Μη λέμε για Διάβολο, τρομάζει ο κόσμος

Και καθώς είχα πάρει μια εφημερίδα free press για να διαβάσω περιμένοντας στον σταθμό του Μάντσεστερ, τα μάτια μου πέφτουν σε μια μικρή είδηση (μονόστηλο) που δεν θα έλεγε και πολλά σε κάποιον χωρίς σχέση με την Εκκλησία ή θα τον έκανε απλά να κουνήσει το κεφάλι του λέγοντας πως και οι παπάδες εκσυγχρονίζονται τελικά.

Η παράξενη λοιπόν είδηση έχει περίπου ως εξής:
Και καθώς οι χριστιανοί της Αγγλίας περίμεναν την απόφαση της Εκκλησίας της Αγγλίας για την χειροτονία ή μη γυναικών ως επισκόπων, η Γενική Σύνοδος σχεδόν σιωπηρά ενέκρινε την απάλειψη κάθε αναφοράς στον διάβολο στην νέα ακολουθία του βαπτίσματος.

Η απλοποιημένη φρασεολογία συντάχθηκε μετά από αναφορές κληρικών πως η παραδοσιακή ακολουθία ήταν υπερβολικά πολύπλοκη για τους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν γενικά στην εκκλησία.

Στο παραδοσιακό τυπικό οι ανάδοχοι καλούνται να απαντήσουν για λογαριασμό του παιδιού που βαπτίζεται, αν είναι έτοιμοι να αποταχθούν τον διάβολο και όλα τα έργα του.

Η νέα φρασεολογία, που εγκρίθηκε την Κυριακή 13 Ιουλίου. ρωτά πλέον μόνον αν οι γονείς και οι ανάδοχοι θα "αποστραφούν την αμαρτία" και θα "απορρίψουν το κακό".

Μιλώντας μετά την κατά εντυπωσιακή πλειοψηφία έγκριση της νέας φρασεολογίας, ο επίσκοπος Robert Paterson αρνήθηκε τις αιτιάσεις πως έτσι υποβαθμίζεται η ακολουθία του βαπτίσματος.

Όλοι γνωρίζουμε πως για πολύ κόσμο, ο διάβολος έχει πλέον γίνει μια κωμική φιγούρα (σαν καρτούν) χωρίς να τον συνδέουν τόσο με το κακό, όπως δήλωσε.

Αλλά η εξέλιξη όμως αυτή έχει εξοργίσει τους πιο παραδοσιακούς πιστούς.

Μιλώντας στο BBC, ο Peter Stanford,συγγραφέας της Βιογραφίας του Διαβόλου, αναρωτιέται τί συνέβη στις δεκάδες των εξορκιστών που τοποθέτησε η Εκκλησία της Αγγλίας το 1974 ιδρύοντας την σχετική υπηρεσία, όπου οι εξορκιστές κληρικοί θα εκπαιδεύονταν από θεολόγους και ψυχιάτρους.

Αν πρόκειται να μην αναφέρουμε τον διάβολο ποτέ ξανά, τί ακριβώς θα κάνουν πλέον αυτοί οι άνθρωποι;

Μιλώντας για τις αναφορές που υπάρχουν για τον διάβολο στην Καινή Διαθήκη ο Stanford αναρωτιέται: Θα πούμε πως ο διάβολος είναι απλά ένα σύμβολο και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; και αν είναι έτσι πόσο αυτό έχει σχέση με την αλήθεια; Δεν είναι σαν να βγάζουμε έτσι τον Χριστό ψεύτη; Μάλλον συσκοτίζουμε πιο πολύ τα πράγματα έτσι.




Και αν αυτά νομίζει κανείς πως γίνονται μόνο στην υπερβολικά ανοιχτή και προοδευτική Αγγλία, μάλλον καλό θα ήταν να κοιτάξει και γύρω του, σε μια κοινωνία που χάνει σιγά-σιγά ακόμα και τις τυπικές της γνώσεις και συνδέσμους με την χριστιανική πίστη. Και προφανώς το να ασχολείται κανείς περισσότερο με το να φοβάται και να μιλάει για τον διάβολο δεν είναι ό,τι πιο υγιές και χριστιανικά και ψυχολογικά, το να φτάνουμε όμως στο σημείο να αποκρύπτουμε βασικές αλήθειες για να γινόμαστε πιο αποδεκτοί σκεπτόμενοι πάντα τους έξω που μπορεί να σκανδαλιστούν, προσβληθούν, θιχτούν και τόσα άλλα, δεν είναι και η πιο έξυπνη λογική ούτε οδηγεί κάπου παρά στην προοδευτική απονεύρωση της πίστεως.

Και όπως μια πολύ γνωστή φράση που χρησιμοποιούσε και ο μακαριστός γέροντας Παίσιος αναφέρει εύστοχα: Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει. 

Ξεκινάμε απ' τον Θεό

Ποιά η χρησιμότητα μιας Θεολογικής σχολής σήμερα;

Κάποτε οι θεολογικές σπουδές είχαν τα πρωτεία, οι άνθρωποι τις είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, ο κόσμος γενικά περιστρεφόταν γύρω από την θρησκεία. Μετά ήρθε η
άνοδος της επιστήμης και της τεχνικής. (Και κάθε άλλο παρά άσχετη ήταν η όλη εξέλιξη αυτή με τον Χριστιανισμό!) και οι άνθρωποι φάνηκε ότι δεν χρειάζονταν πλέον την θρησκεία στην ζωή τους, είχαν αποκτήσει πιο χρήσιμα πράγματα. Ένας όμως εχθρός παρέμενε κοινός και δεν νικιέται με καμμία τεχνολογία. Αν και οι άνθρωποι το είχαν πιστέψει ακόμα και αυτό, ότι θα έφταναν να τον καταργήσουν με τις δυνάμεις τους!

Θάνατος όμως εξακολουθεί να υπάρχει. Πόνος, προβλήματα.. ο άνθρωπος δεν είναι μια απλή ένωση χημικών στοιχείων όπως πίστευαν και διεκήρυτταν με περισσή αλαζονεία και ανοησία οι θεωρητικοί του Υλισμού κατά τον 18ο και 19ο αι. Χρειάζεται άρα ακόμα η θρησκεία και η θεολογία.
Χρειάζονται άρα ακόμα οι απαντήσεις στον άνθρωπο και χρειάζεται να μπορεί κάποιος να δώσει τις αληθινές απαντήσεις. Αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο της Θεολογίας και των σπουδών της. Το να μαθαίνεις πράγματα απλά για να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου ή για να εξελιχθείς ακαδημαικά δεν έχει και τόση πολλή σημασία ούτε και θα άξιζε να δίνει το κράτος λεφτά για αυτό ή εμείς να χαραμίζουμε τα πιο δημιουργικά μας χρόνια.

Δικαιολογημένα τότε θα κουνάνε το κεφάλι τους α θεολογία πέρασες; θα ξαναδώσεις; είναι η συνηθισμένη ερώτηση που ακούει ένας νέος πρωτοετής φοιτητής της Θεολογικής.

Όμως κάθε άλλο παρά άχρηστες είναι αυτές οι σπουδές. Και για το άτομο και για την κοινωνία ως σύνολο. Αξιοποιούμενες κατάλληλα οι θεολογικές σπουδές μπορούν (και πρέπει) να προσφέρουν σε δύο βασικά επίπεδα που θα μπορούσαν να ανυψώσουν την ζωή και την κοινωνία μας, και τα οποία επηρεάζουν κρίσιμα το ένα το άλλο: ηθικά και υπαρξιακά (πνευματικά).



Ηθική Προσφορά:

Η ανθρώπινη φύση, όλοι μας, ξεφεύγουμε πολλές φορές προς το κακό, μικρότερο ή μεγαλύτερο. Έτσι προκαλούνται προβλήματα στην ζωή μας, δυσαρμονίες με τους γύρω μας, με αποτέλεσμα κοινωνικές δυσλειτουργίες και στο τέλος ο σκοπός μας, αυτό που θέλουμε όλοι, περισσότερη ευτυχία, ελευθερία να κάνουμε ό,τι αγαπάμε και να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε δεν επιτυγχάνεται. Η ζωή γεμίζει με προβλήματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, καμμιά φορά και αδιέξοδα. Φυσικά αυτά ποτέ δεν θα εξαφανιστούν, η ζωή είναι δύσκολη ούτως ή άλλως, δεν θα άξιζε όμως να προσπαθήσουμε συνειδητά να την κάνουμε λίγο καλύτερη; Για μας τους ίδιους και για τους γύρω μας; Δεν χρειάζεται όμως μόνο το να θέλουμε, χρειάζεται και να ξέρουμε το πώς. Εδώ μπορεί να βοηθήσει η Θεολογία. Παρουσιάζοντας στους ανθρώπους την ευαγγελική αλήθεια, μπορεί να τους προσφέρει ένα διαφορετικό, συνειδητοποιημένο μοντέλο ζωής, που οι περισσότεροι ούτε θα φανταζόμασταν καν την ύπαρξή του! Από 'κει και πέρα είναι φυσικά επιλογή και ευθύνη του κάθε ανθρώπου το πόσο, το πώς και το αν θα το ακολουθήσει.



Πνευματική Προσφορά:

Η "υγιής" θεολογία (Τίτ 2:1)
έχει πραγματικά να προσφέρει
και ο άνθρωπος την έχει ανάγκη

Αλλά επίσης η θεολογία πρέπει να βοηθήσει τον άνθρωπο και υπαρξιακά: όλοι έχουμε ερωτήματα για την ζωή, τον έρωτα, τη φθορά, τον θάνατο, τα τόσα μυστήρια της ζωής και του σύμπαντος. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί την τραγικότητά του, θέλει να ζήσει, θέλει να ζήσει αιώνια. Σ' αυτό η θεολογία μπορεί να δώσει την απάντηση, να καλύψει την υπαρξιακή του αγωνία με μιαν απάντηση και ένα όραμα, αυτό της Αιωνιότητας και της Ανάστασης. Όχι σαν αυταπάτη, όχι σαν όπιο, αλλά σαν αλήθεια, την οποίαν μπορεί να την δεχθεί ο καθένας μόνο προσωπικά, άρα και ελεύθερα. Φυσικά, για όποιον το θέλει. Δεν είναι δουλειά της να πείσει, αλλά να εκθέσει (να "καταγγείλει" –Πρξ 17:3), να παρουσιάσει την αλήθεια, όσο γίνεται πιο ανόθευτη ώστε όποιος θα ήθελε, να μπορεί κάπου να την βρει, απλά, κατανοητά και με σαφήνεια.


Νομίζω ότι κάτι χρειαζόμαστε τελικά από τα εφόδια που έχει να μας προσφέρει η Θεολογία. Και ως Έθνος και ως Κόσμος γενικά. Οι κρίσεις και τα αδιέξοδα και η αίσθηση της μη ικανοποίησης από την ζωή μας μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Κάθε άλλο παρά πολυτέλεια είναι οι θεολογικές σπουδές και για την Εκκλησία και για την κοινωνία αλλά και για τον καθένα μας ξεχωριστά.

Ο ελευθεριακός Προφήτης

Οι αρνητικές συνέπειες της ύπαρξης ισχυρής κεντρικής εξουσίας σύμφωνα με την Βίβλο

Το ακόλουθο βιβλικό απόσπασμα προέρχεται από την Α' Βασιλειών (Α' Σαμουήλ στο Μασοριτικό) 8:9-19 και περιγράφει την απάντηση τού προφήτου και κριτού Σαμουήλ στον λαό του Θεού σχετικά με το αίτημά τους να αποκτήσουν και αυτοί βασιλιά όπως τα άλλα έθνη. Είναι αρκετά αποκαλυπτικό για τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η κεντρική εξουσία στις ελευθερίες των Ισραηλιτών. Οι Ισραηλίτες εκυβερνώντο κατ' ευθείαν από τον Θεό, σε μία συνομοσπονδία φυλών, όπου όταν υπήρχαν προβλήματα ανελάμβαναν οι Κριτές, για να οδηγήσουν τον λαό στον πόλεμο, όχι όμως και να παραμείνουν ως οι απόλυτοι ηγέτες του μετά από αυτόν, όπως θα ήταν ένας βασιλιάς. Αυτό στην εποχή του Σαμουήλ αλλάζει. Οι συνέπειες για τους Ισραηλίτες δεν θα είναι και οι καλύτερες. Ο Κύριος προειδοποίησε.

Και τώρα άκουσε το αίτημά των. Μονον θα διαμαρτυρηθής εντόνως προς αυτούς και θα προβάλης τα δικαιώματα, τα οποία θα έχη επάνω των ο βασιλεύς”.

Ο Σαμουήλ ανεκοίνωσε τον λόγον αυτόν του Κυρίου στον λαόν, εις αυτούς που εζητούσαν βασιλέα

και τους είπεν• “αυτά θα είναι τα δικαιώματα του βασιλέως, ο οποίος θα βασιλεύση εις σας• Θα πάρη τους υιούς σας και θα βάλη αυτούς οδηγούς εις τα άρματά του, ιππείς στο ιππικόν του, προπορευόμενους εμπρός από τα άρματά του.

Θα πάρη από αυτούς και θα τοποθετήση προς εξυπηρέτησίν του άλλους μεν εκατοντάρχους και χιλιάρχους, άλλους δε εργάτας δια να θερίζουν τα σπαρτά του, να τρυγούν τα αμπέλια του, να κατασκευάζουν τα πολεμικά του όπλα και τα εξαρτήματα δια τα άρματά του.

Θα πάρη τας θυγατέρας σας, τας οποίας θα κάμη μυροποιούς, μαγείρισσας και αρτοποιούς.

Θα πάρη τους αγρούς σας και τα αμπέλια σας και τους καρποφόρους ελαιώνας σας, και θα τα δώση στους δούλους του.

Θα πάρη το δέκατον από την εσοδείαν των σπαρτών σας και των αμπελιών σας, και θα τα δώση στους ευνούχους και τους δούλους του.

Ακόμη δε θα πάρη τους δούλους σας και τας δούλας σας, τα παχειά βόδια σας και τους όνους σας και το δέκατον από τα εισοδήματά σας δια τα έργα του.

Και από τα ποίμνιά σας θα πάρη το δέκατον. Και επί πλέον σεις θα είσθε δούλοι του.

Κατά την εποχήν δε εκείνην καταπικραμμένοι σεις από την καταθλιπτικήν αυτήν μεταχείρισιν εκ μέρους του βασιλέως, τον οποίον οι ίδιοι δια τον εαυτόν σας έχετε εκλέξει, θα φωνάξετε προς τον Κυριον. Αλλά ο Κυριος δεν θα σας ακούση τότε, επειδή σεις αυτοβούλως εξελέξατε δια τον εαυτόν σας βασιλέα”.

Η Σημασία της Παναγίας για τον Άνθρωπο

Χωρίς την Παναγία μας θα ήτανε αδύνατη η σωτηρία μας. Ο Θεός θα έβρισκε βέβαια κάποιο άλλο πρόσωπο, θα πει κανείς. Προφανώς. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι πως ο Κύριος ζητάει την συγκατάθεση της Μαρίας για να γίνει το μέσον και ο συνεργός Του στην Ενανθρώπηση. Η ενεργητική και ελεύθερη συμμετοχή του ανθρώπου στην σωτηρία είναι πρωταρχικής σημασίας στην πίστη μας. Δεν θα μας σώσει ο Θεός αν δεν το θέλουμε. Αν δεν βάλουμε και εμείς λίγο το χεράκι μας. Αν δεν το απλώσουμε για να πάρουμε αυτήν την σωτηρία.

Η Παρθένος Μαρία όμως είπε το μεγάλο ΝΑΙ, στην πρόσκληση του Θεού για συνεργασία στην σωτηρία. Αυτό το ναι την καταξίωσε, αυτό το ναι ο Θεός ήξερε πως θα το πει, ήταν σίγουρο πως θα το πει, καθώς με την ζωή της και την ειλικρινή της πίστη στην μεσσιανική προσδοκία του λαού του Θεού είχε ελκύσει ήδη την χάρη και τον φωτισμό του Πνεύματος. Ας της προσφέρουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για αυτό το ΝΑΙ και ας προσευχηθούμε προς αυτήν ώστε να πραγματοποιήσουμε κι εμείς την πιο σημαντική αποστολή στη ζωή μας, να γίνουμε κι εμείς "θεοτόκοι", να γεννήσουμε (Ησ 26:18) μέσα στην ύπαρξή μας τον Λόγο του Θεού και να Τον αφήσουμε να μας μεταμορφώσει και να μας κάνει όμοιους με Αυτόν, "θεούς" κατά χάριν, κατάλληλους για την Βασιλεία Του.

