Φαΐ όχι ποδόσφαιρο

Φαΐ όχι ποδόσφαιρο, λέει το σύνθημα στην ΕΤ3 που έγραψαν κάποιοι προφανώς νεαροί ενθουσιώδεις επαναστάτες που θέλουν να ξεφύγουν από τον συρμό παραλία καφές Μουντιάλ το οποίο τους φαίνεται πολύ ρηχό. Ίσως να είναι καλή τους αυτή η πρόθεση.

Ίσως τους ξεφεύγει όμως κάτι. Μιλάνε για φαΐ. Λέει ο κομμουνιστής θεατρικός συγγραφέας Μπ. Μπρεχτ αυτοί που είναι ψηλά θεωρούν ντροπή να μιλήσουν για το φαΐ. Ας αναλογιστεί κάποιος ποιοι τώρα άραγε είναι ψηλά στην κοινωνία μας και σε ποιους εφαρμόζεται αυτή η φράση.

Μιλάνε, φωνάζουν για φαΐ, για δικαιώματα. Όποτε ακούς κάποιον να φωνάζει, αν έχεις την στοιχειώδη σοφία και σύνεση θα πρέπει να βάλεις σχεδόν ενστικτωδώς δύο κόσκινα:

-Άραγε οι προθέσεις τους είναι καλές, είναι αγαθές, είναι αυτό που λένε χωρίς να κρύβεται κάτι άλλο από πίσω; Μια προσπάθεια να σε πάρουν με το μέρος τους εκμεταλλευόμενοι κάποιαν ανάγκη σου (η ανάγκη είναι συνήθως πολύ κακός σύμβουλος, εκτός αυτού ξέρουν αυτοί πραγματικά τις ανάγκες σου;) για να σε προσεταιριστούν, να σε πάρουν με το μέρος τους; Και μετά να σε χρησιμοποιήσουν για μέρος της δικής τους ευρύτερης ατζέντας παρά την θέλησή σου; ξέρουν το καλό σου; Ακόμα και καλός να είναι ο σκοπός τους θεωρητικά αρκεί αυτό για να δικαιολογήσει το να γίνεις χωρίς όρους υποστηρικτής τους;; Το δέχεσαι;

Αν υποτεθεί ότι περνάνε το 1ο κόσκινο
-Πρέπει να μπει ένα δεύτερο, πιο πρακτικό: το πρώτο δεν αρκεί, δεν φτάνει. Μιλάνε για φαΐ. Αυτά που προτείνουν άραγε φέρνουν φαΐ;; Φέρνουν ζωή και ευ ζην; Ή φέρνουν μήπως μιζέρια και δυστυχία όπου εφαρμόστηκαν μέχρι τώρα οι φανταχτερές ιδέες αυτών των ενθουσιωδών καλοθελητών ιδεολόγων;; Αξίζει μια μικρή έρευνα πριν να ακολουθήσει κανείς άκριτα ένα σύνθημα και μια ιδέα.. Αυτό μας διαφοροποιεί από τα ζώα.

Ρατσισμός

Ο Ben Carson για τον ρατσισμό

Πριν μερικά χρόνια μιλούσα σε μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο. Η παρουσιάστρια σε κάποια φάση με ρώτησε: «Δρ. Κάρσον έχω παρατηρήσει πως δεν μιλάτε και πολύ για φυλετικά ζητήματα. Μπορείτε να μου πείτε γιατί»; Απάντησα: «Επειδή είμαι νευροχειρουργός».

Ακολούθησε μικρή παύση. Απ’ ό,τι κατάλαβα μάλλον δεν είχε καταλάβει το νόημα της απάντησής μου.

Έτσι προχώρησα εξηγώντας πως όταν βάζω έναν ασθενή στο χειρουργείο και τον ανοίγω στο κεφάλι, αποκαλύπτοντας τον εγκέφαλο, τότε ασχολούμαι με αυτό που πραγματικά είναι ο άνθρωπος. Τα μαλλιά, το κρανίο, τα εγκεφαλικά οστά είναι απλά το περιτύλιγμα για το πιο σημαντικό κομμάτι -τον εγκέφαλο- αυτός καθορίζει όλα τα σημαντικά στοιχεία στον άνθρωπο.

Μπορούμε να επικεντρωθούμε σε εξωτερικά χαρακτηριστικά που είναι μικρής ή και καθόλου σημασίας ή να επικεντρωθούμε στην πραγματική πηγή της φύσεώς μας, στις σκέψεις, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα μας.

Νοιώθω πολύ χαρούμενος που ο Θεός μάς έχει δώσει φυλετική ποικιλία. Ποιός θα πήγαινε στον ζωολογικό κήπο αν όλα τα ζώα εκεί ήταν μόνο γαζέλλες; Ποιός θα πήγαινε στα ενυδρεία αν τα μόνα που θα μπορούσε να δει εκεί ήταν χρυσόψαρα; Ποιός θα έβγαινε ποτέ από το σπίτι του αν όλος ο κόσμος γύρω του ήταν ακριβώς ίδιος με αυτόν;;


Ο Δρ Κάρσον είναι επίτιμος καθηγητής νευροχειρουργικής, ογκολογίας, πλαστικής χειρουργικής και παιδιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και έχει αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας σε πάνω από 60 πανεπιστήμια. Έχει κάνει περισσότερες από 100 νευροχειρουργικές δημοσιεύσεις και έχει γράψει πέντε βιβλία γενικού ενδιαφέροντος.




www.newsmax.com/BenCarson/Neurosurgeon-Race-black-Jesus/2014/01/13/id/546745/#ixzz3B1oDPI9H

Ο Θεός μάς έδωσε την πολυμορφία ως δώρο.

Ο ελευθεριακός Προφήτης

Οι αρνητικές συνέπειες της ύπαρξης ισχυρής κεντρικής εξουσίας σύμφωνα με την Βίβλο

Το ακόλουθο βιβλικό απόσπασμα προέρχεται από την Α' Βασιλειών (Α' Σαμουήλ στο Μασοριτικό) 8:9-19 και περιγράφει την απάντηση τού προφήτου και κριτού Σαμουήλ στον λαό του Θεού σχετικά με το αίτημά τους να αποκτήσουν και αυτοί βασιλιά όπως τα άλλα έθνη. Είναι αρκετά αποκαλυπτικό για τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η κεντρική εξουσία στις ελευθερίες των Ισραηλιτών. Οι Ισραηλίτες εκυβερνώντο κατ' ευθείαν από τον Θεό, σε μία συνομοσπονδία φυλών, όπου όταν υπήρχαν προβλήματα ανελάμβαναν οι Κριτές, για να οδηγήσουν τον λαό στον πόλεμο, όχι όμως και να παραμείνουν ως οι απόλυτοι ηγέτες του μετά από αυτόν, όπως θα ήταν ένας βασιλιάς. Αυτό στην εποχή του Σαμουήλ αλλάζει. Οι συνέπειες για τους Ισραηλίτες δεν θα είναι και οι καλύτερες. Ο Κύριος προειδοποίησε.

Και τώρα άκουσε το αίτημά των. Μονον θα διαμαρτυρηθής εντόνως προς αυτούς και θα προβάλης τα δικαιώματα, τα οποία θα έχη επάνω των ο βασιλεύς”.

Ο Σαμουήλ ανεκοίνωσε τον λόγον αυτόν του Κυρίου στον λαόν, εις αυτούς που εζητούσαν βασιλέα

και τους είπεν• “αυτά θα είναι τα δικαιώματα του βασιλέως, ο οποίος θα βασιλεύση εις σας• Θα πάρη τους υιούς σας και θα βάλη αυτούς οδηγούς εις τα άρματά του, ιππείς στο ιππικόν του, προπορευόμενους εμπρός από τα άρματά του.

Θα πάρη από αυτούς και θα τοποθετήση προς εξυπηρέτησίν του άλλους μεν εκατοντάρχους και χιλιάρχους, άλλους δε εργάτας δια να θερίζουν τα σπαρτά του, να τρυγούν τα αμπέλια του, να κατασκευάζουν τα πολεμικά του όπλα και τα εξαρτήματα δια τα άρματά του.

Θα πάρη τας θυγατέρας σας, τας οποίας θα κάμη μυροποιούς, μαγείρισσας και αρτοποιούς.

Θα πάρη τους αγρούς σας και τα αμπέλια σας και τους καρποφόρους ελαιώνας σας, και θα τα δώση στους δούλους του.

Θα πάρη το δέκατον από την εσοδείαν των σπαρτών σας και των αμπελιών σας, και θα τα δώση στους ευνούχους και τους δούλους του.

Ακόμη δε θα πάρη τους δούλους σας και τας δούλας σας, τα παχειά βόδια σας και τους όνους σας και το δέκατον από τα εισοδήματά σας δια τα έργα του.

Και από τα ποίμνιά σας θα πάρη το δέκατον. Και επί πλέον σεις θα είσθε δούλοι του.

Κατά την εποχήν δε εκείνην καταπικραμμένοι σεις από την καταθλιπτικήν αυτήν μεταχείρισιν εκ μέρους του βασιλέως, τον οποίον οι ίδιοι δια τον εαυτόν σας έχετε εκλέξει, θα φωνάξετε προς τον Κυριον. Αλλά ο Κυριος δεν θα σας ακούση τότε, επειδή σεις αυτοβούλως εξελέξατε δια τον εαυτόν σας βασιλέα”.

Χριστός ή Μαρξ;

Χριστός ή Μαρξ; Κάποιοι προσπαθούν να μείξουν τα άμεικτα

Φιλανθρωπία με το ζόρι

Είναι εντυπωσιακό πώς η πρόσφατη διαμάχη για την φτώχεια, με πρωταγωνιστές τον Rush Limbaugh και τον Πάπα Φραγκίσκο μάς αποκαλύπτει μια βασική διαφορά:
α. απ' τη μία η υποχρεωτική 'φιλανθρωπία' μέσω της κρατικής επιβολής από την αριστερή κοσμοαντίληψη και
β. από την άλλη η ελευθερία του καθενός ατόμου στην εθελοντική δωρεά και προσφορά και στο να μπορεί να παίρνει κανείς τις δικές του αποφάσεις για την ζωή, στην δεξιά.
Ξεχάστε όσα είπαν και ο Limbaugh και ο Πάπας. Οι διαφωνίες που ακολουθούν είναι πολύ πιο ουσιαστικές.

