Συνάντηση Πατριάρχη και Πάπα

Συνάντηση Πατριάρχη και Πάπα στην εορτή του Αγίου Ανδρέα (Θρονική Εορτή) στο Πατριαρχείο

Ό,τι γνωμη και να 'χει κανείς για την Δυτική Εκκλησία και τα πρόσωπα του Πατριάρχη και του Πάπα, αυτή είναι αναμφισβήτητα μια πολύ ωραία εικόνα.

Και ας μη βαυκαλιζόμαστε για το 'συνοδικό' μας σύστημα.. Στην πράξη έχουμε και στην δική μας Εκκλησία πολλούς 'Πάπες' και παπίσκους, από Αρχιεπισκόπους μέχρι επαρχιακούς δεσποτάδες και αρχιμανδριτάδες...

Γιατί στολίζουμε από το Νοέμβριο;

Σούπερ Μάρκετ: Και καθώς περιμένω στο ταμείο το βλέμμα μου πέφτει σε κάτι περίεργα ημερολόγια με ήρωες κινουμένων σχεδίων (όπως του Frozen). Λέω ας το κοιτάξω, και βλέπω ότι τελικά υπήρχαν πάρα πολλά σε πολλά σχέδια! Όχι δεν πήρα (αν και το σκέφτηκα!) Λοιπόν εντάξει φυσικά αυτά για τους διανοούμενους και κουλτουριάρηδες στην Ελλάδα είναι εύκολη λεία, ξενόφερτα, εμπορικά, τα Χριστούγεννα γίνανε η γιορτή των εμπόρων και άλλα τόσα ωραία. Δεν θα ακολουθήσω τη μόδα, αρκετή περιττή μιζέρια βάζουμε στη ζωή μας ήδη. 

Αυτό λοιπόν το ημερολόγιο, το Advent* Calendar, μ' έκανε να σκεφτώ πως τα Χριστούγεννα είναι κάτι που αξίζει να το περιμένουμε, με προσμονή. Και κυρίως για αυτό που είναι στην ουσία τους, για τον λόγο για τον οποίον υπάρχουν στην ζωή μας και τον πολιτισμό μας. Και με εξωτερικές εκδηλώσεις; Προφανώς. Και με εξωτερικές εκδηλώσεις.

Είναι το μεγαλύτερο γεγονός (εκτός ίσως από την Ανάσταση και την Ανάληψη αλλά αυτά δεν θα υπήρχαν αν δεν γινόταν η Ενανθρώπηση, αν δεν υπήρχαν τα Χριστούγεννα! Διότι από αυτήν απορρέουν, όπως από την πηγή οι ποταμοί, οι διάφορες γιορτές μας· τα Θεοφάνεια, το Πάσχα, η Ανάληψη, η Πεντηκοστή --ιερός Χρυσόστομος) της Ιστορίας (εντάξει για όσους το πιστεύουν, αν δεν το πιστεύεις όμως δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς να λέγεσαι χριστιανός και γιατί να πηγαίνεις στην εκκλησία έστω τα Χριστούγεννα ή την Ανάσταση).

Περιμένουμε το μεγάλο γεγονός και όλη αυτή η περίοδος είναι ξεχωριστή, η Σαρακοστή των Χριστουγέννων την οποία μάλιστα η Εκκλησία μας συνδυάζει 
με νηστεία για να προετοιμαστούμε να δεχτούμε το γεγονός και να καταλάβουμε καλύτερα την σπουδαιότητά του (το ιδανικό είναι φυσικά η τήρησή της, αλλά ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει σ' αυτήν όπως μπορεί, και στα πλαίσια του γενικότερου πνευματικού του αγώνα και σύμφωνα με την καθοδήγηση του πνευματικού οδηγού) 
και εντονότερη λειτουργική και μυστηριακή ζωή (Σαρανταλείτουργο, θεία λειτουργία κάθε ημέρα μέχρι τα Χριστούγεννα: βέβαια θα μου πείτε εδώ δεν πηγαίνουμε τις Κυριακές και αν πηγαίνουμε δεν κοινωνούμε αλλά αυτό είναι άλλο θέμα..)

Θα πει κανείς μα επειδή βρίσκεις Advent Calendar σημαίνει πως οι άνθρωποι προετοιμάζονται όντως αληθινά για τα Χριστούγεννα; Όχι απαραίτητα. Όμως καλό είναι να ρίχνουμε λίγο βαθύτερες ματιές σε κάποια πράγματα, σε κάποιες παραδόσεις που υπάρχουν στους ευρωπαικούς πολιτισμούς και δείχνουν πόσο συνυφασμένος είναι ο κόσμος μας με την χριστιανική πίστη. Ο χριστιανισμός άλλωστε δεν είναι ωραίες ιδέες, υψηλή φιλοσοφία, είναι κάτι που έχει μπολιαστεί μέσα στους λαούς μας, είναι ιστορία, ζωή. Ας πιανόμαστε από αυτά και ας προσπαθούμε να τα αξιοποιήσουμε ώστε να διατηρήσουμε ένα αυθεντικά χριστιανικό νόημα σε έναν εκκοσμικευμένο κόσμο. Δεν φτάνει πχ να στολίσεις, σημασία έχει να πας στην εκκλησία, δεν φτάνει να πας στην εκκλησία, πρέπει να μεταμορφωθεί η ζωή σου. Και αυτή η πορεία δεν τελειώνει φυσικά ποτέ. Τα εξωτερικά στοιχεία, τα δέντρα και τα φωτάκια στην πραγματικότητα είναι για να βοηθούν το νόημα των Χριστουγέννων, όχι να το κρύβουν, να το συσκοτίζουν. Είναι η χαρά μας για τη Λύτρωση που μας έστειλε ο Κύριος που εκδηλώνεται με αυτόν τον τρόπο. Το πιο σημαντικό γεγονός της Ιστορίας αξίζει να είναι σημαντικό στις ζωές μας με κάθε τρόπο και παντού, όχι μόνο σ' ένα 'θρησκευτικό' επίπεδο.

