όντως Αυτός είναι ο ενανθρωπήσας Θεός, το απίστευτο, αλλά αληθινό, όχι μύθος, όχι θρησκευτική ιστορία, αλλά γεγονός. Και όχι μόνον αυτό: αλλά θα ανακαλύψεις πως θέλει να σε γνωρίσει, να αναπτύξει σχέση μαζί σου, να τον νοιώθεις, να ζεις μ' Αυτόν, 'εν τω Χριστώ' να είναι πλέον αυτός η ζωή σου: ζω δε ουκέτι εγώ...
Και τότε φυσικά έρχεται και η ομολογία: δεν μπορείς να κρύψεις την ζωή σου, δεν μπορείς να μη πεις πως εγώ ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω...!




Ουδείς λέγει τον Ιησούν Κύριον ει μη εν πνεύματι αγίω. Άρα όποιος δεν αποκαλεί Κύριο (Θεό) τον Ιησού δεν έχει το Πνεύμα του Θεού, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος και όποιος δεν έχει το Άγιο Πνεύμα δεν μπορεί να αποκαλέσει, να πιστέψει, να απευθυνθεί, να προσφωνήσει τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, το συγκεκριμένο ιστορικό πρόσωπο που έζησε πριν 2000 χρόνια στην Αγία Γη, ως Θεό. Ρωτήστε τους ανθρώπους σήμερα τί ήταν ο Ιησούς, τί σημαίνει γι αυτούς: θα πούνε πολλά: ωραία, κολακευτικά αλλά και λιγότερο ωραία. Η απάντηση που με την μεγαλύτερη δυσκολία βγαίνει, είναι ή θεωρείται δύσκολη, δογματισμός, παρωχημένη κλπ είναι το Υιός του Θεού. Και όμως χωρίς αυτήν την σωτήρια ομολογία που έκανε ο απ. Πέτρος (τίνα με λέγουσιν...) σωτηρία για τον άνθρωπο δεν υπάρχει. Και ακόμα και αυτήν την ομολογία οι διάφοροι σοφιστικέ αρνητές την θεώρησαν μεταγενέστερη προσθήκη. Δικαιολογίες πάντα θα βρίσκονται για όποιον δεν θέλει να δει.
Άρα συμπέρασμα έχουμε το πνεύμα του Θεού ή όχι; Ας προσευχηθούμε να μάς το δώσει ο Κύριος, να εκχυθεί ανάμεσά μας, 'μπόλικο', χωρίς τσιγκουνιά ώστε να ομολογούμε εν μέσω της γενεάς ταύτης τον Ιησού ως Κύριο και να δοξάζουμε έτσι αληθινά το όνομα του Θεού, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Ο χριστιανισμός είναι ιστορία, γεγονότα, όχι φιλοσοφία.
Στώμεν καλώς λοιπόν.