Είμαι με τη Δούρου -40 Χρόνια

Η ήπια νερόβραστη ελληνική "Δεξιά"
Και να 'ταν μόνο ο Ντινόπουλος..

Αυτό το είμαι με τη Δούρου καταδεικνύει το βαθύτερο πρόβλημα της δεξιάς στην Ελλάδα: ουσιαστικά θέλει να μιμηθεί και να υπερθεματίσει σε δήθεν φιλολαικότητα (στην πραγματικότητα πατρονάρισμα) την Αριστερά. Αυτό γίνεται εδώ και 40 χρόνια, μάλλον και περισσότερο, και αν αυτό δεν σταματήσει η Δεξιά δεν θα κυβερνήσει ποτέ πραγματικά στην Ελλάδα. Η συντηρητική/φιλελεύθερη παράταξη αν θέλει να κερδίσει πραγματικά και να επηρεάζει πραγματικά την πολιτική στην Ελλάδα σε ιδέες και πολιτικές, και όχι απλά σε θέσεις και δικά μας παιδιά θα πρέπει να πάρει ένα μάθημα από την Αγορά:

Για να κερδίσεις το δικό σου μερίδιο σ' αυτήν θα πρέπει να προσφέρεις κάτι το πραγματικά διαφορετικό, κάτι που να δίνει τις δικές σου ξεχωριστές απαντήσεις και λύσεις. Αν δεν έχεις να προσφέρεις κάτι εναλλακτικό, πραγματικά δικό σου, τότε είσαι άχρηστος στην πολιτική αρένα. Τότε επιβιώνεις απλά ως μιμητής και ως δεύτερη επιλογή. Η ουσία για την Δεξιά (ως πολιτικό χώρο, γιατί ως όνομα και ως κόμμα ΝΔ είναι κάτι εξαιρετικά φθαρμένο και λίγο πλέον, αν δεν ήταν ήδη από την αρχή ελαττωματικό και ελλιπές) είναι πως πρέπει να προσφέρει κάτι το πραγματικά διαφορετικό, όχι να είναι ένα δεύτερο ΠΑΣΟΚ για να κερδίζει τις μάζες...Πρέπει να δείξει το κάτι διαφορετικό η Δεξιά στην Ελλάδα. Αν έχουμε τους προβεβλημένους ανθρώπους της να λένε τέτοια πράγματα τότε πάμε να ψηφίσουμε και ΣΥΡΙΖΑ που τα ξέρει και καλύτερα.

ΥΓ: Φυσικά ο υπουργός έσπευσε σε απογευματινή του ανακοίνωση την ίδια μέρα της δήλωσης να "διευκρινίσει" τί εννοούσε. Άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής και των πολιτικών μας: περιμένουν να δουν τι θα πει ο κόσμος, και μετά τα γυρίζουν ώστε να τους έχουν ευχαριστημένους όλους. Αν κάποιος δεν μπορεί να εκφράσει μια γνώμη μετά από ώριμη κρίση και να μπορεί εκ των υστέρων να παραμείνει σταθερός σε αυτήν (στην βασική της ιδέα τουλάχιστον) και να την υποστηρίξει μάλλον δεν έχει νόημα να είναι πολιτικός... και να κατέχει θέσεις όπου θα πρέπει υποτίθεται να διαχειρίζεται το άγχος τού να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις για λογαριασμό των άλλων, που του αναθέτουν αυτές τις ευθύνες -και τον πληρώνουν γι αυτό-- καθώς αυτοί θα ασχολούνται με την βιοπάλη και την οικογενειακή ζωή...

Γιατί πρέπει να αλλάξει όνομα η ΝΔ

Aκούγοντας ξανά την γνωστή ομιλία του Φαράτζ με το No Democracy κλπ συνειρμικά μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτό που είχε συζητηθεί αρκετές φορές για την αλλαγή ονόματος της ΝΔ.

Μάλλον έχει έρθει η ώρα

1ον. Αυτό το όνομα μπήκε και θυμίζει μιαν άλλη εποχή. Καλό είναι να αποκαθηλώσουμε κάποια στιγμή τον Καραμανλή, να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε ως τέλειο το ο,τιδήποτε έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον βγάλουμε από το υπερυψωμένο βάθρο που τον έχουμε βάλει..

2ον Θέλουμε κάτι πιο ξεκάθαρο, να περιέχει ας πούμε τους όρους φιλελεύθερος ή συντηρητικός: η ελληνικη Δεξιά αν θέλει επιτέλους να κάνει κάτι χρήσιμο για τον τόπο δεν θα πρέπει να φοβάται τα culture wars, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Οι μεσαίοι χώροι και οι θολές θέσεις δεν οδήγησαν πουθενά.

3ον Το όνομα αυτό καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί με το μεταπολιτευτικό σύστημα και τα σκάνδαλα και τις παραλείψεις ειδικά της τελευταίας κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή. Σίγουρα τίποτα στην ζωή δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό, αλλά κακά τα ψέμματα το φορτίο είναι αρνητικό. Η αλλαγή έχει νόημα. Και επικοινωνιακά και ουσιαστικά.

Ο Δίκαιος Πόλεμος

Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου έχει τις ρίζες της σε στοχαστές, όπως ο Αριστοτέλης και ο Κικέρων, αλλά ως κύριος εκφραστής και αποκρυσταλλωτής της στην χριστιανική περίοδο θεωρείται ο άγ. Αυγουστίνος της Ιππώνος. Ο μεγάλος αυτός θεολόγος της αρχαίας Εκκλησίας παίρνοντας παραδείγματα από την Αγία Γραφή θεωρεί κάποιους πολέμους ως απαραίτητους προς αποτροπή του κακού. Ο Θωμάς Ακυινάτης αναθεώρησε την εκδοχή του Αυγουστίνου, δημιουργώντας τρία βασικά κριτήρια για τον δίκαιο πόλεμο.
Για να είναι ο πόλεμος 'δίκαιος' πρέπει:

α. ο πόλεμος να κηρυχθεί από μία νόμιμη αρχή
β. να είναι δίκαιος ο σκοπός και
γ. να έχει τις σωστές προθέσεις. Η ηθική νομιμοποίηση ενός πολέμου εκφράζεται στο jus ad bellum, ενώ η ηθικώς ορθή συμπεριφορά στην περίοδο του πολέμου περιγράφεται στο jus in bello. Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου αποτελείται από ένα σύνολο κανόνων για τον πόλεμο.

Αρχές του Δικαίου Πολέμου

1. Ο πόλεμος ως Έσχατη Λύση

Ένας πόλεμος για να είναι δίκαιος πρέπει να αποφασιστεί, μόνον όταν έχουν εξετασθεί και αποκλεισθεί όλες οι πιθανότητες ειρηνικής λύσης. Η χρήση βίας μπορεί να γίνει ανεκτή μόνον ως έσχατη λύση.


2. Νόμιμη Εξουσία

Ένας πόλεμος δεν μπορεί να διεξαχθεί από άτομα ή ομάδες που δεν συνιστούν νόμιμη κυβέρνηση.

(Φυσικά κάποιος μπορεί να πει πως αυτό δεν ισχύει επί παραδείγματι για τις περιπτώσεις της Ελληνικής ή της Αμερικανικής Επανάστασης,
όμως εκεί έχουμε στην μεν πρώτη περίπτωση έθνος που είχε στερηθεί της πολιτικής του ανεξαρτησίας με την βία,
και στην δεύτερη ομάδες ανθρώπων που βρίσκονταν αδικημένοι υπό την εξουσία ενός μονάρχη ο οποίος είχε υπερβεί τις εξουσίες που τού ήσαν επιτρεπτές από την συμφωνία με τον Θεό και τον λαό να είναι άρχων, με όρια και συγκεκριμένο σκοπό-αποστολή, και όχι να βάζει πχ φόρους κατά το δοκούν).


3. Δίκαιος Σκοπός

Ο δίκαιος πόλεμος μπορεί να κηρυχθεί μόνον ως απάντηση σε κάποιο αδίκημα που διέπραξε ή διαπράττει η άλλη πλευρά. Αυτοάμυνα απέναντι σε επίθεση αποτελεί πάντοτε δίκαιο πόλεμο, παρόλαυτα, ο πόλεμος πρέπει να διεξαχθεί με αντικειμενικό σκοπό να επανορθωθεί η βλάβη που προεκλήθη από τον αντίπαλο (δηλ. να μη ξεπεράσει αυτόν τον σκοπό).


4. Πιθανότητα Επιτυχίας

Για να είναι ένας πόλεμος δίκαιος, χρειάζεται να υπάρχουν υπολογίσιμες πιθανότητες επιτυχίας. Δεν μπορεί ένα έθνος να μπει σε πόλεμο για κάτι που είναι εκ προοιμίου καταδικασμένο (με την έννοια δεν μπορείς να ωθήσεις ανθρώπους στην αυτοθυσία εάν δεν υπάρχουν ελπίδες αποτελέσματος).

5. Αγαθές Προθέσεις

Ο κύριος σκοπός ενός δικαίου πολέμου είναι η αποκατάσταση της ειρήνης. Πιο συγκεκριμένα, η ειρήνη μετά τον πόλεμο οφείλει να είναι καλύτερη από την ειρήνη που θα υπήρχε εάν δεν είχε χρησιμοποιηθεί η λύση του πολέμου. Ο στόχος της άσκησης στρατιωτικής βίας οφείλει να είναι η δικαιοσύνη.

6. Αναλογικότητα

Η χρήση βίας σε έναν πόλεμο για να λέγεται δίκαιος πρέπει να είναι ανάλογη της ζημίας που προηγήθηκε. Τα έθνη που εμπλέκονται στον πόλεμο πρέπει να αποφύγουν την χρήση δυσανάλογα μεγάλης στρατιωτικής δράσεως και να την χρησιμοποιήσουν μόνο στον βαθμό που αυτή θα είναι πραγματικά απαραίτητη.

7. Απώλειες Αμάχων 

Η χρήση βίας θα πρέπει να γίνεται διακριτά μεταξύ των εμπολέμων και των αμάχων. Άμαχοι πολίτες δεν μπορούν να γίνονται ποτέ πολεμικοί στόχοι, οι εμπόλεμοι θα πρέπει να αποφεύγουν πάντοτε την δολοφονία αμάχων. Θάνατοι πολιτών είναι δικαιολογημένοι μόνον όταν πρόκειται για αναπόφευκτες απώλειες λόγω στρατιωτικής επεμβάσεως εναντίον στρατηγικού στόχου (φυσικά αυτό το τελευταίο έχει δεχτεί μεγάλη κατάχρηση στην εποχή μας, όπου διάφορα καθεστώτα και εξτρεμιστικές οργανώσεις χρησιμοποιούν παιδιά, γυναίκες και άλλους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες, κοντά σε άτομα ή σημεία που θεωρούνται στόχοι, με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών αμάχων)...



Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται λίγο σχολαστικά για τον σύγχρονο αναγνώστη, όμως εάν δεν υπήρχε ο Χριστιανισμός (τον οποίον κατηγορούν πολλοί ότι ευθύνεται ο ίδιος για την απουσία της ειρήνης από την γη ή στην καλύτερη περίπτωση ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους πολέμους) ακόμα οι πόλεμοι θα γίνονταν όπως στην αρχαιότητα ή όπως γίνονται μεταξύ των πρωτόγονων φυλών...

Δεν θα είχαμε ειρήνη 70 χρόνων στην Ευρώπη,
ούτε θα υπήρχε ο Ερυθρός Σταυρός (!),

ούτε Διεθνή Δικαστήρια, ούτε η Σύμβαση της Γενεύης...

Όχι, δεν ήταν "ακροδεξιοί εξτρεμιστές"..

