Είναι χαζό να περιμένουμε από το κράτος να φτιάξει την οικονομία

Είναι χαζό να περιμένουμε το κράτος να φτιάξει την οικονομία. Το κράτος (το ελληνικό τουλάχιστον) μισεί την οικονομία. Για δεκαετίες (και αυτήν ακόμα τη στιγμή) κάνει ό,τι μπορεί ακριβώς για να την στραγγαλίσει. Είναι οξύμωρο να περιμένουμε να της κάνει καλό. Είναι ενάντια στην φύση του. Και όταν λέμε για οικονομία, φυσικά δεν είναι μια απρόσωπη έννοια, κάποια νούμερα, είναι ουσιαστικά η ίδια η ζωή μας. Αυτήν καταστρέφει το κράτος...

Βγήκαν οι βάσεις

Βγήκαν οι βάσεις των κρατικών ΑΕΙ χθες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τού πώς το κράτος στρεβλώνει την οικονομία και την κοινωνία κατευθύνοντάς την σε δρόμους αδιέξοδους.

Το κόστος αυτής της κεντρικά κατευθυνόμενης (δωρεάν) παιδείας είναι μεγάλο, μεγαλύτερο απ' όσο μπορεί να φανεί με μια πρώτη ματιά και είναι

τόσο σε προσωπικό/οικογενειακό επίπεδο, καθώς οι μαθητές αναγκάζονται να ρίχνουν τις φιλοδοξίες τους και να μην τους δίνεται ποτέ η ευκαιρία να εκπληρώσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους 

ή οι γονείς να δαπανούν οικονομίες μιας ζωής για να σπουδάσουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Το κόστος φυσικά είναι πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι θα ήταν αν σπούδαζε κανείς σε ένα σοβαρό ιδιωτικό παναεπιστήμιο στην Ελλάδα, αλλά βλέπετε εμείς έχουμε ακόμα τις ιδεοληψίες να κυβερνούν, ενώ στις πρώην κομμουνιστικές χώρες (Σλοβακία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία κλπ) είναι πιο πρακτικοί οι άνθρωποι και κοιτούν να μαζέψουν λεφτά (τί ταπεινό!).

όσο και σε γενικότερα εθνικό επίπεδο, καθώς όταν οι άνθρωποι σπουδάζουν και δουλεύουν πράγματα πολύ μακρυά από τις κλίσεις και τα χαρίσματά τους, η παραγωγικότητά τους θα είναι φυσικά πολύ χαμηλότερη. Αυτό μάς φταίει λοιπόν και όχι τα 5 τελευταία χρόνια της κρίσης και του Μνημονίου ούτε οι μίζες και η φοροδιαφυγή (φταίνε κι εκείνα, ειδικά το πρώτο, αλλά αυτά είναι συμπτώματα της ασθένειας που λέγεται νοοτροπία του κρατισμού, όχι η κύρια ασθένεια). 

Mοιάζει το κράτος έτσι με έναν κακό εγωιστή ή ανασφαλή γονιό που αντί να βοηθήσει τα παιδιά του ν'

ανοίξουν τα φτερά τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (όπως είναι η δουλειά του) τα κρατάει στάσιμα ώστε να τον χρειάζονται πάντα. 

Το Κράτος και το Έθνος

Πριν από την Επανάσταση πολλοί από τους Έλληνες καπεταναίους επιδίδονταν περιστασιακά ή μόνιμα στην πειρατεία. Λένε κάποτε ο Κανάρης επιτέθηκε σε ένα αυστριακό πλοίο και τους πήρε χρήματα και χρυσάφι. Τους υποσχέθηκε όμως ότι μετά την Επανάσταση το Έθνος κάποια μέρα αυτά θα τους τα ξεπληρώσει.

Μα του λένε για ποιό έθνος μάς μιλάς, εσείς δεν ανήκετε σε κανένα έθνος, δεν είστε έθνος. 

Ο Κανάρης τους απάντησε: έθνος είμαστε, κράτος δικό μας δεν έχουμε ακόμα.

Τελικά, μετά από λίγα χρόνια, η Επανάσταση οδήγησε στην απελευθέρωση και στην δημιουργία ενός (έστω μικρού) ανεξάρτητου ελληνικού κράτους.