Όλα αυτά φυσικά έχουν υποβαθμιστεί εντελώς στον εκκοσμικευμένο μας λαό, που αν κανείς δεν είχε την τύχη ή την ευλογία καλύτερα, να βρεθεί σε κάποιο χριστιανικό περιβάλλον (μειοψηφία κακά τα ψέμματα) δεν θα έχει καν την ευκαιρία να ακούσει οτιδήποτε που να θυμίζει το κοσμοιστορικό νόημα που έχουν τα Χριστούγεννα, ούτε ως απλή νύξη. Μόνο αόριστες και αφηρημένες ευχές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι: Μα γι' αυτό ήρθε ο Χριστός στη γη;

Γι αυτό γράφτηκε το Ευαγγέλιο στα ελληνικά, για να το θεωρούμε κάτι σαν μυθολογία;;

ΥΓ: Αλήθεια πόσο φτωχό (και εκνευριστικό να πω την αλήθεια) είναι αυτό το Καλές Γιορτές, αντί για Καλά Χριστούγεννα;;; (Εντάξει ίσως κάποιες φορές να είναι και πιο ειλικρινές τουλάχιστον)...

*Advent<Adventus ad+venio: Έλευση, Ερχομός, Παρουσία (του Θεού)
όπως Second Advent

Άνθρωποι στο μπλέντερ;!

Σε βιβλίο Φυσικής της Ε' Δημοτικού μιλώντας για τα μείγματα παρουσιάζεται αυτή η εικόνα:

η οποία το λογικό είναι να προκαλεί σε έναν υγιώς σκεπτόμενο άνθρωπο αποστροφή: το ανθρώπινο σώμα είναι κάτι ιερό, σίγουρα δεν μπορεί να παρουσιάζεται σαν μάζα, που στοιβάζεται σε ένα δοχείο (!), και σίγουρα όχι σε ένα σχολικό βιβλίο της Ε' Δημοτικού (!!!).

Ένα πολύ τρανταχτό παράδειγμα ενός γεγονότος: το ελληνικό σχολείο έχει πάψει προ πολλού να διδάσκει την χριστιανική πίστη (άδικα διαμαρτύρονται οι άθεοι ότι με τα Θρησκευτικά γίνεται 'κατήχηση' στα σχολεία). Και όχι μόνον αυτό αλλά ουσιαστικά έχει φτάσει να διδάσκει πράγματα τα οποία είναι θεμελιωδώς αντίθετα με την πίστη (βλ. για παράδειγμα την αντιμετώπιση του θέματος 'Μεσσιανισμός' στο βιβλίο της Έκθεσης του Λυκείου κ.ά.)

Πολλές φορές θα πει κανείς οι γονείς διαμαρτύρονται για τα βιβλία του σχολείου γιατί δεν ξέρουν να εκτιμήσουν, να δουν το βαθύτερο νόημα που επιλέχτηκε κάτι για να μπει σε αυτά, και ότι απλά θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν ό.τι και οι ίδιοι και να τα κρατήσουν κλειστά σε νέες ιδέες κλπ κλπ.. Κάποιες φορές ίσως αυτό να ισχύει, η δυσπιστία απέναντι σε καινούργια πράγματα να είναι απλώς μια φοβική αντανακλαστική αντίδραση απέναντι στο άγνωστο και στο καινούργιο. Στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, κάθε άλλο παρά υπερβολική ήταν η αντίδραση, που οδήγησε και στην απόσυρση της συγκεκριμένης εικόνας. 

Η εικόνα είναι λέει έργο ενός Ιάπωνα καλλιτέχνη. Θα πει κανείς πιο "ψαγμένος": ναι το έργο αυτό ίσως να έχει κάποιο μήνυμα να πει, όχι αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά, να μας σοκάρει για να σκεφτούμε κλπ. ότι θέλει ίσως να μιλήσει, να μας προβληματίσει για την εκμετάλλευση, την αντικειμενοποίηση της γυναίκας κλπ.. Αρέσει δεν αρέσει σε κάποιον η μοντέρνα τέχνη είναι μια μεγάλη συζήτηση (προσωπικά με ενοχλεί τέτοιου είδους τέχνη, την βρίσκω το λιγότερο αντιαισθητική και αποκρουστική), πάντως το θέμα είναι πως στην Ελλάδα καταφέρνουμε να βάζουμε συγκεκριμένα πράγματα στην πιο ακατάλληλη θέση και με τον πιο ακατάλληλο, αν όχι αδιανόητο, τρόπο. (Είναι πραγματικά κωμικοτραγικό πώς επιλέγεται για σχολικό βιβλίο να μπει μια εικόνα ενός καλλιτέχνη, που και στην πατρίδα του ακόμα θεωρείται αμφιλεγόμενος, αυτά μόνο στην Ελλάδα.. Και φανταστείτε με την ίδια λογική, τί γίνεται γενικά στην εκπαίδευση μας!) Με την εμμονή μας να πάμε μπροστά, βάζουμε τα πιο παράδοξα και επικίνδυνα πράγματα, εκεί όπου δεν έχουμε κατορθώσει τα βασικά και καθιερωμένα.

Από χρόνια η ίδια ιστορία με τους διάφορους πειραματισμούς στα σχολικά βιβλία (ιδίως σε Γλώσσα, Ιστορία, Θρησκευτικά αλλά όχι μόνο!) και αναρωτιέται κανείς: 

Και καλά αυτός μπορεί να ζωγραφίζει ό,τι διεστραμμένα
θέλει και βάζει ο νους του για τους δικούς του λόγους
Αυτοί που φτιάχνουν τα σχολικά βιβλία τί νομίζουν ό,τι κάνουν;;

Έως πότε στο όνομα της μεταρρύθμισης και της προόδου θα μπαίνει σ' αυτά κάθε μετα-μοντέρνα μπούρδα;; Καλά τα πειράματα για την επιστήμη, τα Ελληνόπουλα όμως δεν είναι πειραματόζωα.