Τελικά δεν ήταν "ακροδεξιοί εξτρεμιστές"*. Ούτε λευκοί Αμερικανοί. Αλλά η Αριστερά είτε εδώ είτε στην Αμερική ενστικτωδώς προτιμά να ψάχνει πάντα ως θύτες ανθρώπους που θα ταιριάζουν με την αφήγησή της. Σαν να την ενδιαφέρει να έρθουν σε αντιστοιχία τα γεγονότα με την θεωρία, και όχι το αντίθετο. Σαν να την νοιάζει η ερμηνεία περισσότερο, παρά το γεγονός. Πρέπει το γεγονός να υπακούει σε μιαν αυστηρή αιτιοκρατία. Ατομική ευθύνη, το απρόβλεπτο, ο ανθρώπινος παράγων, σχεδόν δεν υπάρχουν. Η ευθύνη είναι συλλογική, της κοινωνίας, "του καταναλωτισμού, του καπιταλισμού κλπ κλπ", πάντα κάποιου άλλου, πρέπει να βρεθεί κάπου έξω, συνήθως. Αυτά κάνει η ιδεολογία.

Το ότι
και όλα τέλεια να ήταν στην κοινωνία
και να γίνονταν τέτοια περιστατικά δεν χωράει σ' αυτήν την αντίληψη
(αλήθεια γιατί στην τέλεια σοσιαλδημοκρατική και εκκοσμικευμένη, χωρίς όπλα, χωρίς συντηρητισμό, με πλήρη 'ελευθερία' και συνάμα πλήρη κρατισμό, έλεγχο των πάντων από το κράτος και φροντίδα του πολίτη από την κούνια μέχρι τον τάφο κοινωνία της Σουηδίας αυτοκτονούν;)
Ή το γεγονός ότι μπορεί ένας άνθρωπος (ένας μαύρος ή ένας Ασιάτης μετανάστης για παράδειγμα) να μεγαλώσει με φτώχεια, κοινωνικό αποκλεισμό, δυσλειτουργική οικογένεια δεν θα γίνει απαραίτητα εγκληματίας ή περιθωριακός αλλά μπορεί να διαπρέψει ηθικά και επαγγελματικά πώς εξηγείται;

Και κάτι άλλο μάλλον όμως συμβαίνει. Η Αριστερά προβάλλει ίσως και τα δικά της. Ίσως είναι και δείγμα μιας διαδικασίας προβολής. Η Αριστερά παραδοσιακά έχει την τάση να θεωρεί την βία ως κάτι το αναπόφευκτο (ιστορικά), ή ακόμα και επιβεβλημένο (ηθικά), και να την εντάσσει στο πρόγραμμά της ως μέρος της μεθόδου για την επίτευξη του επαναστατικού της προγράμματος και του 'κοινού καλού' που ευαγγελίζεται. Έτσι ενώ η ίδια πολλές φορές σε πολλές περιπτώσεις έχει αποκηρύξει πλέον την βία, την συμφέρει ώστε να θεωρεί ότι αυτές τις μεθόδους τις μετέρχονται με την ίδια ευκολία και 'οι άλλοι', 'οι κακοί', οι δεξιοί ή γενικά οι μη αριστεροί (ακούγεται σαν μισαλλοδοξία;)

Ο Ταμερλάν Τσερνάεφ που ασχολείτο με το μποξ
και η Πορτογαλοιταλίδα φίλη του
που λέγεται ότι είχε ασπασθεί το Ισλάμ

Και εκεί, φυσικά είναι κακή αυτή η βία. Όταν πάλι μπορεί να αποδειχθεί πως αυτή η αφήγηση μπορεί να έχει προβλήματα επαλήθευσης από την πραγματικότητα, η αριστερή ιντελλιγκέντσια 'παγώνει', τα χάνει. Ο τρόπος ερμηνείας της ιστορίας (μαρξιστικός λιγότερο ή περισσότερο) από την πλευρά τους αποσαθρώνεται, εμφανίζονται οι αδυναμίες του. Τα μανιχαιστικά σχήματα καταρρέουν, το δίπολο καλοί-κακοί, πρόοδος-συντήρηση, ο απόλυτος ντετερμινισμός του κοινωνικού προτσές "κάπου βρίσκει". Δεν μπορεί για παράδειγμα να δεχθεί, (δεν το προβλέπει το κλειστό σύστημα της συγκεκριμένης σχολής σκέψης) να ερμηνεύσει αποτελεσματικά συγκεκριμένα πράγματα έξω από αυτό. Δεν χωράει ας πούμε το πώς δύο νέοι άνθρωποι θα εμπνέονται από μεσαιωνικές θρησκευτικές ιδέες που θα τους ωθήσουν στα πιο αποτρόπαια εγκλήματα. Αυτά κατά την θεωρία θα έπρεπε να είχαν εκλείψει. Ο επαναστάτης θα ήταν πάντα σωστός, θα στρεφόταν 'κατά του κακού', και όχι κατά παιδιών. Και όμως, ο θρησκευτικός φανατισμός, στην συντριπτική του πλειοψηφία από πλευράς μιας συγκεκριμένης θρησκείας, υπάρχει. Και όχι δεν αντιμετωπίζονται όλα με τα μαρξιστογενή αριστερίστικα σχήματα. Καμμία καταπίεση δεν δικαιολογεί να σε κάνει να σκοτώνεις 8χρονα παιδιά και αθώους ανθρώπους που δεν γνωρίζεις καν. Όταν μάλιστα οι τρομοκράτες είναι άνθρωποι μορφωμένοι και σχετικά ευκατάστατοι, που θα μπορούσαν να περάσουν μια άνετη ζωή στις δυτικές χώρες καταρρέουν τελείως οι κλασικές αριστερές αναλύσεις. Δεν είναι η οικονομική κατάσταση, δεν είναι ο ρατσισμός, δεν είναι ο κοινωνικός αποκλεισμός. Ο άνθρωπος έχει και άλλες ανάγκες βαθύτερες, πνευματικές και θρησκευτικές. Όταν σε μια μεταχριστιανική Δύση (η πρώην σύντροφος του ενός τρομοκράτη λέγεται ότι είχε ασπαστεί το Ισλάμ) αυτές τις ανάγκες έρχεται να τις καλύψει το Ισλάμ (η οποία 1. είναι μία από μόνη της νομικιστική θρησκεία, που καθιστά εύκολη την εξτρεμιστική της ερμηνεία και 2. είναι σε μεγάλο της ποσοστό ριζοσπαστικοποιημένη και υπέρ της αδιάκριτης βίας σε βαθμό που ξενίζει εντελώς την μοντερνιστική Δύση) τότε τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και απρόβλεπτα. Ξεφέυγουν από κάθε σχήμα κλασικής τέτοιας θεώρησης. Αυτό είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων λανθασμένων ιδεολογικών αρχών.

Κάθε ολοκληρωτική ιδεολογία, οποιαδήποτε ιδεολογία θέτει το ανθρώπινο πρόσωπο κάτω από δήθεν μεγάλες ιδέες και αρρωστημένα οράματα, θολώνει τον νου του ανθρώπου και τον καθιστά ικανό για τα ειδεχθέστερα εγκλήματα (γκουλάγκ, ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, εγκλήματα πολέμου). Στον 20ό αι. ήταν ο ναζισμός και ο κομμουνισμός, στον αιώνα μας δυστυχώς φαίνεται να είναι ο ισλαμισμός. Και αυτό είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να αρνηθούμε, καλούμαστε να την αντιμετωπίσουμε. Ο Θεός ας είναι βοηθός μας σ' αυτόν τον αγώνα όλου του πολιτισμένου κόσμου.

RIP Martin Richards (2005-2013)
Τί είδους άνθρωπος μπορεί να σκοτώνει ένα 8χρονο παιδί;

*ως ακροδεξιούς εξτρεμιστές στην Αμερική εννοούν συνήθως όσους είναι κατά των φόρων και κατά της αυξανόμενης ομοσπονδιακής εξουσίας, δηλαδή κάτι σχεδόν άσχετο με ό,τι θα εννοούσαμε με τον όρο αυτόν στην Ευρώπη.

Maggie's Quotes

Η λέξη μαργαριτάρια έχει καταλήξει συνήθως να λέγεται ειρωνικά σημαίνοντας άστοχα λόγια με συντακτικά ή νοηματικά λάθη. Στην περίπτωση όμως της προσφάτως εκλιπούσης Μάργκαρετ Θάτσερ (1925-2013) θα μπορούσε να ειπωθεί με την κυριολεκτική της έννοια. Αυτά, αφού όσα είπε κατά καιρούς χαρακτηρίζονται ως επί το πλείστον από έναν έντονο δυναμισμό και καθαρότητα σκέψεως τα οποία φυσικά συνοδεύονταν και από την αντίστοιχη πολιτική πράξη.


1--Πιστεύω πως θα πρέπει να συνεχίσουμε να έχουμε έναν συνεταιρισμό/κοινότητα εθνών-κρατών με το καθένα να μπορεί να διατηρεί το δικαίωμά του στο να να προστατεύει τα ζωτικά του συμφέροντα, αλλά να καλλιεργήσουμε πιο αποτελεσματικά από τώρα την συνήθεια της συνεργασίας.

(Υπέρ της Ευρώπης των Εθνών, και κατά μιας ομοσπονδιακής Ευρώπης, άλλωστε στην πράξη αυτό θα είναι πιο συμφέρον και ιδεολογικά συνεπέστερο για τους λαούς της Ευρώπης, καθώς οικονομικά ο εσωτερικός ανταγωνισμός έχει αποδειχθεί πολύ αποδοτικότερος από μία σοβιετικού τύπου σχεδιασμένη οικονομία (με επιδοτήσεις, ποσοστώσεις κλπ, με τις αποφάσεις να παίρνονται από  γραφειοκρατικά όργανα στις Βρυξέλλες). Η Βαρώνη μάλλον έβλεπε μακρυά).

2--Οι Σοσιαλιστές φωνάζουν συνέχεια: Η εξουσία στο λαό (Power to the People κατά το άσμα του John Lennon) και υψώνουν τις γροθιές τους καθώς το λένε. Όλοι όμως γνωρίζουμε τί πραγματικά εννοούν: Εξουσία πάνω στο λαό, εξουσία στο Κράτος.

3--Προσωπικά πάντα ψήφιζα υπέρ της θανατικής ποινής καθώς πιστεύω πως ένας άνθρωπος που βγαίνει έξω προετοιμασμένος να αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές, ουσιαστικά στερεί από τον εαυτό του το δικαίωμα να ζει.

4-- Μπορεί ένας άνθρωπος να ανεβεί στο Έβερεστ για τον εαυτό του, αλλά στην κορυφή βάζει πάντα την σημαία της χώρας του.

5--Η πολιτική μου δεν είναι βασισμένη σε κάποια οικονομική θεωρία, αλλά σε πράγματα με τα οποία εγώ και εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι μεγάλωσαν:
μια τίμια μέρα στην δουλειά για ένα τίμιο μεροκάματο,
να ζεις με τα δικά σου μέσα (με ό,τι έχεις, όσο είναι το πάπλωμα να είναι και το άπλωμα που έλεγαν οι γιαγιάδες μας)
να βάζεις στην άκρη λίγα χρήματα για τις δύσκολες μέρες
να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου στην ώρα τους
να είσαι με το μέρος του νόμου.

6--Είμαι υπέρ μιας ισχυρής κυβέρνησης, όχι όμως μιας κυβέρνησης που θα στηρίζεται στην διαπλοκή, στους ασήμαντους (τους κόλακες) και στην προσωπολατρεία.

7--Δηλώνω ακραιφνής οπαδός των αμερικανικών αξιών και του αμερικανικού ονείρου και πιστεύω πως θα εξακολουθήσει να εμπνέει και στα επόμενα χρόνια, όχι μόνο τους Αμερικανούς, αλλά εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την υφήλιο.

8--Τα λεφτά μου πίσω!  (κατά την σύνοδο Κορυφής της ΕΟΚ στο Δουβλίνο το 1980)

9-- Το νομικό μας σύστημα και το κράτος δικαίου έχει συνεισφέρει πολύ περισσότερα στις ατομικές ελευθερίες από οποιοδήποτε 'δημοκρατικό' σύστημα ένας άνθρωπος-μία ψήφος (one man-one vote).