Άλλωστε αυτός ο Ιησούς που πήρε το ανθρώπινο σώμα από την Μαρία, είναι ο ίδιος Ιησούς που αναστήθηκε και που βρίσκεται παρών διά του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας σε κάθε συγκέντρωση των πιστών, σε κάθε "εκκλησία". Και όλα αυτά χάρη σε έναν άνθρωπο, σαν κι εμάς. Που μπόρεσε να υπερβεί την φθορά, και να γίνει κάτι παραπάνω από μας, να γίνει αυτό για το οποίο ο Θεός μάς έπλασε. Που η Κοίμησή της είναι κυριολεκτικά κοίμηση, και όχι θάνατος, καθώς είναι η μόνη που έχει τέτοια παρρησία να πηγαίνει πλέον κοντά στον Θεό, που ως άνθρωπος είναι ο Υιός της! Ας την ευχαριστήσουμε!..

*Σύμφωνα με διδασκαλία, που αν δεν κάνω λάθος ανήκει στα "θεολογούμενα", δηλαδή στα όχι επίσημα διατυπωμένα εν συνόδω δόγματα της Εκκλησίας, η Θεοτόκος μετά την Κοίμησή της αναλήφθηκε με το σώμα της στον Ουρανό, γινόμενη έτσι ο πρώτος άνθρωπος μετά τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, που βρίσκεται στην Βασιλεία του Θεού εν σώματι, σε αντίθεση με όλους τους άλλους ανθρώπους που βρίσκονται στον Παράδεισο μόνο ως ψυχές και θα ανακτήσουν τα σώματά τους κατά την ημέρα της Τελικής Κρίσεως με την Ανάσταση των Νεκρών.

Χριστός ή Μαρξ;

Χριστός ή Μαρξ; Κάποιοι προσπαθούν να μείξουν τα άμεικτα

Φιλανθρωπία με το ζόρι

Είναι εντυπωσιακό πώς η πρόσφατη διαμάχη για την φτώχεια, με πρωταγωνιστές τον Rush Limbaugh και τον Πάπα Φραγκίσκο μάς αποκαλύπτει μια βασική διαφορά:
α. απ' τη μία η υποχρεωτική 'φιλανθρωπία' μέσω της κρατικής επιβολής από την αριστερή κοσμοαντίληψη και
β. από την άλλη η ελευθερία του καθενός ατόμου στην εθελοντική δωρεά και προσφορά και στο να μπορεί να παίρνει κανείς τις δικές του αποφάσεις για την ζωή, στην δεξιά.
Ξεχάστε όσα είπαν και ο Limbaugh και ο Πάπας. Οι διαφωνίες που ακολουθούν είναι πολύ πιο ουσιαστικές.

Οι προοδευτικοί παρερμηνεύουν συστηματικά την χριστιανική διδασκαλία για να κατακρίνουν την ελεύθερη («ασύδοτη») οικονομία και να προωθήσουν το ιδεώδες του σοσιαλισμού. Ανάμεσα σ' αυτούς, φυσικά δεν είναι μόνον Καθολικοί. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι απ' αυτούς -αν όχι όλοι- δεν είναι καν πραγματικοί χριστιανοί, αλλά απλά αριστεροί ιδεολόγοι οι οποίοι ελπίζουν να πάρουν με το μέρος τους και τους Χριστιανούς χρησιμοποιώντας χριστιανοφανή επιχειρήματα υπέρ των θέσεων τους (που τις έχουν εκ των προτέρων, ασχέτως χριστιανισμού).

Γεννώνται κάποια ερωτήματα: Πώς άραγε είναι δυνατόν να βοηθήσει κάποιος τους φτωχούς χωρίς να πρέπει να δημιουργήσει πρώτα ο ίδιος κάτι;! Χωρίς τον καπιταλισμό, την ελεύθερη επιχειρηματικότητα και αγορά, η φιλανθρωπία πάσχει (ΣτΜ: δεν μπορεί να γίνει οικονομολογικό μοντέλο η φιλανθρωπία, όπως θα έλεγε και ο π. Αθανάσιος). Ο καπιταλισμός αποτελεί την μηχανή η οποία κάνει την παροχή βοήθειας στους φτωχούς εφικτή. Με άλλα λόγια, οι προοδευτικοί που αυτοπαρουσιάζονται ως χριστιανοί κάνουν μια λανθασμένη επιλογή, επιμένοντας ότι φιλανθρωπία και καπιταλισμός είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες.

Αν οι πολίτες θέλουν από το Κράτος να στήνει δίχτυ ασφαλείας, δεν θα μπορούσαν οι ίδιες οι κοινωνίες να παρέχουν στο κράτος φιλανθρωπία για καθαρά πρακτικούς, μη θρησκευτικούς λόγους;

Φαίνεται πάντως πως αν με το να συζητάμε τον Χριστιανισμό προωθούμε μια προοδευτική ατζέντα, τότε μετράει. Αν ο Χριστιανισμός πάει κόντρα (αποδεικνύει λανθασμένη) αυτή την προοδευτική ατζέντα, τότε δεν μετράει (!) Και πώς καν τόλμησες να τον αναφέρεις; Ο Χριστός (η θρησκεία) πρέπει να εμπλέκεται στην πολιτική μόνο όταν (αν) αυτό βοηθάει στην προώθηση της κρατικής ατζέντας προγραμμάτων μεγαλύτερου δημοσίου, περισσότερων ρυθμιστικών διατάξεων, δανεισμού, χρέους και αναδιανομής του πλούτου.

Εξάλλου, ας ξεκαθαρίσουμε τουλάχιστον ένα πράμα: ο Πάπας Φραγκίσκος προσπαθεί. Και μπράβο του. Αυτό είναι πολύ περισσότερο από ο,τιδήποτε μπορεί να πει κανείς για πολλούς από τους προτεστάντες αστέρες της φιλανθρωπίας στην Αμερική.

Υψωμένες γροθιές ή χέρια
που δίνουν;

Στην δημόσια όμως αντιπαράθεση, απλά έτυχε να είναι αυτός το πρόσωπο που ξεκίνησε την συζήτηση τον Νοέμβριο του 2013 με μια Αποστολική Παραίνεση με τον τίτλο Evangelii Gaudium (H Χαρά του Ευαγγελίου). Το Βατικανό προκάλεσε μεγαλύτερη διαμάχη με την μετάφρασή της στα αγγλικά. Ο Rush Limbaugh την συνέχισε εκφράζοντας τη διαφωνία του με αυτήν.



Στην πραγματικότητα, αν το σκεφτεί κανείς, ο πρώτος Πάπας, ο Πέτρος ήταν ένας ‘καπιταλιστής’: Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες. Ο Πέτρος είχε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό: πλοία, τα οποία ήσαν ιδιαιτέρως ακριβά εκείνη την εποχή και μεγάλα δίχτυα (153 ψάρια, Ιω 21:11). Έπρεπε να πιάσουν πολλά ψάρια απλά και μόνο για να κάνουν απόσβεση στην αρχική τους επένδυσή (χρόνος, κόπος, κόστος ευκαιρίας, χρήμα). Το σπίτι τους ήταν μεγάλο και βρισκόταν στην αρκετά εύπορη πόλη της Καπερναούμ. Τα Ευαγγέλια αναφέρουν πως ήταν στο σπίτι του Πέτρου όπου μαζεύονταν συνήθως οι μαθητές και οι πρώτοι χριστιανοί. Το μέγεθος αυτό του σπιτιού φαίνεται ακόμα και από το ότι και ο ίδιος ο Ιησούς μπορούσε να βγει έξω απαρατήρητος για να προσευχηθεί.

Ο Ιησούς Χριστός ήταν τέκτων (ξυλουργός), ελεύθερος επαγγελματίας, ουσιαστικά ένας καπιταλιστής. Ο νομιζόμενος (κατά τον Νόμο) πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ, είχε μια ξυλουργική επιχείρηση. Ως πρωτότοκος, ο Ιησούς έπρεπε να μάθει την τέχνη του πατέρα του και να ασχοληθεί μ’αυτήν. Το ξύλο ήταν αρκετά πιο δυσεύρετο τότε για κατεργασία και χρήση στην οικοδομή. Εισήγετο συνήθως ως είδος πολυτελείας από τα όρη του Λιβάνου. Άρα ο Ιησούς θα έπρεπε να δουλέψει αρκετά τις δεξιότητές του πάνω στην τέχνη αυτήν και να έχει στην κατοχή του αρκετά ακριβά εργαλεία για να δουλεύει την μικρή αλλά υψηλής προστιθέμενης αξίας επιχείρησή του.

Σύμφωνα με τους χριστιανοσοσιαλιστές
το Κράτος δικαιούται να μας ξεζουμίζει,
αρκεί τα λεφτά να πηγαίνουν για καλό σκοπό

Η διαμάχη αυτή πάντως αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό χάσμα ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά: Ο Ιησούς Χριστός διδάσκει στους μαθητές Του να δίνουν στους φτωχούς. Οι προοδευτικοί όμως βλέπουν σε αυτό μια εντολή για μια οργανωμένη ακούσια (άρα βίαιη, άλλα χρόνια θα πούνε: και όμως..) αναδιανομή του πλούτου (το πώς έχει διανεμηθεί ο πλούτος στην Ελλάδα και πόσο αυτό έχει γίνει δίκαια μέσω δηλ. της ελεύθερης αγοράς και αμοιβαία ωφέλιμων και συναινετικών συναλλαγών είναι άλλη συζήτηση!!!) από το Κράτος. Οι χριστιανοί θα πρέπει να υποστηρίζουν μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα τα παίρνει από τον Α για να τα δώσει στον Β. Κάθε αναφορά στους φτωχούς χρησιμοποιείται ως μέσον για να σημάνει μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο πάνω στην εθνική οικονομία.

Ας γίνουμε όμως πιο σαφείς: εδώ μιλάμε για χρήση βίας. Μιλάμε για το να βάζεις από καιρού εις καιρόν τα ΜΑΤ για να διαλύουν τους διαδηλωτές που δεν θα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν φόρους. Η βία, ακόμα και η δολοφονία ανθρώπων από τα όργανα της τάξεως, είναι αυτή που ουσιαστικά εγγυάται την συλλογή των φόρων για το λεγόμενο κοινωνικό κράτος. Άρα δηλαδή; Επικροτεί ο Ιησούς την χρήση βίας από το Κράτος ώστε να μπορεί το Κράτος (η Κυβέρνηση) να πάρει από τον Α για να δώσει στον Β;

Οι συντηρητικοί συχνά διακρίνουν κάτι που οι προοδευτικοί δυσκολεύονται: πως ο Χριστός ασχολείται με τις ελεύθερες επιλογές των ανθρώπων. Ο χριστιανισμός ολόκληρος βασίζεται πάνω στην ελευθερία της βούλησης (στο αυτεξούσιο). Ο Καπιταλισμός βασίζεται επίσης πάνω σ' αυτήν την ελευθερία. Ο Ίδιος ο Θεός δεν εξαναγκάζει κανέναν (ΣτΜ: αν και προφανώς θα μπορούσε, για να παραθέσω εδώ και έναν καθηγητή μου η δύναμη του χριστιανικού Θεού έγκειται στην εκούσια αδυναμία Του) να υπακούσει σε Αυτόν, να Τον αγαπήσει ή να Τον υπηρετήσει. Όταν μια πόλη απέρριψε τον Ιησού, οι οπαδοί Του ήθελαν να τιμωρήσουν αυτήν την ανυπάκουη σκληροτράχηλη πόλη ζητώντας 'να πέσει φωτιά απ' τον ουρανό να τους κάψει' --να επαναληφθεί δηλ. το θαύμα του Προφήτου Ηλιού που έκαψε τους ιερείς του ειδωλολατρικού θεού Βάαλ. Ο Κύριος Ιησούς τούς το αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Ο χριστιανός γίνεται Σαμαρείτης
με την

έμπνευση του Αγ. Πνεύματος
και την δική του απόφαση,
όχι με τις επιταγές του Κράτους

Οι συντηρητικοί διαβάζουν αυτές τις ίδιες βιβλικές περικοπές και αναγνωρίζουν πως ο Ιησούς μιλάει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά για το πώς να ζει. Τίποτα σε καμμία διδασκαλία του Ιησού δεν μπορεί να υποστηρίξει την ιδέα ενός κράτους που θα μπορεί να παίρνει λεφτά ή ακίνητα από κάποιον για να τα δώσει σε κάποιον άλλον. (ΣτΜ: το ίδιο παράδοξο θα μας φαινόταν το δικαίωμα ή καθήκον ενός κράτους να φροντίζει ώστε οι υπήκοοί του να είναι πιστοί και να εφαρμόζουν γενικά στην ζωή τους το Ευαγγέλιο, τον ηθικό βίο ή την προσευχή.. Θα πει κανείς άλλο εκείνο, τα λεφτά μάς νοιάζουν περισσότερο, και αυτό επηρεάζει όμως, ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ύλη, μόνο βιολογία, ουκ επ άρτω μόνον.. Αλλιώς οι προοδευτικοί χριστιανοί επηρεάζονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν ίσως, και βλέπουν την ζωή μέσα από τα υλιστικά μάτια των αθέων ομοιδεατών τους (υλιστική αντίληψη περί ζωής και ανθρώπου).

Αλλά παρόλαυτα, παρά το πόσες φορές ξεκαθαρίζεται μέσα στα Ευαγγέλια η ατομική, ελεύθερη δηλαδή αποδοχή ή όχι, η επιλογή, η προσωπική ευθύνη κλπ, οι λεγόμενοι προοδευτικοί δεν μπορούν να το δουν.

Αναμασούν βιβλικά χωρία που αναφέρονται στους φτωχούς ωσάν να αυτά να δικαιολογούν αυτόματα κάποιο δικαίωμα για αναδιανομή του πλούτου εκ μέρους του κράτους. Για παράδειγμα την ιστορία του πλούσιου νεανίσκου (Μθ 19): ένας νεαρός άντρας ρωτάει τον Κύριο τί πρέπει να κάνει για να κερδίσει (να κληρονομήσει) την αιώνια ζωή. Ο άντρας αυτός περιγράφει στον Κύριο ότι έζησε όπως θα ήθελε ο Μωσαικός Νόμος (τας εντολάς εφυλαξάμην).

Εάν θέλεις να γίνεις τέλειος τού απαντά ο Ιησούς έλα και ακολούθησέ με --το οποίο σημαίνει να αφήσει πίσω την παλιά του ζωή και να μπει στον κύκλο των περιπλανώμενων μαθητών του Χριστού που κήρυτταν το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού. Ο Ιησούς λέει στον πλούσιο άντρα να πουλήσει (να ρευστοποιήσει) όλα του τα τα περιουσιακά στοιχεία και να τα δώσει στους φτωχούς. Αλλά ο Ιησούς επέλεγε αυτόν τον άνθρωπο για ένα συγκεκριμένο ιεραποστολικό έργο, να γίνει μαθητής και απόστολός του, για μια πολύ ξεχωριστή ειδική αποστολή. Ο Ιησούς δεν ζητούσε τέτοιο πράγμα από τον καθένα! (Εύλογο, αλλιώς χριστιανοί θα ήταν μόνον οι μοναχοί --άτοπο! και απ' αυτούς όσοι δεν έχουν περιουσία!) Ο Ιησούς ήταν στην τελευταία του περιοδεία, πήγαινε προς τα Ιεροσόλυμα για να πεθάνει στον σταυρό (το ήξερε). Ο χρόνος ήταν πολύ λίγος. Προσκαλούσε αυτόν τον άντρα σε μια εντελώς διαφορετική ζωή, στο να κηρύττει το ευαγγέλιο εν μέσω διωγμών, οι οποίοι θα ακολουθούσαν σύντομα κατά των χριστιανών, μετά την σταύρωση του Δασκάλου τους.