Η επιστολή Γράψα (που δεν την έγραψε ποτέ ο Γράψας)

Όλα στο μπλέντερ της Μεταπολιτευτικής ημιμάθειας

‘‘Χαιρετίζω το συνέδριό σας. Σας καλώ να περιφρουρήσετε το αντιμνημονιακό πατριωτικό ορθόδοξο ρεύμα.
Δημιουργήστε επιτροπές υπεράσπισης εθνικής ανεξαρτησίας, εθνικής κυριαρχίας.
Η κατάσταση αλλά και η οξύτητα των εθνικών προβλημάτων επιβάλουν άμεσα να κατακτήσουμε την ενότητα των Ελλήνων, το γρηγορότερο δυνατό.
Υψώστε τον πανελληνισμό απέναντι στην μοχθηρή παγκοσμιοποίηση.
Περιφρουρήστε τα ιερά και τα όσια της Πατρίδας μας, αναζητήστε τα δίκαι του Ελληνισμού. Αποδείξτε εμπράκτως ότι η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ !!!”


Το μόνο πρόβλημα είναι πως την επιστολή δεν την έχει γράψει ο στρατηγός Γράψας.
Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε πως η αφέλεια δεν είναι αρετή;;;

Άγιος Νεκτάριος

Ο Άγιος Νεκτάριος (1846-1920), ένας από τους πιο γνωστούς αγίους της εποχής μας είναι γνωστός κυρίως για τα πολλά θαύματά του (μόνο ο μακαριστός ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος είχε καταγράψει γύρω στις 3.000, με διευθύνσεις και στοιχεία,και είχε και ο ίδιος προσωπικό θαύμα--τεκνοποίησε μετά από 17 χρόνια γάμου, εξ ου και το όνομα του γιου Νεκτάριος Παναγόπουλος που έχει και τις εκδόσεις), παρ'όλ'αυτά ήταν επίσης ένας εξαιρετικός συγγραφέας,και μας έχει αφήσει σημαντικά θεολογικά,φιλοσοφικά,και εποικοδομητικά έργα,καθώς και ιστορικές μελέτες. Μερικά εξ αυτών:

Περί της εν τω κόσμω αποκαλύψεως του Θεού.1892
Επιμέλεια της έκδοσης του βιβλίου του Νεοφύτου Βάμβα "Φυσική Θεολογία και Χριστιανική Ηθική", Αλεξάνδρεια 1893
Περί επιμελείας ψυχής (Ένδεκα ομιλίες). 1894
Μελέτη περί των αποτελεσμάτων της αληθούς και ψευδούς μορφώσεως. 1894.
Περί μεσαίωνος και Βυζαντιακού Ελληνισμού.
Ορθόδοξος Ιερά Κατήχησις. 1899
Μελέτη περί αθανασίας της ψυχής και περί των ιερών μνημοσύνων. 1901
Μελέτη περί της Μητρός του Κυρίου της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας. 1904


Η φήμη του γενικά ως αγίου επεκτάθηκε πολύ γρήγορα,με αποτέλεσμα σήμερα να έχει τους περισσότερους ναούς τιμώμενους στο όνομά του μετά την Υπεραγία Θεοτόκο. Μάλιστα την φήμη του αυτήν προσπάθησαν να την ιδιοποιηθούν ακόμα και μη ορθόδοξες, πνευματιστικές ομάδες, που σαγηνεύονταν από τις ιστορίες των θαυμάτων και την πνευματική του δύναμη (υπήρξε μάλιστα και πνευματιστικό σωματείο με την ονομασία: 'Άγιος Νεκτάριος' (!)). Φυσικά,στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι τελείως διαφορετική η θεώρηση της 'πνευματικής δυνάμεως'.

Πολύ γνωστή και γλαφυρή είναι η αφηγηματική βιογραφία που έγραψε ο Σώτος Χονδρόπουλος:
Ο άγιος του αιώνα μας-Ο όσιος Νεκτάριος Κεφαλάς



Εδώ ομιλία του Δημήτριου Παναγόπουλου στην μνήμη του Αγίου Νεκταρίου με αναφορές στο θέμα της ορθής τιμής των αγίων στην Ορθόδοξη Εκκλησία:http://www.impantokratoros.gr/dat/storage/dat/21F26032/301_%CE%A0%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%93%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%9F%CE%A3_%CE%91%CE%93%CE%99%CE%9F%CE%A5_%CE%9D%CE%95%CE%9A%CE%A4%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%9F%CE%A5-%CE%91%CE%84.mp3

Halloween

Halloween. Τί είναι αυτό το Halloween που πλέον έχει γίνει γνωστό και στην Ελλάδα προφανώς λόγω του εμπορικού του κομματιού και ό,τι έχει να κάνει με τις ταινίες θρίλερ, την μέταλ υπο-κουλτούρα κά παρόμοια. 

Σύμφωνα με το Δυτικό Τυπικό αυτή είναι η γιορτή των Αγίων Πάντων (Allhalloween από το Hallow που σημαίνει άγιος στα αγγλικά, πρβ.: holy), η μέρα δηλαδή που είναι αφιερωμένη στην τιμή όλων όσων γνωστών και αγνώστων μαρτύρησαν ή με άλλον τρόπο αφιέρωσαν την ζωή τους στον Ιησού Χριστό και Τον ακολούθησαν πιστά. 

Για τους χριστιανούς ο θάνατος έχει νικηθεί. Στο πρόσωπο του Αναστηθέντος Ιησού Χριστού. Άρα λοιπόν δεν υπάρχει (δεν θα έπρεπε να υπάρχει, με την βοήθεια του Θεού) ο φόβος του θανάτου. Στην σύγχρονη κουλτούρα μας σπρώξαμε (απωθήσαμε) τον θάνατο κάτω από το χαλί υποκρινόμενοι ότι δεν υπάρχει, ότι δεν μας νοιάζει ή ότι είναι κάτι "φυσικό" (τίποτα πιο αντιχριστιανικό απ' αυτό το τελευταίο) έτσι ο θάνατος επανέρχεται και προσπαθούμε να τον ξορκίσουμε με άλλους τρόπους: με το να διασκεδάζουμε μαζί του ή να τον αγκαλιάζουμε ως μέρος του τρόπου ζωής μας (θανατοφιλία: εμφανής σε κομμάτια της metal sub-culture, emo κλπ).