10-- Αν θέλεις κάτι να ειπωθεί πες έναν άντρα
Αν θέλεις κάτι να γίνει ζήτα το από μια γυναίκα.

11--Τα ανθρώπινα δικαιώματα ΔΕΝ ξεκίνησαν με την Γαλλική Επανάσταση,
απορρέουν από μια μείξη του Χριστιανισμού και του Ιουδαισμού.
Είχαμε το 1688 (Αγγλική Ένδοξη Επανάσταση) την δική μας ήρεμη επανάσταση όπου το Κοινοβούλιο επέβαλε την θέλησή του στον Βασιλιά.
Δεν ήταν το είδος της Επανάστασης που είχε η Γαλλία 'Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφωσύνη' --Ξέχασαν τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα θεωρώ. Και από κει και μετά φυσικά η αδελφωσύνη τούς έλειψε για πολλά χρόνια.

12--Πρέπει να βρούμε τρόπους να κάνουμε τον τρομοκράτη και τον αεροπειρατή να πεθάνουν από την έλλειψη του οξυγόνου της δημοσιότητας, από την οποίαν εξαρτώνται.

13--Ήττα; Δεν γνωρίζω τη λέξη.

14--Τα λεφτά δεν πέφτουν από τον ουρανό. Πρέπει να κερδηθούν εδώ, στη γη.
(Προς όλους αυτούς τους φλύαρους πολιτικούς που μιλούν περισσότερο για αναδιανομή του πλούτου, παρά για την ανάγκη παραγωγής του).

15--Jim Prior: Διάβασα στην εφημερίδα ότι έχεις πλέον καλλιεργήσει μία σέξυ φωνή (αναφερόμενος προφανώς στα μαθήματα φωνητικής που έκανε η Βαρώνη με τον ηθοποιό Lawrence Olivier)

   --M.Thatcher: Jim, τί σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν ήμουν σέξυ πιο πριν;

16--Όταν θα αφήσω την πολιτική θα ανοίξω μια επιχείρηση που θα λέγεται Rent a spine (Νοίκιασε μια ραχοκοκκαλιά). (Για όλους εκείνους τους πρώην συναδέλφους της που δεν είχαν το ανάστημα να παίρνουν δύσκολες αποφάσεις και να εμμένουν στις αρχές τους, για τους πολιτικούς που πιο σημαντικό είναι το πολιτικό κόστος παρά οι αρχές και οι στόχοι, οι επόμενες εκλογές παρά οι επόμενες γενεές).

17-- Τα προβλήματα πάντα ξεκινούσαν από την ηπειρωτική Ευρώπη και οι λύσεις από τον αγγλοσαξωνικό κόσμο.

18--Δεν πιστεύω ότι θα έρθει αυτή η στιγμή. Δεν πιστεύω ότι θα έρθει ενόσω ζω. (για το ενδεχόμενο να αναλάβει για πρώτη φορά μία κυρία την πρωθυπουργία της Μεγάλης Βρετανίας).

19--Aν ήμουν Γερμανίδα θα ήμουν υπερήφανη -υπερήφανη αλλά και ανήσυχη, υπερήφανη για το θαυμαστό κατόρθωμα του να ξαναχτιστεί η χώρα μου, για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την επιστροφή στην προηγούμενη
ισότιμη θέση ανάμεσα στα ευρωπαικά έθνη. Αλλά μια ενωμένη Γερμανία δεν μπορεί και δεν θα υποτάξει χωρίς όριο τα εθνικά της συμφέροντα στα γενικότερα συμφέροντα της κοινότητας, την οικονομική ή εθνική της πολιτική. Η νέα άνοδος της Γερμανίας είναι ένα γεγονός αλλά και ένα πρόβλημα, τόσο μεγάλο πολύ για τους Γερμανούς όσο και για την υπόλοιπη Ευρώπη. (Η Μ.Θάτσερ για την επανένωση της Γερμανίας)

Είχον άπαντα κοινά: Η Θεολογία της Απελευθέρωσης

Εδημοσιεύθη το 1985 μία διακήρυξη ομάδος θεολόγων (Ελλήνων), που προσπαθούν να θεμελιώσουν μία θεολογία πολιτικο-κοινωνική. Καθώς έχονται οι ίδιοι υπό πολιτικο-κοινωνικών θέσεων θέλουν να εισαγάγουν σε αυτές τις θέσεις τους και το Ευαγγέλιο, την θεολογία:

"Η οραματιζομένη αυτή θεολογία δεν υποκρίνεται φαρισαικά και πονηρά την α-πολιτικότητα. Είναι αλληλέγγυα προς ό,τι έχει σχέση με την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου, τη δημοκρατία, τους αγώνες για αγάπη και αδελφοσύνη, για κοινωνική δικαιοσύνη και ειρήνη και για τα προοδευτικά έργα του ανθρώπου".

Στις 20 Μαρτίου 1986 δημοσιεύεται το εξής άρθρο
Συγγραφέας: πρεσβύτερος Σ. Τίτλος του άρθρου: Δικαιώνεται η θεολογία της Απελευθέρωσης (αναφέρεται στην κατάσταση της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα στην Νικαράγουα)

"και όπου επεκράτησαν (όπως στη Νικαράγουα) τοποθετούν παπάδες υπουργούς, σαν τον π. Fernando Cardenal που έγινε υπουργός Παιδείας και τους άλλους κληρικούς, Miguel d' Escotto και Ernesto Cardenal".

Τί θα μπορούσαμε να πούμε για το φαινόμενο να φτάνουν εκκλησιαστικοί παράγοντες να γίνονται πολιτικά πρόσωπα; Να μπαίνει δηλαδή η θεολογία στην υπηρεσία 'τού να φάει ο κόσμος ψωμί' και να γίνεται η θεολογία πολιτική υπόθεση; Απερίφραστα, πρόκειται για μια εκκοσμίκευση χωρίς επιφυλάξεις. Ερμηνεύουν τον χριστιανισμό με ιουδαικά μεσσιανικά κριτήρια, σαν αλλαγή των εξωτερικών δομών της ζωής που πρόκειται να επιβληθεί με την πολιτική δραστηριοποίηση. Επιθυμούν την Βασιλεία του Θεού επί της γης με κοινωνικές διεκδικήσεις, για άμεση απόλαυση υλικών αγαθών. Έτσι απορρίπτουν, αρνούνται το σταυρικό ευαγγέλιο. Όπως γράφει ο Απ. Παύλος στην προς Φιλιππησίους 3,18 για τους εχθρούς του σταυρού του Χριστού: ων το τέλος απώλεια, ων ο θεός η κοιλία..οι τα επίγεια φρονούντες.. ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει... Δεν περιμένουμε σωτήρες από τον κόσμο να μας δώσουν το ένα ή το άλλο, Σωτήρα περιμένουμε από τον Ουρανό, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης Αυτού. . Ο Χριστιανισμός είναι μία οντολογική μεταμόρφωση. Θα αναστηθώ και θα αποκτήσω νέο σώμα, κατάλληλο για την Βασιλεία του Θεού. Αυτή η θέση 'επίγεια φρονούντες, ων ο θεός η κοιλία' (επίγεια, υλιστικά φρονήματα) τι άλλο σημαίνει παρά εκείνα τα οποία επιδιώκει η λεγόμενη πολιτική θεολογία;

Ακόμα, δεν αναφέρει πουθενά ο Απόστολος Παύλος ότι η σωτηρία είναι πολιτική ή κοινωνική απελευθέρωση αλλά είναι οντολογική. Είναι η σωτηρία του ανθρώπου, για να γίνει σύμμορφος της δόξης του σώματος του Χριστού. Και όσο και αν χαρακτηρίζουν οι άνθρωποι της πολιτικής θεολογίας ότι η θεολογία όπως τη ζούμε, αυτήν την θεολογία, την αγιογραφική και πατερική ως τελματώδη και με οσμή θανάτου (ακόμα και χουντική την χαρακτηρίζουν!), είναι όμως η θεολογία που σώζει.


Ομιλούν για ειρήνη,
ομιλούν για αγάπη,
ομιλούν για δικαιοσύνη
που θα επιβληθεί όμως με πολιτικούς μετασχηματισμούς, με πολιτικές αλλαγές όχι ως καρποί του Aγίου Πνεύματος που αποκτώνται με την πνευματική και μυστηριακή ζωή μέσα στην Εκκλησία.

(Σημείωση: στην βάση εμπνέονται από το μαρξιστικό σκεπτικό της κοινωνικής μηχανικής και δεν δίνουν αξία στην ατομική ευθύνη παραβλέποντας έτσι το αυτεξούσιο, την ελευθερία του ανθρώπου που την έχει δώσει ο Θεός και θεωρώντας όλα τα προβλήματα ως κατά βάσιν κοινωνικά, συστήματος, ομάδας, πάντα 'κάποιος άλλος φταίει', υποβιβάζοντας έτσι τον άνθρωπο συνειδητά ή ασυνείδητα στο επίπεδο του ζώου, του μη αυτοσκοπού, του μη ελευθέρου όχι εικόνα του Θεού, προσβάλλοντας έτσι το κατ' εικόνα. Είναι προφανές πως μια τέτοια θεολογία σφάλλεται και δεν έχει εκκλησιαστική ορθόδοξη και αγιογραφική τεκμηρίωση αλλά είναι ευθέως αντίθετη προς ότι η Αγία Γραφή μάς διδάσκει. Θυμίζει το ο όφις μου έδωσε κλπ.. Αλλά προφανώς και σ αυτό θα έχει την εξήγηση ότι είναι προβολή των τότε ισχυουσών κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών σχέσεων και άρα αν 'αποδομήσουμε' το κείμενο της ΑΓ θα βρούμε την 'αλήθεια', όπως κάνουν.. Ας το κάνουν είναι ελεύθεροι ,αλλά δεν είναι χριστιανική θεολογία αυτό, είναι πολιτιστικός μαρξισμός!)


Έχω μπροστά μου ένα βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά:
"Το Ευαγγέλιο της Επανάστασης των Santinistas" (εκδ. Μαλλιάρη -πρόλογος Στέλιου Παπαθεμελή)

Γραμμένο από τον Ernesto Cardenal ιερέα και υπουργό Παιδείας στην Νικαράγουα.

Ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι η παρουσίαση όσων λέγονται σε έναν Κύκλο συμμελέτης Αγίας Γραφής. Την ερμηνεύουν φυσικά υπό το πρίσμα των κοινωνικών ανακατατάξεων (και των ιδεών τους προφανώς):


Σήμερα ένα κορίτσι διάβασε τον ύμνο της Μαρίας και οι γυναίκες άρχισαν να σχολιάζουν:

"γκρέμισε τους τυράννους από τους θρόνους τους
και ύψωσε τους ταπεινούς
γέμισε αγαθά τους πεινασμένους και τους πλουσίους τους άφησε χωρίς τίποτα.."
(Παντού κοιλιά δηλαδή, ων ο Θεός η κοιλία..)

-Κάποιος λέει: ισχυροί και πλούσιοι είναι το ίδιο πράγμα, οι ισχυροί είναι πλούσιοι και οι πλούσιοι είναι ισχυροί
-Άλλος: Είναι το ίδιο πράγμα με τους υπερήφανους, γιατί οι ισχυροί και οι πλούσιοι είναι υπερήφανοι
-Τερέζα: Ύψωσε τους ταπεινούς, αυτό ακριβώς έκανε και με τη Μαρία!
-Μαρία: Το ίδιο έκανε ο Θεός και με τον Ιησού και τη Μαρία και αυτούς που ακολούθησαν τον Ιησού που ήταν όλοι φτωχοί και τους δόξασε.
-Τί θα έλεγε ο Ηρώδης αν μάθαινε ότι μια γυναίκα του λαού είχε διακηρύξει ότι ο Θεός εκθρόνιζε τους ισχυρούς, ανύψωνε τους ταπεινούς, γέμιζε με αγαθά τους πεινασμένους και άφηνε τους πλουσίους με άδεια χέρια;


Ναταλία: ότι ήταν τρελλή
Ροζίτα: ότι ήταν κομμουνίστρια (η Παναγία)
Λαουρεάνο: όχι μόνο θα έλεγε ότι η Παρθένος ήταν κομμουνίστρια αλλά γεγονός είναι ότι αυτή ήταν κομμουνίστρια πραγματικά.