Αλλά το πιο χρήσιμο για το θέμα μας, ο πλούσιος νεανίσκος αρνείται. Λέει όχι. Τί έγινε; Είπε ο Ιησούς στην θρησκευτική του αστυνομία να του επιτεθούν ή να του πάρουν την περιουσία με το ζόρι; Όχι. Ο Ιησούς τον καταδίκασε; Όχι. Ο Ιησούς μια φορά καταράστηκε μια συκιά και η συκιά εκείνη ξεράθηκε κατευθείαν. Ο Ιησούς απλά είπε στον άνθρωπο Εάν θέλεις να γίνεις τέλειος και ο άνθρωπος εκείνος απλά δεν το θέλησε.

Οι μαθητές μετά συζητούσαν με τον Κύριο για την επικίνδυνη περιπλοκή του πλούτου και την αμαρτία της απληστίας. Ο Χριστός τούς προειδοποιεί για τους κινδύνους που κρύβει ο πλούτος. Αλλά τελειώνει λέγοντάς τους πως ο πλούσιος νεανίσκος μπορεί παρόλαυτα να πάει στον παράδεισο καθώς Πάντα δυνατά τω Θεώ εστι.

Ο Ιησούς ήταν ένας ξυλουργός.
Φαίνεται ίσως λίγο "βλάσφημο"
να τονίζουμε τέτοια στοιχεία στον Κύριο,
όμως, ασυνείδητα, έτσι αρνούμαστε της Ενσάρκωση

Η λεγόμενη φιλελεύθερη ('προοδευτική') θεολογία --καθολική και προτεσταντική-- (ΣτΜ: φυσικά και η ορθόδοξη καθώς μιμείται τις δύο προηγούμενες) καταλήγει στο να φωνάζει και να ζητάει την εξάρτησή μας από το Κράτος, και όχι από τον Θεό ώστε να λυθούν τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Αντί να στηρίζεται στον ευαγγελισμό των ανθρώπων για να αλλάξει τον κόσμο --την κάθε ψυχή ξεχωριστά-- οι προοδευτικοί χριστιανοί (από όλες τις ομολογίες) πιστεύουν πως μόνο το Κράτος μπορεί να μας σώσει (ή η ΕΕ και ο ΟΗΕ!). Η ελπίδα τους είναι στο Κράτος, όχι στον Θεό. (Και η Αγία Γραφή λέει ξεκάθαρα πως είναι επικατάρατος, καταδικασμένος αυτός που εναποθέτει τις ελπίδες του στους ανθρώπους και όχι στον Θεό, Ιερ 17:5).

Οι προοδευτικοί Χριστιανοί αναγνωρίζουν πως η κοινωνία έχει ανάγκη έναν θεσμό που θα ζητάει απ' τους ανθρώπους να βοηθάνε τους συνανθρώπους τους. Εάν θα έπρεπε να υπάρχει ένας τέτοιος θεσμός που θα έπρεπε να διδάσκει στους ανθρώπους να αγαπούν και να φροντίζουν τους άλλους... ποιός άραγε θα έπρεπε να είναι αυτός ο θεσμός;! Κάποιος θα πει κατευθείαν: αυτό είναι η δουλειά του Κράτους!

Αυτοί όμως που ανησυχούν για τη φτώχεια και τους φτωχούς αναφέρονται ουσιαστικά στη δουλειά της Εκκλησίας, της όποιας Εκκλησίας, παντού. Και ξανά να τονίσουμε, τουλάχιστον ο Φραγκίσκος προσπαθεί. Στέλνει την φρουρά του Βατικανού στους δρόμους της Ρώμης για να βρουν τους άστεγους και τους φτωχούς. Και αυτό που κάνει είναι πολύ μπροστά από πολλούς άλλους.




americanthinker.com/2013/12/charity_by_force_jesus_vs_marx.html#ixzz2pADescEQ

Η Γυναίκα στον Χριστιανισμό

Σύμφωνα με το Τριώδιο, η τελευταία Κυριακή προ του θείου Πάθους είναι αφιερωμένη στην οσία Μαρία την Αιγυπτία. Το χαρακτηριστικό είναι ότι δεν πρόκειται για μία απλή εορτή, όπως εορτάζομε κάθε μέρα διαφόρους αγίους. Εάν σκεφθούμε ότι οι υπόλοιπες Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένες σε πολύ μεγάλα θέματα, όπως είναι η Ορθοδοξία και η Σταυροπροσκύνησι, κα
θώς και σε δύο μεγάλες μορφές αγίων ανδρών, του Γρηγορίου του Παλαμά και του Ιωάννου της Κλίμακος, εάν σκεφθούμε τις τέσσερις προηγούμενες Κυριακές, που είναι αφιερωμένες στα τέσσερα αυτά θέματα, τότε θα αντιληφθούμε τη σημασία της Ε' Κυριακής. Κοντά λοιπόν στα δύο μεγάλα θέματα της πίστεώς μας και στους δύο μεγίστους αγίους, έρχεται στη συνέχεια η οσία Μαρία η Αιγυπτία, στις παραμονές του θείου Πάθους.

Πρόκειται όχι απλώς για μία γυναίκα, αλλά μία γυναίκα η οποία ευρίσκετο πριν σε χαμηλότατο ηθικό επίπεδο και ανεδείχθη μεγάλη αγία, "αύλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα", κατά τον Μέγα Κανόνα. Γιατί αυτό το παράδοξο αυτής της εορτής; Διότι φαίνεται ότι έχει κάποιο πολύ μεγάλο και βαθύ νόημα η γυναίκα μέσα στο σχέδιο της θείας αποκαλύψεως και απολυτρώσεως. Γι' αυτό χρειάζεται μια ενατένισι του θέματος αυτού, όχι απλώς ηθική ή θεωρητική, αλλά μία εξέτασι της γυναίκας από την άποψι τη μυστηριακή αφ' ενός και τη χαρισματική αφ' ετέρου.

1. Όταν μιλή κανείς για τη χριστιανή γυναίκα, πρέπει να σκεφθή αμέσως ότι έχει ενώπιόν του μία βαπτισμένη. Μία ύπαρξι, η οποία έχει περάσει από την κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μέσα στα ύδατα του βαπτίσματος έλαβε το χάρισμα της υιοθεσίας, έγινε μέλος του Σώματος του Χριστού, "εκ της σαρκός Αυτού και των οστέων Αυτού". Μέσα στο λουτρό της Παλιγγενεσίας ανεγεννήθη σε μία νέα ζωή. Ενεδύθη τον Χριστόν, όπως τονίζει απερίφραστα ο απ. Παύλος στη βαθυστόχαστη θεολογία του. Ώστε χριστιανή γυναίκα είναι η βαπτισμένη. Και όχι μόνο η βαπτισμένη, αλλά και η χρισμένη. Μετά την έξοδο από την κολυμβήθρα έλαβε τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, τον αρραβώνα του Πνεύματος, ειδικές παροχές και αγιοπνευματικά χαρίσματα. Και όχι απλώς είναι η βαπτισμένη και χρισμένη, αλλά είναι η συνεχώς κοινωνούσα του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Είναι εκείνη η οποία ευρίσκεται σε μία συνεχή επαφή με τη θεία Ευχαριστία. Είναι εκείνη η οποία πάντοτε (όχι μία φορά) γίνεται Χριστοφόρος και Θεοφόρος, σύσσωμος και σύναιμος του Χριστού, η οποία, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος "συναναμείγνυται και συνανακιρνάται" με τον ίδιο τον Χριστό. Αυτά τα τρία μυστήρια σφραγίζουν αποφασιστικά τη χριστιανή γυναίκα. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η συνεχής θεία Κοινωνία τής δίνουν το βαθύτερο νόημα, την πραγματική της υπόσταση, την τοποθετούν στη θέσι εκείνη, στην οποία πράγματι την ύψωσε ο Χριστός. Έτσι η γυναίκα γίνεται φορεύς του Παρακλήτου, γίνεται "κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι", ναός πραγματικός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος, όπως αναπτύσσει τόσο κατηγορηματικά και τόσο επίμονα ο απόστολος Παύλος, ο Θεολόγος του Χριστιανισμού.

2. Από αυτήν τη μυστηριακή βάσι εκπορεύεται και η χαρισματική άποψι περί της χριστιανής. Έχουμε ακούσει ότι στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν γυναίκες που είχαν ειδικά χαρίσματα: ήσαν διάκονοι, ήσαν μυροφόροι, ήσαν προφήτιδες. Και νομίζουμε συχνά ότι μόνο στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν αυτά τα χαρίσματα (Σημ.: πράγμα-αντίληψη για την οποίαν μας κατηγορούν οι Πεντηκοστιανοί), ότι εμφανίσθηκαν μόνο στην εποχή των αποστόλων και των μαρτύρων. Αλλά τα χαρίσματα δεν σταματούν. Εκείνος που τα δίδει είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας και το Πνεύμα του, το οποίο το εμπνέει στις ψυχές είναι πάντοτε εν τη Εκκλησία ζων και ενεργούν. Γι' αυτο και η γυναίκα στον Χριστιανισμό πάντοτε είναι, κατά κάποιον τρόπο, και διάκονος και μυροφόρος και προφήτις. Και αυτό όχι με καμμιά τραβηγμένη αλληγορική ερμηνεία.

Ιδού: η γυναίκα έχει πάντοτε το χάρισμα της διακονίας (Σημ.: στον χριστιανισμό, αυτό το να υπηρετείς τους άλλους είναι προνόμιο όχι ντροπή!). Της δόθηκε από αυτόν τον Δημιουργό και μάλιστα από τον Ενανθρωπήσαντα Θεό αυτή η δυνατότης, αυτό το χάρισμα, αυτό το θείο δώρημα να διακονή, να υπηρετή, να βοηθή με μια ιδιαίτερη χάρι και τέχνη τον άνθρωπο, τον πλησίον, τον οιονδήποτε. Πάντοτε η γυναίκα διακονεί (Σημ3.: αυτό δεν είναι άραγε και το νόημα της ειδικής ιερωσύνης, η διακονία, για την οποίαν τόσος λόγος έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες και συνεχίζει να γίνεται αναφορικά με το θέμα της χειροτονίας των γυναικών), δύναται να διακονή, να γίνεται Μάρθα διακονούσα τον Ιησού.

Αλλά παράλληλα η γυναίκα είναι και μυροφόρος σε ποικίλες περιπτώσεις. Δεν ήταν μόνον εκείνη η οποία προ του Πάθους και η άλλη η οποία μετά την ταφή προσεκόμισε μύρα στον Ενανθρωπήσαντα. Πάντοτε έχει αυτή την δυνατότητα η γυναίκα να δίνη εκ του περισσεύματος της μύρον ακένωτον, μύρον πολύτιμον, να είναι η ίδια ένα ζωντανό αλάβαστρο, που θα προσφέρη μερικά μυστικά δώρα της χάριτος του Θεού στον άνθρωπο επί της γης.

Ακόμη η γυναίκα έχει πάντοτε την δυνατότητα να είναι και αυτή προφήτις. Δεν ήσαν μόνο οι τέσσαρες θυγατέρες του Φιλίππου του ευαγγελιστού και διακόνου, που μας λέγουν οι Πράξεις των Αποστόλων, ότι ήσαν προφητεύουσαι. Σε κάθε εποχή η χριστιανή δύναται να προφητεύη; Δηλαδή να προλέγει τα μέλλοντα; Όχι, βεβαίως. Δεν είναι αυτό το κύριο νόημα της προφητείας. Προφητεία είναι να εκφράση κανείς κάτι από το μυστήριο του Θεού, να εξαγγέλη κάτι από εκείνα που μέσα του φανέρωσε ο Θεός, να αποκρυπτογραφή κάτι από το μυστήριο της πίστεως. Και σ' αυτό πολλοί διακονούν. Πολλοί απ' αυτούς, οι οποίοι πλησίασαν τον Θεό και Τον είδαν στη ζωή τους, δύνανται με έναν ιδιάζοντα τρόπο, ανάλογα με τα βιώματά τους τα ιερά, να μεταλαμπαδεύσουν κάτι. Και η γυναίκα ανάλογα με τα χαρίσματα που επήρε και τα μυστήρια τα οποία εσφράγισαν και σφραγίζουν τη ζωή της, δύναται να παρουσιάζη κάτι από το μυστήριο του Θεού, ιδίως από τη θεία συγκατάβασι, από τη θεία αγάπη, από τη θεία κένωσι. Όχι τόσο με τα λόγια της, αλλά με το μυστικό της καρδιάς της: αυτή η οποία είναι πλασμένη για να ζη πιο πολύ την αγάπη και την υπομονή και τη θυσία. Εάν ο αρχαίος εκκλησαιαστικός συγγραφεύς είπε "anima naturaliter christiana", δηλ. η ψυχή είναι εκ φύσεως χριστιανή, αυτό θα μπορούσε κανείς να το εφαρμόση με τις έννοιες της νεωτέρας ψυχολογίας του βάθους και να ειπή κατ' αναλογίαν ότι η anima, το βασικό στοιχείο της γυναικείας προσωπικότητος, έχει φύσει κάτι το χριστιανικό, που προσεγγίζει προς το μυστήριο του Θεού, προς την πλευρά της Αγάπης.

3. Εκτός από τα τρία αυτά χαρισματικά στάδια, τα οποία απαντώνται κατά καιρούς μέσα στους κύκλους των γυναικών (το χάρισμα της διακόνου, της μυροφόρου και της προφήτιδος), έχουμε τους δύο κλασσικούς τύπους γυναικείας ζωής και προσφοράς, την άγαμη και την έγγαμη. Αλλά οι δύο αυτές λέξεις είναι φτωχές για να εκφράσουν τις δυό αυτές μεγάλες χαρισματικές καταστάσεις που δίδει ο Χριστός. Άγαμος και έγγαμος στην χριστιανική ορολογία σημαίνει παρθένος Χριστού αφ' ενός και μήτηρ αγίων αφ' ετέρου. Δεν πρόκειται απλώς περί εγγάμου ή αγάμου, αλλά περί ειδικών χαρισματικών καταστάσεων. Η μία σημαίνει να είσαι πάντοτε με την λαμπάδα αναμμένη προσμένουσα τον Νυμφίο ακαταπαύστως, πότε θα έλθη, στο μεσονύκτιο της παρουσίας του, ενώ η άλλη κατάστασι σημαίνει όχι απλώς να είσαι σύζυγος και μήτηρ, αλλά να ετοιμάζης μέσα στο εργαστήριο της οικογενείας, μέσα στα άγια των αγίων της οικογενειακής εστίας, αγίους, να σφυρηλατής και να σμιλεύης ψυχές αγίων: και η μιά και η άλλη έχουν το μυστικό τους χάρισμα. Και οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν ως αφετηρία Εκείνη, η οποία ονομάσθηκε "μήτηρ και παρθένος". Μήτηρ Θεού: αυτή η λέξι, που είναι γραμμένη σ' όλες τις εικόνες της Θεοτόκου. ξέρουμε πόσα μπορεί να εκφράση.

Κατά τη Σαρακοστή, επί πέντε συνεχείς εβδομάδες, κάθε Παρασκευή βράδυ, υμνούμε αυτές τις πλευρές της Θεομήτορος και αισθανόμαστε όλοι μας κάτι από αυτό τον ακένωτο πλούτο της ορθοδόξου υμνολογίας, η οποία προσπαθεί να μας κάνει ζωντανό (στη χρυσή αλυσίδα αυτών των ακολουθιών) το μυστήριο της Παρθένου. Εκεί βλέπουμε, σε όλη αυτή τη Μαριολογική υμνολογία και θεολογία. ότι η Παρθένος δεν ήταν απλώς η ενάρετη, η οποία εγέννησε τον Χριστό, αλλά πέραν όλων αυτών είναι των θλιβομένων η χαρά, των αδικουμένων προστάτις, των πενομένων τροφή. Το νόημα της ζωής της Παρθένου είναι ότι διά του πόνου, διά της υπομονής και της αφανείας και της όλης ταλαιπωρίας που πέρασε, μάς δίνει την μαρτυρία της υπερούσιας χαράς. Γι' αυτό και οι δύο κλασσικές εικόνες της θεοτόκου, τόσον η Παρθένος κοντά στην Φάτνη όσον και η Παρθένος παρά τον Σταυρό, οι δύο χαρακτηριστικές βυζαντινές εικόνες, την έκαναν να παρίσταται κοντά σε μίαν άφατη κένωσι. Στο σπήλαιο η Παρθένος ζη τη χαρά, αλλά ζη κι ένα δράμα. μία εσχάτη πτωχεία και έναν επικείμενο διωγμό. Παρά τον Σταυρό ζη με τα κρυφά της δάκρυα το δράμα, το οποίο όμως είναι λυτρωτικό. Γι' αυτό η Παρθένος, σε τελευταία ανάλυση, μάς εκφράζει το βαθύτερο χαρισματικό νόημα της νέας Εύας, που είναι η εν υπομονή και ταπεινώσει εξαγγελία του μυστηρίου του Θεού.