Άνθρωπος χωρίς ερωτήματα για τον θάνατο δεν υπάρχει, απλά γιατί ο θάνατος δεν είναι κάτι φυσικό, δεν δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο για να ζει 60-70 χρόνια και να πεθαίνει. Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν...φθόνῳ δέ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον,(Σοφ. Σολ 1:13, 2:24). Θα ήταν ένας πολύ σαδιστής Θεός να μας στέλνει στη γη να περάσουμε μερικά χρόνια και αυτά μέσα σε εξαιρετικές δυσκολίες απλά για το τίποτα. Ναι για το τίποτα: το να κάνεις παιδιά και να κάνουν και τα παιδιά σου παιδιά κοκ και όλα αυτά απλά για να πεθάνουν κάποια στιγμή, δεν είναι νόημα. 

Tα ερωτήματα λοιπόν τα έχουμε, τα φέρνει η ίδια η ζωή χωρίς να το θέλουμε. Το θέμα είναι τί απαντήσεις θα δώσουμε. Η χριστιανική απάντηση είναι αυτή: πως με τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού έχουμε μέρος και εμείς πλέον στην αιώνια ζωή μαζί Του και για χάρη Του. Η απάντηση του κόσμου είναι στην καλύτερη περίπτωση η απλή αδιαφορία, ο αγνωστικισμός και η αθεία και στην χειρότερη η συνειδητή ή λιγότερο συνειδητή συμπόρευση και θαυμασμός για τις δυνάμεις του σκότους.

Μια γιορτή έτσι χριστιανική ουσιαστικά (οι γιορτές έχουν πάντα βέβαια και το στοιχείο της διασκέδασης ή του trick or treat, στην λαική κουλτούρα) που μπορεί να μας κάνει να δούμε χριστιανικά τον θάνατο και να επικοινωνήσουμε ως Εκκλησία με τις ψυχές των αγίων και των πεθαμένων μας, που είναι εκεί πάνω, γίνεται απλά μια γιορτή θανατοφιλίας και εμμονής με τον σατανά και τις δυνάμεις του Άδη (η στολή σαν διάβολος ή διαβολίνα παίζει να ήταν το best-seller εδώ στο Durham..)

ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ!

Επιχειρήσεις στο Πανεπιστήμιο; Ανήκουστο! Και απαράδεκτο θα έλεγα. Και θα αναρωτιέται κανείς πού είναι το ηρωικό ΠΑΜΕ να ρθεί να κρεμάσει τα πανώ του στον Καθεδρικό του Durham;;;

O νεοφιλελευθερισμός μάς απειλεί.
Πρέπει να τον αναχαιτίσουμε!

Άλλωστε ο σκοπός της παιδείας είναι να σου μάθει πώς να γίνεις επαναστάτης και να βοηθήσεις το "κίνημα" να νικήσει το "σύστημα", όχι να σε βοηθήσει να φτιάξεις τη ζωή σου ή να βρεις δουλειά.

Το πρώτο μου debate

Έχουν τα ομολογιακά σχολεία (faith schools) θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα;

Παρακολούθησα χθες έναν διαγωνισμό επιχειρηματολογίας (debate) *ή δημόσια αντιπαράθεση δεν ξέρω ποιά είναι η κατάλληλη μετάφραση. Έχει παράδοση ο αγγλοσαξωνικός κόσμος σ' αυτό. Θυμίζει την αρχαία Αθήνα: τις αγορεύει βούλεται;

Πριν συζητήσουμε για οποιοδήποτε θέμα θα πρέπει πρώτα να ξέρουμε πώς να συζητάμε και να συμφωνούμε έστω στα βασικά στο νόημα των λέξεων. Η ίδια η έννοια συζήτηση κάτι έχει να μας διδάξει αν την δούμε.
Σε αυτό έχουμε πρόβλημα θεμελιώδες στην πατρίδα μας. Δεν είναι δεδομένο. 

Μόνο λίγα ιδιωτικά σχολεία στην Ελλάδα κάνουν τέτοιους διαγωνισμούς (αυτό που θα λέγαν ως αμερικανιά πολλοί ελαφρά τη καρδία, πού να ξέρουν πως αυτό είναι ό,τι πιο ελληνικό μπορεί να υπάρξει!)

Τα αποτελέσματα αυτής της έλλειψης; Στα παράθυρα της TV, στον δρόμο στις παρέες μας, αλλά και στο σύγχρονο "καφενείο" του Facebook. 

Πάσχει ο διάλογος από πάρα πολλές πολλές μεριές.


Το θέμα: Έχουν τα ομολογιακά σχολεία (faith schools) θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα;

Η πρόταση (the proposition): 

όχι δεν έχουν θέση για αυτό και γι αυτό: δημιουργούν και εντείνουν τις διακρίσεις στην κοινωνία, είναι απαράδεκτο, διαχωρίζουν την κοινωνία μας κλπ κλπ είναι απαράδεκτο να δέχονται τα παιδιά με κριτήριο την πίστη των γονιών τους, ή να προσλαμβάνουν εκπαιδευτικούς με βάση τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις..

Με θρησκευτικό ζήλο για τον
αθεισμό: Ο εισηγητής
Richy Thοmpson

Ο ομιλητής, ένας ενθουσιώδης νέος με πλούσια κόμη και αρκετό ζήλο. Εντάξει βέβαια το καλό είναι πως στην Αγγλία τηρούνται ακόμα κάποια προσχήματα, στην Ελλάδα ο αντίστοιχος προοδευτικός σεκουλαριστής ανθρωπιστής θα ήταν με βερμούδα (εντάξει το καλοκαίρι), εδώ τηρούσε το black tie. Εντάξει δεν είναι κακό να έχουμε και κάποιες -έστω και λίγες- σταθερές στην κοινωνία μας..

Φοβερά επιχειρήματα ακούστηκαν όπως για παράδειγμα ότι στα εβραικά σχολεία της Βρετανίας δεν υπάρχουν πολλοί μαθητές ασιατικής καταγωγής (και θα πρέπει υποχρεωτικά να έρθεις από μικρός σε επαφή με όλους τους πολιτισμούς και τις καταγωγές γιατί "έτσι πρέπει"). Η "πεζή" απάντηση που ήρθε αργότερα από την αντιπολίτευση: μα προφανώς αφού δεν υπάρχουν Εβραίοι που να προέρχονται από την Κορέα ή την Κίνα!!!