Ernesto Cardenal: Τί θα έλεγαν στη Νικαράγουα αν άκουγαν αυτά που λέγαμε εδώ στο Solentiname;

Πολλοί (από τον κύκλο): Ότι είμαστε κομμουνιστές!

Κάποιος ρωτά: Τί σημαίνει ότι γέμισε με αγαθά τους φτωχούς;
Απαντά ένας νέος: Ό,τι οι πεινασμένοι θα φάνε! (Φαί, φαι, φαι!)
Ένας άλλος: Την επανάσταση!
Λαουρεάνο: Αυτό είναι η επανάσταση: Πέφτει ο πλούσιος, ανυψώνεται ο φτωχός, αυτός που ήταν στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Όσκαρ: Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη βία για να στερήσουμε τους πλούσιους από τα αγαθά τους;
(Ο Χριστός φυσικά πουθενά δεν εξανάγκασε τον πλούσιο νεανίσκο).

Ernesto Cardenal: Το σκέφτηκα, στο τέλος του απάντησα διστακτικά: Θα μπορούσαμε να επιτρέψουμε την αποχώρησή τους για μιαν άλλη χώρα (Σχόλιο: και αν γίνει και η άλλη χώρα σοσιαλιστική;)

Fernando Cardenal (Ιησουίτης ιερέας, αδερφός του συγγραφέα): Σκέφτομαι πως πολύ γρήγορα θα πρέπει να της έφυγε της Μαρίας η ιδέα του ισχυρού Μεσσία, κατάλαβε ότι το παιδί που θα γεννούσε θα ήταν επαναστάτης από τη γέννησή του . Σκέφτομαι ακόμα ότι για χρόνια διαβάζαμε το Ευαγγέλιο όχι σωστά. Το ερμηνεύαμε δίνοντάς του αποκλειστικά και μόνο πνευματικό περιεχόμενο, δεν βγάζαμε λέξη για την κοινωνικο-πολιτική κατάσταση. (Καταλάβατε τί γίνεται;) Πόσες φορές διάβασα ότι ο Ιωσήφ και η παρθένος κατέφυγαν στην Αίγυπτο κλπ...


(άλλο σημείο του βιβλίου):
Ο Χριστός δεν ηκολούθησε την οικογένεια και τον Ιωσήφ---

Μανουέλ: απειθάρχησε! Τους ξέφυγε! Ο νέος οφείλει να μην υπακούει στους γονείς του όταν τον θέλουν μόνο για αυτούς, Όταν θέλουν να τον κρατούν μακρυά από τα κοινά και δεν τον αφήνουν να συμμετέχει στους αγώνες.
Λαουρεάνο: Σαν τους αντάρτες που πάνε να πολεμήσουν χωρίς την άδεια των γονιών τους.

Γεροντότερος: Είναι σωστό ένα παιδί 12 χρονών να κάνει τέτοιο πράγμα; Δεν θα έπρεπε να ζητήσει άδεια; Πρέπει να σκεφτούμε και τον πόνο που ίσως προκάλεσε στους γονείς του.

-Άλλος νέος: Ίσως να μη του το επέτρεπαν, και αναγκάστηκε να ενεργήσει έτσι.
Ο Ιησούς μάς δίνει ένα παράδειγμα ανεξαρτησίας προς την οικογένεια.

Φελίπε: Το συμπέρασμα είναι λοιπόν πεντακάθαρο: Από τα μικρά του χρόνια ο Ιησούς ήταν επαναστάτης..


Τί είναι η αμαρτία, η αγάπη

Λαουρεάνο: Με άλλα λόγια μας λέει πως δεν υπάρχει Θεός. Γι' αυτό στον νεαρό πλούσιο που τον ρωτάει τι θα κάνει για να σωθεί λέει την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον αλλά όχι στην αγάπη του Θεού . Με άλλα λόγια μας λέει ότι δεν υπάρχει Θεός, ότι Θεός είναι ο πλησίον.
Ernesto Cardenal: Μας λέει ότι ο Θεός είναι η αγάπη.
Λαουρεάνο: Μας λέει ότι η αγάπη των άλλων, αυτό είναι ο Θεός.
Μας λέει ότι βέβαια υπάρχει Θεός, Υπάρχει βέβαια Θεός, αλλά ο Θεός είναι αυτό.

Λαουρεάνο: άρα ο Θεός είναι όλοι εμείς (πανθεισμός!)
Ernesto Cardenal: η αγάπη, όλοι, αλλά ενωμένοι. Όχι όταν είμαστε χωρισμένοι από μίσος ή την εκμετάλλευση. Αμαρτία είναι όταν υπάρχει διαχωρισμός.

Λαουρεάνο:
Ο Θεός είμαστε όλοι εμείς, όταν αγαπιόμαστε.
Ο Διάβολος είναι αυτοί που κάνουν τον λαό να υποφέρει.
(Δεν υπάρχει διάβολος, διάβολος είναι αυτοί που κάνουν τον λαό να υποφέρει
Δεν υπάρχει Θεός, Θεός είναι όλοι εμείς που αγαπιόμαστε (οι ομοιδεάτες)).

Για την Βασιλεία του Θεού:

Δεν δεχόμαστε το ασυμβίβαστο μεταξύ Μαρξισμού και Χριστιανισμού
δεν δεχόμαστε τις παρεκκλίσεις που έγιναν στο όνομα του Μαρξισμού (σταλινισμός), παρόμοια δεν δεχόμαστε ούτε τις παρεκκλίσεις της Εκκλησίας (Ιερά Εξέταση).

Και ο Ουρανός; Η Βασιλεία του Ουρανού: Είμαστε ένας πλανήτης στον Ουρανό, είμαστε κι εμείς ένας πλανήτης ανάμεσα σε χιλιάδες πλανήτες που σίγουρα κατοικούνται και ο καθένας έχει την δική του εξέλιξη. Κι εμείς ανάμεσα σε αυτούς, ουρανός για τους άλλους, μια κοινωνία αγάπης θα είναι το συμπλήρωμα της Βασιλείας των Ουρανών στη Γη. Αυτό είναι ο Ουρανός και αυτή η Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει βασιλεία του Θεού στον ουρανό.



Παρεμβάλλεται ο εξής στίχος: και μεγάλη δυνάμει απέδιδον οι απόστολοι το μαρτύριον της αναστάσεως.. Οι θεολόγοι της πολιτικής θεολογίας παραμερίζουν ότι κεντρικό θέμα είναι ο Χριστός και η Ανάστασή του. Κεντρικό θέμα ο Χριστός και η Ανάστασή του (Σχόλιο: αυτά για τους πολιτικούς θεολόγους είναι ίσως ξεπερασμένα) και προσβλέπουν στο περιθώριο του κειμένου, που είναι ότι ανάμεσα στους χριστιανούς υπήρχαν φτωχοί και τους τάιζαν. (παράβαλε χορτασμό 5000).

Προτάσσουν τα περιφερειακά στοιχεία του Ευαγγελίου, τα δε ουράνια τα βάζουν στο περιθώριο. Πρόκειται περί μιας ολότελα αιρετικής θέσεως. Είναι μία εθελοθρησκεία (Κολ 2,23), μια θρησκεία κατά την θέληση εκείνων που την χαλκεύουν (και η θρησκεία δεν σώζει!) Όπως λέγει ο Θεοδώρητος "Σχήμα ουκ αλήθειαν περίκεινται ευσεβείας". Είναι μια θεολογία που ξεκινά από την εκκοσμίκευση και τελειώνει σε εκκοσμίκευση, δηλαδή σε έναν φαύλο κύκλο που δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο ποτέ. Είναι μια θεολογία που καταντά σε κοινωνιολογία παρά στη Βασιλεία του Θεού. γι αυτό και δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο. Γι αυτό και τα βιβλία Θρησκευτικών του σχολείου που γράφτηκαν με αυτό το πνεύμα μάλλον κοινωνιολογία πρέπει να ονομάζονται παρά θρησκευτικά. Είναι μία θεολογία αληθινό δαιμονικό κατασκεύασμα, που παραπλανά τους πιστούς και τους γυροφέρνει πάντοτε να έχουν στραμμένο το πρόσωπό τους εδώ στη γη. Είναι το πνεύμα του ψευδοπροφήτου, που στο τέλος θα στείλει τους χριστιανούς στην αγκαλιά του αντιχρίστου (ο οποίος 'θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη' κλπ).

Δεν μπορεί η θεολογία να υπηρετεί κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικούς σκοπούς και επιδιώξεις. Είναι πέρα και πάνω από όλα αυτά. Δεν μπορεί να πολιτικοποιηθεί η θεολογία. Σας ρώτησα ποτέ ποιας ιδοελογικής απόχρωσης είστε; Αν πολιτικοποιηθεί η θεολογία, θα πάρει ένα σχήμα. Και αν δεν συμφωνούν κάποιοι τί θα γίνει; Θα παύσουν να είναι χριστιανοί; Το βρίσκουμε σωστό αυτό;


Τί μένει λοιπόν; Άγρυπνη προσοχή. Κάθε παραχώρησή μας στο Ευαγγέλιο που το νοθεύει είναι και ένα βήμα μακρυά από την σωτηρία. Και Ευαγγέλιο που δεν σώζει (οντολογικά) είναι περιττό και να το ζούμε. Γιατί αυτά τα Ευαγγέλια ΔΕΝ σώζουν (με την κύρια σημασία της λέξεως). Οι καιροί είναι παραπλανητικοί, το πνεύμα του ψευδοπροφήτου πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας και ζητεί να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση. Μόνον όσοι έχουν ταπείνωση και άγρυπνη προσοχή αυτοί και μόνο θα σωθούν. Πρέπει να σωθούμε.



(π.Αθανασίου Μυτιληναίου, Πράξεις των Αποστόλων, 41η Ομιλία, Λάρισσα, 30/03/1986)

Τίς πταίει;

Είναι πολύ συνηθισμένο και μέσα στην ανθρώπινη φύση μας για κάθε κακό να ψάχνουμε μιαν αιτία. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι. Λίγο μας αναπαύει, αν ακόμα και αν δεν μπορούμε να βρούμε κάτι για να καλυτερέψουμε την κατάσταση να ψάχνουμε να βρούμε τί ή ποιός έφταιξε. Μέσα σ' αυτό πολλές φορές βρίσκουμε να ρίξουμε τις ευθύνες και σε πράγματα ή πρόσωπα που δεν έχουν απαραίτητα την κύρια ευθύνη για την συγκεκριμένη κατάστασή μας ή δεν έχουν καν ευθύνη.

Είναι μια φυσική όσο και όμορφη λειτουργία του ανθρώπου. Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ να μπορώ να αποδεχτώ κάτι απλά 'επειδή έτσι'.. Πάντα έψαχνα να βρω μιαν απάντηση, δεν γίνεται, θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς λέω, καλύτερα. Άμα κατέληγα ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς ηρεμούσα λίγο. Το κάθετι έχει την αιτία του. Ο λογικός άνθρωπος πάντα θα αναρωτιέται. Το ζήτημα είναι κατευθύνουμε αυτήν μας την τάση και παρόρμηση προς την αλήθεια; χρησιμοποιούμε την λογική μας για να βρούμε τις πραγματικές αιτίες; Ή αφηνόμαστε να μας παρασύρει το συναίσθημα ψάχνοντας απλά κάπου να τα φορτώσουμε όλα (αποδιοπομπαίους τράγους) έτσι για να ξορκίσουμε το κακό; Γιατί μπορεί αυτό να μας δίνει μία πρόσκαιρη ικανοποίηση στο θυμικό μας, αλλά ούτε προς κάτι δημιουργικό ωφελεί ώστε πχ να μάθουμε από τα λάθη μας και να τα αποφύγουμε στο μέλλον και θύματα διαφόρων δημαγωγών μπορεί να μας κάνει.. Ας προσέξουμε λοιπόν..