Αυτές οι έννοιες προεκτείνονται κατά κάποιον τρόπο στο γεγονός του γάμου. Ο γάμος δεν είναι μόνο μυστήριο, με την έννοια ότι δίνει μια ειδική χάρι αγιαστική για να ζήσουν δυο άνθρωποι μαζί, αλλά είναι μυστήριο και υπό την έποψι ότι είναι μία εικών και έκφρασι της θείας αγάπης προς το πλανώμενο πλάσμα του Θεού, τον άνθρωπο. Το Ε' κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής, το περίφημο τμήμα εκείνο περί γάμου και περί Εκκλησίας, που ενώνει αυτές τις δυο απόψεις, μάς μιλάει τόσον αποκαλυπτικά και τόσο βαθειά γι' αυτό το θέμα. Μάς δείχνει ότι ο γάμος είναι μια "προφητεία" περί της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία, της τελικής συνδιαλλαγής, του
Κτίστου με το κτίσμα του, της μέχρι Σταυρού και Ταφής αγάπης του θεού προς την πλάσι, την οποία θέλει να αγιάση και να καταστήση άμωμον διά της εκουσίας συγκαταβάσεως και σαρκώσεώς του. Αυτά μας τα υποδηλώνει ο γάμος, αυτή η μυστηριακή ένωση δύο ανθρώπων, που μας δείχνει την ένωσι Θεού και ψυχής.

Έτσι ο γάμος είναι μια διακονία εν τη Εκκλησία, όχι μόνο διότι προσφέρει παιδιά, χριστιανούς στην κοινωνία, αλλά διότι φανερώνει το βαθύτερο και εσχατολογικό νόημα των σχέσεων ανθρώπου και Θεού, το βάθος της θείας αγάπης και συγκαταβάσεως. Έτσι και η γυναίκα μέσα στη σφαίρα αυτή είναι άλλη μια φορά βοηθός του ανδρός, βοηθός κατ' αυτόν. Όπως ήταν μέσα στον Παράδεισο έτσι είναι και στην Καινήν Κτίσιν. Ένας συνοδοιπόρος προς τη βασιλεία των Ουρανών. Δυο άνθρωποι πορεύονται μαζί για να βιάσουν τη θύρα του καινούργιου Παραδείσου, συναγωνίζονται στην οδό της λυτρώσεως, της θεώσεως. Εάν τελικά ερωτήση κανείς τί είναι ένα χριστιανικό ανδρόγυνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ζεύγος ανθρώπων, οι οποίοι μαζί κοινωνούν την αγάπη, μαζί γεύονται τον πόνο και μαζί μεταλαμβάνουν Αίμα Χριστού.

Γι' αυτό και ο ιερός Χρυσόστομος υπογραμμίζει: "Ουκ έστι τούτο ανθρώπινον, αλλ' ο Θεός τούς έρωτας τούτους εγκατέσπειρε.. Μυστήριον εστι και τύπος μεγάλου πράγματος.. Της Εκκλησίας τύπος εστι και του Χριστού... Τύπος τής του Χριστού παρουσίας εστιν ο γάμος"

Και ένας σύγχρονος ερμηνευτής προσθέτει: Εις την αμοιβαιότητα, εις το δίδειν και λαμβάνειν, εις το προσφέρειν ημάς αυτούς και εις το υποτάσσεσθαι, ο άνδρας και η γυναίκα εντός του μυστηρίου του γάμου προφυλάσσονται από την διάστασιν και διαίρεσιν, επιτυγχάνουν δε εντός των δυνατοτήτων του παρόντος αιώνος την ολοκλήρωσιν του προσώπου. Πραγματοποιούν σκιωδώς το μυστήριον της Εκκλησίας και ενότητος των προσώπων της Αγίας Τριάδος, του Χριστού μετά της Εκκλησίας.

Όπως η Παναγία στη ζωή του Χριστού, έτσι και η γυναίκα στη ζωή του ανδρός, σαν μητέρα αλλά και σαν σύζυγος είναι η πολύτιμη βοηθός του. Τον βοηθάει να αποκρυπτογραφήση το νόημα της ζωής του, να ανακαλύψη τον προορισμό του, να αποκαλυφθή στον εαυτό του. Διότι η γυναίκα διαθέτει την ικανότητα να συλλαμβάνη το αστάθμητο στο πρόσωπο του άλλου. Έχει το χάρισμα (εκ Θεού) για μια άμεση διείσδυσι, για μια ζωντανή διαίσθησι (intuition) της υπάρξεως των άλλων. Και το δώρο αυτό γίνεται πραγματικά υπερφυσικό χάρισμα, όταν η γυναίκα με το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος γίνη μέλος του Σώματος του Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος (Π. Ευδοκίμωφ).

Με μια τέτοια θεώρησι εν Χριστώ, εν Πνεύματι και εν την Εκκλησία, μπορεί κανείς να πλησιάση όχι απλώς το θέμα της γυναίκας, αλλά το μυστήριο της χριστιανής γυναίκας.

Από το βιβλίο του αρχιμ. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου: Μαθητεία στην Καινούργια Ζωή, έκδ ΧΦΕ, Αθήνα 1998

(Για όσους τους ξενίζει, έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του κειμένου).

Εορτή της Υπαπαντής: Το Σημείον Αντιλεγόμενον Ιησούς Χριστός

Ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος (!), το παιδίον Ιησούς οδηγείται στον Ναό, από την μητέρα του και τον κατά τον Νόμο 'πατέρα' του. Μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα;! Μπορούμε να το χωρέσουμε; Ο απόλυτος Θεός, ο Δημιουργός, ο φοβερός Θεός του Σινά, ον πάντα φρίσσει και τρέμει και που ο Μωυσής αξιώθηκε να δει μόνον τα οπίσθιά Του (Εξ 32:20-23), αυτός ο Θεός, ο Γιαχβέ, που ούτε το Όνομά Του δεν τολμούσαν να προφέρουν οι πιστοί Ισραηλίτες αυτός ο ΙΔΙΟΣ Θεός έρχεται τώρα στον Ναό; Ως άνθρωπος, ως βρέφος, αδύναμο και οδηγείται από τους 'γονείς' του;!!


Καμμιά φορά θεωρούμε ως δεδομένες τις γιορτές της Εκκλησίας μας, ως κάτι φολκλόρ περίπου, πανηγύρι ή στην καλύτερη περίπτωση ως μια ακόμα θρησκευτική γιορτή, λησμονούμε όμως πως η πίστη μας είναι πρώτα και πάνω απ' όλα ιστορία! Είναι η επίσκεψη του Θεού στον χώρο μας και τον χρόνο μας, μέσα στην Δημιουργία που Αυτός έκτισε, ξαναέρχεται για να την ανακαινίσει, για να συναναστραφεί μαζί μας! Πόσο εκπληκτικό είναι όλο αυτό! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να πιστέψει! Ποιά αθεία μετά και ποιές φυσικές θρησκείες και βαθυστόχαστες θρησκειολογίες και ποιές διαμάχες μεταξύ των Εκκλησιών (πχ Ελλήνων-Ρώσων) για το ποιός είναι πρώτος και ποιό άγχος για την κρίση και για τη ζωή μας και για τα καθημερινά;;;

Αν το συνειδητοποιήσουμε έστω για μια στιγμή αυτό που έγινε κάποια συγκεκριμένη στιγμή στη γη μας, αυτό που έκανε ο Θεός Λόγος, ο Γιαχβέ για μας, δεν θα έπρεπε να αδειάζουμε για να ασχοληθούμε με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό την κάθε στιγμή μας! Πώς θα τον δοξολογήσουμε, πώς θα τον ευχαριστήσουμε και πώς θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτό το τεράστιο Δώρο! Την Χάρη που μας έκανε ο Ιησούς Χριστός, όχι απλά για να ζήσουμε μετά θάνατον, για να μην πάμε στην Κόλαση (αν πιστεύουμε, και δεν λέμε μπορεί και ναι μπορεί και όχι, ποιός πήγε από ΄κει και γύρισε κλπ) αλλά θα προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όσο γίνεται περισσότερο τον Λόγο Του, τα μυστήριά Του, την προσευχή Του, που μας αποταμίευσε στην αγία Εκκλησία Του και που μάς τα έδωσε και αυτά ως δώρα ανεκτίμητά Του (τολμάν επικαλείσθαι σε Πατέρα..). Εμείς όλα αυτά τα κλωτσάμε, τα αμφισβητούμε (κακοπροαίρετα, γιατί υπάρχει και η καλή 'αμφισβήτηση' του Θεού που φανερώνει δίψα και ζήλο) ή στην καλύτερη τα θεωρούμε απλώς ως δεδομένα, τα βαριόμαστε, πηγαίνουμε μια Κυριακή κι αυτήν στο 'Πιστεύω', δεν ακούμε τον Όρθρο (δεν μας αφήνει ο διάβολος...), χάνουμε έτσι το νόημα της ημέρας του Κυρίου, της ημέρας της Αναστάσεως, και μετά όταν αιφνίδιος έλθει ο θάνατος ή η αρρώστια, να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας
(γιατί θα έρθει ούτως ή άλλως γρήγορα ή πιο αργά, εύκολα ή δύσκολα και δεν μας σώζουν οι στρουθοκαμηλισμοί, τα μακρυά από μας, τα χτύπα ξύλο και άλλα, ούτε η δήθεν περήφανη αντιμετώπιση του κυνισμού των αθέων ή των ηδονιστών αγνωστικιστών του φάγομεν, πίωμεν..) τότε είμαστε σαν καράβια που να βγαίνουν πρώτη φορά απ' το λιμάνι και τσακίζονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου, τότε θυμόμαστε και λέμε πού είναι ο Θεός, οι άγιοι, η Παναγία, τους ψάχνουμε λες και είναι αυτοί μόνο για ώρες ανάγκης. Σκεφθείτε πόσο ωραίο είναι να έχετε 'φίλους' που να σας θυμούνται μόνο στα δύσκολα, μόνο όταν θέλουν λεφτά, μόνο όταν θέλουν να σας ζητήσουν κάποια χάρη, και βέβαια κανείς θα πει ο Θεός δεν είναι σαν κι εμάς, μάς δέχεται ό,τι και να Του έχουμε κάνει (ή να μην Του έχουμε κάνει), δεν χρειάζεται την αγάπη μας, αυτό θα ήταν γνώρισμα ενός ατελούς όντος, ενός κτιστού πλάσματος, αλλά θέλει την αγάπη μας, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α Ιω 4:8) και θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι (Α Τιμ 2:4) και ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε (Ιω 3:16)...

Θέλει να μας δώσει την αγάπη Του, τον Εαυτό Του, να μας καταστήσει κοινωνούς του αγαπητικού τρόπου της υπάρξεώς Του, να μας κάνει μετόχους στην άπειρη Αγάπη του, να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν το χρειάζεται, αλλά το θέλει. Και εμείς χρειάζεται απλά να δείξουμε λίγο φιλότιμο, όπως θά 'λεγε και ένας σύγχρονος πατέρας, ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης.

Η προφητεία της προφήτιδος Άννης περί του παιδίου Ιησούς (Λκ 2:38)

Θέλει να μας τα δώσει όλα αυτά, απλόχερα, μας τα έδωσε ήδη, με την Ενανθρώπηση, με την Θυσία, με την Ανάστασή Του, τα έχει αποταμιεύσει στο Σώμα Του, που παραμένει μαζί μας, στην αγία Του Εκκλησία, αυτό που υπάρχει κατά μυστικό και θαυμαστό τρόπο εδώ και 2000 χρόνια στον κόσμο και είναι πολύ περισσότερο απ αυτό που φαίνεται, ένας οργανισμός, μια διοίκηση, ένας θεσμός (πόσο φτωχή αυτή η λέξη!), είναι η κοινωνία των Αγίων, όλων εκείνων των 'έξυπνων' ανθρώπων που ενώθηκαν δηλαδή με τον Ιησού Χριστό, όλων εκείνων που ενεργοποίησαν, αξιοποίησαν την δωρεά του Θεού και την άφησαν να γεννηθεί και να πολλαπλασιαασθεί στις καρδιές τους, στις υπάρξεις τους ολόκλήρες, και έγιναν οι ίδιοι άλλοι Χριστοί (altri Christi)!

Απλά μια ενεργοποίηση, απλά να απλώσουμε το χέρι. Τα λεφτά, όχι απλά κάποιο βοήθημα, κάποιο επίδομα, που απεγνωσμένα οι άνθρωποι ζητούν στις μέρες μας, αλλά ο θησαυρός, υπάρχει, κατατεθειμένος. Το μόνο που έχουμε είναι να κάνουμε έναν μικρό κόπο, να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, ο Θεός θέλει να είμαστε βοηθοί Του, στην σωτηρία μας και τη δική μας και των άλλων.

Σαν ένας σοφός γονιός, που μαθαίνει το παιδί του, τού δίνει πράγματα, αλλά θέλει να του δώσει και την ελευθερία, την δυνατότητα δηλαδή να κάνει το καλό, να το επιλέξει και να το εκτελέσει και από μόνο του. Στην περίπτωσή μας όχι αυτονομημένα, όχι χωρίς τον Θεό, απλά ηθικές πράξεις, φιλοσοφική ηθική και 'καλοί άνθρωποι', αλλά μαζί με τον Θεό, και βέβαια, το μαζί σημαίνει μαζί. Εσύ βάζεις τα μηδενικά σου (που είναι όμως απαραίτητα!) και ο Θεός από μπροστά βάζει τη μονάδα, σου υπογράφει την επιταγή και είσαι πλούσιος, εξασφαλισμένος, όχι όπως το εννοούν και το κυνηγούν και το ποθούν οι άνθρωποι, αυτό είναι πολύ φτωχό, αλλά εξασφαλισμένος στην μόνη πραγματική ασφάλεια που υπάρχει, στην ασφάλεια της Αγάπης. Της Αγάπης του Θεού. Έχουμε νοιώσει την αγκαλιά, την μητρική, την αδελφική, την φιλική, την ερωτική, αυτήν την αγκαλιά, επί το άπειρο, μάς την προσφέρει ο Ιησούς Χριστός! Μια αγκαλιά, σημάδι και εκδήλωση μιας σχέσης. Ο Ιησούς θέλει να σχετιστεί μαζί μας, και η σχέση είναι κάτι το δυναμικό, όχι στατικό, δεν είναι σώθηκα, εξασφαλίστηκα, τέλειωσε, ικανοποιούμαι με τα λίγα, δεν θα πάω στην Κόλαση, θα πάω στον Παράδεισο, σχέση είναι να μη μου φτάνει, να θέλω συνεχώς κι άλλο. Ότι σώθηκα δεν υπάρχει αμφιβολία, με την βάπτιση και την μυστηριακή ζωή και την πνευματική καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα μέσω του πνευματικού μέσα στην Εκκλησία σώθηκα, θα κινδυνέψω μόνον αν ξεκόψω, αν αποκοπώ απ' αυτήν, αν αποκοπώ από τον Χριστό, όχι αν αμαρτήσω, αν αποκοπώ! Αλλά δεν μου φτάνει αυτό, μπαίνω μέσα σε έναν χώρο που μου αρέσει πάρα πολύ και λέω είναι Παράδεισος αυτό για μένα

(και πολλές φορές εννοούμε φτωχά ή και αμαρτωλά, φθοροποιά πράγματα, 'παράδεισος' πχ για κάποιους μπορεί να είναι κάποιο μέρος όπου θα μπορούν να απολαύσουν διάφορες ουσίες που θα τους δώσουν ευχαρίστηση) και φυσικά δεν σκέφτομαι να φύγω, ίσα-ίσα προσέχω, μπαίνω προχωρώ προσεκτικά, φοβάμαι μη κάνω κάτι και με διώξουν, με αναγκάσουν να φύγω και τελειώσει το ωραίο, αλλά προχωρώ και θέλω να μείνω όσο πιο πολύ γίνεται και να χαρώ όσο γίνεται περισσότερα από τα πράγματα που έχει να μου προσφέρει ο χώρος. Και ψάχνω και ανακαλύπτω, και βουτάω και χάνομαι σε όσον το δυνατόν περισσότερα, και ξεχνιέμαι, ξεχνάω το έξω, με συνεπαίρνει η χαρά. Αυτή η κατάσταση της μέθης, του έρωτα πρέπει, υπάρχει φυσιολογικά, όταν ο άνθρωπος γνωρίσει και συνδεθεί με τον Θεό. Δεν φαίνεται άλλωστε αυτό και στο ότι ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να ψάχνει την χαρά, την συγκίνηση, τα υψηλά, εκστατικά πράγματα; Ο άνθρωπος όταν τα ψάχνει, τον Θεό ψάχνει, χωρίς να το ξέρει πολλές φορές.. Διψάμε για ουρανό κι ας μην το λέμε, ούτε καν στον εαυτό μας.. Και Τον ψάχνουμε στο αλκοόλ, στο ακατάσχετο σεξ, στις ουσίες, στην δόξα, σε πράγματα που έχουν την αξία τους (ο Θεός τά 'δωσε) αλλά αν τους δώσουμε παραπάνω αξία απ' όσην έχουν και επενδύσουμε σ' αυτά προσδοκίες που δεν μπορούν να μας εκπληρώσουν (κατάχρηση) τότε αυτά μετατρέπονται σε ψυχικούς μας δολοφόνους (και σωματικούς ουκ ολίγες φορές). Αντήλλαξαν την δόξαν  του Θεού.. και τότε ο άνθρωπος μπορεί  να φτάσει στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της ύπαρξής του, παραδίδεται σε πάθη ατιμίας (Ρωμ 1:26) και να μουτζουρώσει τόσο πολύ το κατ' εικόνα που νά 'ναι πια σαν να μην υπάρχει. Αυτή είναι η ειδωλολατρία.. Αν όμως γνωρίσεις τον Θεό, την Αγάπη, μετά δεν μπορείς να ικανοποιηθεί με τίποτε λιγότερο από Αυτόν!!!