Πρόσφατος νόμος λέει να διδάσκεται υποχρεωτικά και μία δεύτερη θρησκεία στο 1/3 σε σχέση με την πρώτη (ας μη δίνουμε ιδέες στους Έλληνες προοδευτικούς!) για να μη γίνουν τα παιδιά φανατικά και καλά.. αλλά αυτό δεν ήταν ικανό για τον 2ο εισηγητή: θα πρέπει λέει να μαθαίνουν τα παιδιά για όλες (!) τις θρησκείες από μικρά.

Η αντιπολίτευση

αρκετά πιο τεκμηριωμένη και common sense

η Εκκλησία είχε τα δικά της σχολεία σ' αυτήν τη χώρα, βασικά είναι αυτή που ξεκίνησε και διέδωσε τα σχολεία πολύ πιο πριν, είναι λίγο δείγμα αλαζονείας να έρχεσαι και να λες κλείσ' τα, τα αναλαμβάνουμε όλα εμείς γιατί ξέρουμε καλύτερα.
Το αντεπιχείρημα; η Εκκλησία λέει μπλόκαρε την νομοθεσία για την παρέμβαση του κράτους στην εκπαίδευση

Τί πιο ωραίο να μεγαλώνουν τα παιδιά κάτω από την σκέπη του
Σταυρού! Για κάποιους αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημα
της Εκκλησίας. Απλά ας σκεφτούν τί κοινωνία μάς έφτιαξαν..

Το επιχείρημα: η Εκκλησία ανησυχούσε για την υπαγωγή της εκπαίδευσης και άρα και της θρησκευτικής εκπαίδευσης στο Κράτος, καθώς δεν θα ήλεγχε αυτή αλλά το Κράτος το τί θα διδάσκεται (ποιές αξίες θα λέγαμε γενικά). 

Η Εκκλησία το έκανε αυτό για τους δικούς της ιδιοτελείς σκοπούς, για να κρατήσει την επιρροή και την εξουσία της, και να κάνει την προπαγάνδα της. 
Και εδώ όμως έρχεται το αντεπιχείρημα του 2ου εισηγητή που έρχεται να διαλύσει τέτοιες απλοικές ερμηνείες: a priori το Κράτος είναι κάτι καλό και ουδέτερο; 

ότι το κράτος (η συλλογική έκφραση της κοινωνίας κλπ κλπ θα μάς το χαρακτήριζαν οι προοδευτικοί) επιδιώκει απλά και μόνο το καλύτερο για το κοινωνικό σύνολο (και ξέρει κιόλας ποιό είναι αυτό κάθε φορά) χωρίς καν να το εξετάσουμε δείχνει τουλάχιστον αφέλεια, όταν δεν περιέχει και 'δόλο'. 

Δεν υπάρχουν πράγματα που το Κράτος θέλει να περάσει (οι άνθρωποι που είναι στην πολιτική ή ιδεολογική εξουσία), και τα οποία είναι τουλάχιστον αμφισβητίσιμα ως προς την εγκυρότητά τους; Και αν ακόμα είναι καλά και έγκυρα, μέχρι σε ποιόν βαθμό θα εδικαιούτο το Κράτος να τα επιβάλλει στους πολίτες;;

Η εξουσία της Εκκλησίας έτσι αντικαθίσταται από την εξουσία του Κράτους, των ανθρώπων και των ιδεολογιών. Και αν θεωρείται μάλλον passe να τολμάς να μιλήσεις έστω για την πιθανότητα ύπαρξης αντικειμενικής αλήθειας σε μια εποχή "ανεκτικότητας" και απόλυτου σχετικισμού και υποκειμενισμού, αλλά ακόμα και να μην πιστεύεις στην ύπαρξη της Αποκάλυψης του Θεού στους ανθρώπους και άλλα παρόμοια απόλυτα πράγματα, και πάλι έχεις δικαίωμα να αντικαταστήσεις αυτήν την αυθεντία με μιαν άλλη αυθαίρετα ορισμένη καινούργια αυθεντία; 

Καθολικά αποδεκτές αξίες; Ναι ΟΚ ποιές όμως είναι αυτές; υπάρχει ένα όριο. Πχ ο 2ος εισηγητής της proposition ανέφερε ως παράδειγμα πως είναι επικίνδυνο να πηγαίνουν τα παιδιά σε σχολεία που διαχειρίζεται ένας οργανισμός όπως η Εκκλησία της Αγγλίας, γιατί 14 από τους επισκόπους της, ως μέλη της Βουλής των Λόρδων, ψήφισαν εναντίον του νομοσχεδίου που αναγνωρίζει τον γάμο ομοφυλοφίλων! γιατί έτσι δεν μαθαίνουν στην ανεκτικότητα και σε ό,τι η σύγχρονη κοινωνία θεωρεί ως απόλυτα αποδεκτό και φυσιολογικό.. Απέχει πολύ αυτό από την δίωξη των φρονημάτων;

Sorry αλλά πραγματικά πού πάει αυτός ο κόσμος;;;

Κοινός παρονομαστής, νόημα:
Η πρόταση αν και έχει ίσως κάποιες 'αγαθές' προθέσεις και κάποια points (πχ τα faith schools στην Αγγλία χρηματοδοτούνται από το κράτος, κάποιος θα έλεγε ας ήταν ιδιωτικά καλύτερα, γιατί να πληρώνει ο φορολογούμενος για πράγματα που μπορεί να μην τον εκφράζουν καν), αλλά αυτό έχει να κάνει με την ιστορική εξέλιξη της Αγγλίας (Εκκλησία-Κράτος) κάτι σχετικά αντίστοιχο έχουμε και στην Ελλάδα.