Τί έμαθα στο 'Εκκλησία και Αριστερά'

Μια 'κακοπροαίρετη' κριτική



Μετά από ένα τέτοιο συνέδριο μπορώ να πω γυρνώ πιο πλούσιος
καθώς έμαθα μερικές πολύ σημαντικές 'αλήθειες':


-ότι ο Καπιταλισμός είναι δαιμονικό κατασκεύασμα

-ότι 'στα μπουντρούμια της χούντας' υπέφεραν οι αριστεροί μόνο

-ότι οι μεγαλύτεροι αντισταλινικοί ήταν οι αριστεροί, άρα δεν θα πρέπει να κατηγορούμε τον κομμουνισμό

-ότι οι χριστιανοί κανονικά πρέπει να ζουν σε κοινόβια και πως οι πρώτοι χριστιανοί είχαν κοινοκτημοσύνη (άπαντα κοινά)

-ότι με τον σταυρό στο χέρι δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να πλουτήσεις καθώς αυτόν τον πλούτο θα τον αφαιρείς αναγκαστικά από κάποιον άλλον
(λες και η 'πίττα' είναι πάντα δεδομένη ή λες και από τον 4ον αι. μΧ και τα ασκητικά συγγράμματα του Μ.Βασιλείου δεν έχει μεσολαβήσει καμμία βιομηχανική επανάσταση και άνευ προηγουμένου αύξηση και επάρκεια στα βασικά τουλάχιστον υλικά αγαθά (τροφή, ιατρική περίθαλψη κλπ) που για αιώνες ήταν ζήτημα η απλή και μόνο εύρεση και ύπαρξή τους (σοδειά κλπ) κάθε χρονιά..)

-ότι η Εκκλησία στην Σοβιετική Ένωση υπέστη διωγμούς επειδή ήταν στενά συνδεδεμένη με το καθεστώς των καταπιεστών (των 'κυρίων')..
(Παρεξήγηση δηλαδή οι διωγμοί..)

-ότι η Εκκλησία με την Αριστερά πρέπει να συμμετάσχουν και να πρωτοστατήσουν σε μια ευρεία συμμαχία κατά του νεοφιλελευθερισμού που απειλεί την ύπαρξη της ίδιας της ανθρωπότητας καθώς θέλει να μας μετατρέψει σε νούμερα

-και ότι είναι περίεργο πώς οι περισσότεροι χριστιανοί νοιώθουν πιο άνετα με τον καπιταλισμό παρά με τον σοσιαλισμό.
(Η ελευθερία δηλαδή δαιμονικό κατασκεύασμα! Ο Θεός την έδωσε, η χρήση της ελευθερίας επαφίεται στον άνθρωπο (σε τελική ανάλυση κυρίως στο πρόσωπο, όχι σε ομάδες) οι άνθρωποι μπορεί να την κάνουν 'δαιμονικη', την ελευθερία όμως μάς την έδωσε ο δημιουργός Θεός: ούτε Εκεινος 'τολμησε' να μην την δώσει σε μας, καθ' ότι μας δημιουύργησε φυσικά από αγάπη (ανενδεής ο Θεός) και όχι φυσικά απο κάποιαν ανάγκη να δοξάζεται η κάτι τέτοιο..(ανθρωποπάθεια))..Καμμιά φορά ο αριστερός ηθικισμός είναι πιο ανυπόφορος και από τον πιο ανυπόφορο θρησκευτικό ευσεβισμό.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο απεραντολογίας και κενολογίας που μου θύμισε τα νειάτα μου (που θα ζούσα αν θα ήμουν φοιτητής στη δεκαετία του '70)!.. Είπαμε να εκσυγχρονίσουμε την Εκκλησία, αλλά αυτό δεν θα γίνει με τις μουχλιασμένες φιλοσοφίες του Μαρξ.. Βέβαια στην Ελλάδα το 'χουμε κι αυτό, αντιλαμβανόμαστε τις τάσεις της εποχής με μια ..μικρή καθυστέρηση.

Βέβαια το να κάνεις κριτική από το ίντερνετ κλπ είναι 'σημείο της αποξένωσης των καιρών μας, της αλλοτρίωσης' κ.ά.π. Προφανώς η Αριστερά έχασε την αποκλειστικότητα δυνατότητας επιρροής σε ιδέες και αυτό της προκαλεί μια αμηχανία. Μαζί με το πανεπιστήμιο υπάρχει πλέον και το λαικό Ίντερνετ..

Φαντάζουμε για την 'αριστερή ορθοδοξία' (κατάλαβε όπως θες την έννοια του όρου) ως μίζεροι και πικρά επικριτικοί. Ας είναι.. Αλλά ας μην τους κάνουμε το χατήρι να μας πουν μίζερους..όχι ας μη μείνουμε σε ένα κλίμα, σε μία στάση μόνον αρνητικής (αμυντικής) αντιμετώπισης..Έχει και η χριστιανική 'δεξιά' (παρά τα λάθη και τις παραλείψεις της) τις δικές της αξίες, που αποτελούν δρόμους ζωής, και τις οποίες οφείλουμε να υπερασπιστούμε δυναμικά.

Και φυσικά (κατ' εξοχήν στον χριστιανισμό) πάνω απ' όλα δεν είναι οι ιδέες, αλλά αυτή η ίδια η ζωή, που μας έχει αποκαλυφθεί.

Όλα αυτά καθώς ο χρόνος ήταν πολύ 'σφιχτός' και επετράπησαν μόνο 4 ερωτήσεις από συγκεκριμένα άτομα της Αριστεράς και της Εκκλησίας (κληρικοί, καθηγητές της Θεολογικής) ή και των δύο χώρων μαζί, και οι οποίες πέρα από κάποιες ενδιαφέρουσες υπογραμμίσεις/παρατηρήσεις από μεριάς καθηγήτριας της Θεολογίας, αναλώθηκαν σε ευχολόγια, βερμπαλισμούς και αγαπολογίες, που επισφραγίστηκαν με θερμά χειροκροτήματα, επιβεβαιώνοντας το βιβλικό 'δόξαν παρ' αλλήλων λαμβάνοντες' (Ιω 5,44). Ζητήματα ουσίας που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό το με το ζόρι 'πλαίσιο συμφωνίας' και να προκαλέσουν σύγκρουση ή έστω μία τριβή φυσικά απεφεύχθησαν.

ΥΓ1: Χάρηκα λίγο στο τέλος καθώς ο συμπαθής εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ (του αναγνωρίζω πως ήταν σχετικά σύντομος) στην 20λεπτη περίπου εισήγησή του ασχολήθηκε κυρίως με τον νεοφιλελευθερισμό και λιγότερο με την Αριστερά καθώς ανέφερε τους όρους νεοφιλελεύθερος, νεοφιλελευθερισμός περί τις 20 φορές...

ΥΓ2: Για το πόσο το 'είχον άπαντα κοινά' (Πρ 2,44) έχει διαστρεβλωθεί, το έχει αναπτύξει θαυμάσια ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος, στην 26η ομιλία του στις Πράξεις (Λάρισσα,1985) που προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε εδώ http://seirrax.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8034.html

Αμερική European Style

Στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές κέρδισαν οι Προοδευτικοί.

Δεν εννοώ τους ανθρώπους που ψήφισαν Ομπάμα και αυτοπροσδιορίζονται ως 'προοδευτικοί'. Φυσικά κέρδισαν και αυτοί.

Εννοώ τους Προοδευτικούς που έχουν ξεκινήσει μια ενός αιώνα περίπου προσπάθεια ώστε να μεταμορφώσουν την αμερικανικού τύπου διακυβέρνηση σε ένα ευρωπαικού τύπου κράτος.

Οι λέξεις 'κυβέρνηση' και κράτος' χρησιμοποιούνται συχνά εναλλάξ, αλλά είναι στην πραγματικότητα δύο διαφορετικά πράγματα. Σύμφωνα με το όραμα των ιδρυτών της Ένωσης, κυρίαρχοι είναι οι πολίτες και η κυβέρνηση ανήκει σε μας. Σύμφωνα με την ευρωπαική αντίληψη περί κράτους, οι πολίτες είναι δημιουργήματα του κράτους, σημαντικά μόνο ως μέρος του συνόλου.

Αυτή η ευρωπαική εκδοχή περί κράτους μπορεί να είναι καλή. Μπορεί κάποιος να ζει άνετα με αυτήν. Αρκετοί αξιόλογοι και ευφυείς άνθρωποι πιστεύουν πως αυτός είναι ο διανοητικά και ηθικά ανώτερος τρόπος για να οργανωθεί μια κοινωνία. Και για να είμαστε δίκαιοι, τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ευρωπαικού και του αμερικανικού μοντέλου δεν είναι σαφής. Η Γαλλία δεν είναι μια δυστοπία του Huxley, ούτε η Αμερική είναι ή υπήρξε ποτέ μια αναρχική ουτοπία, ούτε καν οι συντηρητικοί θα ήθελαν να είναι τέτοια.

Η διάκριση μεταξύ των δύο κοσμοαντιλήψεων είναι κυρίως μια διαμάχη για τις φιλοσοφικές βάσεις, για το ποιοι θεσμοί θα πρέπει να έχουν το προβάδισμα στη ζωή μας. Είναι μία διαφωνία σχετικά με το ποιες θα πρέπει να είναι οι συνήθειες στις καρδιές των Αμερικανών. Πρέπει να ζούμε σε μια χώρα όπου το πρώτο καταφύγιό μας οφείλει να είναι η προσφυγή μας στο κράτος ή θα πρέπει το κράτος και η κρατική επέμβαση να μένει μόνο ως έσχατη λύση, όταν όλα τα άλλα δοκιμάστηκαν;

Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν σχηματισθεί και τροφοδοτούνται από την πολιτική ρητορική. Ο πρόεδρος Ομπάμα έκανε μια προεκλογική εκστρατεία όπου τόνιζε πως οι Δημοκρατικοί πιστεύουν πως 'είμαστε όλοι μαζί σε αυτό' και πως οι Ρεπουμπλικανοί πιστεύουν πως θα πρέπει 'να είσαι μόνος σου', ό,τι δυσκολία και να αντιμετωπίσεις. Είμαστε οι οικονόμοι των αδελφών μας, σύμφωνα με τον Ομπάμα, και το κράτος είναι ο τρόπος που προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Το εισαγωγικό βίντεο στην DNC διεκήρυττε: "Το κράτος είναι αυτό το ένα πράγμα στο οποίο ανήκουμε όλοι". (τρομακτικό!)

Ακριβώς 100 χρόνια πριν την επανεκλογή Ομπάμα (ΣτΜ: αλήθεια γιατί όχι κι άλλες φορές, δεν είναι όμως μονάρχης, και ο μονάρχης, και στο ΗΒ ακόμα, όμως δεν κυβερνά, όπως δεν κυβερνά κανονικά --έτσι όπως το εννοούμε εδώ-- ούτε και ο πρόεδρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στις ΗΠΑ), ο Woodrow Wilson εξελέγη πρόεδρος για πρώτη θητεία. Ήταν πεποίθηση του Wilson πως η παλιά αμερικανική αντίληψη/κατανόηση του όρου διακυβέρνηση έπρεπε πια να 'εξευρωπαιστεί'. Το κλειδί για αυτήν την μεταμόρφωση ήταν το να πεισθούν οι Αμερικανοί πως όλοι πρέπει "να παντρέψουμε τα συμφέροντά μας με αυτά του κράτους".

Το κύριο εμπόδιο για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού είναι η οικογένεια. Η οικογένεια, όταν κατανοείται σωστά, είναι μία αυτόνομη ανεξάρτητη πηγή νοηματοδότησης στις ζωές μας και ο κύριος χώρος όπου θυσιαζόμαστε για άλλους και όπου συνεργαζόμαστε με άλλους. Είναι επίσης το θεμέλιο των τοπικών κοινωνιών και για την δημιουργία κοινωνικών σχέσεων. Όπως ο κοινωνικός επιστήμονας Charles Murray συνήθιζε να λέει, οι ανύπαντροι άντρες σπάνια θα προσφερθούν να είναι προπονητές εθελοντικά σε μια παιδική ποδοσφαιρική ομάδα.