Αλλά και ένα άλλο ωραίο νόημα βγαίνει επίσης όμορφα από την σημερινή γιορτή (που είναι και η γιορτή της χριστιανής μητέρας). Βλέπουμε τα παιδιά μας ως δώρα του Θεού, ως ακριβές υπάρξεις που μας χάρισε Εκείνος και όχι απλά σαν προεκτάσεις του εαυτού μας; Ή αφηνόμαστε στην ενστικτώδη κατάσταση του μεταπτωτικού ανθρώπου που βλέπει την τεκνογονία απλώς ως ένα μέσον διαιώνισης των γονιδίων του και ως μια στρατηγική επιβίωσης για το είδος του και την φυλή του; Τότε φτάνουμε να φορτώνουμε τα παιδιά με όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς και να τα χρησιμοποιούμε ως μέσα ανάδειξής μας στον κοινωνικό περίγυρο, ως μέσα επίδειξής μας στους άλλους, ως εργαλεία ανταγωνισμού με τους άλλους, κάτι δηλαδή περίπου σαν άλογα κούρσας..! Τότε τα παιδιά πολλές φορές σπάζουν κάτω απ' το βάρος του φορτίου, και μετά αναρωτιόμαστε τί δεν πήγε καλά..! Μα είναι ολοφάνερο!


Και αναρωτιόμαστε γιατί μετά μπορεί να μας κλωτσήσουν να μη μας αγαπούν. Μα γιατί; εγώ του τά έδωσα όλα λέει μετά ο --δικαίως-- απογοητευμένος και λυπημένος γονιός που δεν δέχτηκε την αγάπη που περίμενε --ως ανταπόδοση-- μήπως πρέπει όμως να εξετάσουμε τα κίνητρά μας; Είναι αγάπη αυτό; Αγνή, γνήσια, άδολη, αγαπάς το παιδί σου γιατί;

Για να σε φροντίσει όταν θα χρειαστείς; (πάλι δέσμιοι της φύσης μας, λογική επιθυμία, αλλά μια τέτοια αγάπη δεν νικά την φθορά, μένει στη γη, στην επιβίωση, δεν προυποθέτει ζωή!) Ή για να σου ανταποδώσει την αγάπη σου; (και αυτό πάλι θεμιτό φυσικά, αλλά αρκεί;) Ή αγαπάς το παιδί σου μέσα στο όλο πλαίσιο της πίστεώς σου; Ο Θεός θέλησε να σε κάνει συνδημιουργό της αγάπης του, σε αξίωσε να γεννήσεις ζωή, σου χάρισε σύντροφο που απ' Εκείνον τον ζήτησες. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο τρόπος του γάμου και της τεκνογονίας, ούτε απλά βιολογικός, στους ανθρώπους, έχει πολύ βαθύτερο νόημα. Θέλεις τον Άλλον, και μαζί και τον Θεό, για να δημιουργήσεις, για να κάνεις παιδιά, να γίνεις γονέας, όχι απλά να αναπαραχθείς, όπως αναπαράγονται όλοι οι βιολογικοί οργανισμοί, επειδή έτσι προστάζει η Φύση τους.. Πρέπει να το κάνεις αυτό συνειδητά. Τότε θα έχεις τις προυποθέσεις για να αγαπήσεις το παιδί σου για αυτό που είναι, όχι μια απλή προέκταση του εαυτού σου (δεν είναι άλλωστε καν μόνον του εαυτού σου, είναι το αποτέλεσμα της αγάπης σου και της αποκλειστικής και ολοκληρωτικής ενώσεώς σου με έναν άλλον άνθρωπο, όπου την ένωση αυτήν την θέλησες εσύ και την προχωράς κάθε ημέρα, αλλά το κύριο υλικό συνοχής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά αυτή η ίδια η πηγή της Αγάπης, ο Θεός) αλλά μια εντελώς ξεχωριστή ύπαρξη που υπήρχε μέσα στο προαιώνιο Σχέδιο του Θεού και εσύ απλά είχες την τιμή και την χαρά να βοηθήσεις ώστε να δημιουργηθεί. Τότε και το τέκνο σου θα αναπτυχθεί υγιώς και ως γονιός θα το χαρείς, χωρίς να το απολυτοποιείς και ειδωλοποιείς (Ο γιός μου έκανε αυτό, η κόρη μου είναι η καλύτερη, η πρώτη κλπ) και το ίδιο θα γίνει ένας ολοκληρωμένος κατά Θεόν και κατά κόσμον άνθρωπος, θα έχεις δηλαδή τότε επιτελέσει το έργο σου ως Συν-δημιουργός του Θεού. Πόσα αλήθεια προβλήματα θα γλύτωνε και πόσο πιό ωραία θά 'τανε η κοινωνία μας αν στα θεμέλια των σχέσεων και των οικογενειών μας βάζαμε τον Ιησού Χριστό. 

(Και ας λένε οι διάφοροι έξυπνοι και 'φιλόσοφοι' αρνητές ό,τι θέλουν και ας ψάχνουν παντού και ας βρίσκουν χίλια άλλα ψεύτικά θεμέλια, που μετά από λίγο θα αποκαλυφθούν σαθρά, χωρίς όμως να παραδεχτούν πως έκαναν λάθος, αλλά συνεχίζοντας την δήθεν ευγενική τους αναζήτηση για άλλα καινούργια σαθρά θεμέλια).

Ο Σεβασμός του Κλόουν

Απαντώντας στους Παλιάτσους (Όσο γίνεται στο ύφος τους) 

Έπινα ένα κόκκινο κρασί και άκουγα jazz με έντονο το στοιχείο του βιολιού...
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη πίστη πιθανόν να μην έπινες ούτε κόκκινο κρασί ούτε να μπορούσες να ακούσεις jazz...

Μια καταδίκη, που στην ουσία είναι μια καταδίκη και φίμωση της ελευθερίας έκφρασης και σάτιρας, που συναντάμε μόνο σε τριτοκοσμικές ισλαμικές χώρες και μετά από διάφορα σχόλια που διάβασα δεξιά και αριστερά, ένοιωσα την ανάγκη να σου εξηγήσω (για το καλό μας, για να μας ανοίξουν τα μάτια εμάς που είμαστε στο σκοτάδι!) το γιατί  προσωπικά δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της και αυτό γιατί πιστεύω, δεν θα σου έχει εξηγήσει ποτέ κανείς όλους τους λόγους (όχι πρώτη φορά περιμέναμε να μας τους πεις εσύ).


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί η εκκλησία της, οι εκπρόσωποί της και η πολιτεία που με διάφορους τρόπους την ελέγχουν, με υποχρεώνουν να πληρώνω από τους φόρους μου τους κληρικούς της πίστης της δικής σου.
Το μόνο που θα μπορούσα λίγο να συμφωνήσω, καθώς δεν μπορούμε να υποχρεώνουμε κάποιον να πληρώνει για κάτι που δεν τον εκφράζει, αλλά μήπως είναι το μόνο; Ούτε οι μίζες και οι σπατάλες στο Δημόσιο μάς εκφράζουν, μας αναγκάζουν όμως να τις πληρώνουμε! Για να μη πούμε πως η επιρροή και ο δήθεν έλεγχος της Εκκλησίας στην Πολιτεία, είναι εντελώς επιφανειακός και για ιδιοτελή ζητήματα συνήθως (σιγά-σιγά θα μας έλεγε πως οι νόμοι ψηφίζονται με βάση το Ευαγγέλιο, γιατί πιέζει η Εκκλησία!)

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί οι εκπρόσωποί της ανακατεύονται στην πολιτική ζωή του τόπου, γιατί ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και αυτά δεν μπορεί να συμβαίνουν σε μια σύγχρονη δυτική πολιτισμένη χώρα.

ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και είναι απαράδεκτα πράγματα αυτά, είμαστε Ευρώπη και αυτά συμβαίνουν μόνο στο Ιράν και στους κακούς ρατσιστές Αμερικανούς του Μπους. Εδώ θα πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδάκια μας μόνο ό,τι θέλει ο υπουργός Παιδείας (και να τα αλλάζουμε κάθε 6 μήνες μαζί με τον υπουργό) και η ΟΛΜΕ (συνδικαλιστές των καθηγητών). Αν είναι δυνατόν να ξέρουν οι γονείς και η Εκκλησία τί πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας! Τί μπανάλ!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί οι γραφές της (βλέπε παλαιά διαθήκη και όχι μόνο) εκτός από αγάπη, έχουνε και πολύ μίσος, φόνους, αίμα, εκδικητικότητα, αιμομιξίες, βία, ρατσισμό.
Επιχείρημα πιο κλισέ πεθαίνεις, του στυλ ναι αλλά και εσείς είχατε τους μαύρους για δούλους. Μας αναγνωρίζει ότι οι γραφές της θρησκείας μας πάντως (που δεν την σέβεται) έχουν και αγάπη. Ναι ρε παιδί μου και άρα πρέπει κι εμείς να εκσυγχρονιστούμε λίγο γιατί ακούει ο κόσμος και τρομάζει, τί είναι αυτά που λέει η Αγία Γραφή! Στην επόμενη έκδοση να έχουμε μόνο αυτά που του αρέσουν, γιατί είναι ξεπερασμένο το βιβλίο και κάνουμε κακό στον κόσμο.

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί επανειλημμένως οι εκπρόσωποί της έχουνε κάνει ρατσιστικές επιθέσεις σε μειονότητες πληθυσμού όπως οι ομοφυλόφιλοι και επίσης ζήτησαν να εξαιρεθούν από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αυτό εμμέσως πλην σαφώς, είναι ομολογία για τη ρατσιστική ρητορική της και το ρατσισμό που τους διακατέχει.
Ναι ακριβώς, ο λόγος που γίνονται οι επιθέσεις (τί 'επιθέσεις' άραγε; σωματικές; λεκτικές;) είναι πως οι ομοφυλόφιλοι είναι μειονότητα και η Εκκλησία ως αντιδραστικός θεσμός δεν σέβεται ποτέ τις μειονότητες, γιατί έτσι. Εκτός αυτού όποιος είναι κατά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου είναι ρατσιστής, άνθρωπος με μίσος και όλα τα άλλα κακά! Ελευθερία της έκφρασης;! lol όποτε μας συμφέρει μόνο!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί δεν σέβονται τη διεθνή συνθήκη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου, που είναι ότι (sic) πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. 
Η διεθνής συνθήκη των δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου ό,τι πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο (says who ακριβώς?) Ας μην ήταν ο Χριστιανισμός και θα σου 'λεγα εγώ δικαιώματα και ελευθερίες.. Η Θάτσερ κάτι παραπάνω ήξερε (Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν ανακαλύφθηκαν με την Γαλλική Επανάσταση, πηγάζουν από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση) και δεν ήταν Ιρανή. H ιστορία δείχνει στον χριστιανό (ένας χριστιανός θα βλέπει την ιστορία χριστιανικά, λογικό δεν είναι;) πως ο κοσμικός ανθρωπισμός είναι απλά ένα αδιέξοδο, και έχει οδηγήσει στα ίδια και χειρότερα εγκλήματα από εκείνα που κατηγορούσε την θρησκεία.



Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπρoσώπους της, γιατί ευθύνονται για εκατομμύρια δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλέπε σταυροφορίες και μεσαίωνα).
Και γενικά είναι κακοί ρε παιδί μου, ας πούμε, και καθόλου κουλ τύποι και σου παίρνουν το κεφάλι με το παραμικρό, δεν βλέπεται πόσοι χριστιανοί βομβιστές αυτοκτονίας ανατινάχθηκαν πέρυσι και σκότωσαν αθώα παιδάκια;

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί με διάφορους τρόπους μου προσηλυτίζει τα παιδιά μου και εάν εσύ μου πεις ότι μετά την ηλικία των δεκαοχτώ ετών ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, εγώ θα σου πω ότι η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δημιουργείται μέχρι τα δεκατρία του χρόνια και εξαρτάται από τα βιώματα του, από το στενό οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο που μεγαλώνει, οπότε όταν στην τρυφερή παιδική του ηλικία η θρησκεία σου το πλησιάζει, του κάνει κακό.
Ενώ ο προσηλυτισμός από το άθεο περιβάλλον και σχολείο (που είναι υποχρεωτικό και αν θες να πας σε ιδιωτικό το πληρώνεις επιπλέον) είναι κάτι πολύ σωστό αφού έτσι λέει ο νόμος και το κάνει το Κράτος, που έχει το δικαίωμα, ως Κράτος, να το κάνει, φυσικά. Και βέβαια είμαστε μια ιδεώδης χριστιανική κοινωνία με αγάπη, με ούτε ίχνος αμαρτίας και πρέπει να το σπάσουμε λίγο αυτό για να έχουμε και διαφορετικότητα βρε αδερφέ.


γιατί για την επιστήμη, δεν υφίσταται κανένας θεός δημιουργός, οπότε εγώ σαν ορθολογιστής και λάτρης της επιστήμης, εάν σέβομαι κάτι που δεν υφίσταται, αλλά είναι μόνο στη φαντασία μου, τότε όπως καταλαβαίνεις, θα μπορώ και εγώ να κατηγορηθώ για φαντασιόπληκτος και επειδή σέβομαι τον εαυτό μου, δεν μου το επιτρέπω.
Γιατί βέβαια η επιστήμη είναι θρησκεία και το είπε και απ' την τηλεόραση πως Θεός δεν υπάρχει και είναι παραμύθι κι εγώ επειδή λατρεύω (lol) την επιστήμη να πούμε δεν μπορώ να την απατήσω, έτσι με μάθανε και στο σχολείο οι δασκάλοι μου, δεν υπάρχει Θεός, αυτά τα λένε οι παπάδες για να βγάζουν τσάμπα λεφτά, γιατί δεν το πιστεύεις κι εσύ, απλό δεν είναι;

Και επειδή γνωρίζω τι ετοιμάζεσαι να μου πεις, ότι οι εκπρόσωποι της θρησκείας σου δεν είναι η θρησκεία σου και η πίστη σου, η απάντηση είναι ότι εάν ήσουνα ειλικρινής και το πίστευες αυτό που λες, τότε δεν θα πήγαινες στις εκκλησίες, ούτε θα είχες πνευματικούς εκπροσώπους της θρησκείας σου.
Είδες; Γνωρίζει. Το προφητικό χάρισμα απαντά και στους αθέους τελικά, γι' αυτούς που λένε πως ο Θεός είναι κακός και θα σώσει μόνο τους υποκριτές τους χριστιανούς.