Οι προοδευτικοί παρερμηνεύουν συστηματικά την χριστιανική διδασκαλία για να κατακρίνουν την ελεύθερη («ασύδοτη») οικονομία και να προωθήσουν το ιδεώδες του σοσιαλισμού. Ανάμεσα σ' αυτούς, φυσικά δεν είναι μόνον Καθολικοί. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι απ' αυτούς -αν όχι όλοι- δεν είναι καν πραγματικοί χριστιανοί, αλλά απλά αριστεροί ιδεολόγοι οι οποίοι ελπίζουν να πάρουν με το μέρος τους και τους Χριστιανούς χρησιμοποιώντας χριστιανοφανή επιχειρήματα υπέρ των θέσεων τους (που τις έχουν εκ των προτέρων, ασχέτως χριστιανισμού).

Γεννώνται κάποια ερωτήματα: Πώς άραγε είναι δυνατόν να βοηθήσει κάποιος τους φτωχούς χωρίς να πρέπει να δημιουργήσει πρώτα ο ίδιος κάτι;! Χωρίς τον καπιταλισμό, την ελεύθερη επιχειρηματικότητα και αγορά, η φιλανθρωπία πάσχει (ΣτΜ: δεν μπορεί να γίνει οικονομολογικό μοντέλο η φιλανθρωπία, όπως θα έλεγε και ο π. Αθανάσιος). Ο καπιταλισμός αποτελεί την μηχανή η οποία κάνει την παροχή βοήθειας στους φτωχούς εφικτή. Με άλλα λόγια, οι προοδευτικοί που αυτοπαρουσιάζονται ως χριστιανοί κάνουν μια λανθασμένη επιλογή, επιμένοντας ότι φιλανθρωπία και καπιταλισμός είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες έννοιες.

Αν οι πολίτες θέλουν από το Κράτος να στήνει δίχτυ ασφαλείας, δεν θα μπορούσαν οι ίδιες οι κοινωνίες να παρέχουν στο κράτος φιλανθρωπία για καθαρά πρακτικούς, μη θρησκευτικούς λόγους;

Φαίνεται πάντως πως αν με το να συζητάμε τον Χριστιανισμό προωθούμε μια προοδευτική ατζέντα, τότε μετράει. Αν ο Χριστιανισμός πάει κόντρα (αποδεικνύει λανθασμένη) αυτή την προοδευτική ατζέντα, τότε δεν μετράει (!) Και πώς καν τόλμησες να τον αναφέρεις; Ο Χριστός (η θρησκεία) πρέπει να εμπλέκεται στην πολιτική μόνο όταν (αν) αυτό βοηθάει στην προώθηση της κρατικής ατζέντας προγραμμάτων μεγαλύτερου δημοσίου, περισσότερων ρυθμιστικών διατάξεων, δανεισμού, χρέους και αναδιανομής του πλούτου.

Εξάλλου, ας ξεκαθαρίσουμε τουλάχιστον ένα πράμα: ο Πάπας Φραγκίσκος προσπαθεί. Και μπράβο του. Αυτό είναι πολύ περισσότερο από ο,τιδήποτε μπορεί να πει κανείς για πολλούς από τους προτεστάντες αστέρες της φιλανθρωπίας στην Αμερική.

Υψωμένες γροθιές ή χέρια
που δίνουν;

Στην δημόσια όμως αντιπαράθεση, απλά έτυχε να είναι αυτός το πρόσωπο που ξεκίνησε την συζήτηση τον Νοέμβριο του 2013 με μια Αποστολική Παραίνεση με τον τίτλο Evangelii Gaudium (H Χαρά του Ευαγγελίου). Το Βατικανό προκάλεσε μεγαλύτερη διαμάχη με την μετάφρασή της στα αγγλικά. Ο Rush Limbaugh την συνέχισε εκφράζοντας τη διαφωνία του με αυτήν.



Στην πραγματικότητα, αν το σκεφτεί κανείς, ο πρώτος Πάπας, ο Πέτρος ήταν ένας ‘καπιταλιστής’: Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες. Ο Πέτρος είχε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό: πλοία, τα οποία ήσαν ιδιαιτέρως ακριβά εκείνη την εποχή και μεγάλα δίχτυα (153 ψάρια, Ιω 21:11). Έπρεπε να πιάσουν πολλά ψάρια απλά και μόνο για να κάνουν απόσβεση στην αρχική τους επένδυσή (χρόνος, κόπος, κόστος ευκαιρίας, χρήμα). Το σπίτι τους ήταν μεγάλο και βρισκόταν στην αρκετά εύπορη πόλη της Καπερναούμ. Τα Ευαγγέλια αναφέρουν πως ήταν στο σπίτι του Πέτρου όπου μαζεύονταν συνήθως οι μαθητές και οι πρώτοι χριστιανοί. Το μέγεθος αυτό του σπιτιού φαίνεται ακόμα και από το ότι και ο ίδιος ο Ιησούς μπορούσε να βγει έξω απαρατήρητος για να προσευχηθεί.

Ο Ιησούς Χριστός ήταν τέκτων (ξυλουργός), ελεύθερος επαγγελματίας, ουσιαστικά ένας καπιταλιστής. Ο νομιζόμενος (κατά τον Νόμο) πατέρας του Ιησού, ο Ιωσήφ, είχε μια ξυλουργική επιχείρηση. Ως πρωτότοκος, ο Ιησούς έπρεπε να μάθει την τέχνη του πατέρα του και να ασχοληθεί μ’αυτήν. Το ξύλο ήταν αρκετά πιο δυσεύρετο τότε για κατεργασία και χρήση στην οικοδομή. Εισήγετο συνήθως ως είδος πολυτελείας από τα όρη του Λιβάνου. Άρα ο Ιησούς θα έπρεπε να δουλέψει αρκετά τις δεξιότητές του πάνω στην τέχνη αυτήν και να έχει στην κατοχή του αρκετά ακριβά εργαλεία για να δουλεύει την μικρή αλλά υψηλής προστιθέμενης αξίας επιχείρησή του.

Σύμφωνα με τους χριστιανοσοσιαλιστές
το Κράτος δικαιούται να μας ξεζουμίζει,
αρκεί τα λεφτά να πηγαίνουν για καλό σκοπό

Η διαμάχη αυτή πάντως αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό χάσμα ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά: Ο Ιησούς Χριστός διδάσκει στους μαθητές Του να δίνουν στους φτωχούς. Οι προοδευτικοί όμως βλέπουν σε αυτό μια εντολή για μια οργανωμένη ακούσια (άρα βίαιη, άλλα χρόνια θα πούνε: και όμως..) αναδιανομή του πλούτου (το πώς έχει διανεμηθεί ο πλούτος στην Ελλάδα και πόσο αυτό έχει γίνει δίκαια μέσω δηλ. της ελεύθερης αγοράς και αμοιβαία ωφέλιμων και συναινετικών συναλλαγών είναι άλλη συζήτηση!!!) από το Κράτος. Οι χριστιανοί θα πρέπει να υποστηρίζουν μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, που θα τα παίρνει από τον Α για να τα δώσει στον Β. Κάθε αναφορά στους φτωχούς χρησιμοποιείται ως μέσον για να σημάνει μεγαλύτερο κρατικό έλεγχο πάνω στην εθνική οικονομία.

Ας γίνουμε όμως πιο σαφείς: εδώ μιλάμε για χρήση βίας. Μιλάμε για το να βάζεις από καιρού εις καιρόν τα ΜΑΤ για να διαλύουν τους διαδηλωτές που δεν θα είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν φόρους. Η βία, ακόμα και η δολοφονία ανθρώπων από τα όργανα της τάξεως, είναι αυτή που ουσιαστικά εγγυάται την συλλογή των φόρων για το λεγόμενο κοινωνικό κράτος. Άρα δηλαδή; Επικροτεί ο Ιησούς την χρήση βίας από το Κράτος ώστε να μπορεί το Κράτος (η Κυβέρνηση) να πάρει από τον Α για να δώσει στον Β;

Οι συντηρητικοί συχνά διακρίνουν κάτι που οι προοδευτικοί δυσκολεύονται: πως ο Χριστός ασχολείται με τις ελεύθερες επιλογές των ανθρώπων. Ο χριστιανισμός ολόκληρος βασίζεται πάνω στην ελευθερία της βούλησης (στο αυτεξούσιο). Ο Καπιταλισμός βασίζεται επίσης πάνω σ' αυτήν την ελευθερία. Ο Ίδιος ο Θεός δεν εξαναγκάζει κανέναν (ΣτΜ: αν και προφανώς θα μπορούσε, για να παραθέσω εδώ και έναν καθηγητή μου η δύναμη του χριστιανικού Θεού έγκειται στην εκούσια αδυναμία Του) να υπακούσει σε Αυτόν, να Τον αγαπήσει ή να Τον υπηρετήσει. Όταν μια πόλη απέρριψε τον Ιησού, οι οπαδοί Του ήθελαν να τιμωρήσουν αυτήν την ανυπάκουη σκληροτράχηλη πόλη ζητώντας 'να πέσει φωτιά απ' τον ουρανό να τους κάψει' --να επαναληφθεί δηλ. το θαύμα του Προφήτου Ηλιού που έκαψε τους ιερείς του ειδωλολατρικού θεού Βάαλ. Ο Κύριος Ιησούς τούς το αρνήθηκε κατηγορηματικά.

Ο χριστιανός γίνεται Σαμαρείτης
με την

έμπνευση του Αγ. Πνεύματος
και την δική του απόφαση,
όχι με τις επιταγές του Κράτους

Οι συντηρητικοί διαβάζουν αυτές τις ίδιες βιβλικές περικοπές και αναγνωρίζουν πως ο Ιησούς μιλάει στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά για το πώς να ζει. Τίποτα σε καμμία διδασκαλία του Ιησού δεν μπορεί να υποστηρίξει την ιδέα ενός κράτους που θα μπορεί να παίρνει λεφτά ή ακίνητα από κάποιον για να τα δώσει σε κάποιον άλλον. (ΣτΜ: το ίδιο παράδοξο θα μας φαινόταν το δικαίωμα ή καθήκον ενός κράτους να φροντίζει ώστε οι υπήκοοί του να είναι πιστοί και να εφαρμόζουν γενικά στην ζωή τους το Ευαγγέλιο, τον ηθικό βίο ή την προσευχή.. Θα πει κανείς άλλο εκείνο, τα λεφτά μάς νοιάζουν περισσότερο, και αυτό επηρεάζει όμως, ο άνθρωπος δεν είναι μόνον ύλη, μόνο βιολογία, ουκ επ άρτω μόνον.. Αλλιώς οι προοδευτικοί χριστιανοί επηρεάζονται, χωρίς να το καταλαβαίνουν ίσως, και βλέπουν την ζωή μέσα από τα υλιστικά μάτια των αθέων ομοιδεατών τους (υλιστική αντίληψη περί ζωής και ανθρώπου).