Ο Προοδευτισμός πάντα έβλεπε την οικογένεια με σκεπτικισμό και κάποιες φορές ακόμα και με ανοιχτή εχθρότητα (ως 'θεσμό της πατριαρχίας'). Η μεταρρυθμιστής Charlotte Perkins Gilman ήλπιζε πως η υποστηριζόμενη από το κράτος απελευθέρωση των παιδιών θα κατέστρεφε "την ανεξέλεγκτη τυραννία... της ιδιωτικής οικογένειας". Ο Γουίλσων πίστευε πως ο σκοπός της εκπαίδευσης ήταν να κάνουν τα παιδιά όσο γίνεται διαφορετικά από τους γονείς τους. Η Χίλλαρυ Κλίντον, η οποία αποκαλεί τον εαυτό της προοδευτική (modern progressive) και όχι liberal, κάποτε είπε πως πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την αντίληψη ότι υπάρχει "το παιδί κάποιου".

Ένα από τα πιο ξεκάθαρα συμπεράσματα που βγαίνει από την νίκη του Ομπάμα είναι ο βαθμός στον οποίον το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει γίνει πλέον ένα κόμμα για τους εγγάμους και τους θρησκευομένους. Εάν ψήφιζαν μόνον οι παντρεμένοι, ο Ρόμνευ θα είχε κερδίσει με διαφορά. Εάν ψήφιζαν μόνον οι θρησκευόμενοι, η έκφραση με διαφορά δεν θα έφθανε για να περιγράψει την νίκη του. Προφανώς και ο Ομπάμα πήρε επίσης κάποιες ψήφους από τους εγγάμους και τους θρησκευομένους (τέτοιας κατηγορίας άνθρωποι μπορούν επίσης να παντρεύουν τα συμφέροντά τους με το κράτος), αλλά ως μία γενίκευση, ο συνασπισμός του Ομπάμα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους οι οποίοι δεν βλέπουν την οικογένεια ή την θρησκεία ως αντίζηλες ή ως ανώτερες πηγές υλικής βοήθειας και ηθικής αυθεντίας.

Ο γάμος, ειδικά ανάμεσα στους ανθρώπους της εργατικής τάξης, έχει φύγει από την μόδα. Το 1960 το 72% των ενηλίκων ήταν παντρεμένοι. Τώρα, το ποσοστό είναι περίπου στο μισό. Οι αριθμοί για τους μαύρους είναι ακόμα πιο έντονοι. Αυτοί που είναι ευκατάστατοι είναι και παντρεμένοι, και αυτός είναι και ένας πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίον είναι ευκατάστατοι. "Είναι οι προνομιούχοι Αμερικανοί αυτοί που παντρεύονται, και ο γάμος τούς βοηθάει να παραμείνουν σε υψηλή θέση" λέει ο Andrew Cherlin, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins.

Η θρησκεία επίσης παρουσιάζει δραματική πτώση στην Αμερική. Η εταιρεία Gallup στα ευρήματα της εταιρείας για την προσέλευση στις εκκλησίες είναι στο 43%. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται  και στο μισό αυτού του ποσοστού.

Στο τέλος της μαζικής αστικοποίησης και βιομηχανοποίησης της Αμερικής και υπό τον κίνδυνο μιας φρικτής οικονομικής ύφεσης, ο FDR υποσχέθηκε να αγωνιστεί για τον "ξεχασμένο άνθρωπο-άνδρα"  --τον Αμερικανό που ένοιωθε χαμένος εν τω μέσω του κοινωνικού χάους της εποχής. Ο Ομπάμα έκανε την εκστρατεία του για την 'Julia'  --την εύπορη ανύπαντρη μητέρα που δεν έχει καμμία οικογένεια και καμμία πίστη για να στηριχθεί.

Εν συντομία, οι Αμερικανοί άρχισαν να μοιάζουν σαν Ευρωπαίοι, και ως αποτέλεσμα θέλουν μία ευρωπαικού τύπου κυβέρνηση...


(Jonah Goldberg: Αmerica is transforming into a European-style state, 11/12/2012
unionleader.com)

Και είχον άπαντα κοινά

και είχον άπαντα κοινά (τα είχαν όλα κοινά)

Το γράμμα δεν μπορεί να αποδώσει πάντα την ακρίβεια. Τελεία γλώσσα δεν υπάρχει. Την ατέλεια αυτήν αναπληρώνει η αγάπη και η ταπείνωση. Ίσως μάλιστα ο Θεός αφήνει επίτηδες αυτήν την ατέλεια στις ανθρώπινες δυνατότητες επικοινωνίας ώστε να μένει χώρος που θα τον συμπληρώνει η αγάπη και η πίστη. Τί θα μπορούσαμε εκ πρώτης όψεως να κατανοήσουμε εάν βλέπαμε κατά γράμμα το "είχον άπαντα κοινά"; Τί ακριβώς είχαν από κοινού; Οι πρώτοι χριστιανοί στην πραγματικότητα δεν είχαν κοινή περιουσία ούτε φυσικά κοινή κοίτη (κοινό κρεββάτι, κοινοκτημοσύνη συζύγων). αλλά απλώς έκαναν κοινά δείπνα. Αυτό προέκυψε λόγω του ενθουσιασμού μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή και εξυπηρετούσε την συγκεκριμένη ανάγκη εκείνη την εποχή για τους χριστιανούς των Ιεροσολύμων. Το ίδιο γινόταν αλλά σε κάπως πιο αδύναμη εκδοχή και με τους Κορινθίους (ος μεν πεινά, ος δε μεθύη). Είχαν κοινό ό,τι αφορούσε στο τραπέζι, στα φαγητά. Αυτό το χωρίο έχει παρεξηγηθεί εξαιρετικά. Η παρεξήγηση αυτή δεν είναι καινούργια, αλλά ειδικά στην εποχή μας έχει τονισθεί ιδιαίτερα, καθώς η εποχή μας, ο 20ός αι. είναι εποχή κοινωνικών ανακατατάξεων.

και τα κτήματα και τας υπάρξεις επίπρασκον και διεμέριζον αυτά πάσιν καθότι αν τις χρείαν είχεν

Εδώ αγαπητοί μου βρισκόμαστε σε μία έξοχη θέση της ζωής της πρώτης Εκκλησίας αλλά και μια θέση εξαιρετικά παρεξηγημένη (στην εποχή μας κυρίως). Όταν μετά το κήρυγμα του Πέτρου κατά την ημέρα της Πεντηκοστής και της καθόδου του Αγ. Πνεύματος πίστεψαν στον Ιησού 3 χιλιάδες άνθρωποι ασφαλώς μέσα σ' αυτούς βρίσκονταν και φτωχοί και πλούσιοι. Η αγάπη εξεχύθη στις καρδιές τους και θέλησαν να εκφράσουν αυτήν την αγάπη με τα κοινά τραπέζια. Όπως λέγει και ο Κύριος στον Φαρισαίο: όταν ποιείς δοχήν...κάλεσαι πτωχούς αυτούς που δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν δηλαδή, ώστε να είναι ανιδιοτελές αυτό το μοίρασμα, αυτή η κοινωνία των αγαθών σου με τους άλλους. Το να καλείς κάποιον να φάει μαζί σου είναι δηλωτικό χαράς, κοινωνίας των προσώπων. Οι πρώτοι χριστιανοί θέλησαν να έχουν αυτήν την κοινωνία με τους φτωχότερους αδελφούς τους με μία κοινή τράπεζα, καθώς διαπιστώνουν όμως ότι άλλοι είχαν και άλλοι δεν είχαν να φάνε προσφέρονται ώστε να εκλείψει αυτό το πρόβλημα.
Μέχρι τότε ο καθένας κοιτούσε το σπίτι του. Το 1ο θαύμα της Πεντηκοστής είναι ότι πλέον ενδιαφέρονται και για τους άλλους, η αλλαγή ήθους μιας κοινωνίας είναι το σπουδαιότερο θαύμα που μπορεί να συμβεί, από οποιαδήποτε νεκρανάσταση. Το θαύμα του Αγίου Πνεύματος είναι ότι αλλοιώνονται οι καρδιές,γίνονται οι άνθρωποι καινούργιοι. Έτσι λοιπόν ό,τι εσημειώθη αποτελεί την θαυμαστή εκείνη παρόρμηση του πλήθους των πιστευσάντων: να πωλούν τα υπάρχοντά τους και να μοιράζουν τα αγαθά στους φτωχούς. Ας προσέξουμε όμως. Υπήρχε μία παρόρμηση. Από έναν ενθουσιασμό που γεννούσε η καινούργια πίστη, Το Πνεύμα του Θεού ήταν που τους ώθησε να το κάνουν αυτό. Αντικείμενο της πωλήσεως; 'Τα κτήματα' (η ακίνητη περιουσία) και 'αι υπάρξεις' η κινητή περιουσία.

Είναι αξιοσημείωτη η χρήση παρατατικού χρόνου (επίπρασκον): φαίνεται εδώ πως όλο αυτό ήταν μια πράξη συνεχείας,ένα φαινόμενο διαρκείας, και όχι κάτι που έγινε μία ημέρα ή για μία εβδομάδα. Πρέπει να δούμε αυτό το χωρίο βαθύτερα, για τους εξής 2 λόγους:
α)είναι πολύ σπουδαίο, καθώς δίνει μιαν εικόνα της ζωής και της πολιτείας  της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας και ακόμα επειδή

β) η εποχή μας (την οποίαν χαρακτηρίζει πλησμονή κοινωνιολογικών προβλημάτων) έρχεται να παρεξηγήσει και να κακοποιήσει  και να βγάλει συμπεράσματα κακοποιημένα και αναληθή.

Πρέπει να ερμηνεύσουμε όσο είναι δυνατόν επειδή

1. εδόθηκαν ερμηνείες ανακριβείς και ανευλαβείς και
2.Το χωρίο έγινε χώρος για εκμετάλλευση ιδίων επιδιώξεων (ιδίως στην εποχή μας) από όσους προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο αυτό της 1ης χριστιανικής εκκλησίας των ιεροσολύμων ότι επρόκειτο περί μιάς κοινωνικής επαναστάσεως η οποία κατεπνίγη δυστυχώς από τα ιδιοτελή συμφέροντα των ολίγων (Ρωμαίων και πλουσίων Ιουδαίων). Ας προσέξουμε πολύ. Εχαρακτήρισαν τον αρχηγό της 'κινήσεως' αυτής (την ονόμασαν 'κίνηση', δηλ επανάσταση) τον Ιησού ως κοινωνιστή και ως αγωνιστή για την κοινωνική δικαιοσύνη.  Τέτοιες ερμηνείες δόθηκαν σε αυτήν την περικοπή.

μια όμως προσεκτικότερη ανάλυση του κειμένου
και μια ακριβής ιστορική γνώση της ζωής της 1ης εκκλησίας θα άλλαζε οπωσδήποτε ριζικά την εικόνα που δίνουν αυτοί οι ερμηνευτές.

Πράγματι, αν ρίξει κανείς μία ματιά στο συγκεκριμένο χωρίο (Πρ 2,44) θα βγάλει το συμπέρασμα ότι πρόκειται περί κοινοκτημοσύνης, περί ενός κοινοβίου, ότι δηλαδή απεπειράτο (γινόταν προσπάθεια) η δημιουργία μιας κοινοβιακής (στην γλώσσα μας σοσιαλιστικής) κοινωνίας. Μιας κοινωνίας όπου τα συμφέροντα και όλα θα είναι κοινά. Δεν πρόκειται όμως περί αυτού:

Διότι

--1ον. Η πώληση των κτημάτων δεν ήταν αναγκαστική αλλά ελευθέρα. Κανείς δεν ανάγκαζε κάποιον να πουλήσει την κινητή ή ακίνητη περιουσία του. Και εάν κανείς δεν επωλούσε την περιουσία του για να εισφέρει τα χρήματα στο κοινό ταμείο επ' ουδενί δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως κακός χριστιανός, και να αποκοπεί από την Εκκλησία (από την δήθεν 'κίνηση').