Το Κράτος αυτό ιδρύθηκε υποτίθεται για να υπηρετεί τον σκοπό της διατήρησης του Έθνους. Να υπηρετεί μία ανάγκη, που για πάρα πολλούς άνθρωπους Έλληνες και ξένους, υπήρξε σκοπός ζωής: Να είναι η κιβωτός του. Το κέλυφος που θα μπορεί να προστατεύει τους Έλληνες και να τους δίνει έναν ασφαλή χώρο όπου θα μπορούν να ζουν και να αναπτύσσουν ελεύθερα τις δυνατότητές τους.

Το Κράτος λοιπόν δεν είναι η απόλυτη αξία, είναι απλά ένα μέσον. Η απόλυτη αξία είναι το Έθνος. Οι άνθρωποι δηλαδή που το αποτελούν αλλά και η πολιτισμική και ιστορική αξία που υπερβαίνει το τώρα και είναι κάτι πολύ παραπάνω από το απλό άθροισμα των πολιτών που ζούμε αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα ή είμαστε Έλληνες πολίτες.

Πάντως όπως και να χει αυτοσκοπός δεν είναι το Κράτος. Τουλάχιστον όχι αυτό το Κράτος, δεν ιδρύθηκε γι αυτό. Για να υπηρετεί τον εαυτό του. Ιδρύθηκε για να υπηρετεί κάτι πολύ ανώτερο.

Καιρός να ξαναδούμε το κράτος ξανά ως αυτό που είναι. Στην καλύτερη περίπτωση ένα εργαλείο για την πρόοδο και ανάπτυξη του έθνους. Κάτι που υπάρχει για να το υπηρετεί και να διευκολύνει την ανάπτυξή του και όχι ως την απόλυτη αξία που αξίζει να καταστραφούν τα πάντα για να σωθεί αυτό. Ένα κράτος που αποδεικνύεται μητρυιά και όχι μητέρα..

Φιλοπατρία λοιπόν, όχι αγάπη στο Δημόσιο. Μην τα μπερδεύουμε.

Ψυχολογία και Πολιτική

Ψυχολογίας και Πολιτικής συνέχεια...

Ως άνθρωποι επιζητούμε την εξασφάλιση. Λογικό, καθώς η ζωή είναι γεμάτη κινδύνους και η επιβίωση δύσκολη. Αυτό μας οδηγεί να αναθέτουμε αυτήν την εξασφάλιση σε άλλους. Δεν καταλαβαίνουμε όμως πως αυτό πολύ σπάνια μπορεί να γίνει χωρίς τίμημα. Όταν κάποιος σε 'εξασφαλίζει', του δίνεις δικαιώματα επάνω σου, ουσιαστικά τού ανήκεις.

Πάνω εκεί ακριβώς στηρίζεται το όλο παιχνίδι της Πολιτικής. Αν θέλεις κάποιος άλλος να λύνει τα προβλήματα για σένα θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένος και για τις συνέπειες. Αυτό είναι η φυσική συνέπεια του πράγματος ούτως ή άλλως. Συν φυσικά ότι πάνω σ' αυτήν την ανθρώπινη ανάγκη πατούν όλοι οι 'καλοί' πολιτικοί (βλ. πολιτικάντηδες) και αναρριχώνται στην εξουσία με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Win-win λοιπόν, τους δίνεις ελευθερία και αξιοπρέπεια, σου δίνουν εξασφάλιση, σου δίνουν υποσχέσεις, τους δίνεις την εξουσία με όλα τα οφέλη που αυτή συνεπάγεται. Σαν τη Μαφία δηλαδή και την παροχή προστασίας, απλά σε λίγο πιο εκλεπτυσμένη μορφή. 

Βέβαια αυτό που δίνεις είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερης αξίας σε σχέση με αυτό που θα πάρεις (αν τελικά το πάρεις). Αλλά ακόμα και αν η ελευθερία και η ανεξαρτησία δεν αξίζουν τόσο για σένα, και δε σε νοιάζει αν τις χάσεις, δεν είσαι σίγουρος ούτε για την εξασφάλιση. Καθώς αυτήν την εξασφάλιση δεν σου την προσφέρουν οι πολιτικοί από κάτι δικό τους, αλλά από κάτι που διαχειρίζονται. Και αυτό, όπως είδαμε τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας, μπορεί να χαθεί. 