Αλλά παρόλαυτα, παρά το πόσες φορές ξεκαθαρίζεται μέσα στα Ευαγγέλια η ατομική, ελεύθερη δηλαδή αποδοχή ή όχι, η επιλογή, η προσωπική ευθύνη κλπ, οι λεγόμενοι προοδευτικοί δεν μπορούν να το δουν.

Αναμασούν βιβλικά χωρία που αναφέρονται στους φτωχούς ωσάν να αυτά να δικαιολογούν αυτόματα κάποιο δικαίωμα για αναδιανομή του πλούτου εκ μέρους του κράτους. Για παράδειγμα την ιστορία του πλούσιου νεανίσκου (Μθ 19): ένας νεαρός άντρας ρωτάει τον Κύριο τί πρέπει να κάνει για να κερδίσει (να κληρονομήσει) την αιώνια ζωή. Ο άντρας αυτός περιγράφει στον Κύριο ότι έζησε όπως θα ήθελε ο Μωσαικός Νόμος (τας εντολάς εφυλαξάμην).

Εάν θέλεις να γίνεις τέλειος τού απαντά ο Ιησούς έλα και ακολούθησέ με --το οποίο σημαίνει να αφήσει πίσω την παλιά του ζωή και να μπει στον κύκλο των περιπλανώμενων μαθητών του Χριστού που κήρυτταν το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού. Ο Ιησούς λέει στον πλούσιο άντρα να πουλήσει (να ρευστοποιήσει) όλα του τα τα περιουσιακά στοιχεία και να τα δώσει στους φτωχούς. Αλλά ο Ιησούς επέλεγε αυτόν τον άνθρωπο για ένα συγκεκριμένο ιεραποστολικό έργο, να γίνει μαθητής και απόστολός του, για μια πολύ ξεχωριστή ειδική αποστολή. Ο Ιησούς δεν ζητούσε τέτοιο πράγμα από τον καθένα! (Εύλογο, αλλιώς χριστιανοί θα ήταν μόνον οι μοναχοί --άτοπο! και απ' αυτούς όσοι δεν έχουν περιουσία!) Ο Ιησούς ήταν στην τελευταία του περιοδεία, πήγαινε προς τα Ιεροσόλυμα για να πεθάνει στον σταυρό (το ήξερε). Ο χρόνος ήταν πολύ λίγος. Προσκαλούσε αυτόν τον άντρα σε μια εντελώς διαφορετική ζωή, στο να κηρύττει το ευαγγέλιο εν μέσω διωγμών, οι οποίοι θα ακολουθούσαν σύντομα κατά των χριστιανών, μετά την σταύρωση του Δασκάλου τους.

Αλλά το πιο χρήσιμο για το θέμα μας, ο πλούσιος νεανίσκος αρνείται. Λέει όχι. Τί έγινε; Είπε ο Ιησούς στην θρησκευτική του αστυνομία να του επιτεθούν ή να του πάρουν την περιουσία με το ζόρι; Όχι. Ο Ιησούς τον καταδίκασε; Όχι. Ο Ιησούς μια φορά καταράστηκε μια συκιά και η συκιά εκείνη ξεράθηκε κατευθείαν. Ο Ιησούς απλά είπε στον άνθρωπο Εάν θέλεις να γίνεις τέλειος και ο άνθρωπος εκείνος απλά δεν το θέλησε.

Οι μαθητές μετά συζητούσαν με τον Κύριο για την επικίνδυνη περιπλοκή του πλούτου και την αμαρτία της απληστίας. Ο Χριστός τούς προειδοποιεί για τους κινδύνους που κρύβει ο πλούτος. Αλλά τελειώνει λέγοντάς τους πως ο πλούσιος νεανίσκος μπορεί παρόλαυτα να πάει στον παράδεισο καθώς Πάντα δυνατά τω Θεώ εστι.

Ο Ιησούς ήταν ένας ξυλουργός.
Φαίνεται ίσως λίγο "βλάσφημο"
να τονίζουμε τέτοια στοιχεία στον Κύριο,
όμως, ασυνείδητα, έτσι αρνούμαστε της Ενσάρκωση

Η λεγόμενη φιλελεύθερη ('προοδευτική') θεολογία --καθολική και προτεσταντική-- (ΣτΜ: φυσικά και η ορθόδοξη καθώς μιμείται τις δύο προηγούμενες) καταλήγει στο να φωνάζει και να ζητάει την εξάρτησή μας από το Κράτος, και όχι από τον Θεό ώστε να λυθούν τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Αντί να στηρίζεται στον ευαγγελισμό των ανθρώπων για να αλλάξει τον κόσμο --την κάθε ψυχή ξεχωριστά-- οι προοδευτικοί χριστιανοί (από όλες τις ομολογίες) πιστεύουν πως μόνο το Κράτος μπορεί να μας σώσει (ή η ΕΕ και ο ΟΗΕ!). Η ελπίδα τους είναι στο Κράτος, όχι στον Θεό. (Και η Αγία Γραφή λέει ξεκάθαρα πως είναι επικατάρατος, καταδικασμένος αυτός που εναποθέτει τις ελπίδες του στους ανθρώπους και όχι στον Θεό, Ιερ 17:5).

Οι προοδευτικοί Χριστιανοί αναγνωρίζουν πως η κοινωνία έχει ανάγκη έναν θεσμό που θα ζητάει απ' τους ανθρώπους να βοηθάνε τους συνανθρώπους τους. Εάν θα έπρεπε να υπάρχει ένας τέτοιος θεσμός που θα έπρεπε να διδάσκει στους ανθρώπους να αγαπούν και να φροντίζουν τους άλλους... ποιός άραγε θα έπρεπε να είναι αυτός ο θεσμός;! Κάποιος θα πει κατευθείαν: αυτό είναι η δουλειά του Κράτους!

Αυτοί όμως που ανησυχούν για τη φτώχεια και τους φτωχούς αναφέρονται ουσιαστικά στη δουλειά της Εκκλησίας, της όποιας Εκκλησίας, παντού. Και ξανά να τονίσουμε, τουλάχιστον ο Φραγκίσκος προσπαθεί. Στέλνει την φρουρά του Βατικανού στους δρόμους της Ρώμης για να βρουν τους άστεγους και τους φτωχούς. Και αυτό που κάνει είναι πολύ μπροστά από πολλούς άλλους.




americanthinker.com/2013/12/charity_by_force_jesus_vs_marx.html#ixzz2pADescEQ

Αφιερωμένο στην αγαπημένη μας Μεταπολίτευση

Όταν βλέπεις πως για να παράγεις το ο,τιδήποτε χρειάζεσαι άδεια από εκείνους που δεν παράγουν τίποτα,

όταν βλέπεις πως το χρήμα πηγαίνει σε εκείνους που αντί για αγαθά
εμπορεύονται χάρες,

όταν βλέπεις πως άνθρωποι πλουτίζουν πιο εύκολα με τα διάφορα 'δωράκια',
παρά με τη δουλειά τους,

και πως οι νόμοι δεν προστατεύουν εσένα απέναντι στην εξουσία,
αλλά την εξουσία απέναντι σε σένα...



Τότε να ξέρεις πως η κοινωνία αυτή έχει ξοφλήσει.

Γιατί δεν θα γιορτάσω την Γαλλική Επανάσταση

Ένας από τους τακτικούς μου αναγνώστες παραπονιέται ότι παρά το ότι αναφέρθηκα στις εθνικές γιορτές του Καναδά και των ΗΠΑ το προηγούμενο βράδυ, δεν έκανα την ίδια τιμή και στην Γαλλία για την δική της εθνική εορτή.

Θαυμάζω την Γαλλία, και μακάρι οι Γάλλοι να είναι ευτυχισμένοι. Απλά το βρίσκω λίγο δύσκολο να γιορτάσω την Γαλλική Επανάσταση. Ας παραθέσουμε όπως είπε και η Μ. Θάτσερ:

Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ξεκίνησαν με την Γαλλική Επανάσταση: απορρέουν από μια μείξη ιουδαισμού και χριστιανισμού.
Είχαμε το 1688, την δική μας ειρηνική επανάσταση, όπου το Κοινοβούλιο επέβαλε την δική του βούληση πάνω από εκείνη του Βασιλιά. Δεν ήταν η επανάσταση του είδους της Γαλλίας. Ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη  –ξέχασαν τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα νομίζω. Και μετά ως αποτέλεσμα η αδελφοσύνη τούς έλειπε για πολύ πολύ καιρό.

Έτσι ακριβώς Μάγκυ. Με τον κίνδυνο να προκαλέσω τον Gerald Warner ξανά, η Ένδοξη Επανάσταση υπήρξε ακριβώς αυτό. Οι αρχές της ωρίμασαν στην Αμερικανική Επανάσταση, η οποία και μας έδωσε το τελειότερο σύνταγμα που συνέλαβε ποτέ το ανθρώπινο μυαλό.

Είναι εξαιρετικά εντυπωσιακό να παραλληλίσουμε την Αμερικανική και την Γαλλική Επανάσταση, καθώς τις χωρίζουν μόλις 13 χρόνια (ΣτΜ: Μια σύγκριση-συσχέτιση που ασφαλώς ποτέ δεν κάνουν οι καθηγητές μας στα σχολεία, που αναφέρονται στην Γαλλική Επανάσταση, ως ένα γεγονός τόσο σωτήριο και κοσμοιστορικό ανάλογο μόνο ή και μεγαλύτερο από τον ερχομό του Χριστού στην γη, ενώ για το 1776 μια πολύ αναφορά σαν να πρόκειται για ένα περιφερειακό γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας που απλά έγινε κάπου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Προφανώς δεν είναι σημαντική, επειδή δεν ταιριάζει στην ιδεολογική μας αφήγηση). Ενώ η πρώτη εξύψωσε το άτομο (το ανθρώπινο πρόσωπο ας το πούνε κάποιοι) πάνω από το Κράτος, η δεύτερη θεώρησε το κράτος ως τον παράγοντα της κοινωνικής αλλαγής –μια αντίληψη που ως αναπόφευκτη συνέπειά της είχε την Περίοδο της Τρομοκρατίας. Σε αυτό, τουλάχιστον, ελπίζω πως ο Τζέραλντ κι εγώ θα συμφωνήσουμε (όπως κάνουν γενικά οι Τόρυς με τους Ουίγους αυτή την εποχή).