Το Πνεύμα του Θεού προέβλεψε για να δώσει εν καιρώ τω δέοντι τις απαντήσεις προς εκείνους που θα επρόκειτο να κακοποιήσουν την αλήθεια. Τυπικό παράδειγμα γι αυτό: η ιστορία του Ανανία και της Σαπφείρης (Πρ 5): Δεν μπήκε τυχαία το συγκεκριμένο παράδειγμα μέσα στο βιβλίο των Πράξεων. Εδώ έχουμε ένα ζευγάρι, οι οποίοι έγιναν χριστιανοί, πούλησαν το χωράφι τους και σκέφτηκαν ότι δεν θα τα δώσουν όλα, αλλά μόνο μέρος από τα χρήματα, στο κοινό ταμείο. Θα δείξουμε έτσι ότι δεν υστερούμε από τους άλλους, θα έχουμε το 'δικαίωμα' να τρώμε στα κοινά τραπέζια. Θα πούμε όμως ότι προσφέρουμε όλα τα χρήματα που πήραμε από το χωράφι. Πηγαίνει ο Ανανίας, πράττει όπως συμφώνησε με την σύζυγό του και αναφέρει στον απ. Πέτρο πως αυτά είναι όλα τα χρήματα από το χωράφι.

Απ.Πέτρος: Γιατί ο σατανάς πλήρωσε την καρδιά σου...
1. ώστε να πεις ψέμματα στο Πνεύμα το Άγιον και
2. να καταχραστείς απο την τιμή του χωραφιού;

1. Εάν σου έμενε δεν ήταν δικό σου;
Δικαίωμά σου δεν ήταν να το πουλήσεις ή όχι;
2. Και εάν ακόμα το πουλούσες, στην εξουσία σου δεν ήταν να κρατήσεις τα χρήματα;

Πού ήταν άρα το αμάρτημα του Ανανία; Το αμάρτημα του Ανανία ήταν στο ψέμμα, και όχι φυσικά διότι εκράτησε μέρος των χρημάτων που πούλησε το χωράφι όπως θα συνέβαινε σε μία σοσιαλιστική κοινοβιακή κοινωνία, όπου θα ήταν υπόλογος εκείνος που θα κρατούσε για τον εαυτό του χρήματα, για να τρώει καλύτερα αυτός, προσβάλλωντας έτσι το κοινωνικό σύνολο. Δεν ήταν εκεί το αμάρτημα. Το αμάρτημα του Ανανία, που το πλήρωσε με την ζωή του ήταν ότι είπε ψέμματα. Στο ψεύδος ήταν η αμαρτία του και όχι στο ότι δεν έδωσε όλα τα χρήματά του στο κοινό ταμείο.
Σαφέστατος ο Πέτρος: ουχί μένον σοι έμενεν...

Συμπέρασμα: 1. Εάν ήθελε ο ιδιοκτήτης, πουλούσε
2. Εάν πουλούσε μπορούσε να κρατήσει όλο το αντίτιμο ή μέρος.

Δεν υπήρχε κανένας καταναγκασμός. Δεν έχουμε κοινοβιακή κοινωνία. Αφού ο καθένας πουλούσε κατά το δοκούν, όπως ήθελε και εάν ήθελε.


--2ον Αυτή η νομιζομένη κοινοκτημοσύνη δεν επεξετείνετο σε όλα τα αγαθά (όπως θα συνέβαινε σε ένα αληθινά κοινοβιακό σύστημα (όπως πχ σε ένα μοναστήρι) όπου δεν έχεις προσωπική περουσία, καθώς το υπόσχεσαι. Αυτό όμως είναι μόνον εάν το θέλεις. Γι' αυτό και δεν εξαναγκάζεται κανένας να γίνει μοναχός. Δεν είναι οπωσδήποτε ανάγκη ο κάθε πιστός να γίνει μοναχός. Συνεπώς ο πιστός δύναται να έχει την περιουσία του. Μπορείς να έχεις ένα σπίτι και ένα χωράφι. Να πουλήσεις το χωράφι και να κρατήσεις το σπίτι. Αλλά σε ένα κοινόβιο, σε μία κοινοβιακή (σοσιαλιστική) κοινωνία, η οποία έχει πολλές αποχρώσεις και πολλές κλιμακώσεις, δεν μπορεί ο ιδιοκτήτης να έχει επιλογές και προτιμήσεις, ή όλα θα ανήκουν στο κοινόβιο ή τίποτε, αλλιώς δεν θα έχουμε κοινοκτημοσύνη. Δεν μπορείς να πεις έχω 10 χωράφια, θα πουλήσω το ένα, και θα κρατήσω τα 9, δεν μπορείς να το πεις αυτό.

--3ον Η ιδιοκτησία δεν κατελύετο. Υπήρχε ιδιοκτησία στην 1η χριστιανική εκκλησία. Ουχί μένον σοι έμενεν.. Δεν ήταν δικό σου; 1. Αν δεν το πουλούσες 2. τα χρήματα δεν ήταν πάλι δικά σου;

Με αυτούς τους λόγους του Αποστόλου Πέτρου βλέπουμε ότι διατηρείται η ιδιοκτησία.

Είναι πολύ σημαντικά όλα αυτά (που λέμε αυτήν την στιγμή). Διευκρίνιση π. Αθανασίου: Δόξα τω Θεώ δεν έχω περιουσία, ως μοναχός, οπότε δεν θα μπορούσε κανείς εύκολα να πει πως αυτά τα λέω για να καλύψω προσωπικές μου επιλογές και επιδιώξεις. Μόνο τον Λόγο του Θεού ερμηνεύουμε. Γι αυτό καταγράφουμε τα αγιογραφικά χωρία και τα πατερικά όπου υπάρχουν για να δειχθεί ότι δεν λέμε ό,τι μας αρέσει,αλλά ό,τι λέγει ο Λόγος του Θεού.

Στον 3ον αυτόν λόγο, φαίνεται ότι πρόκειται περί μιας καθαρά προαιρετικής προσφοράς. Εάν ήθελες, προσέφερες. Δεν σου παίρνανε με το ζόρι το χωράφι. Έχουμε λοιπόν όχι κατάλυση της περιουσίας, της ιδιοκτησίας αλλά του εγωισμού, της ιδιοτελείας και της φιλαργυρίας. Διότι αυτό θέλει ο Κύριος. Είπε κάποτε στους Φαρισαίους οι οποίοι ήταν φιλάργυροι και εμυκτήριζον (κορόιδευαν) τον Κύριο τους είπε την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, επειδή ηταν φιλαργυροι:
Ο πλούσιος τρώει κ πίνει, και ο φτωχός κάθεται στον πυλώνα του και προσπαθεί να χορτάσει με τα ψιχουλάκια που τινάζει ο πλούσιος από το τραπέζι του. Προσέξτε όμως, θα πει κάποιος, ό,τι θα πει. Έχουμε και την άλλη όψη.

Μετά τον θάνατό τους, στον Παράδεισο είναι ο φτωχός Λάζαρος (στους κόλπους του Αβραάμ) ενώ στον Άδη είναι ο πλούσιος. Και ανοίγει τώρα ο διάλογος μεταξύ δύο πλουσίων (καθώς και ο Αβραάμ ήταν 'σφόδρα πλούσιος' (Γέν 13,2)). Ο ένας στον Ουρανό και ο άλλος στον Άδη. Πώς πήγε στον Παράδεισο ο Αβραάμ;
Ο Αβραάμ δεν κολλούσε στα χρήματα ήταν γενναιόδωρος, φιλόξενος. Δεν είναι ο πλούτος, η ιδιοκτησία καθ εαυτήν που ρίχνει τον άνθρωπο στην κόλαση, αλλά είναι η στάση που θα πάρει κανείς απέναντι στα χρήματα. Γι αυτό και οι Μαθητές μετά το περιστατικό με τον πλούσιο νεανίσκο λένε στον Κύριο και τίς δύναται σωθήναι;  και Εκείνος τους απαντά: .Τα αδύνατα παρ' ανθρώποις..Το θέμα είναι εάν γίνεις πνευματικός άνθρωπος θα βρεις τον τρόπο. Άρα βλέπουμε πως δεν πρόκειται περί καταλύσεως της ιδιοκτησίας, αλλά του εγωισμού, της φιλαργυρίας και της ιδιοτελείας.

Αναιρούμε την κακοποίηση της περικοπής που έχουν κάνει οι σύγχρονοι ερμηνευτές. Και μάλιστα αυτές οι κακοποιημένες ερμηνείες κυκλοφορούν ευρύτατα...


--4ον Η κάθε προσφορά δεν είχε διάσταση κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά διάσταση ελεημοσύνης. Δεν βάζουμε κάτω το κριτήριο της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά της ελεημοσύνης. Ενώ σε ένα κοινοβιακό κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να μπει το στοιχείο της ελεημοσύνης. Η ελεημοσύνη θεωρείται ως προσβολή της αξιοπρεπείας της προσωπικότητος. Είναι πολύ φυσικό να υπάρχει αυτό, διότι στους ανθρώπους τους αποξενωμένους από το Πνεύμα του Θεού είναι άγνωστη και η αγάπη, και η ελεημοσύνη και η ταπεινοφροσύνη.
Διότι, αν γίνει βέβαια σωστή χρήση της ελεημοσύνης, εκείνος που δίνει δείχνει την αγάπη του και εκείνος που λαμβάνει την ταπεινοφροσύνη του. Και ο ένας και ο άλλος ωφελείται πνευματικά.
Εάν υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη όπως σε ένα κοινοβιακό σύστημα, θα υπήρχε μία σκληρότητα αισθημάτων. Θα υπήρχε η απαιτητικότητα, όχι η λεπτότητα των αρετών που θα χαρακτήριζε τους χριστιανούς.


--5ον Η εκουσία πτωχεία εθωρείτο αρετή και συνεπώς επιθυμητή. Αναφέρεται το παράδειγμα του Βαρνάβα  (Υπάρχοντος αυτώ αγρού...) Γιατί; Διότι ο Βαρνάβας ήθελε να αφιερωθεί στο έργο του Θεού. Ζητούσε την εκουσία πτωχεία, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είχε ένα χωράφι το πούλησε, ξόφλησε με την περιουσία εκούσια, θεληματικά.
Όπως και οι Απόστολοι, θεληματικά είναι πτωχοί, όπως φαίνεται και στο περιστατικό της θεραπείας του χωλού από τον απ. Πέτρο: αργύριον και χρυσίον ουχ υπάρχει μοι... (όχι ξέχασα να πάρω, ξέχασα τα λεφτά στο σπίτι) αλλά αυτό που έχω αυτό σου δίνω..

Είχε χρήματα, είχε καράβια, δίχτυα όπως και ο Ιωάννης, όμως τα άφησαν και ήσκησαν την εκουσία πτωχεία. Σε ένα κοινοβιακό σύστημα οι κυβερνώντες φυσικά δεν μένουν απένταροι ούτε πτωχοί --ούτε όμως ευοδούται η εκουσία πτωχεία. Διότι η βάση σε ένα κοινοβιακό κοινωνικό σύστημα είναι η απόλαυση των υλικών αγαθών, για αυτά τα αγαθά αγωνίζεται μια τέτοια κοινωνία, και αγωνιζομένη γι αυτά εποφθαλμιά τα αγαθά των άλλων, καθώς μπροστά τους βλέπουν μόνο την ευημερία..τί θα φάω τί θα πιω..να μη φας εσύ παραπάνω από μένα, αυτό που τρως εσύ να το φάω κι εγώ.. Πόσο διαφορετικά είναι αυτά..Διαμετρικά αντίθετα.. Το ένα εκούσιο το άλλο ακούσιο.. Ο φτωχός σε ένα κοινοβιακό σύστημα γκρινιάζει, μεμψιμοιρεί, ζηλεύει αυτόν που έχει και περιμένει την ώρα να του κόψει το λαρύγγι για να του πάρει τα λεφτά. Ή δεν είναι έτσι; Μέσα στην Εκκλησία θεληματική η πτωχεία..θέλω να είμαι πτωχός..Μοιάζουν αυτά τα πράγματα; Δε νομίζω να μοιάζουν. Γι' αυτό σας μιλώ για κακοποίηση της αληθείας.