η όλη πρόθεση και βαθύτερη ουσία του πράγματος είναι πως στους "προοδευτικούς" δεν αρέσει ο κόσμος όπως είναι (σεβαστό και ως ένα βαθμό μπορεί οποιοσδήποτε να συμφωνήσει στα σημεία) και θέλουν να τον αλλάξουν, σύμφωνα με την ατζέντα τους, καθώς νομίζουν πως αυτοί ξέρουν το σωστό πέφτουν έτσι ακριβώς στο ίδιο όμως αμάρτημα για το οποίο κατηγορούν τους αντιπάλους τους, και μάλιστα με έναν πολύ χειρότερο τρόπο, καθώς την ίδια ώρα που λυσσωδώς προσπαθούν να περάσουν (με άμεση ή έμμεση ιδεολογική 'βία') τις υποκειμενικές τους απόψεις ως καθολική αντικειμενική αλήθεια, ισχυρίζονται πως αυτό το κάνουν για να προστατέψουν την ελευθερία της γνώμης! Προσπαθούν έτσι να επιβάλλουν τον δικό τους, κοσμικό δογματισμό.

Social Engineering: Οι προοδευτικοί θέλουν ουσιαστικά
να αναδομήσουν τον κόσμο σύμφωνα με ό,τι αυτοί
θεωρούνε σωστό. Παλιότερα το προσπάθησαν με την βία,
πλέον την θέση της πήραν πολύ πιο 'υποδόριοι' τρόποι.

Και όπως πολύ εύστοχα ο 2ος ομιλητής της αντιπολίτευσης (Jonathan Simons, Policy Change) ανέφερε σε αποστροφή του, το να θέλεις να επιβάλλεις τον φιλελευθερισμό στους άλλους, είναι εξ ορισμού εξαιρετικά αντιφιλελεύθερο.





Γενικά πάντως, πέρα από το αρνητικό και ανησυχητικό στην πραγματικότητα ότι κάποιοι θέλουν να αλλάξουν ουσιαστικά τον κόσμο με το ζόρι, και σύμφωνα με τις ιδέες τους (επιβάλλοντας τες) που καταδεικνύει ένα από τα αδιέξοδα που έχει φτάσει ο δυτικός πολιτισμός μας με την υπερβολική "ανεκτικότητά" του και κουλτούρα αυτοκριτικής (θετικά από μόνα τους, έχουν όμως φτάσει στα όριά τους) υπάρχει και κράτησα το πολύ θετικό της βραδιάς:

Στο τέλος το ακροατήριο καλείται διά βοής να αποφασίσει το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης. Απ' ότι ανακοίνωσε το προεδρείο ήταν ισοπαλία. Στην πιο επίσημη καταμέτρηση μετά δεν ξέρω τί αποτέλεσμα βγήκε. Το πιο σημαντικό όμως είναι αυτό: Τα παιδιά που είχα γνωρίσει δίπλα μου είχαν διαφορετική αντιμετώπιση από μένα, πιο πολύ προς την πλευρά της πρότασης ("προοδευτική" πλευρά). Το να διαφωνείς με κάποιον, απαραίτητα δεν σε εμποδίζει από μια πολιτισμένη συζήτηση και επικοινωνία με το πρόσωπο του άλλου (όπως θα τό 'λεγαν και κάποιοι από τους θεολόγους μας). Αυτό είναι που πραγματικά μετράει πάνω απ' όλα.

και αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κατακτήσουμε. Και στην Ελλάδα μας..!

Και αν όλο αυτό το θεωρούμε ως δεδομένο, μάλλον θα πρέπει να ξεχνάμε πως δεν είναι αυτή η "φυσιολογική" κατάσταση του ανθρώπου αλλά το αποτέλεσμα καλλιεργημένων ατόμων και η αλληλεπίδραση εντός μιας πραγματικά καλλιεργημένης κοινωνίας, Σε αυτό έγκειται η μοναδικότητα του δυτικού πολιτισμού και αυτό είναι αποτέλεσμα μακράς πορείας και δύσκολων αγώνων. Ελλάς Ρώμη Βίβλος.

Ένα μεγάλο μέρος είναι η Ελλάς, αλλά αυτό θα πρέπει να μας κάνει να αισθανθούμε την ευθύνη, το να είσαι απλά ονομαστικά Έλληνας ή χριστιανός  δεν λέει και πολλά, χρειάζεται να το αποδεικνύεις (να το προσπαθείς βασικά) και στην πράξη.   



Upd: Τελικά επικράτησε με μικρή διαφορά τριών ψήφων  η πρόταση ότι τα faith schools δεν θα έπρεπε να υπάρχουν (72-69)

Τρεις μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας

Ανοιχτο φέρετρο. Ο θάνατος δεν είναι taboo
για την Εκκλησία, αφού έχει νικηθεί,
στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών,

οι δε εισίν εν Ειρήνη...

Μέσα σε μια εβδομάδα τρεις μεγάλες μορφές της σύγχρονης Εκκλησίας μας, γνωστοί για το συγγραφικό και κοινωνικό τους έργο αναχώρησαν για την θριαμβεύουσα Εκκλησία. Ο πρώτος που έφυγε ήταν ο γέροντας Μωυσής. Λίγες ημέρες μετά ο γέροντας Νικόδημος Μπιλάλης, ιδρυτής της Πανελληνίου Ενώσεως Φίλων των Πολυτέκνων, και ανήμερα της Πεντηκοστής ο πολύ γνωστός π. Γεώργιος Καψάνης, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου.

Ο Γέρ. Μωυσής ο Αγιορείτης έζησε σε κουτλουμουσιανή σκήτη πολύ κοντά στις Καρυές. Έγραψε πολλά και σημαντικά βιβλία και άρθρα και έδωσε πολλές ομιλίες μέσα στον κόσμο. Έγινε γνωστός ως "ο λόγιος μοναχός" καθώς υπήρξε ίσως ο πολυγραφότερος και σημαντικότερος σύγχρονος Αγιορείτης συγγραφέας. Η βασική του συνεισφορά είναι πως έκανε γνωστή την αγιορείτικη πνευματικότητα στον πολύ κόσμο  μέσω των βιβλίων και των διαλέξεών του.