Το πιο καταπληκτικό είναι πως η Θάτσερ είπε την περίφημη ανωτέρω φράση σε συνέντευξή της στην Le Monde, κατά τους εορτασμούς της 200ηρίδος της Γαλλ Επανάστασης το 1989. Κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει ποτέ αυτή την σπουδαία γυναίκα πως συμβίβαζε αυτό που ήθελε να πει ανάλογα με το ακροατήριο που θα είχε να αντιμετωπίσει.


από Daniel Hannan http://blogs.telegraph.co.uk/news/danielhannan/100047383/i-wish-the-french-well-but-im-not-celebrating-bastille-day/

Η Έννοια του Αποπροσανατολισμού του Λαού

Θέλουν να αποπροσανατολιστεί ο κόσμος. 

Μία από τις φράσεις που ακούμε συχνά όταν και όποτε κάποια αθλητική μας ομάδα πετύχει κάτι και τραβήξει την προσοχή του έθνους πάνω της ή όταν ένα 'ελαφρύ' θέμα κυριαρχεί για αρκετό καιρό στην επικαιρότητα. Ας δούμε τί είναι αυτό. Το concept λέει πως η εκάστοτε άρχουσα τάξη (όχι απλά οι κυβερνώντες) προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον λαό από τις πραγματικές ανάγκες και τα προβλήματά του, ώστε έτσι να μην εκπληρώσει το επαναστατικό του καθήκον. Υποδηλώνεται έτσι πως ο κόσμος (ο κόσμος, οι μάζες..) θα πρέπει να είναι σταθερά προσανατολισμένος προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Ποιά όμως είναι αυτή; Αν παραδεχθούμε ότι όντως υπάρχει τέτοια, μάλλον κάποιος θα θελήσει και να την υποδείξει.

Ασφαλώς όλο αυτό μπορεί να έχει ένα υπόστρωμα αλήθειας. Είναι προφανές ότι όποιος βρίσκεται σε κάποια θέση εξουσίας και θέλει να αποσπάσει την προσοχή από τις αποτυχίες του ή τις ελλείψεις του να προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τέτοιες ευκαιρίες. Λογικό. Το εννοεί όμως απλά έτσι η μαρξίζουσα αντίληψη, η οποία υποκρύπτεται όσες φορές αναφέρεται αυτή η έκφραση; Όχι ακριβώς. Σύμφωνα με αυτήν, ο λαός (σύνολο όχι άτομα) πρέπει να είναι σταθερά προσανατολισμένος προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, από την οποίαν οφείλει να μην παρεκκλίνει. Αν παρεκκλίνει θα πρέπει κάποιος να του το υποδείξει/υπενθυμίσει: μπαίνει εκεί ο ρόλος της ιντελιγκέντσιας ή του ΚΚ. Πνευματικοί ταγοί, έντεχνοι τραγουδιστές και άλλοι 'σοβαροί' άνθρωποι έρχονται πάντα να μετριάσουν τον εθνικό ενθουσιασμό, δίνοντας έναν 'πιο σοβαρό' τόνο σε τέτοιες περιπτώσεις, ναι αλλά πρέπει να το κοιτάξουμε βαθύτερα κλπ, θυμίζοντας έτσι σπασίκλες μαθητές που δεν μπορούν να χαλαρώσουν αλλά ακόμα και στον χορό του σχολείου θα μιλάνε για τα μαθήματα και τις εξετάσεις. Γι' αυτούς, συνειδητά ή λιγότερο συνειδητά, η ιστορική υποχρέωση (σχεδόν μεταφυσική) του λαού είναι το επαναστατικό καθήκον. Υπ' αυτήν την έννοια όλα τα άλλα είναι βλαβερά εάν δεν υπηρετούν τον σκοπό αυτόν. Περιττό να πούμε πόσο μηχανιστικά και μονοδιάστατα υλιστικά βλέπει τον άνθρωπο μία τέτοια αντίληψη.

Αυτός είναι και ο λόγος που, για τους μαρξιστές, στην πραγματικότητα όλα όσα κάνουν τον άνθρωπο να ξεχαστεί από τον μεγάλο αυτόν σκοπό και καθήκον, που πιστεύουν αιτιοκρατικά ότι είναι ο προορισμός του, τους στενοχωρεί (τους χαλάει την σούπα) και για τον οποίο δεν νοιώθουν άνετα. Αν για παράδειγμα κάποιος, όπως οι συνθήκες και η ιστορία έδειξαν, μπορεί να έχει την ευκαιρία να κυνηγήσει μια πιο άνετη ζωή μέσω της ισότητας των ευκαιριών σε μια ελεύθερη κοινωνία, ποιόν λόγο θα έχει να προσελκυσθεί από τις μαρξιστικές ιδέες; Το όλο ποντάρισμα του κομμουνισμού και των αποστόλων του τότε αποδεικνύεται λάθος. Αντί οι συνθήκες ζωής να γίνονται χειρότερες (εξαθλίωση), όπως προέβλεψαν οι προφήτες του, έγιναν καλύτερες. Άρα αυτό που θέλει (παροδικά τουλάχιστον, για αφύπνιση μέχρι να εφαρμοσθεί!!!) ο κομμουνισμός είναι η διαρκής μιζέρια, η δυστυχία, μόνο τότε θα μπορεί να προσφέρει την δικιά του σωτηρία και να βρίσκει πρόθυμα άτομα να την δεχτούν. Αυτό δεν έγινε ουσιαστικά στην Ελλάδα της κρίσης;;;
Συμπέρασμα: είναι κατά της ευδαιμονίας (υλικής και ηθικής όμως) γιατί δεν εξυπηρετεί τα ανατρεπτικά τους σχέδια. Ακόμα και αν αυτό έχει περάσει στο συλλογικό τους υποσυνείδητο πλέον και δεν γίνεται πάντα 100% συνειδητά. Αυτό μπορεί να ειπωθεί λίγο πολύ για όλα τα κόμματα της ελληνικής Βουλής, από την λεγόμενη άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, σε διαφορετικό ίσως βαθμό αλλά ουσιαστικά όλα τα κόμματα στην Ελλάδα είναι κατά το μάλλον ή ήττον μαρξιστικά. Με τον τρόπο τους το καθένα. Ο σκοπός τους δηλαδή δεν είναι να κάνουν την κατάσταση καλύτερη, αλλά να διαιωνίζουν την μιζέρια ώστε ο κόσμος να έχει την ανάγκη τους.

Όπως φαίνεται λοιπόν, πέρα από τα ωραία και μεγάλα λόγια για δήθεν ενδιαφέρον για τον λαό να σωθεί από την παραπλάνηση κλπ (η επιθυμία να σώσεις τον κόσμο υποκρύπτει πολλές φόρες την επιθυμία να τον εξουσιάσεις), οι προθέσεις δεν είναι τόσο αθώες όσο δείχνουν. Η ατζέντα είναι πάντα διπλή. Κάτι σαν βιτρίνα για τους πολλούς, πιο γενικό και αόριστο. Στην πραγματικότητα οι έννοιες αυτές όμως εννοούν κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο. Κατά την υλιστική θεωρία όλα, η θρησκεία, η διασκέδαση, οι χαρές της ζωής κλπ χρησιμοποιούνται από το κατεστημένο για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο (ώστε αυτό να συνεχίσει ανενόχλητο την κυριαρχία του, έννοια Πολιτιστικής Ηγεμονίας κατά τον μαρξιστή θεωρητικό Gramsci). Η κοινωνία στην πραγματικότητα, δηλ. οι άνθρωποι που την αποτελούν, υποτιμάται, ενώ μάλλον είναι πολύ πιο ώριμη να αντιληφθεί την διαφορά: το ότι κέρδισε η Εθνική ή πήρε χρυσό μετάλλιο κάποιος αθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν σημαίνει ότι παραχρήμα λύνονται όλα της τα προβλήματα, κανείς δεν το εκλαμβάνει έτσι. Αν το νομίζει κάποιος, τότε είναι πρόβλημα, αλλά δεν ευθύνεται η αθλητική επιτυχία, αλλά ο ίδιος που δεν μπορεί να ιεραρχεί σωστά τα πράγματα και ψάχνει υποκατάστατα και προφανώς το ίδιο κάνει και σε άλλες ευκαιρίες.. Ο ώριμος άνθρωπος (τέτοιους δεν θέλουμε στην κοινωνία μας, ή μήπως όχι;) βάζει το κάθετι στην θέση που του ανήκει, έχει την διάκριση.. Ώριμος όμως δεν σημαίνει μίζερος..

Το κάθε πράγμα άλλωστε θα πρέπει να λαμβάνεται και να θεωρείται στο μέγεθός του: άλλο το ποδόσφαιρο ή ο στίβος και άλλο ας πούμε η οικονομική επιτυχία ή το ηθικό επίπεδο ενός λαού, δεν είναι όμως και άσχετα. Για παράδειγμα, μία επιτυχία στα πρώτα, εκτός της χαράς που σου δίνει ως φίλαθλος και η οποία υποθετικά δεν αφορά όλους, έχει όμως και άλλες παράπλευρες ωφέλειες για μια χώρα ή μια πόλη, πχ επικοινωνιακή αξία. Εκτός αυτού και στο κάτω-κάτω, στα ατομικά ή ομαδικά κυρίως αθλήματα φαίνονται και ασκούνται οι αρετές των ατόμων και των εθνών. Πρόσφατα πανηγυρίσαμε την πρόκριση στους 16 του Κόσμου με την εκτέλεση του πέναλτυ στο τέλος από τον ψύχραιμο Σαμαρά. Ή για παράδειγμα πολλές φορές βλέπεις την εθνική Ιταλίας να ξεκινάει μουδιασμένα την πορεία της στις μεγάλες διοργανώσεις και στο τέλος χωρίς κανείς να την περιμένει να καταλήγει ψηλά. Ή ποιός για παράδειγμα δεν θυμάται  την ανατροπή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό του Champions League με την Μπάγερν το 1999; Όλα αυτά για ένα άτομο με λίγο επαφή με το αντικείμενο δεν μπορεί να μην είναι και παραδείγματα και μαθήματα ζωής. Ο αθλητισμός είναι ένας ωραίος τρόπος αυτοεξέτασης, άσκησης και αυτοβελτίωσης ατόμων, ομάδων ή ενός λαού καθώς έτσι συνειδητοποιούνται οι αρετές και οι ελλείψεις τους.