--6ον Ο σκοπός της Εκκλησίας δεν ήταν η κοινοκτημοσύνη, αλλά η κάλυψη στοιχειωδών υλικών αναγκών χάριν της αγάπης. Δεν ήρθε ο Χριστός στη γη για να κάνει κοινοκτημοσύνη! Αν ο Χριστός, που πιστεύουμε ότι είναι ο Παντοδύναμος Θεός, ήρθε να δημιουργήσει μια κοινωνική δικαιοσύνη και μια πανανθρώπινη κοινοκτημοσύνη, τότε θα έπρεπε όσο ζούσε επάνω στη γη να τάιζε τον κόσμο καθημερινά. Είχε την δύναμη; Πώς δεν την είχε; Δυο φορές χόρτασε 5 χιλιάδες και 4 χιλιάδες ανθρώπους. Όχι μόνο αυτό δεν έκανε, αλλά ούτε και στην Εκκλησία του άφησε τέτοιες παρακαταθήκες. Δεν είπε θα χορταίνετε τον κόσμο με ψωμί και κοινωνικές δικαιοσύνες, δεν είπε ο Χριστός τέτοια πράγματα. Αντιθέτως, όταν πήγαν και τον αναζητούσαν οι Καπερναίτες τους λέει επειδή χορτάσατε γι' αυτό με ζητάτε; (ζητάτε το Ευαγγέλιο για να επιβάλλεται κοινωνικές δικαιοσύνες;) Θα φάτε απ' αυτό το ψωμί και θα πεθάνετε. Ζητείτε τον Ουράνιον Άρτον..Τους φάνηκε 'σκληρός ο λόγος', τον άφησαν και δεν τον ακολούθησαν (αν ο Χριστός ήταν πλάνος και με πολιτικές επιδιώξεις προφανώς θα ήταν αποτυχία του ότι τους έδιωξε). Συνεπώς, όταν ο Κύριος χόρτασε τους πεντακισχιλίους εκάλυψε μια στοιχειώδη δική τους ανάγκη.
Στα κοινά εκείνα τραπέζια οι πρώτοι χριστιανοί δεν αναζητούσαν την πολυτέλεια στο φαγητό, αλλά την κοινωνία των προσώπων.


--7ον Ο κύριος σκοπός της Εκκλησίας είναι πνευματικός και σωτηριολογικός, δεν ήρθε εδώ ο Χριστός για να μας στρώσει τραπέζια να φάμε. Είναι η επιστροφή στον Θεό. Ο απ. Πέτρος στην ομιλία του μετά την θεραπεία του χωλού: Μετανοήσατε και επιστρέψατε εις το εξαλειφθήναι υμών τας αμαρτίας.. Αυτό είναι το κύριο μέλημα της Εκκλησίας, να επιστρέψει ο κόσμος στον Θεό, όχι να χορτάσει ο κόσμος.
Ο Κύριος προσετίθει τους σωζομένους..Σώσιμο είναι και το να κερδίσω λεφτά στο λαχείο.Η Εκκλησία όμως προσφέρει πνευματικό, όχι υλικό σώσιμο..


Εάν ήθελε κανείς να κρίνει οικονομολογικά αυτό το σύστημα της πρώτης Εκκλησίας ήταν εκ προδιαγραφής αποτυχημένο και θα οδηγούσε τάχιστα σε οικονομικό αδιέξοδο, διότι:

-άν όλοι όσοι είχαν σπίτια και τα πουλούσαν για να θρέψουν τους φτωχούς σε τί σπίτια θα έμεναν;
-άν όλοι όσοι είχαν χωράφια --τα χωράφια όμως είναι παραγωγικές πηγές-- τα πουλούσαν για να θρέψουν τους φτωχούς πώς θα ανανεωνόταν η παραγωγή και ο πλούτος για τα έσοδα του κοινοβίου;
Δεν θα υπήρχε πιο ανόητη οικονομικά λύση από το να πουλήσεις το χωράφι σου. Θα το πουλήσεις. Και μετά τί θα γίνει; θα γίνεις κι εσύ φτωχός, όπως και οι άλλοι. Γι' αυτό σας είπα αποτυχημένο οικονομικό σχέδιο, εάν υποτεθεί ότι επρόκειτο για κοινοβιακό σύστημα. Όλα αυτά δείχνουν φανερά ότι δεν επρόκειτο ούτε
περί κοινοκτημοσύνης
ούτε περί καταργήσεως της ιδιοκτησίας
ούτε για επαναστατικό κοινωνικό σύστημα που πνίγηκε δήθεν από το 'κατεστημένο' (Ρωμαίων και 'πλουσίων Ιουδαίων').

Αλλά ήταν το μεγάλο γεγονός της απελευθερώσεως του ανθρώπου από αυτές ακριβώς τις πολύπλοκες γήινες ενασχολήσεις
ήταν μια αληθινή σχέση του ανθρώπου πια με τον Θεό
ήταν η άρνηση της αμαρτίας και της αλλοτριώσεως από τον Θεό
ήταν η παρουσία του Αγίου Πνεύματος που τα κάνει όλα καινούργια, που ενθουσιάζει, που εμπνέει, που κατανοεί την αγάπη και τοποθετεί σωστά την θέση των υλικών και των πνευματικών αξιών, που λέει 'τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη', το χρήμα χρήμα και το πνεύμα πνεύμα. Είναι αυτό που έκανε τους φωτισθέντας να νοιώσουν ότι ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν.., συνεπώς δεν έχουμε ούτε την διάθεση ούτε τον καιρό να ζητούμε να εγκαθιδρύσουμε τους γηίνους παραδείσους που επιδιώκουν τα κοινωνικά κοινοβιακά συστήματα.


Όσα κοινωνικά/οικονομικά συστήματα και να εφαρμόστηκαν στην ανθρώπινη ιστορία δεν είναι καθ' εαυτά ούτε καλά ούτε κακά, το κριτήριο είναι πάντοτε ο άνθρωπος, ή ακριβέστερα ο Θεάνθρωπος, το εάν δέχεσαι τον Ιησού Χριστό ή όχι. Από εκεί εξαρτάται το τί χρήση των υλικών αγαθών θα κάνεις.

Γι' αυτό κύριο μέλημα της αγωγής είναι η μόρφωση των προσώπων και όχι των ομάδων. Η ψυχολογία της ομάδος κινείται πάντοτε κατά το δοκούν εκείνων που την διέπουν. Ενώ η ψυχολογία του προσώπου είναι η ψυχολογία του ελευθέρου ανθρώπου που σκέφτεται, που αποφασίζει, που κρίνει το ορθό από το μη ορθό, που προσφέρει, που αυτοθυσιάζεται, επειδή είναι εικόνα του Χριστού και έχει πρότυπό του τον Ιησού Χριστό.



(Από Αρχιμ.π.Αθανασίου Μυτιληναίου, Ομιλίες στις Πράξεις των Αποστόλων: 26η ομιλία, 14/10/1985)

Επικίνδυνες οι 'οικολογικές' λάμπες;

Κάθε φορά που ανάβετε τα φώτα, μπορεί και να βάζετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο, σύμφωνα με ανησυχητική νέα έρευνα.

Οι λάμπες εξοικονόμησης ενέργειας (CFL) είναι φιλικές στο περιβάλλον και μπορεί να σας γλυτώσουν αρκετά λεφτά, αλλά ειδικοί υποστηρίζουν ότι μπορεί να έχουν και μία σκοτεινή πλευρά επίσης.

"Όταν κάτι είναι στο σπίτι σου, δεν βλέπεις κανέναν κίνδυνο, δεν θα πήγαινες όμως τόσο κοντά σε μηχάνημα με ακτίνες Χ σε ένα ιατρείο", εξηγεί η Miriam Rafailovich, καθηγήτρια Επιστήμης Υλικών στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης.

Οι οικονομικοί, συμπαγείς λαμπτήρες φθορισμού (CFL) εκλύουν υψηλά επίπεδα υπεριώδους ακτινοβολίας, σύμφωνα με νέα έρευνα. Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Stony Brook βρήκαν ότι οι λαμπτήρες εκπέμπουν ακτίνες τόσο ισχυρές που μπορούν στην πραγματικότητα να κάψουν το δέρμα και τα δερματικά κύτταρα.

"Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι ουσιαστικά μπορούν να ξεκινήσουν μια διαδικασία θανάτου των κυττάρων", λέει η Marcia Simon, καθηγήτρια Δερματολογίας.

Η έκθεση στις λάμπες μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη γήρανση και καρκίνο του δέρματος, σύμφωνα με τους γιατρούς.

"Μπορεί επίσης να προκαλέσει καρκίνο του δέρματος στην πιο θανατηφόρα μορφή του, το μελάνωμα, λέει η Δρ. Rebecca Tung.

Σε κάθε λαμπτήρα που οι ερευνητές εξέτασαν βρήκαν ότι το προστατευτικό κάλυμμα γύρω από τη λάμπα, που δημιουργεί 'φωσφορισμό', είχε σπάσει, επιτρέποντας στις επικίνδυνες υπεριώδεις ακτινοβολίες να διαφύγουν.

Ιδιοκτήτες κατοικιών εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τον αντίκτυπο που θα μπορούσαν να έχουν οι λάμπες στα παιδιά.

"Αυτό είναι εξαιρετικά δυσάρεστο καθώς τα παιδιά εκτίθενται σε τόσο πολλά και διαφορετικά πράγματα σε όλο και μικρότερη ηλικία", είπε η Vicky Cobb.

Καθώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ (και η ΕΕ) προωθούν με νομοθετικές ρυθμίσεις την απόσυρση των παλαιών λαμπτήρων πυρακτώσεως χάριν των αποτελεσματικότερων ενεργειακά λαμπτήρων, όπως οι συμπαγείς φθορισμού, οι CFL κατέχουν εξέχουσα θέση ανάμεσα στις επιλογές.

"Τώρα που έμαθα ότι υπάρχει κίνδυνος για την υγεία, πραγματικά δεν πιστεύω ότι είναι καθόλου δίκαιο να μην πωλούνται και οι άλλοι τύποι λαμπτήρων" λέει ο Cobb.

Η βιομηχανία των συμπυκνωμένων λαμπτήρων φθορισμού υποστηρίζει πως οι λαμπτήρες είναι ασφαλείς, παραδέχεται όμως ότι εκπέμπουν υπεριώδη ακτινοβολία. Η ένωση αυτών των εταιρειών (nema.org)  εξέδωσε ανακοίνωση όπου λέει πως " τα επίπεδα της υπεριώδους ακτινοβολίας είναι χαμηλά και σε ανεκτά επίπεδα", και πως οι λαμπτήρες είναι ασφαλείς υπό φυσιολογική χρήση.

Οι ερευνητές του Stony Brook πάντως συμβουλεύουν τους καταναλωτές να επιδεικνύουν προσοχή και να απέχουν πάντα τουλάχιστον 60 εκατοστά, όταν τις τοποθετούν πάνω σε ένα φωτιστικό.

Οι CFL περιέχουν επίσης μικρές ποσότητες ψευδαργύρου, τοξικό στοιχείο, που συνδέεται με νευρικές βλάβες, γενετικές ανωμαλίες και άλλους κινδύνους. Έτσι παρόλο την μεγαλύτερη αποδοτικότητά τους σε σχέση με τους λαμπτήρες πυρακτώσεως, ίσως να μην είναι τελικά και η καλύτερη λύση για τον άνθρωπο και το περιβάλλον, κάνοντας τους λαμπτήρες LED μια μάλλον καλύτερη μακροπρόθεσμη επιλογή για τους καταναλωτές.

.miami.cbslocal.com
.livescience.com