Την Κυριακή 1η Ιουνίου, ημέρα που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των 318 Πατέρων της Α Οικ Συνόδου ο γέρων Μωυσής εκοιμήθη στην Καστοριά, όπου είχε εγκατασταθεί μερικούς μήνες πριν καθώς ήθελε να περάσει τους τελευταίους αυτούς μήνες της επίγειας ζωής του δίπλα στον αγαπημένο του φίλο μητροπολίτη Σεραφείμ, ο οποίος τον είχε βοηθήσει και με το έμφραγμα που είχε πάθει πριν μερικά χρόνια. Ο Μωυσής υπέφερε από τον πόνο από πολύ νέος, απ τα 19 του, και θα έλεγε κανείς πως η ζωή του αυτή μέσα στον πόνο θα ήταν η σκάλα που του θα τον ανέβαζε στον παράδεισο. 18χρόνια πριν υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος στην Αμερική, ένα ταξίδι που μάλιστα αποτύπωσε σε ένα από τα βιβλία του. Όταν έμπαινε στο χειρουργείο, έκανε τον σταυρό του και είπε «Τώρα αφήνομαι στα χέρια του Θεού». Και ο Θεός δεν τον άφησε μετά την εγχείρηση, αφού τον βοήθησε να αναρρώσει γρήγορα και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Σεραφείμ κοινώνησε πριν την εκδημία του και είδε τρεις αγίους». «Μου μετέφερε προσωπικώς πως είδε την Αγία Σοφία της Κλεισούρας που τον ενδυνάμωνε όσο ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τον άγιον Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρείτη και τον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη (είχε γράψει και βιβλία για αυτούς τους δύο αγίους), ο οποίος και του είπε πως ήταν πολύ καλός βιογράφος του.

Ο Ηλείος π. Μπιλάλης υπήρξε ο ιδρυτής
του πολυτεκνικού συλλόγου ΠΕΦΙΠ

Ο γέροντας Νικόδημος Μπιλάλης έγινε κυρίως γνωστός ως λαικός (θεολόγος και φιλόλογος).Συνέγραψε πολλά βιβλία σχετικά με την πίστη (ως Βασίλειος Μπιλάλης). Το κύριο έργο του όμως υπήρξε η παροχή τροφής και ρούχων προς τις άπορες οικογένειες καθώς και η επανέκδοση των Απάντων του αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου. Το κελλί του στην Καψάλα ήταν κοντά στο κελλί όπου έζησε και ασκήτευσε κατά τον 18ο αι. ο άγ. Νικόδημος.


Ο αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης υπήρξε ακαδημαικός πρώτης τάξεως που προτίμησε να ζήσει ως μοναχός παρά ως καθηγητής. Στις αρχές της δεκαετίας του’70 μαζί με την αδελφότητά του μετέβησαν στο Άγιον Όρος και έδωσαν σπουδαία ώθηση στην γενικότερη αναγέννηση της Μοναστικής Πολιτείας. Κάποια από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί ακόμα και στα Αγγλικά ενώ οι απόψεις που κατά καιρούς εξέφρασε για διάφορα κρίσιμα εκκλησιαστικά ζητήματα ελήφθησαν σοβαρώς υπ' όψιν από κληρικούς και λαικούς.

Κατά τα τελευταία έτη, ο γέροντας Γεώργιος υπέφερε από σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την ηγουμενία της μονής τον περασμένο Μάρτιο. Εξεδήμησε την Κυριακή της Πεντηκοστής, 8 Ιουνίου και η σορός του εκτέθηκε σε λαικό προσκύνημα στο Μετόχιο της Κοιμήσεως στην Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης, όπου πλήθος κόσμου μαζεύτηκε για να του δώσει τον τελευταίο ασπασμό. Στις 9 Ιουνίου έγινε η κηδεία του στην μονή Γρηγορίου, την μονή που υπηρέτησε ως ηγούμενος επί 35 ολόκληρα χρόνια.



Ας προσευχόμαστε ο Κύριος να τους αναπαύσει και να αναδείξει και άλλους τέτοιους εργάτες στην Εκκλησία μας, που τόσο πολύ τους έχει ανάγκη.

Με πληροφορίες από: http://www.johnsanidopoulos.com/2014/06/the-recent-repose-of-three-scholarly.html

Το Μετριοπαθές Ισλάμ

Μη λέμε για Διάβολο, τρομάζει ο κόσμος

Και καθώς είχα πάρει μια εφημερίδα free press για να διαβάσω περιμένοντας στον σταθμό του Μάντσεστερ, τα μάτια μου πέφτουν σε μια μικρή είδηση (μονόστηλο) που δεν θα έλεγε και πολλά σε κάποιον χωρίς σχέση με την Εκκλησία ή θα τον έκανε απλά να κουνήσει το κεφάλι του λέγοντας πως και οι παπάδες εκσυγχρονίζονται τελικά.

Η παράξενη λοιπόν είδηση έχει περίπου ως εξής:
Και καθώς οι χριστιανοί της Αγγλίας περίμεναν την απόφαση της Εκκλησίας της Αγγλίας για την χειροτονία ή μη γυναικών ως επισκόπων, η Γενική Σύνοδος σχεδόν σιωπηρά ενέκρινε την απάλειψη κάθε αναφοράς στον διάβολο στην νέα ακολουθία του βαπτίσματος.

Η απλοποιημένη φρασεολογία συντάχθηκε μετά από αναφορές κληρικών πως η παραδοσιακή ακολουθία ήταν υπερβολικά πολύπλοκη για τους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν γενικά στην εκκλησία.

Στο παραδοσιακό τυπικό οι ανάδοχοι καλούνται να απαντήσουν για λογαριασμό του παιδιού που βαπτίζεται, αν είναι έτοιμοι να αποταχθούν τον διάβολο και όλα τα έργα του.

Η νέα φρασεολογία, που εγκρίθηκε την Κυριακή 13 Ιουλίου. ρωτά πλέον μόνον αν οι γονείς και οι ανάδοχοι θα "αποστραφούν την αμαρτία" και θα "απορρίψουν το κακό".

Μιλώντας μετά την κατά εντυπωσιακή πλειοψηφία έγκριση της νέας φρασεολογίας, ο επίσκοπος Robert Paterson αρνήθηκε τις αιτιάσεις πως έτσι υποβαθμίζεται η ακολουθία του βαπτίσματος.