Και η λύπη και η χαρά μπορούν να οδηγήσουν και σε καλό και σε κακό το θέμα είναι πώς θα την δούμε και πώς θα την αξιοποιήσουμε. Η λύση δεν είναι πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι.. Αν το αναλύσει όμως κανείς, η βαθύτερη αιτία του ερεθισμού των διάφορων 'κουλτουριάρηδων' όποτε συμβεί κάτι τέτοιο, υπάρχει και γενικά για την ζωή. Όταν ο επίδοξος σωτήρας δει ότι οι άνθρωποι περνάνε καλά δεν έχει μετά πού να πουλήσει την σωτηρία του. Έτσι το όραμα της επανάστασης που γι' αυτόν είναι αναγκαιότητα ματαιώνεται.

Αντί όμως να προσπαθούμε να καταλάβουμε και να αναλύσουμε τις ακαταλαβίστικες ιδέες που στηρίζονται στο τί έγραψε και δεν έγραψε ένας μέτριος Γερμανός φιλόσοφος πριν 200 χρόνια και που τόσοι και τόσοι μετά ξόδεψαν ώρες και φαιά ουσία προσπαθώντας να ερμηνεύσουν και να αναπτύξουν (τζάμπα όλα αυτά, μακάρι να ήταν μόνο ιδέες τουλάχιστον, γιατί κάποιοι τρελλοί 'ιδεολόγοι' πήγαν και να τα εφαρμόσουν) ας το δούμε στην πράξη:

Όντως, η οποιαδήποτε επιτυχία και σε προσωπικό και σε ευρύτερο εθνικό κλπ επίπεδο πρέπει να μη μας συνεπαίρνει σε βαθμό ενθουσιασμού ώστε να πετάμε στα σύννεφα και να μάς γίνει έτσι εντέλει εμπόδιο, αλλά ο ενθουσιασμός σε μια ώριμη προσωπικότητα ενώ έχει αξία και από μόνος του, πρέπει συνάμα να γίνει εφαλτήριο και για περαιτέρω επιτυχίες και σε άλλους τομείς της ζωής.

Ο Σεβασμός του Κλόουν

Απαντώντας στους Παλιάτσους (Όσο γίνεται στο ύφος τους) 

Έπινα ένα κόκκινο κρασί και άκουγα jazz με έντονο το στοιχείο του βιολιού...
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη πίστη πιθανόν να μην έπινες ούτε κόκκινο κρασί ούτε να μπορούσες να ακούσεις jazz...

Μια καταδίκη, που στην ουσία είναι μια καταδίκη και φίμωση της ελευθερίας έκφρασης και σάτιρας, που συναντάμε μόνο σε τριτοκοσμικές ισλαμικές χώρες και μετά από διάφορα σχόλια που διάβασα δεξιά και αριστερά, ένοιωσα την ανάγκη να σου εξηγήσω (για το καλό μας, για να μας ανοίξουν τα μάτια εμάς που είμαστε στο σκοτάδι!) το γιατί  προσωπικά δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της και αυτό γιατί πιστεύω, δεν θα σου έχει εξηγήσει ποτέ κανείς όλους τους λόγους (όχι πρώτη φορά περιμέναμε να μας τους πεις εσύ).


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί η εκκλησία της, οι εκπρόσωποί της και η πολιτεία που με διάφορους τρόπους την ελέγχουν, με υποχρεώνουν να πληρώνω από τους φόρους μου τους κληρικούς της πίστης της δικής σου.
Το μόνο που θα μπορούσα λίγο να συμφωνήσω, καθώς δεν μπορούμε να υποχρεώνουμε κάποιον να πληρώνει για κάτι που δεν τον εκφράζει, αλλά μήπως είναι το μόνο; Ούτε οι μίζες και οι σπατάλες στο Δημόσιο μάς εκφράζουν, μας αναγκάζουν όμως να τις πληρώνουμε! Για να μη πούμε πως η επιρροή και ο δήθεν έλεγχος της Εκκλησίας στην Πολιτεία, είναι εντελώς επιφανειακός και για ιδιοτελή ζητήματα συνήθως (σιγά-σιγά θα μας έλεγε πως οι νόμοι ψηφίζονται με βάση το Ευαγγέλιο, γιατί πιέζει η Εκκλησία!)

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί οι εκπρόσωποί της ανακατεύονται στην πολιτική ζωή του τόπου, γιατί ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και αυτά δεν μπορεί να συμβαίνουν σε μια σύγχρονη δυτική πολιτισμένη χώρα.

ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και είναι απαράδεκτα πράγματα αυτά, είμαστε Ευρώπη και αυτά συμβαίνουν μόνο στο Ιράν και στους κακούς ρατσιστές Αμερικανούς του Μπους. Εδώ θα πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδάκια μας μόνο ό,τι θέλει ο υπουργός Παιδείας (και να τα αλλάζουμε κάθε 6 μήνες μαζί με τον υπουργό) και η ΟΛΜΕ (συνδικαλιστές των καθηγητών). Αν είναι δυνατόν να ξέρουν οι γονείς και η Εκκλησία τί πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας! Τί μπανάλ!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί οι γραφές της (βλέπε παλαιά διαθήκη και όχι μόνο) εκτός από αγάπη, έχουνε και πολύ μίσος, φόνους, αίμα, εκδικητικότητα, αιμομιξίες, βία, ρατσισμό.
Επιχείρημα πιο κλισέ πεθαίνεις, του στυλ ναι αλλά και εσείς είχατε τους μαύρους για δούλους. Μας αναγνωρίζει ότι οι γραφές της θρησκείας μας πάντως (που δεν την σέβεται) έχουν και αγάπη. Ναι ρε παιδί μου και άρα πρέπει κι εμείς να εκσυγχρονιστούμε λίγο γιατί ακούει ο κόσμος και τρομάζει, τί είναι αυτά που λέει η Αγία Γραφή! Στην επόμενη έκδοση να έχουμε μόνο αυτά που του αρέσουν, γιατί είναι ξεπερασμένο το βιβλίο και κάνουμε κακό στον κόσμο.

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί επανειλημμένως οι εκπρόσωποί της έχουνε κάνει ρατσιστικές επιθέσεις σε μειονότητες πληθυσμού όπως οι ομοφυλόφιλοι και επίσης ζήτησαν να εξαιρεθούν από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αυτό εμμέσως πλην σαφώς, είναι ομολογία για τη ρατσιστική ρητορική της και το ρατσισμό που τους διακατέχει.
Ναι ακριβώς, ο λόγος που γίνονται οι επιθέσεις (τί 'επιθέσεις' άραγε; σωματικές; λεκτικές;) είναι πως οι ομοφυλόφιλοι είναι μειονότητα και η Εκκλησία ως αντιδραστικός θεσμός δεν σέβεται ποτέ τις μειονότητες, γιατί έτσι. Εκτός αυτού όποιος είναι κατά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου είναι ρατσιστής, άνθρωπος με μίσος και όλα τα άλλα κακά! Ελευθερία της έκφρασης;! lol όποτε μας συμφέρει μόνο!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί δεν σέβονται τη διεθνή συνθήκη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου, που είναι ότι (sic) πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. 
Η διεθνής συνθήκη των δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου ό,τι πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο (says who ακριβώς?) Ας μην ήταν ο Χριστιανισμός και θα σου 'λεγα εγώ δικαιώματα και ελευθερίες.. Η Θάτσερ κάτι παραπάνω ήξερε (Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν ανακαλύφθηκαν με την Γαλλική Επανάσταση, πηγάζουν από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση) και δεν ήταν Ιρανή. H ιστορία δείχνει στον χριστιανό (ένας χριστιανός θα βλέπει την ιστορία χριστιανικά, λογικό δεν είναι;) πως ο κοσμικός ανθρωπισμός είναι απλά ένα αδιέξοδο, και έχει οδηγήσει στα ίδια και χειρότερα εγκλήματα από εκείνα που κατηγορούσε την θρησκεία.



Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπρoσώπους της, γιατί ευθύνονται για εκατομμύρια δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλέπε σταυροφορίες και μεσαίωνα).
Και γενικά είναι κακοί ρε παιδί μου, ας πούμε, και καθόλου κουλ τύποι και σου παίρνουν το κεφάλι με το παραμικρό, δεν βλέπεται πόσοι χριστιανοί βομβιστές αυτοκτονίας ανατινάχθηκαν πέρυσι και σκότωσαν αθώα παιδάκια;

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί με διάφορους τρόπους μου προσηλυτίζει τα παιδιά μου και εάν εσύ μου πεις ότι μετά την ηλικία των δεκαοχτώ ετών ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, εγώ θα σου πω ότι η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δημιουργείται μέχρι τα δεκατρία του χρόνια και εξαρτάται από τα βιώματα του, από το στενό οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο που μεγαλώνει, οπότε όταν στην τρυφερή παιδική του ηλικία η θρησκεία σου το πλησιάζει, του κάνει κακό.
Ενώ ο προσηλυτισμός από το άθεο περιβάλλον και σχολείο (που είναι υποχρεωτικό και αν θες να πας σε ιδιωτικό το πληρώνεις επιπλέον) είναι κάτι πολύ σωστό αφού έτσι λέει ο νόμος και το κάνει το Κράτος, που έχει το δικαίωμα, ως Κράτος, να το κάνει, φυσικά. Και βέβαια είμαστε μια ιδεώδης χριστιανική κοινωνία με αγάπη, με ούτε ίχνος αμαρτίας και πρέπει να το σπάσουμε λίγο αυτό για να έχουμε και διαφορετικότητα βρε αδερφέ.