Η στάση και η αποδοχή η δική σου προς στους εκπροσώπους και την εκκλησία της πίστης σου, συνδέει απόλυτα τη θρησκεία σου με τους εκπροσώπους της.
Γιατί δεν ακούγεται και τόσο λογικό, όποτε μας βολεύει να μην την εκπροσωπούν και όποτε μας βολεύει να την εκπροσωπούν.
Εδώ τώρα ο Κλόουν προσπαθεί να ρεγουλάρει τον τρόπο που εκφράζουμε την θρησκευτικότητά μας, ας πιστεύουμε όπου θέλουμε, αλλά η επίσημη θρησκεία είναι πάντα απατεώνες, δεν χρειάζεστε να μαζεύεστε σε ναούς εσείς οι χριστιανοί (ούτε κανείς), ας τους κλείσουμε και ας τους δώσουμε στους φτωχούς ή στο Κράτος.
(Πού οδήγησε τέτοια λογική στον 20ό αιώνα το ξέρουμε!)


Το κείμενο του Κλόουν για όποιον θέλει πάντως βρίσκεται ολόκληρο εδώ: http://www.o-klooun.com/

Kαρποί του Ευαγγελίου: ο μάρτυρας Πολύκαρπος

Το Μαρτυρολόγιον του Αγίου Πολυκάρπου (MartPol) ή αλλιώς "Επιστολή Εγκύκλιος της των Σμυρναίων Εκκλησίας περί του μαρτυρίου του Αγίου Πολυκάρπου" είναι ένα κείμενο του 2ου αι. μΧ και αποτελεί μνημείο χριστιανικής ομολογίας.

Το κείμενο έχει την μορφή επιστολής: επιστολή της εκκλησίας της Σμύρνης προς την εκκλησία
του Φιλομηλίου της Φρυγίας. Αναφέρεται στο μαρτύριο του Αποστολικού Πατρός (μαθητή των Αποστόλων) αγίου Πολυκάρπου. Οι Αποστολικοί Πατέρες (Κλήμης Ρώμης, Ιγνάτιος Αντιοχείας, Πολύκαρπος Σμύρνης, ο συγγραφέας της Διδαχής των Αποστόλων και ο συγγραφέας του Ποιμένος του Ερμά) είναι ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο της Πατερικής Γραμματείας καθώς αποτελούν τους αμέσους διαδόχους των Αποστόλων και απηχούν στα έργα τους ό,τι άκουσαν από τους ίδιους τους Αποστόλους. Είναι πολύ κρίσιμη και η μελέτη τους καθώς μας φέρνει σε επαφή με την ζωντάνια της πρώτης αμέσως μετά την αποστολική εποχής της αρχαίας Εκκλησίας.Ο άγιος Πολύκαρπος υπήρξε επίσκοπος Σμύρνης και είχε μεγάλο κύρος στους χριστιανούς όλης της Μ. Ασίας και λόγω της πνευματικής ακτινοβολίας του και λόγω του γεγονότος ότι υπήρξε ακροατής των Αποστόλων. Κατά μαρτυρία του Ειρηναίου (Κατά Αιρέσεων) οι ίδιοι οι απόστολοι τον όρισαν επίσκοπο στην Σμύρνη. Όταν ο Ιγνάτιος Αντιοχείας πέρασε από την Σμύρνη, ο Πολύκαρπος ήταν ήδη επίσκοπος. Ο Πολύκαρπος συνέλεξε τα αντίγραφα των Επιστολών του Ιγνατίου και τα έστειλε στους Φιλιππησίους μαζί με μία δική του επιστολή. Ακόμα, πήγε ως εκπρόσωπος της εκκλησίας της Ασίας στην Ρώμη, για την διευθέτηση του ζητήματος του εορτασμού του Πάσχα, προσπάθεια που απέβη όμως άκαρπη. Ο ίδιος συνέγραψε πλήθος επιστολών από τις οποίες σώζεται μόνον η προς Φιλιππησίους. Εκεί ο Πολύκαρπος πραγματεύεται το μέγα ζήτημα της Ενανθρωπήσεως του Λόγου.

Οι σύγχρονες κριτικές εκδόσεις του Μαρτυρολογίου συντίθενται από τρεις ξεχωριστές κατηγορίες χειρογράφων: τα επτά ελληνικά χειρόγραφα, την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου και το μοναδικό λατινικό χειρόγραφο. Τα ελληνικά χειρόγραφα ανάγονται στην εποχή από τον 10ο μέχρι τον 13ο αι.. Από τα επτά χειρόγραφα, τα έξη είναι πολύ κοντά μεταξύ τους στο πώς περιγράφουν το μαρτύριο του Πολυκάρπου και προφανώς ανάγονται σε κοινή πηγή, ενώ το έβδομο (Κώδικας της Μόσχας) που χρονολογείται στον 13ο αι. περιέχει έναν πιο επεξεργασμένο επίλογο. Μαζί με τα χειρόγραφα του Μαρτυρολογίου, αφήγηση του μαρτυρίου βρίσκουμε επίσης στην Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσεβίου (περ. 324-325 μΧ). Υπάρχει ακόμα η λατινική παράδοση του κειμένου (ένα χειρόγραφο, 10ος αι.). Δεν διαφέρει ουσιαστικά σε κάτι. (Jefford)

Το κείμενο περιλαμβάνεται στον 5ο τόμο της Ελληνικής Πατρολογίας του Μιγνύου (PG Migne), στήλες 1029-1046, τον 3ο τόμο της ΒΕΠΕΣ και τον 18ο τόμο της Sources Chrétiennes


Περιεχόμενο-Ανάλυση Κειμένου

Το Μαρτυρολόγιον διαρθρώνεται σε 22 παραγράφους

Εισαγωγή  Η Εκκλησία του Θεού η παροικούσα Σμύρνην επιστολικός τύπος της ελληνορρωμαικής αρχαιότητος γνωστός μας και από τις επιστολές του αποστ. Παύλου. παροικούσα: χριστιανική αντίληψη ότι δεν είμαστε μόνιμοι σε αυτόν τον κόσμο αλλά πάροικοι και παρεπίδημοι, κάνουμε απλώς μια στάση στην γη όπου είμαστε (σαν τα αποδημητικά πουλιά που δεν έχουν μόνιμο τόπο κατοικίας), αλλά πατρίδα μας, προορισμός μας είναι ο Ουρανός. Φαίνεται και στην προς Διόγνητον οι χριστιανοί κατοικούνε στον κόσμο αλλ εκ του κόσμου ουκ εισι.

Ι Ο (ιερο)μάρτυς Πολύκαρπος με το ηρωικό μαρτύριό του σφράγισε την λήξη του διωγμού της τοπικής εκκλησίας. Επίσης μάς έδωσε ένα φωτεινό υπόδειγμα τού πώς είναι, πώς πρέπει να είναι το χριστιανικό μαρτύριο (για το Ευαγγέλιο του Ι. Χριστού). Εμφανίζεται ο άγιος ως μιμητής του Κυρίου (imitator Domini), καθώς φαίνεται να ήξερε και να περίμενε με καρτερία, ο ίδιος, αυτούς που επρόκειτο να τον συλλάβουν και να τον οδηγήσουν στο μαρτύριο με την κατηγορία του χριστιανού. Ακόμα ο άγιος είναι υπόδειγμα χριστιανικής αγιότητος επειδή δεν σκέφτεται, δεν φροντίζει μόνο για τον εαυτό του αλλά και για τους άλλους (πέλας). Άλλωστε η πραγματική και γνησία χριστιανική αγάπη δεν μπορεί να αρκεσθεί σε μιαν ατομική σωτηρία αλλά θέλει να σωθούν μαζί και όλοι οι αδελφοί.

ΙΙ Το κείμενο συνεχίζει με ένα γενικό εγκώμιο προς τους μάρτυρες που μας θυμίζει κάπως το κομμάτι από τον λεγόμενο ύμνο της πίστεως (Εβρ 11, 33-40). Περιγράφονται με ανατριχιαστικές και υπερβολικές λεπτομέρειες για τον ασυνήθιστο αναγνώστη τα βασανιστήρια που υφίσταντο οι μάρτυρες για το Όνομα του Ιησού (τους ξέσκιζαν τόσο πολύ το δέρμα ώστε να φαίνονται οι σάρκες τους από μέσα). Στο πώς τα έκαναν όλα αυτά, αν είναι απίστευτα ή υπεράνθρωπα δίδεται ως απάντηση: τονίζεται ο τρόπος που τα κατάφεραν όλα αυτά προσέχοντες τη του Χριστού χάριτι μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μαρτύρια που τους υπέβαλλαν οι δήμιοι, ο άθεος και ειδωλολατρικός κόσμος της εποχής. Έτσι το κέρδος τους ήταν η αποφυγή της αιώνιας τιμωρίας, της πραγματικής δυστυχίας και χωρισμού εκ του Θεού και η αιώνια χαρά. Ο φόβος από την μία της κολάσεως και η πίστη στις υποσχέσεις του Σωτήρος ο οποίος πιστός εστι (Εβρ 11:11) τους έκανε ώστε να υπομείνουν τα ποικίλα βάσανα και να εξέλθουν νικητές από το καμίνι των δοκιμασιών ως χρυσός εν χωνευτηρίω (Σολ 3,6).


ΙΙΙ  Φυσικά μνημονεύεται και ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους, ο μισόκαλος διάβολος, που ήθελε και επιχειρούσε να ματαιώσει την άθλησή τους. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του μάρτυρος Γερμανικού ο οποίος όταν ο ανθύπατος (proconsul) προσπαθούσε να τον καλοπιάσει εβίασε τον εαυτό του και ρίχτηκε μόνος του στα θηρία!

ΙV Δεν ήταν βέβαια όλα τέλεια. Υπάρχουν και παραδείγματα ανθρώπων που εδειλίασαν μπροστά στο μαρτύριο και τελευταία στιγμή επρόδωσαν το Όνομα του Ιησού Χριστού. Αυτοί πείσθηκαν να θυσιάσουν στα είδωλα. Αυτοί δίνονται όμως ως παράδειγμα του λεγομένου εισπηδητικού μαρτυρίου, το οποίο δεν ενθαρρύνεται από την Εκκλησία, καθώς μπορεί να είναι δείγμα εγωισμού, μιας πνευματικής ανωριμότητος, αίσθησης να ξεχωρίσεις από την Εκκλησία, θέτει πιθανόν σε κίνδυνο τους λοιπούς αδελφούς και είναι δείγμα απερισκεψίας. Και έρχεται και σε αντίθεση με το βιβλικό Ουκ εκπειράσεις Κύριον.. (Δτ 6:16).

VI Ο άγ. Πολύκαρπος όμως όταν έμαθε ότι τον ψάχνουν, στην αρχή δεν έδωσε καν σημασία, αλλά επιθυμούσε να μείνει στην πόλη και μόνο μετά από προτροπές των χριστιανών πήγε να κρυφτεί στην ύπαιθρο. Πήγε έτσι σε κάποιον αγρό σχετικά κοντά στην
πόλη όπου και περνούσε την ώρα του μη κάνοντας τίποτα άλλο παρά προσευχή, για όλες τις εκκλησίες, πράγμα που ούτως ή άλλως το συνήθιζε. Ο άγιος, ειδικά ο άγιος επίσκοπος, χαρακτηρίζεται από το ενδιαφέρον ανά πάσα στιγμή για την πνευματική ευημερία όλων των χριστιανών και της πνευματικής του ευθύνης και όχι μόνον (η επισύστασις μου η καθ' ημέραν η μέριμνα πασών των εκκλησιών Β' Κο 11:28)

Το κείμενο συνεχίζει αναφέροντας το όραμα που είδε ο Πολύκαρπος (οπτασία ενώ ήταν ξύπνιος δηλαδή και προσευχόταν) και στο οποίο είδε το μαξιλάρι του να καίγεται. Αυτό, όπως ο ίδιος ερμήνευσε στους δικούς του εκεί, σήμαινε ότι το μαρτύριό του θα ήταν να καεί ζωντανός. Βλέπουμε ότιν το προφητικό χάρισμα μένει στην εκκλησία, ερμηνεύεται. Κάτι άλλο αξιοπαρατήρητο είναι το τους συνόντας αυτώ, μάς δίνει μία εσωτερική πιθανή μαρτυρία για το πώς έφτασαν αυτές οι πληροφορίες στον συντάκτη της επιστολής και σε εμάς.

VI. Αφού οι διώκτες εξακολουθούσαν να τον κυνηγούν και είχαν ίσως μάθει και τον τόπο όπου κρυβόταν ο Πολύκαρπος, μετακινήθηκε σε κάποιον άλλον αγρό, όπου όμως φαίνεται τον είχαν ακολουθήσει και έπιασαν δύο νεαρά αγόρια, από τα οποία το ένα ομολόγησε μετά από βασανιστήρια. Αναφέρεται σε αυτό το σημείο του κειμένου, χαρακτηριστικά ποιά θα είναι η τιμωρία των προδοτών των μαρτύρων και της πίστεως που παρομοιάζονται με τον προδούντα τον Κύριο Ιούδα.

VII. Οι διώκτες βγήκαν να ψάξουν τον μάρτυρα με πλήρη τον οπλισμό τους (ως επί ληστή) μας θυμίζει τον Κύριο τί μετά μαχαιρών και ξύλων; Βρήκαν τον Πολύκαρπο σε κάποιο σπίτι στο υπερώο. Όταν τους αντιλήφθηκε κατέβηκε να τους προυπαντήσει, ενώ οι στρατιώτες κατεπλάγησαν πως έκαναν όλην αυτήν την αστυνομική επιχείρηση για να συλλάβουν έναν τόσο ηλικιωμένο άνθρωπο. Ο άγιος διέταξε να δώσουν στους στρατιώτες να φάνε (ο χριστιανός κερδίζει τους διώκτες με την αγάπη του νίκα εν τω αγαθώ το κακόν Ρωμ 12: 20-21). και τους ζήτησε να του δώσουν λίγη ώρα για να προσευχηθεί (και ο Κύριος προ του Πάθους και ενώ ήξερε ότι επρόκειτο από ώρα σε ώρα να πάνε να τον συλλάβουν μετά την προδοσία του Ιούδα πήγε στον κήπο της Γεθσημανής για να προσευχηθεί). Ο άγιος προσευχήθηκε, πλήρης της χάριτος του Θεού, επί δύο ώρες χωρίς σταματημό προκαλώντας έτσι την έκπληξη τον θαυμασμό και το δέος των διωκτών στρατιωτών, οργάνων της ειδωλολατρικής εξουσίας.

Τελειώνοντας την προσευχή και αφού "εξομολογήθηκε" όλη την ζωή του τον έβαλαν πάνω σε ένα γαιδούρι και ήταν ημέρα Μεγάλου Σαββάτου και τον έβγαλαν στην πόλη. Εκεί τον συνάντησαν ο διοικητής της πόλεως, ο ειρήναρχος Ηρώδης (αξιοσημείωτο το όνομα) με τον πατέρα του οι οποίοι προσπάθησαν να τον πείσουν για το καλό του ώστε να σώσει την ζωή του λέγοντάς του: και τί πειράζει να πεις ο Καίσαρας είναι Κύριος (ονομασία που κατ' απόλυτον έννοια αρμόζει μόνο στον Θεό --μας θυμίζει Ναβουχοδονόσορα και τους τρεις Παίδες) και να θυσιάσεις ώστε να γλυτώσεις τη ζωή σου; Ο επίσκοπος φυσικά αγέρωχος --ως υπόδειγμα μάρτυρος και χριστιανού-- ούτε τους έδινε σημασία αλλά αφού αυτοί επέμεναν τους απαντά ορθά-κοφτά: δεν πρόκειται να κάνω αυτό που μου λέτε (σαν να τους έλεγε "άδικα χάνετε τον καιρό σας!"). Και έτσι λοιπόν αφού αυτοί απέτυχαν να τον πείσουν ξεκίνησαν να τον υβρίζουν (δεινά ρήματα) και τον έριξαν από την άμαξα. Αυτός όμως σαν να μη συνέβη τίποτα, αβλαβής προχωρούσε προς το στάδιον, όπου είχε τόσο πολύ κόσμο και φασαρία που δεν μπορούσε να σ' ακούσει ο διπλανός σου (μηδε ακουσθήναι τινα δύνασθαι).