Όλοι γνωρίζουμε πως για πολύ κόσμο, ο διάβολος έχει πλέον γίνει μια κωμική φιγούρα (σαν καρτούν) χωρίς να τον συνδέουν τόσο με το κακό, όπως δήλωσε.

Αλλά η εξέλιξη όμως αυτή έχει εξοργίσει τους πιο παραδοσιακούς πιστούς.

Μιλώντας στο BBC, ο Peter Stanford,συγγραφέας της Βιογραφίας του Διαβόλου, αναρωτιέται τί συνέβη στις δεκάδες των εξορκιστών που τοποθέτησε η Εκκλησία της Αγγλίας το 1974 ιδρύοντας την σχετική υπηρεσία, όπου οι εξορκιστές κληρικοί θα εκπαιδεύονταν από θεολόγους και ψυχιάτρους.

Αν πρόκειται να μην αναφέρουμε τον διάβολο ποτέ ξανά, τί ακριβώς θα κάνουν πλέον αυτοί οι άνθρωποι;

Μιλώντας για τις αναφορές που υπάρχουν για τον διάβολο στην Καινή Διαθήκη ο Stanford αναρωτιέται: Θα πούμε πως ο διάβολος είναι απλά ένα σύμβολο και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; και αν είναι έτσι πόσο αυτό έχει σχέση με την αλήθεια; Δεν είναι σαν να βγάζουμε έτσι τον Χριστό ψεύτη; Μάλλον συσκοτίζουμε πιο πολύ τα πράγματα έτσι.




Και αν αυτά νομίζει κανείς πως γίνονται μόνο στην υπερβολικά ανοιχτή και προοδευτική Αγγλία, μάλλον καλό θα ήταν να κοιτάξει και γύρω του, σε μια κοινωνία που χάνει σιγά-σιγά ακόμα και τις τυπικές της γνώσεις και συνδέσμους με την χριστιανική πίστη. Και προφανώς το να ασχολείται κανείς περισσότερο με το να φοβάται και να μιλάει για τον διάβολο δεν είναι ό,τι πιο υγιές και χριστιανικά και ψυχολογικά, το να φτάνουμε όμως στο σημείο να αποκρύπτουμε βασικές αλήθειες για να γινόμαστε πιο αποδεκτοί σκεπτόμενοι πάντα τους έξω που μπορεί να σκανδαλιστούν, προσβληθούν, θιχτούν και τόσα άλλα, δεν είναι και η πιο έξυπνη λογική ούτε οδηγεί κάπου παρά στην προοδευτική απονεύρωση της πίστεως.

Και όπως μια πολύ γνωστή φράση που χρησιμοποιούσε και ο μακαριστός γέροντας Παίσιος αναφέρει εύστοχα: Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει. 

Είμαι με τη Δούρου -40 Χρόνια

Η ήπια νερόβραστη ελληνική "Δεξιά"
Και να 'ταν μόνο ο Ντινόπουλος..

Αυτό το είμαι με τη Δούρου καταδεικνύει το βαθύτερο πρόβλημα της δεξιάς στην Ελλάδα: ουσιαστικά θέλει να μιμηθεί και να υπερθεματίσει σε δήθεν φιλολαικότητα (στην πραγματικότητα πατρονάρισμα) την Αριστερά. Αυτό γίνεται εδώ και 40 χρόνια, μάλλον και περισσότερο, και αν αυτό δεν σταματήσει η Δεξιά δεν θα κυβερνήσει ποτέ πραγματικά στην Ελλάδα. Η συντηρητική/φιλελεύθερη παράταξη αν θέλει να κερδίσει πραγματικά και να επηρεάζει πραγματικά την πολιτική στην Ελλάδα σε ιδέες και πολιτικές, και όχι απλά σε θέσεις και δικά μας παιδιά θα πρέπει να πάρει ένα μάθημα από την Αγορά:

Για να κερδίσεις το δικό σου μερίδιο σ' αυτήν θα πρέπει να προσφέρεις κάτι το πραγματικά διαφορετικό, κάτι που να δίνει τις δικές σου ξεχωριστές απαντήσεις και λύσεις. Αν δεν έχεις να προσφέρεις κάτι εναλλακτικό, πραγματικά δικό σου, τότε είσαι άχρηστος στην πολιτική αρένα. Τότε επιβιώνεις απλά ως μιμητής και ως δεύτερη επιλογή. Η ουσία για την Δεξιά (ως πολιτικό χώρο, γιατί ως όνομα και ως κόμμα ΝΔ είναι κάτι εξαιρετικά φθαρμένο και λίγο πλέον, αν δεν ήταν ήδη από την αρχή ελαττωματικό και ελλιπές) είναι πως πρέπει να προσφέρει κάτι το πραγματικά διαφορετικό, όχι να είναι ένα δεύτερο ΠΑΣΟΚ για να κερδίζει τις μάζες...Πρέπει να δείξει το κάτι διαφορετικό η Δεξιά στην Ελλάδα. Αν έχουμε τους προβεβλημένους ανθρώπους της να λένε τέτοια πράγματα τότε πάμε να ψηφίσουμε και ΣΥΡΙΖΑ που τα ξέρει και καλύτερα.

ΥΓ: Φυσικά ο υπουργός έσπευσε σε απογευματινή του ανακοίνωση την ίδια μέρα της δήλωσης να "διευκρινίσει" τί εννοούσε. Άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής και των πολιτικών μας: περιμένουν να δουν τι θα πει ο κόσμος, και μετά τα γυρίζουν ώστε να τους έχουν ευχαριστημένους όλους. Αν κάποιος δεν μπορεί να εκφράσει μια γνώμη μετά από ώριμη κρίση και να μπορεί εκ των υστέρων να παραμείνει σταθερός σε αυτήν (στην βασική της ιδέα τουλάχιστον) και να την υποστηρίξει μάλλον δεν έχει νόημα να είναι πολιτικός... και να κατέχει θέσεις όπου θα πρέπει υποτίθεται να διαχειρίζεται το άγχος τού να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις για λογαριασμό των άλλων, που του αναθέτουν αυτές τις ευθύνες -και τον πληρώνουν γι αυτό-- καθώς αυτοί θα ασχολούνται με την βιοπάλη και την οικογενειακή ζωή...