γιατί για την επιστήμη, δεν υφίσταται κανένας θεός δημιουργός, οπότε εγώ σαν ορθολογιστής και λάτρης της επιστήμης, εάν σέβομαι κάτι που δεν υφίσταται, αλλά είναι μόνο στη φαντασία μου, τότε όπως καταλαβαίνεις, θα μπορώ και εγώ να κατηγορηθώ για φαντασιόπληκτος και επειδή σέβομαι τον εαυτό μου, δεν μου το επιτρέπω.
Γιατί βέβαια η επιστήμη είναι θρησκεία και το είπε και απ' την τηλεόραση πως Θεός δεν υπάρχει και είναι παραμύθι κι εγώ επειδή λατρεύω (lol) την επιστήμη να πούμε δεν μπορώ να την απατήσω, έτσι με μάθανε και στο σχολείο οι δασκάλοι μου, δεν υπάρχει Θεός, αυτά τα λένε οι παπάδες για να βγάζουν τσάμπα λεφτά, γιατί δεν το πιστεύεις κι εσύ, απλό δεν είναι;

Και επειδή γνωρίζω τι ετοιμάζεσαι να μου πεις, ότι οι εκπρόσωποι της θρησκείας σου δεν είναι η θρησκεία σου και η πίστη σου, η απάντηση είναι ότι εάν ήσουνα ειλικρινής και το πίστευες αυτό που λες, τότε δεν θα πήγαινες στις εκκλησίες, ούτε θα είχες πνευματικούς εκπροσώπους της θρησκείας σου.
Είδες; Γνωρίζει. Το προφητικό χάρισμα απαντά και στους αθέους τελικά, γι' αυτούς που λένε πως ο Θεός είναι κακός και θα σώσει μόνο τους υποκριτές τους χριστιανούς.

Η στάση και η αποδοχή η δική σου προς στους εκπροσώπους και την εκκλησία της πίστης σου, συνδέει απόλυτα τη θρησκεία σου με τους εκπροσώπους της.
Γιατί δεν ακούγεται και τόσο λογικό, όποτε μας βολεύει να μην την εκπροσωπούν και όποτε μας βολεύει να την εκπροσωπούν.
Εδώ τώρα ο Κλόουν προσπαθεί να ρεγουλάρει τον τρόπο που εκφράζουμε την θρησκευτικότητά μας, ας πιστεύουμε όπου θέλουμε, αλλά η επίσημη θρησκεία είναι πάντα απατεώνες, δεν χρειάζεστε να μαζεύεστε σε ναούς εσείς οι χριστιανοί (ούτε κανείς), ας τους κλείσουμε και ας τους δώσουμε στους φτωχούς ή στο Κράτος.
(Πού οδήγησε τέτοια λογική στον 20ό αιώνα το ξέρουμε!)


Το κείμενο του Κλόουν για όποιον θέλει πάντως βρίσκεται ολόκληρο εδώ: http://www.o-klooun.com/

Ο Δίκαιος Πόλεμος

Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου έχει τις ρίζες της σε στοχαστές, όπως ο Αριστοτέλης και ο Κικέρων, αλλά ως κύριος εκφραστής και αποκρυσταλλωτής της στην χριστιανική περίοδο θεωρείται ο άγ. Αυγουστίνος της Ιππώνος. Ο μεγάλος αυτός θεολόγος της αρχαίας Εκκλησίας παίρνοντας παραδείγματα από την Αγία Γραφή θεωρεί κάποιους πολέμους ως απαραίτητους προς αποτροπή του κακού. Ο Θωμάς Ακυινάτης αναθεώρησε την εκδοχή του Αυγουστίνου, δημιουργώντας τρία βασικά κριτήρια για τον δίκαιο πόλεμο.
Για να είναι ο πόλεμος 'δίκαιος' πρέπει:

α. ο πόλεμος να κηρυχθεί από μία νόμιμη αρχή
β. να είναι δίκαιος ο σκοπός και
γ. να έχει τις σωστές προθέσεις. Η ηθική νομιμοποίηση ενός πολέμου εκφράζεται στο jus ad bellum, ενώ η ηθικώς ορθή συμπεριφορά στην περίοδο του πολέμου περιγράφεται στο jus in bello. Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου αποτελείται από ένα σύνολο κανόνων για τον πόλεμο.

Αρχές του Δικαίου Πολέμου

1. Ο πόλεμος ως Έσχατη Λύση

Ένας πόλεμος για να είναι δίκαιος πρέπει να αποφασιστεί, μόνον όταν έχουν εξετασθεί και αποκλεισθεί όλες οι πιθανότητες ειρηνικής λύσης. Η χρήση βίας μπορεί να γίνει ανεκτή μόνον ως έσχατη λύση.


2. Νόμιμη Εξουσία

Ένας πόλεμος δεν μπορεί να διεξαχθεί από άτομα ή ομάδες που δεν συνιστούν νόμιμη κυβέρνηση.

(Φυσικά κάποιος μπορεί να πει πως αυτό δεν ισχύει επί παραδείγματι για τις περιπτώσεις της Ελληνικής ή της Αμερικανικής Επανάστασης,
όμως εκεί έχουμε στην μεν πρώτη περίπτωση έθνος που είχε στερηθεί της πολιτικής του ανεξαρτησίας με την βία,
και στην δεύτερη ομάδες ανθρώπων που βρίσκονταν αδικημένοι υπό την εξουσία ενός μονάρχη ο οποίος είχε υπερβεί τις εξουσίες που τού ήσαν επιτρεπτές από την συμφωνία με τον Θεό και τον λαό να είναι άρχων, με όρια και συγκεκριμένο σκοπό-αποστολή, και όχι να βάζει πχ φόρους κατά το δοκούν).


3. Δίκαιος Σκοπός

Ο δίκαιος πόλεμος μπορεί να κηρυχθεί μόνον ως απάντηση σε κάποιο αδίκημα που διέπραξε ή διαπράττει η άλλη πλευρά. Αυτοάμυνα απέναντι σε επίθεση αποτελεί πάντοτε δίκαιο πόλεμο, παρόλαυτα, ο πόλεμος πρέπει να διεξαχθεί με αντικειμενικό σκοπό να επανορθωθεί η βλάβη που προεκλήθη από τον αντίπαλο (δηλ. να μη ξεπεράσει αυτόν τον σκοπό).


4. Πιθανότητα Επιτυχίας

Για να είναι ένας πόλεμος δίκαιος, χρειάζεται να υπάρχουν υπολογίσιμες πιθανότητες επιτυχίας. Δεν μπορεί ένα έθνος να μπει σε πόλεμο για κάτι που είναι εκ προοιμίου καταδικασμένο (με την έννοια δεν μπορείς να ωθήσεις ανθρώπους στην αυτοθυσία εάν δεν υπάρχουν ελπίδες αποτελέσματος).

5. Αγαθές Προθέσεις

Ο κύριος σκοπός ενός δικαίου πολέμου είναι η αποκατάσταση της ειρήνης. Πιο συγκεκριμένα, η ειρήνη μετά τον πόλεμο οφείλει να είναι καλύτερη από την ειρήνη που θα υπήρχε εάν δεν είχε χρησιμοποιηθεί η λύση του πολέμου. Ο στόχος της άσκησης στρατιωτικής βίας οφείλει να είναι η δικαιοσύνη.

6. Αναλογικότητα

Η χρήση βίας σε έναν πόλεμο για να λέγεται δίκαιος πρέπει να είναι ανάλογη της ζημίας που προηγήθηκε. Τα έθνη που εμπλέκονται στον πόλεμο πρέπει να αποφύγουν την χρήση δυσανάλογα μεγάλης στρατιωτικής δράσεως και να την χρησιμοποιήσουν μόνο στον βαθμό που αυτή θα είναι πραγματικά απαραίτητη.

7. Απώλειες Αμάχων 

Η χρήση βίας θα πρέπει να γίνεται διακριτά μεταξύ των εμπολέμων και των αμάχων. Άμαχοι πολίτες δεν μπορούν να γίνονται ποτέ πολεμικοί στόχοι, οι εμπόλεμοι θα πρέπει να αποφεύγουν πάντοτε την δολοφονία αμάχων. Θάνατοι πολιτών είναι δικαιολογημένοι μόνον όταν πρόκειται για αναπόφευκτες απώλειες λόγω στρατιωτικής επεμβάσεως εναντίον στρατηγικού στόχου (φυσικά αυτό το τελευταίο έχει δεχτεί μεγάλη κατάχρηση στην εποχή μας, όπου διάφορα καθεστώτα και εξτρεμιστικές οργανώσεις χρησιμοποιούν παιδιά, γυναίκες και άλλους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες, κοντά σε άτομα ή σημεία που θεωρούνται στόχοι, με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών αμάχων)...



Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται λίγο σχολαστικά για τον σύγχρονο αναγνώστη, όμως εάν δεν υπήρχε ο Χριστιανισμός (τον οποίον κατηγορούν πολλοί ότι ευθύνεται ο ίδιος για την απουσία της ειρήνης από την γη ή στην καλύτερη περίπτωση ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους πολέμους) ακόμα οι πόλεμοι θα γίνονταν όπως στην αρχαιότητα ή όπως γίνονται μεταξύ των πρωτόγονων φυλών...

Δεν θα είχαμε ειρήνη 70 χρόνων στην Ευρώπη,
ούτε θα υπήρχε ο Ερυθρός Σταυρός (!),

ούτε Διεθνή Δικαστήρια, ούτε η Σύμβαση της Γενεύης...

Χρειαζόμαστε την Θρησκειολογία;

Μια κριτική στην κριτική προσέγγιση της θρησκείας

Θρησκειολογία και Κριτική Θεωρία


Παρ' ότι η γνωριμία με άλλους πολιτισμούς και η μελέτη των θρησκειών είναι ένα ενδιαφέρον και ελκυστικό θέμα δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς πως η λεγόμενη επιστήμη της θρησκείας (Religionwissenschaft) αναπτύχθηκε ουσιαστικά στο περιβάλλον της αρνητικής κριτικής του χριστιανισμού. Οι θεμελιωτές της εμφορούνταν από αθειστικές ιδέες και θεωρούσαν την θρησκεία ως πλέον μη απαραίτητη ή και βλαβερή για την εξέλιξη του ανθρώπου καθώς πλέον αυτή θα αντικαθίστατο από την επιστήμη (Frazer).  Έτσι δεν είναι περίεργο που διαβάζοντας κανείς τις θεωρίες τους για την γέννηση και την ερμηνεία της θρησκείας την παρουσιάζουν τρόπον τινά ως κάτι παράδοξο, περίεργο, αφύσικο, που πρέπει να το εξετάσουμε, να το καταλάβουμε πλήρως και να (ώστε να) το εξορκίσουμε μια για πάντα από την ζωή μας. Αυτή η αίσθηση σε διακατέχει όταν μελετάς το έργο τους και την επιστημονική μελέτη της θρησκείας, που μάλλον δεν είναι και τόσο απόλυτα επιστημονική, αλλά ενέχει πολύ από ιδεολογία και ιδεολογικά κίνητρα. Και φυσικά ο Χριστιανισμός θεωρείται ως μία ακόμα θρησκεία. Καθώς ο Ορθός Λόγος, η επιστήμη και η αμφισβήτηση της θρησκείας γεννήθηκαν στην Ευρώπη επόμενον ήταν ο Χριστιανισμός να δεχθεί την μεγαλύτερη κριτική και προσπάθεια αποδόμησής του. Σταδιακά αυτό μπαίνοντας σε μία τάση αυτο-άρνησης και εαυτοφοβίας του δυτικού πολιτισμού φθάσαμε στο σημείο να εξαίρεται και να θεωρείται ως κάτι υψηλό που δεν μπορούμε μάλιστα να το κριτικάρουμε εμείς καθώς μπορεί να είμαστε προκατειλημμένοι από τον δικό μας πολιτισμό και να το αδικήσουμε, οτιδήποτε διαφορετικό, αρκεί και μόνο να μην είναι δυτικό και χριστιανικό.