IX Μόλις ο άγιος μπαίνει στο στάδιο ακούγεται από τον ουρανό μια φωνή: Ίσχυε και ανδρίζου, Πολύκαρπε (ο Θεός μάς ξέρει με το όνομά μας, δεν είναι απρόσωπος Ιω 10:14).

Η φωνή αυτή έγινε αντιληπτή από όλους τους χριστιανούς που βρίσκονταν στο στάδιο (ημετέρων). Εν τω μεταξύ το πρώτο θέμα συζήτησης στην πόλη αποτελούσε η σύλληψη του Πολυκάρπου. Ακολουθεί η συνήθης ακροαματική διαδικασία κατά το ρωμαικό δίκαιο. Βέβαια η απόφαση είναι ήδη ειλημμένη, μάλλον μιλάμε έτσι για δίκη-παρωδία χάριν θεάματος και προπαγάνδας δηλαδή. Ερωτάται η ταυτότητα του μάρτυρος. Όταν εκείνος απαντά πως είναι ο Πολύκαρπος, ο ανθύπατος προσπαθεί να τον καλοπιάσει ώστε να αλλάξει γνώμη να πει Αίρε τους αθέους, το σύνθημα κατά των χριστιανών δηλαδή, να βλασφημήσει, καταραστεί τους χριστιανούς. Ο μάρτυς Πολύκαρπος όντως είπε το σύνθημα αλλά αφού κοίταξε το πλήθος των ανόμων εθνικών, σαν να απευθυνόταν προς εκείνους δηλ. πλέον και όχι προς τους χριστιανούς το αίρε τους αθέους. 'Οταν ο κρατικός αξιωματούχος νομίζει πλέον πως έχει καταφέρει στον σκοπό του να κάνει αυτόν τον γηραιό και σεβάσμιο ηγέτη των χριστιανών να εξωμόσει (αυτό ως ευνόητο θα ήταν τεράστια συμβολική νίκη για να πείσει και άλλους) ο μάρτυς Πολύκαρπος τού δίνει την ηρωική και μνημειώδη απάντηση: 86 χρόνια υπηρετώ τον Κύριό μου τον Ιησού Χριστό και κανένα κακό δεν μου έχει κάνει ποτέ μέχρι τώρα, πώς γίνεται εγώ να πω κακό λόγο εναντίον Του, εναντίον του Βασιλιά μου; Εναντίον αυτού που με έχει σώσει, στον οποίον χρωστώ την ζωή μου και ό,τι είμαι;;;

Χ. Μάλλον δεν ξέρεις σε ποιον μιλάς (όχι εγωιστικά) εγώ είμαι χριστιανός, θέλεις μήπως να μάθεις κι εσύ για τον Χριστιανισμό; Ο ανθύπατος τού απαντά (με εμφανώς περιφρονητική διάθεση επειδή δεν ήθελε να τον ακούσει δεν θεωρούσε άξιο λόγου να ακούσει για τέτοια πράγματα): αυτά να τα πεις στον κόσμο. Ο άγιος τότε του δίνει την απάντηση πως έχουμε καθήκον και διδαχθεί από τον λόγο του Θεού να δείχνουμε υπακοή σε αυτούς που ο Θεός έχει ορίσει ή έχει επιτρέψει να ανεβούν στην εξουσία, σε αυτούς όμως (στο κοινό) δεν έχω καμμία υποχρέωση να δώσω λογαριασμό.

ΧΙ. Ο ανθύπατος τότε συνεχίζει με απειλές των θηρίων και της φωτιάς, τις οποίες ο Πολύκαρπος αντικρούει με σθένος και σταθερότητα.

ΧΙΙ Γέμιζε από θάρρος και χαρά (!), το πρόσωπό του γέμιζε από θεία χάρη, ώστε όχι μόνο να μην πτοηθεί ο Πολύκαρπος αλλά μάλλον ο ανθύπατος Ηρώδης να τα χάσει με την συμπεριφορά και το θάρρος του, ώστε να παρατήσει κάθε προσπάθεια να τον μεταπείσει και να στείλει πλέον τον κήρυκα να ανακοινώσει προς όλο το στάδιο το αποτέλεσμα της καταδικαστικής αποφάσεως: Ο Πολύκαρπος ομολόγησε πως είναι Χριστιανός! Μόλις ειπώθηκε αυτό και επίσημα, οι εθνικοί και οι Ιουδαίοι μαζί (όχι ο αληθινός Ισραήλ πλέον, αλλά η 'συναγωγή του σατανά' -Αποκ 2:9) άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί εν χορώ πως αυτός είναι αυτός που παρασέρνει τον κόσμο στην αθεία και την πλάνη, ο διαφθορεύς των παραδόσεων και της τάξεως (πολλούς διδάσκων μη θύειν μηδέ προσκυνείν τοις θεοίς). Αυτά αφού έλεγαν φώναζαν αγανακτισμένοι στον Ασιάρχη Φίλιππο να ρίξει τελικά τον Πολύκαρπο στα λιοντάρια. Η απάντηση ήταν πως δεν υπήρχαν άλλα λιοντάρια, και ο κόσμος φώναξε να τον ρίξουν στη φωτιά, για να εκπληρωθεί έτσι το όραμα και η προφητεία που είχε κάνει ότι θα καεί ζωντανός (παράγραφος VI).

ΧΙΙΙ Και όλα αυτά έγιναν τόσο γρήγορα καθώς πήγαν οι (λυσσασμένοι για εκδίκηση και τιμωρία) άνθρωποι να μαζέψουν από παντού όπου θα έβρισκαν (λουτρά, ξυλουργεία) ξύλα και προσανάμματα ώστε να ανάψει η φωτιά και να εκτελεσθεί έτσι η θανατική καταδίκη του μάρτυρα. Εδώ σημειώνεται στο κείμενο πως οι Ιουδαίοι της Σμύρνης πρωτοστάτησαν σε αυτό το έργο, καθώς έθος αυτοίς. Διαφαίνεται έτσι μια κάποια αντι-ιουδαική διάθεση. Εξηγείται πάντως, και μάλλον δεν απέχει από την ιστορική πραγματικότητα, καθώς οι Ιουδαίοι έβλεπαν τον Χριστιανισμό ως απειλή κατά της πατρώας θρησκείας και είχαν άλλους λόγους, πιο φορτισμένους συναισθηματικά και ιστορικά, ώστε να μισούν τους χριστιανούς ηγέτες από ότι οι Ρωμαίοι που στο πρόσωπο των χριστιανών έβλεπαν απλώς κάποιους ανατροπείς της καθεστηκυίας τάξης (και δευτερευόντως θρησκείας). Όταν λοιπόν άναψε η φωτιά, ετοιμάστηκε ο Πολύκαρπος και χωρίς αγωνία και έβαλε κατ ευθείαν την στολή του θανατοποινίτη και ζήτησε να μην τον καρφώσουν πάνω στα ξύλα λέγοντας πως αυτός που τον βοήθησε να υπομείνει και να αντέξει στο μαρτύριο θα τον βοηθήσει να μείνει ατάραχος και μέσα στην ίδια την φωτιά.

ΧΙV Οι δήμιοί του τελικά δεν τον προσήλωσαν στα καρφιά αλλά αρκέστηκαν στο να τον δέσουν. Έτσι λοιπόν, όπως ήταν ο μάρτυρας με τα χέρια του δεμένα πισθάγκωνα, φαινόταν σαν κριάρι ετοιμασμένο για θυσία και ανέτεινε προσευχή προς τον Κύριο όπου και τον ευχαριστεί για το ότι Εκείνος τον αξιώνει να συγκαταριθμηθεί στο βιβλίο των Μαρτύρων Του και να γίνει κοινωνός του Ποτηρίου του Χριστού τού Κυρίου (ου μόνον το είς αυτόν πιστεύειν αλλά και υπέρ αυτού πάσχειν Φιλ 1:29) και τον παρακαλεί να γίνει δεκτός ως θυσία από τον Θεό. Η προσευχή κλείνει με δοξολογία, όπου ο Ιησούς αναφέρεται ως Παις του Κυρίου (μπορεί να δημιουργήσει ίσως προβλήματα αρειανικής φύσεως αυτό;) αλλά αναφέρεται πως η δόξα ανήκει και στον Ιησού όπως και στο Άγιο Πνεύμα μαζί με τον Θεό Πατέρα.

XV Τελειώνοντας ο Πολύκαρπος την προσευχή του, οι δήμιοι άναψαν την φωτιά, η οποία, καθώς άναψε, δημιούργησε ένα είδος αψίδος (καμάρας) και περικύκλωσε τον μάρτυρα σαν ένα πανί ιστιοφόρου που το κουνάει ο άνεμος, μέσα στην οποίαν ο μάρτυρας φαινόταν σαν ψωμί που ψήνεται στον φούρνο και σαν χρυσάφι και ασήμι μέσα στο καμίνι, να λάμπει. Το θαύμα δεν έγινε αντιληπτό σε όλους αλλά μόνον οις εδόθη.
Ακόμα, οι πιστοί ένοιωσαν μιαν εξαίσια ευωδία σαν από κάποιο πολύτιμο άρωμα να αναδύεται από τον χώρο όπου ήταν ο μάρτυρας.

XVI Στην συνέχεια, στην 16η παράγραφο αναφέρεται πως τελικά κατά θαυμαστόν τρόπο η φωτιά δεν μπορούσε να πειράξει τον μάρτυρα, οπότε οι δήμιοι (οι άνομοι) προσέταξαν να έρθει ένας άλλος δήμιος ώστε να πάρει με ξίφος πια την ζωή του μάρτυρα. Αφού λοιπόν έτσι έγινε, βγήκε από το σώμα του Πολυκάρπου ένα περιστέρι μαζί με πάρα πολύ αίμα φυσικά, το οποίο και έσβησε την φωτιά προς κατάπληξιν του κοινού, οι οποίοι αναρωτήθηκαν πώς γίνεται να συμβαίνουν τόσο θαυμαστά εξωπραγματικά γεγονότα σε αυτούς τους χριστιανούς. Κάπου εδώ κλείνει η διήγηση του μαρτυρίου με την αναφορά στον Πολύκαρπο ως επίσκοπο της εν Σμύρνη Καθολικής Εκκλησίας και ως αποστολικό και προφητικό διδάσκαλο. Φαίνεται εδώ το μεγάλο κύρος και επιρροή που απελάμβανε ο Πολύκαρπος και η εξέχουσα θέση που είχε στην Εκκλησία και ανάμεσα στους πιστούς. Αναφέρεται επίσης το χάρισμα της προφητείας που είχε και εξήσκησε ο άγιος, καθώς κάθετι, που αυτός είπε, πραγματοποιήθηκε ή θα πραγματοποιηθεί.

XVIΙ Ύστερα περιγράφονται οι δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι χριστιανοί για να περισυλλέξουν το σώμα του μάρτυρα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά πως ο διάβολος φθονώντας την ηρωικότητα του μαρτυρίου του και το μεγαλείο της όλης βιοτής του υπέβαλε την σκέψη στον Νικήτη (αναφέρεται και στις πρώτες παραγράφους), τον πατέρα του ανθυπάτου Ηρώδη, ο οποίος ήταν και αδελφός της Άλκης (αναφέρονται ονόματα, χαρακτηριστικό προσπάθειας τεκμηρίωσης, υπεράσπισης της αξιοπιστίας και ίσως η Άλκη να ήταν ακόμα και χριστιανή, άρα όνομα γνωστό στους αναγνώστες!) να πάει στον γιο του και να του ζητήσει να μη δώσει το σώμα στους χριστιανούς για να μην "αφέντες τον εσταυρωμένον τούτον άρξωνται σέβεσθαι".

Αυτά τα είπε, με την υποστήριξη και παρότρυνση των Ιουδαίων, οι οποίοι απέτρεψαν τους αδελφούς από το να πάρουν το σώμα του μάρτυρα. Δεν ξέρουν, σχολιάζει η επιστολή, σε μια πολύ σημαντική θεολογικά αποστροφή της για την πίστη της πρώτης Εκκλησίας πως ούτε τον Χριστόν ποτε καταλιπείν δυνησόμεθα, αυτόν που σταυρώθηκε για να σωθούμε εμείς που θα πιστεύαμε σ' Αυτόν, ούτε έτερον τινα σέβεσθαι (κάτι εξόχως σημαντικό αγιολογικά, όσον αφορά δηλαδή στην τιμή προς τους αγίους. Ο σέβασμος στους μάρτυρες είναι δευτερεύων και γίνεται πάντα εξ αιτίας της πίστεως στον Ιησού και της λατρεύουσας κοινότητας και του ίδιου του μάρτυρα. Φυσικά αυτό δεν τηρήθηκε απαραίτητα στα επόμενα χρόνια, με μικρού έως μεγάλου βαθμού παρεκκλίσεις που προετοίμασαν το έδαφος για τα πριν την Εικονομαχία. Ουσιαστικά καθώς η χριστιανική πίστη επεκτάθηκε αριθμητικά, οι καινούργιοι πλέον, όχι και τόσο συνειδητοί πάντα, χριστιανοί δεν μπόρεσαν να απαρνηθούν τα θρησκευτικά τους στοιχεία των φυσικών θρησκειών (παγανισμός, ανιμισμός, προγονολατρεία) και τα προέβαλαν, τα ενσωμάτωσαν στην προσωπική τους ευσέβεια αλλά και πολλές φορές στην συλλογική συνείδηση μεγάλου μέρους της χριστιανικής εκκλησίας. Αυτό θρησκειολογικά εξηγείται, χριστιανικά όμως σαφώς και είναι ένα 'καμπανάκι'. Προφανώς ούτε οι μάρτυρες θα το επιθυμούσαν αυτό, ειδικά άνθρωποι που αγωνίστηκαν με τόσο πάθος και πείσμα κατά των αιρέσεων, των διαστρεβλώσεων δηλ. της σωτηρίας. Κίνητρό τους η αγάπη, καθώς μία νοθευμένη πίστη, ένα νοθευμένο Ευαγγέλιο, ένα αλλοιωμένο (έτερον κήρυγμα) πρόσωπο του Ιησού Χριστού δεν σώζει. Η τιμή προς τους μάρτυρες φυσικά και είναι δικαιολογημένη έως και επιβεβλημένη και ως προτύπων αξίων μιμήσεως, τιμούμε όμως και τα ίδια τα σώματά τους ως κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος, και περιμένοντα την γενική ανάσταση των νεκρών κατά την Δευτέρα Παρουσία. Άλλωστε η ύλη εξαγιάζεται, αυτή είναι η πίστη του ορθόδοξου χριστιανισμού σε σχέση με τις διάφορες γνωστικές ερμηνείες και αποχρώσεις. Η διαφορά όμως είναι λεπτή και καθώς ο άνθρωπος και γνωστικά (γνωσιολογικά-διανοητικά) και καθαρώς πνευματικά δεν μπορεί πάντα να συλλάβει τις θείες αλήθειες σε όλο το βάθος τους, παραμονεύει πάντοτε ο κίνδυνος του εύκολου δρόμου της δημιουργίας μεσιτών, οι οποίοι θα λειτουργούν ως υποκατάστατα και όχι ως βοηθητικά μέσα για την επικονωνία με τον Θεό.

Και προβάλλεται εν συνεχεία η ορθόδοξη θεώρηση περί της τιμής των μαρτύρων που απεικονίζει την πίστη της Εκκλησίας: Διότι Τούτον τον προσκυνούμεν (δηλ. τον λατρεύουμε, τον προσκυνούμε λατρευτικά, η προσκύνηση αυτή αρμόζει μόνον στον Θεό, άρα ο Ιησούς είναι Θεός και η λατρεύουσα κοινότητα τον αποδέχεται ως τέτοιο, για όσους υποστηρίζουν πως η πρώτη εκκλησία κρατούσε μια ημιαρειανική σχεδόν θεώρηση περί του Υιού, όπως είναι οι σημερινοί λεγόμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά), ενώ τους μάρτυρες τους αγαπούμε και τους τιμούμε ως μιμητάς του Κυρίου (επειδή μιμήθηκαν τον Κύριο γι' αυτό), αντίτυπα δηλ του πρωτοτύπου, λόγω ακριβώς αυτής τους της μεγάλης αγάπης στον Βασιλιά και Διδάσκαλό τους και με τους οποίους (πρότυπα άξια μιμήσεως, παιδαγωγική αξία και χρησιμότητα της τιμής των μαρτύρων από τους χριστιανούς) με τους οποίους μακάρι (γένοιτο), είθε να δώσει ο Κύριος να γίν
ουμε συγκοινωνοί της ζωής και της βασιλείας και συμμαθηταί (ο χριστιανός ποτέ δεν παύει να είναι μαθητής!)

XVIII Εν συνεχεία το κείμενο περιγράφει πως ο εκατόνταρχος (centurio) βλέποντας την δυσαρέσκεια των Ιουδαίων και την φασαρία που δημιουργούσαν και τα παράπονα που του απηύθυναν (την των Ιουδαίων γενομένην φιλονεικίαν) για να μην πάρουν οι χριστιανοί το σώμα του μάρτυρα, το απέθεσε πλέον στην φωτιά για να αποτεφρωθεί. Εκ των υστέρων όμως, οι αδελφοί χριστιανοί πήγαν και πήραν τελικά ό,τι είχε μείνει πια από το σώμα του μάρτυρα, τα οστά του, και τα έβαλαν σε τιμητικό τόπο, όπως άρμοζε (απεθέμεθα όπου και ακόλουθον ην). Σε εκείνον τον τόπο, όπου εναπετέθησαν τα τίμια (πολύτιμα τιμιώτερα λίθων πολυτελών και δοκιμώτερα υπέρ χρυσίον) μακάρι και να μπορέσουμε να συγκεντρωνόμαστε λέγει ο συγγραφέας και να τιμούμε με χαρά και αγαλλίαση την ημέρα του μαρτυρίου του, την γενέθλιον ημέραν (κάποιοι πάνω σε κάτι τέτοιο στηρίζουν πως η γενέθλιος ημέρα είναι αυτή του θανάτου για έναν χριστιανό και πως δεν είναι χριστιανοπρεπές ούτως ειπείν να εορτάζονται τα γενέθλια, η επέτειος (anniversary) δηλ της ημέρας της φυσικής γεννήσεώς μας: (υπερ-συντηρητικοί ορθόδοξοι κύκλοι, ή και σύγχρονες αντι-τριαδικές αιρέσεις όπως η Continuing Church of God). Η χρήση και η σημασία αυτής της τιμής προς τους αγίους μάρτυρες, όπως αποτυπώνεται κυρίως μέσα από τις εορτές: θεία ευχαριστία, ευχαριστιακή σύναξη (η οποία πάντοτε φυσικά περιείχε και την διακονία του λόγου, το κήρυγμα και προυπέθετε φυσικά την ενεργό συμμετοχή του λαού, συμψαλμωδία, αντιφωνικός τρόπος, αμήν κλπ, βλ και άγιο Ιουστίνο) στο μέρος που βρίσκονται τα λείψανα (απομεινάρια) του μάρτυρα και πάνω στα ίδια τα λείψανά του ή στην λάρνακα που τα περιέχει. Έτσι μπαίνουν οι βάσεις για την διαμόρφωση των λεγομένων 'μαρτυρίων' και των μετέπειτα μεγάλων παλαιοχριστιανικών βασιλικών και καθεδρικών ναών, οι οποίοι φυσικά μετά τον 4ον αι γραφειοκρατία καθεστωτικοποίηση της εκκλησίας. Η εκκλησία κερδίζει πλέον σε ελευθερία, άνεση και ποσότητα μελών, αλλ' ως συνήθως αυτή η χαλάρωση έχει και τα αρνητικά αποτελέσματα, της πτώσεως πλέον του επιπέδου του αγωνιστικού φρονήματος, όπως αυτό φαίνεται επί παραδείγματι στο Μαρτυρολόγιον του Αγίου Πολυκάρπου.

Η χρήση: Και ώστε να τιμηθούν οι νεκροί της πίστεως, οι αποδημήσαντες μάρτυρες. Θα ήταν παράλογο να πει κανείς πως η σημασία η χρήση της αγιολογικής τιμής έγκειται μόνον σε εγκόσμιους σκοπούς για "όσους μένουν πίσω", ως παράδειγμα ή ως ένα συνεκτικό στοιχείο της χριστιανικής κοινότητος, ένα στοιχείο-μια τελετουργία ενότητας ας πούμε, απαραίτητη για την συνοχή των μελών της κοινότητος (αναφορά σε κοινά πρόσωπα, σε κοινά ιδανικά, αναδιατύπωση, ανανέωση κάθε χρόνο αυτών των ιδανικών και της ενότητος) ώστε να πεισθούν τα νέα μέλη
ή και για απαραίτητη για την συνέχιση και την επιβίωση της κοινότητος, όπως βλέπουμε σε άλλες εγκόσμιου χαρακτήρα ενώσεις ανθρώπων με "κοινούς σκοπούς και ιδανικά". Οι χριστιανοί δεν είναι κομμουνιστές, πιστεύουν στην συνέχιση της ζωής πέραν του τάφου και αυτό δεν είναι συμβολικό, αλλά βασικό στοιχείο και όχι περιφερειακό της διδασκαλίας τους. Δεν αντιμετωπίζουν λοιπόν εργαλειακά οι χριστιανοί την τιμή προς τους μάρτυρες (όπως θα μπορούσε να παρανοηθεί από κάποιους ερευνητές της ιστορίας του χριστιανισμού, όπως αυτή η έρευνα ξεκίνησε στην μετά τον Διαφωτισμό περίοδο) ούτε αυτή η τιμή προκύπτει ύστερα από μεθόδευση και εντολές κάποιου κεντρικού εξουσιαστικού μηχανισμού αλλά αναβλύζει ούτως ειπείν από το σύνολο των πιστών μελών της Εκκλησίας, από το σύνολο των 'αγίων', από το σύνολο της λατρεύουσας κοινότητας,

Αλλά φυσικά η τιμή των αγίων και οι εορτές προς τιμήν τους έχουν ΚΑΙ παιδαγωγική και παραμυθητική αξία και χρησιμότητα (των μελλόντων άσκησιν και ετοιμασίαν). Βλέποντας τα νεαρά μέλη της κοινότητος αλλά και οι νεόφυτοι πιστοί τις δοκιμασίες που υπέστησαν οι άγιοι και παρ' όλ' αυτά έμεινα πιστοτυχόν τους ζητηθεί να μαρτυρήσουν και σταθεροί στην αφοσίωσή τους στον Ιησού Χριστό παίρνουν θάρρος και δύναμη ώστε να πράξουν και αυτοί το ίδιο μέσα στην καθημερινή ζωή τους αλλά και όποτε τους ζητηθεί τυχόν κάτι ανάλογο.

XIX Στην 19η παράγραφο ακολουθεί ένα εγκώμιο για τον μάρτυρα Πολύκαρπο, ο οποίος είναι ο δωδέκατος κατά σειράν χριστιανός που μαρτύρησε στην Σμύρνη (μαζί με την Φιλαδέλφια). Η καλή του φήμη αναγνωρίζεται ακόμα και από τους εθνικούς, ως διδάσκαλος και μάρτυρας της χριστιανικής Εκκλησίας. Τονίζεται ξανά πως το έξοχο μαρτύριό του έγινε κατά το Ευαγγέλιον Χριστού, που θα μπορούσε να το ερμηνεύσει κανείς πως έγινε όπως θα ήθελε ο Χριστός-'ευαγγελικά', ή ακόμα ότι έγινε με αρκετά παρόμοιο τρόπο με αυτά που περιγράφονται στο Ευαγγέλιο ως Πάθη του Χριστού. Και τώρα πλέον αφού με την υπομονή και καρτερία που έδειξε μπροστά στο μαρτύριο νίκησε κατά κράτος! (καταγωνισάμενος) τον άνομο άρχοντα, βρίσκεται πλέον μαζί με τους αποστόλους και όλους τους δεδικαιωμένους και δοξάζει τον Θεό Πατέρα και τον Ιησού Χριστό (άλλωστε τί άλλο είναι ο Παράδεισος παρά μια ασταμάτητη δοξολογία του Θεού). Αναφέρεται επίσης, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ως κυβερνήτης των σωμάτων ημών και ποιμήν της κατά την οικουμένην καθολικής Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι μία, αδιαίρετη, 'καθολική', οι κατά τόπους διαιρέσεις είναι μόνον για πρακτικούς-διοικητικούς και ποιμαντικούς λόγους. Ο αληθινός κυβερνήτης των σωμάτων μας (σωμάτων, όχι απλά ψυχών καθ' ότι άνθρωπος ίσον σώμα+ψυχή και όχι απλά ψυχή, όπως θα έλεγαν οι τότε Γνωστικοί ή νεοπλατωνικοί) είναι ο Ιησούς Χριστός, καθώς θα μας αναστήσει όπως και τους μάρτυρες εν τη εσχάτη ημέρα. Και κυβερνήτες δεν είναι αυτοί που φαίνονται ως κυβερνήτες, αυτοί μόνον παροδική εξουσία έχουν και δεν μπορούν ουσιαστικά να κάνουν τίποτα εάν δεν τους επιτραπεί από τον Θεό. Εξάλλου ποιμήν αληθινός και απόλυτος της χριστιανικής Εκκλησίας είναι μόνον ο Ιησούς Χριστός. Οι υπόλοιποι, οι επίσκοποι, όπως ο προμνημουθείς μάρτυς Πολύκαρπος είναι ουσιαστικά απλοί διαχειριστές, την εξουσία τους την έχουν μέσω του Χριστού και θα κριθούν εάν και κατά πόσον υπήκουσαν στις εντολές του.

XX Φτάνοντας προς το τέλος της η επιστολή, αναφέρεται και πάλι σε β' πληθ. πρόσωπο προς τους αποδέκτες (την εκκλησία του Φιλομηλίου, μην ξεχνάμε είναι επιστολή!) και τους λέει πως η επιστολή ουσιαστικά είναι μια απάντηση στο αίτημά τους για περαιτέρω πληροφορίες για τον μάρτυρα μετά την ενημέρωση που αυτοί είχαν από κάποιον Μάρκο. Τους συμβουλεύει να στείλουν την επιστολή αυτήν και σε άλλους χριστιανούς, ώστε βλέποντας το θαυμαστό μαρτύριο του αγίου να δοξάζουν τον Κύριο, ο οποίος και μπορεί να μας εισάγει στην αιώνια Βασιλεία Του. (Η τιμή των μαρτύρων αποβλέπει στην δόξα του Θεού, στο να δοξάζουν δηλ. οι χριστιανοί περισσότερο τον Θεό, κατά το θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού). Ακόμα ο συγγραφέας στέλνει χαιρετισμούς σε όλους τους χριστιανούς προσαγορεύετε πάντας τους αγίους. Εσάς σας χαιρετούν όλοι οι παριστάμενοι και ο συγγραφέας, Ευάρεστος, μαζί με την οικογένειά του.

ΧΧΙ Δίνονται στην συνέχεια πληροφορίες για τον χρόνο που έλαβε χώρα το μαρτύριο: κατά την 2αν Ξανθικού, 8 η ώρα το Μεγάλο Σάββατο, πριν από 8 Μεγάλες Καλένδες. Beatus μακάριος. Η σύλληψη του μάρτυρος έγινε από τον Ηρώδη, όταν τα εγκόσμια αξιώματα κατείχαν: το μεν αρχιερατικό (παγανιστικό προφανώς) ο Φίλιππος Τραλλιανός, ενώ του ανθυπάτου ο Στάτιος Κοδράτος, πραγματικός όμως βασιλεύς εις τους αιώνας και όχι σε μια μόνο συγκεκριμένη εποχή είναι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος έχει θρόνο αιώνιο (Εβρ 1:8), από γενεάς εις γενεάν.

ΧΧΙΙ Ακολουθεί η 22η παράγραφος που είναι προσθήκη κατά την μεταγραφή του κειμένου (Ταύτα μετεγράψατο Γάιος) από τον Γάιο, ο οποίος υπήρξε μαθητής του Πολυκάρπου και συμμαθητής και φίλος του Ειρηναίου (Ειρηναίου Λουγδούνου). Ακολούθως υπάρχει δεύτερη προσθήκη που μνημονεύει μεταγραφή από κάποιον Σωκράτη και η οποία έγινε στην Κόρινθο και τρίτη προσθήκη όπου γράφει ο Πιόνιος, ο οποίος μάς βεβαιώνει ότι αντέγραψε πιστά το κείμενο (εκ του προγεγραμμένου έγραψα) ύστερα από αποκάλυψη σε αυτόν του αγ. Πολυκάρπου εκ των υπαρχόντων χειρογράφων τα έσωσε από την φθορά (συναγαγών αυτά ήδη σχεδόν εκ του χρόνου κεκμηκότα) ώστε να τον συμπεριλάβει και αυτόν ο Κύριος μετά των εκλεκτών αυτού, στην βασιλεία του (το έργον ως προσευχή: η αντιγραφή χειρογράφων αλλά και οι άλλες τέχνες ιστόρησις-αγιογραφία κλπ εκτελούνται ως εργόχειρα συνήθως σε μοναστήρια).


Θεολογικά Ζητήματα που ανακύπτουν από τη Μελέτη του Κειμένου

Από το όλο κείμενο ανακύπτουν διάφορα ζητήματα τα οποία θα ήταν άξια λόγου για την επιστημονική έρευνα της εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Αγιολογίας αλλά και για την σημερινή χριστιανική Εκκλησία. Όλα τα γεγονότα που οδήγησαν εκεί (προδοσία κλπ) δείχνουν πως το μαρτύριο αυτό έγινε κατά το πρότυπο του Κυρίου, όπως το βλέπουμε στις διηγήσεις του Πάθους στα Ευαγγέλια.
Σε τί βαθμό αυτό είναι αυθεντικό και σε τί βαθμό αυτό μπορεί να αποδοθεί στην φαντασία του συγγραφέα (που θέλει ίσως να κάνει κάποιους 'ευσεβείς' συμβολικούς παραλληλισμούς);;

Σε μία ώρα κέρδισαν...
Τα μαρτυρολόγια της πρώτης Εκκλησίας τονίζουν το πώς ο μάρτυρας κέρδισε την ψυχή του μέσω των βασανιστηρίων και του μαρτυρίου. Υπάρχει ξεχωριστή σωτηρία για τους μάρτυρες; Σβήνονται και όλα τα προηγούμενα τυχόν αμαρτήματά τους; Βάπτισμα του Μαρτυρίου.

Ο Κόιντος πήγε μόνος του να παραδοθεί και στο τέλος δείλιασε. Ο Πολύκαρπος καταβάλλει τις λογικές προσπάθειες ώστε να διαφύγει του κινδύνου. Ένα από τα θέματα στην πρώτη Εκκλησία ήταν και το εισπηδητικό μαρτύριο και το κατά πόσον ο χριστιανός θα πρέπει να προφυλάσσεται. Το Μαρτυρολόγιο μάλλον μάς δίνει την χρυσή τομή μεταξύ αυτών των δύο. Ο χριστιανός ενεργεί συνετά, με διάκριση (φρόνιμοι ως οι όφεις), δεν πηγαίνει προς το μαρτύριο, αλλά όταν τον κυνηγούν πρέπει να είναι έτοιμος, όταν 'έρθει' το μαρτύριο προς αυτόν δεν το αρνείται.

Μέσα στο κείμενο υπάρχουν διηγήσεις θαυμάτων θαυμαστών γεγονότων. Είναι αυτά σημεία μιας λαικής αυξανόμενης ευσέβειας για τον μάρτυρα και την σχέση του με τον Χριστό καθώς η ιστορία διαδιδόταν ή πιστεύουμε πως ο συγγραφέας στηρίζεται σε αξιόπιστες πηγές και δεν υπάρχει διάθεση μεγαλοποίησης; (γιατί θα χρειαζόταν άλλωστε;!)



Κοινά σημεία με την Αγία Γραφή (Διήγηση του Πάθους)

Ο Πολύκαρπος παραθέτει δείπνο και προσεύχεται πριν την τελική σύλληψή του, όπως ο Κύριος (Μθ 26:36-46).
Μεταφέρεται στην Σμύρνη, την πόλη του επικείμενου μαρτυρίου του, πάνω σε έναν όνο, όπως ο Κύριος μπαίνει στην Ιερουσαλήμ. (Μθ 21:1-11)
Υποβάλλεται σε ανάκριση από την ρωμαική εξουσία (Ιω 18:28)



Βιβλιογραφία:
PG Migne 5
Εκκλησιαστική Γραμματολογία Τσάμη, Θεσσαλονίκη 2008
Ελληνική Πατρολογία Χρήστου