Υπό το πρόσχημα της αντικειμενικής μελέτης της θρησκείας (και φυσικά ως τέτοια από τους ερευνητές θεωρείται και ο χριστιανισμός) υποβαθμίζεται η έννοια, η σημασία και η σπουδαιότητα της θρησκείας. Αντιμετωπίζεται περίπου ως μια ασθένεια  μια 'παραξενιά', αφ' υψηλού, από ανθρώπους που υποτίθεται ότι έχουν καταφέρει να περάσουν σε ένα πιο προχωρημένο επίπεδο σκέψης, το επιστημονικό. Από εκεί κατάγεται είναι η αλήθεια, και δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό. Θεωρείται ως η αναπόδραστη εξέλιξη του ανθρώπου, ο άνθρωπος νοείται ως ένα ζώο, όπως τα άλλα, η ψυχή απλά ως έκφραση της ύλης, μέρος της ύλης. Διαφέρει από τα ζώα απλά στο ότι φτιάχνει κοινωνικούς θεσμούς, ιστορία κλπ, και όλα αυτά δεν έχουν όμως την καταγωγή τους σε κάποια εκ Θεού δημιουργία, κατ' εικόνα κλπ όπως στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση. αλλά είναι απλά αποτελέσματα μιας εξελικτικής διαδικασίας. Ο άνθρωπος νοείται ως προιόν μιας (τυχαίας) εξελικτικής διαδικασίας. Κάθε άλλο παρά ουδέτερη ιδεολογικά είναι αυτή η θεώρηση (Δύσκολα μπορούμε να μιλάμε ως εκ τούτου για μια καθαρά --δεν είναι-- επιστημονική προσέγγιση) . Πέφτει δηλαδή στο αμάρτημα που κατηγορεί την θρησκεία. Επιπλέον, αποδομεί το κάθε τι. Το κάθε τι έχει αξία μόνον ως περιθώριο της ιστορίας, δεν υπάρχει τίποτα άλλο αρχέτυπο, όλα είναι σχετικά, νοούνται και εξυπηρετούν μόνο συγκεκριμένες καταστάσεις σε συγκεκριμένη στιγμή, κοινωνικές-οικονομικές σχέσεις κλπ (θεωρία του Εποικοδομήματος). Δεν έχουν ως εκ τούτου μεγάλη σημασία για εμάς. Δεν υπάρχει άρα αντικειμενική αλήθεια ή τουλάχιστον ως εκ τούτου η ηθική είναι κάτι που το συμφωνούμε εμείς, ένας συσχετισμός δυνάμεως σε μια δεδομένη χρονική στιγμή κλπ (μαρξιανή/εγελιανή διαλεκτική, θέση-αντίθεση-σύνθεση). Για παράδειγμα δεν υπάρχει απόλυτη έννοια καλού η κακού. Η παιδεραστία ή ο κανιβαλισμός που σε κάθε υγιώς σκεπτόμενο πολιτισμένο δυτικό άνθρωπο προκαλούν αποστροφή, όταν κρίνεται στο περιβάλλον άλλων πολιτισμών δεν είναι κατ ανάγκην κάτι κακό αλλά μια ουδέτερη 'ετερότητα', και οφείλει να γίνεται αντικείμενο σεβασμού και μη κριτικής. Η διάκριση ανάμεσα σε καλό και κακό, σε ανώτερο και σε κατώτερο είναι πλαστή και πάντα γέννημα μιας προκατάληψης, αποικιοκρατική αντίληψη και είναι δημιούργημα της ύπαρξης εξουσιαστικών σχέσεων στην κοινωνία (εποικοδόμημα/θεωρία των τάξεων/καταπίεση). Φυσικά η οποιαδήποτε κριτική στον χριστιανισμό όσο αστήρικτη (ακόμα και βλακώδης) αν είναι τυχαίνει ενθουσιώδους υποδοχής από την προοδευτική (sic) ακαδημαική κοινότητα της μεταχριστιανικής Δύσης.

(ειρωνικό αλήθεια ότι τα πανεπιστήμια και η γνώση οφείλουν την ύπαρξη και την αρχή τους στην Εκκλησία, που διεφύλαξε τον πολιτισμό κατά τους σκοτεινούς χρόνους των βαρβαρικών επιδρομών και της πτώσεως της Ρώμης, όπως και κατά του Ισλάμ αργότερα.. Τα περισσότερα ιστορικά πανεπιστήμια της Ευρώπης έχουν αναπτυχθεί γύρω από μοναστήρια και καθεδρικούς).



Μάθημα α' εξαμήνου στις θεολογικές σχολές;

Ενδιαφέρον αντικείμενο, αλλά το μάθημα θεωρητικό σε υπερβολικό βαθμό. Υπάρχει σοβαρός λόγος να υπάρχει; και μάλιστα στο 1ο εξάμηνο;
σε τόσο εκτενή μορφή; Στην έτερη θεολογική σχολή της χώρας, στο ΕΚΠΑ, υπάρχει το μάθημα της Συγκριτικής Θρησκειολογίας και της Συγκριτικής Φιλοσοφίας της θρησκείας στο 7ο εξάμηνο! Ενώ υπάρχουν και τα μαθήματα της Ιστορίας της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας και της Κοινωνιολογίας της Θρησκείας στο 1ο εξάμηνο, αλλά ως επιλεγόμενα! Την ίδια στιγμή στο ΑΠΘ μάς φορτώνεται από το 1ο εξάμηνο ένα μάθημα ουσιαστικά διπλό --Θρησκειολογία/Θεωρίες της Θρησκείας και Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας, σε ένα μάθημα που η συντριπτική πλειοψηφία δεν το περνάει και το κουβαλάει για αργότερα  --όχι και ό,τι καλύτερο να ξεκινάς από το 1ο έτος με δύσκολα χρεωστούμενα.. Μακάρι κάποια στιγμή το πρόγραμμα να εξορθολογιστεί γιατί δεν γίνεται να χτίζουμε μια πνευματική οικοδομή ξεκινώντας από 'βαθυστόχαστες' αναλύσεις και φιλοσοφίες προτού καν μάθουμε και κατακτήσουμε τα βασικά..


Ουσιαστικά το πεδίο δημιουργήθηκε και συντηρείται ως ένα προνομιακό πεδίο αποδόμησης και ακύρωσης έως και πολεμικής εναντίον του χριστιανισμού και της μοναδικής προσφοράς του στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Εν τέλει, αν εξετάσει κανείς τόσο τις ρίζες της επιστήμης της θρησκειολογίας όσο και τον τρόπο που αυτή εκφράζεται σήμερα, θα δει ότι δυστυχώς καλώς ή κακώς δεν πρόκειται για μία αθώα παράθεση των διαφόρων θρησκειών με ουδέτερο και αντικειμενικό/απροκατάληπτο όσο γίνεται τρόπο αλλά μάλλον για μία προσπάθεια αποδόμησης γενικώς της έννοιας της θρησκείας (με την έμφαση συνήθως στον χριστιανισμό). Σαν ο άνθρωπος να πρέπει να γίνεται πάντα μια αναγωγή στα βασικά, στα απαραίτητα για την επιβίωση, στην ζωική του πλευρά, σαν ο άνθρωπος να αποτελεί αποκλειστικά έναν γαστρικό σωλήνα. Δεν είναι ίσως άσχετη και η πρακτική εφαρμογή και συνέπειες αυτού του τρόπου μελέτης της θρησκείας. Αντί να νοείται η χριστιανική παράδοση ως θεία αποκάλυψη ή έστω μία βασική συμβολή στον σύγχρονο πολιτισμό, πολεμείται και ζητείται να αντικατασταθεί από το παράλογο, μιας και δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, ούτε θρησκεία, αλλά ούτε και λόγος, αφού αν αρνηθούμε τον Θεό (την απολυτότητα) ακόμα και χάριν ενός ορθολογισμού, μοιραία θα καταλήξουμε στην άρνηση οποιασδήποτε αντικειμενικής πραγματικότητας ή αλήθειας ή ηθικής, ως εξουσιαστική έκφραση πάντοτε δήθεν, ενός συστήματος εξουσίας και καταπίεσης. Οι πρακτικές συνέπειες η αποσύνδεση από την πραγματικότητα,
πολύ φυσικά καταλήγουν να είναι μια ζωή χωρίς νόημα, (εική ζην), αναζήτηση παραδείσων σε εικονικές πραγματικότητες, ναρκωτικά, ηδονισμός, σχετικισμός, έλλειψη πατριωτισμού, αποδιάρθρωση της οικογένειας και των ανθρώπινων δεσμών και άλλα πολλά που τα βλέπουμε και τα ζούμε σήμερα...

Maggie's Quotes

Η λέξη μαργαριτάρια έχει καταλήξει συνήθως να λέγεται ειρωνικά σημαίνοντας άστοχα λόγια με συντακτικά ή νοηματικά λάθη. Στην περίπτωση όμως της προσφάτως εκλιπούσης Μάργκαρετ Θάτσερ (1925-2013) θα μπορούσε να ειπωθεί με την κυριολεκτική της έννοια. Αυτά, αφού όσα είπε κατά καιρούς χαρακτηρίζονται ως επί το πλείστον από έναν έντονο δυναμισμό και καθαρότητα σκέψεως τα οποία φυσικά συνοδεύονταν και από την αντίστοιχη πολιτική πράξη.


1--Πιστεύω πως θα πρέπει να συνεχίσουμε να έχουμε έναν συνεταιρισμό/κοινότητα εθνών-κρατών με το καθένα να μπορεί να διατηρεί το δικαίωμά του στο να να προστατεύει τα ζωτικά του συμφέροντα, αλλά να καλλιεργήσουμε πιο αποτελεσματικά από τώρα την συνήθεια της συνεργασίας.

(Υπέρ της Ευρώπης των Εθνών, και κατά μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, άλλωστε στην πράξη αυτό θα είναι πιο συμφέρον και ιδεολογικά συνεπέστερο για τους λαούς της Ευρώπης, καθώς οικονομικά ο εσωτερικός ανταγωνισμός έχει αποδειχθεί πολύ αποδοτικότερος από μία σοβιετικού τύπου σχεδιασμένη οικονομία (με επιδοτήσεις, ποσοστώσεις κλπ, με τις αποφάσεις να παίρνονται από  γραφειοκρατικά όργανα στις Βρυξέλλες). Η Βαρώνη μάλλον έβλεπε μακρυά).

2--Οι Σοσιαλιστές φωνάζουν συνέχεια: Η εξουσία στο λαό (Power to the People κατά το άσμα του John Lennon) και υψώνουν τις γροθιές τους καθώς το λένε. Όλοι όμως γνωρίζουμε τί πραγματικά εννοούν: Εξουσία πάνω στο λαό, εξουσία στο Κράτος.

3--Προσωπικά πάντα ψήφιζα υπέρ της θανατικής ποινής καθώς πιστεύω πως ένας άνθρωπος που βγαίνει έξω προετοιμασμένος να αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές, ουσιαστικά στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να ζει.

4-- Μπορεί ένας άνθρωπος να ανεβεί στο Έβερεστ για τον εαυτό του, αλλά στην κορυφή βάζει πάντα την σημαία της χώρας του.

5--Η πολιτική μου δεν είναι βασισμένη σε κάποια οικονομική θεωρία, αλλά σε πράγματα με τα οποία εγώ και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι μεγάλωσαν:
μια τίμια μέρα στην δουλειά για ένα τίμιο μεροκάματο,
να ζεις με τα δικά σου μέσα (με ό,τι έχεις, όσο είναι το πάπλωμα να είναι και το άπλωμα που έλεγαν οι γιαγιάδες μας)
να βάζεις στην άκρη λίγα χρήματα για τις δύσκολες μέρες
να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου στην ώρα τους
να είσαι με το μέρος του νόμου.

6--Είμαι υπέρ μιας ισχυρής κυβέρνησης, όχι όμως μιας κυβέρνησης που θα στηρίζεται στην διαπλοκή, στους ασήμαντους (τους κόλακες) και στην προσωπολατρεία.

7--Δηλώνω ακραιφνής οπαδός των αμερικανικών αξιών και του αμερικανικού ονείρου και πιστεύω πως θα εξακολουθήσει να εμπνέει και στα επόμενα χρόνια, όχι μόνο τους Αμερικανούς, αλλά εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την υφήλιο.

8--Τα λεφτά μου πίσω!  (κατά την σύνοδο Κορυφής της ΕΟΚ στο Δουβλίνο το 1980)

9-- Το νομικό μας σύστημα και το κράτος δικαίου έχει συνεισφέρει πολύ περισσότερα στις ατομικές ελευθερίες από οποιοδήποτε 'δημοκρατικό' σύστημα ένας άνθρωπος-μία ψήφος (one man-one vote).

10-- Αν θέλεις κάτι να ειπωθεί πες έναν άντρα
Αν θέλεις κάτι να γίνει ζήτα το από μια γυναίκα.

11--Τα ανθρώπινα δικαιώματα ΔΕΝ ξεκίνησαν με την Γαλλική Επανάσταση,
απορρέουν από μια μείξη του Χριστιανισμού και του Ιουδαισμού.
Είχαμε το 1688 (Αγγλική Ένδοξη Επανάσταση) την δική μας ήρεμη επανάσταση όπου το Κοινοβούλιο επέβαλε την θέλησή του στον Βασιλιά.
Δεν ήταν το είδος της Επανάστασης που είχε η Γαλλία 'Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφωσύνη' --Ξέχασαν τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα θεωρώ. Και από κει και μετά φυσικά η αδελφωσύνη τούς έλειψε για πολλά χρόνια.

12--Πρέπει να βρούμε τρόπους να κάνουμε τον τρομοκράτη και τον αεροπειρατή να πεθάνουν από την έλλειψη του οξυγόνου της δημοσιότητας, από την οποίαν εξαρτώνται.

13--Ήττα; Δεν γνωρίζω τη λέξη.

14--Τα λεφτά δεν πέφτουν από τον ουρανό. Πρέπει να κερδηθούν εδώ, στη γη.
(Προς όλους αυτούς τους φλύαρους πολιτικούς που μιλούν περισσότερο για αναδιανομή του πλούτου, παρά για την ανάγκη παραγωγής του).

15--Jim Prior: Διάβασα στην εφημερίδα ότι έχεις πλέον καλλιεργήσει μία σέξυ φωνή (αναφερόμενος προφανώς στα μαθήματα φωνητικής που έκανε η Βαρώνη με τον ηθοποιό Lawrence Olivier)

   --M.Thatcher: Jim, τί σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν ήμουν σέξυ πιο πριν;

16--Όταν θα αφήσω την πολιτική θα ανοίξω μια επιχείρηση που θα λέγεται Rent a spine (Νοίκιασε μια ραχοκοκκαλιά). (Για όλους εκείνους τους πρώην συναδέλφους της που δεν είχαν το ανάστημα να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις και να εμμένουν στις αρχές τους, για τους πολιτικούς που πιο σημαντικό είναι το πολιτικό κόστος παρά οι αρχές και οι στόχοι, οι επόμενες εκλογές παρά οι επόμενες γενεές).

17-- Τα προβλήματα πάντα ξεκινούσαν από την ηπειρωτική Ευρώπη και οι λύσεις από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

18--Δεν πιστεύω ότι θα έρθει αυτή η στιγμή. Δεν πιστεύω ότι θα έρθει ενόσω ζω. (για το ενδεχόμενο να αναλάβει για πρώτη φορά μία κυρία την πρωθυπουργία της Μεγάλης Βρετανίας).

19--Aν ήμουν Γερμανίδα θα ήμουν υπερήφανη -υπερήφανη αλλά και ανήσυχη, υπερήφανη για το θαυμαστό κατόρθωμα του να ξαναχτιστεί η χώρα μου, για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την επιστροφή στην προηγούμενη
ισότιμη θέση ανάμεσα στα ευρωπαικά έθνη. Αλλά μια ενωμένη Γερμανία δεν μπορεί και δεν θα υποτάξει χωρίς όριο τα εθνικά της συμφέροντα στα γενικότερα συμφέροντα της κοινότητας, την οικονομική ή εθνική της πολιτική. Η νέα άνοδος της Γερμανίας είναι ένα γεγονός αλλά και ένα πρόβλημα, τόσο μεγάλο πολύ για τους Γερμανούς όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη. (Η Μ.Θάτσερ για την επανένωση της Γερμανίας)

Τα γραπτά μένουν...

Σαν σήμερα (5/3/1953) πέθανε ένας από τους μεγαλύτερους τυράννους και μαζικούς δολοφόνους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα εγκλήματά του άπειρα...

Ο Γ. Ρίτσος έγραψε τότε αυτό:

Οχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις

Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.

Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.

Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.

Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου

Ενα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.

Οσο κι αν μονόφθαλμα κανόνια στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους ίσα κατά την υψικάμινο των ελπίδων μας ο Στάλιν αγρυπνεί στο παγκόσμιο πόστο του.

Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.

Οταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου

Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν' ανάψει.

Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ' όνειρο κι απ' το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους.

Γιατί ο Στάλιν είναι ο πρωτογιός των προλετάριων κι ο Στάλιν είναι ο πατέρας τους

Για τούτο κι ο πιο μαύρος τοίχος της πιο μαύρης νύχτας

Είναι γιομάτος απ' τους σωλήνες του φωτός.

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες

Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν' ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε

Κάθε ήλιος και σελίδα - μέρα με την ημέρα - με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ' ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

Το έργο του: Λευτεριά

Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε

Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου

ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: «Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη».

Και ο Τάσος Λειβαδίτης:

Προσωπογραφία του Στάλιν, Πικάσσο 1953

Το μεγάλο αγκωνάρι

Ο Στάλιν δεν πέθανε

Οταν οι εργάτες χτίζουν τις μεγάλες γέφυρες για να περάσει το μέλλον

Ο Στάλιν ζει.

Οταν οι κόκκινοι φαντάροι αγρυπνάνε για την πατρίδα τους και την Ειρήνη

Ο Στάλιν ζει.

Οταν μισούμε τον πόλεμο, όταν αντιστεκόμαστε στον πόλεμο

Ο Στάλιν ζει.

Οταν ελπίζουμε, όταν τραγουδάμε, όταν παλεύουμε

Ο Στάλιν ζει.

(...)

Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει

Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ' ατσάλι και η Ειρήνη.

Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.

Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.

(...)

Η μοναδικότητα του ανθρώπου

Προχθές κάναμε την άσκηση με το πώς θα κάναμε τα ζώα (θεατρικό εργαστήρι). Η άσκηση ήταν ωραία. Ούτε θέλω όμως να φαντάζομαι πώς θα 'ταν να ήμαστε έτσι, οι άνθρωποι, να κοιτάμε συνεχώς κάτω. Ο άνθρωπος είναι κάτι ξεχωριστό. Και αυτό φαίνεται από το ότι κοιτάει προς τα πάνω, δημιουργήθηκε ώστε να μπορεί να βλέπει προς τα επάνω. Φυσικά, κάποιοι θα πουν ότι ο Θεός και η ιδέα περί Θεού δημιουργήθηκε από αυτήν την ιδιαιτερότητα του ανθρώπου να στέκεται στα δύο πόδια και να κοιτά προς τα πάνω, την οποίαν εξηγούν απλά ως ένα προιόν της εξελίξεως. Αν δεν έχεις (και δεν ζητήσεις) το Πνεύμα του Θεού δεν μπορείς και δεν θα Τον δεις ποτέ ούτε μέσα σου ούτε στην Δημιουργία, όσο ολοφάνερα και αν κάνει αισθητή την παρουσία Του...