Βρίσκεσαι τότε χαμένος διπλά, ούτε την εξασφάλιση πήρες, ούτε την ελευθερία που έχασες μπορείς πλέον εύκολα να την ανακτήσεις. Ένα μάθημα ίσως πως τελικά την εξασφάλισή μας θα πρέπει να την επιζητούμε αλλιώς. Μόνοι μας. Ή καλύτερα με βοηθό τον Κύριο. Και την εξασφάλιση θα μας δώσει, και την ελευθερία μας δεν θα την κλέψει. Αφού Εκείνου δώρο άλλωστε είναι.

Εκτός Ευρώ

Εκτός Ευρώ (ουσιαστικά)

Πέρα από τα φούμαρα που μας πουλάει η κυβέρνηση πρέπει να δούμε κάτι. Κατάματα. Την αλήθεια ότι ουσιαστικά είμαστε εκτός ευρώ. Έστω και προσωρινά. Η κυβέρνηση είτε από αμέλεια και ανικανότητα είτε από σχέδιο κατάφερε να μας φτάσει εδώ. (Δεν τους έχουμε για τόσο έξυπνους τους συγκεκριμένους, αλλά οι κομμουνιστές είναι πάντα πονηροί και έχουν συγκεκριμένα πρότυπα σκέψης και πολιτικής δράσης που μπορούν και τα επαναλαμβάνουν χωρίς πολλή δυσκολία).

Όπως και να 'χει λοιπόν το πράγμα με τις αποφάσεις της ΕΕ σήμερα, ουσιαστικά έχουμε βγει από το ευρώ. Αποτελούμε ξένο σώμα. Είναι σαν να μένεις σε μια παρέα όπου όλοι έχουν στραφεί εναντίον σου λιγότερο ή περισσότερο και σε βλέπουν σαν outsider. 

Αυτό είναι η πραγματικότητα. Δεν υπάρχει λόγος ούτε κανένα όφελος να προσπαθούμε να την αρνηθούμε ή να την ωραιοποιήσουμε. Το θέμα είναι τί θα κάνουμε από δω και πέρα. Και είναι πάρα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν και σε πάρα πολλά επίπεδα. Γιατί η ζωή συνεχίζεται...

Γιατί αγαπάμε το παραμύθι

Η πολιτική πουλάει πράγματα που
δεν μπορεί να δώσει, πουλάει ψυχολογία

Γιατί ο κόσμος θέλει το παραμύθι του;

Ερώτημα που έχει απασχολήσει επί αιώνες πολιτικούς ηγέτες και ειδικούς της επικοινωνίας. Πώς ο κόσμος επιλέγει κάτι που για τον εξωτερικό παρατηρητή φαίνεται παράλογο; (Γιατί ο Ιούλιος Καίσαρ μπόρεσε να επιβληθεί στην νόμιμη Σύγκλητο και να γίνει δικτάτορας; Γιατί ο Βενιζέλος το 1920 ή ο Τσώρτσιλ το 1945 έχασαν αμέσως μετά από τεράστιες πολεμικές νίκες; γιατί ο Χίτλερ* κέρδησε τις εκλογές το 1933 ενώ όλοι ήξεραν ότι παρά τα υπαρκτά προβλήματα της Γερμανίας ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν επικίνδυνος από παρά πολλές απόψεις, όπως και τελικά αποδείχτηκε;; *ο χειρότερος δικτάτορας της Ιστορίας ανέβηκε στην εξουσία με εκλογές, μην το ξεχνάμε ποτέ αυτό!)

Πολλά μπορεί να πει κανείς, αλλά νομίζω γενικά η απάντηση είναι απλή. Ο άνθρωπος θέλει το παραμύθι του, γιατί αυτό είναι η ψυχολογική του ανάγκη. Θέλει να πιστέψει κάπου, να νοιώσει ελπίδα, ακόμα και αν αυτή η ελπίδα είναι ψεύτικη. Το ξέρει θα απογοητευθεί μετά, αλλά δεν μπορεί να ζήσει και χωρίς αυτήν, είναι το ναρκωτικό του. 

Η τάση αυτή του ανθρώπου δεν είναι κακή, είναι φυτεμένη από τον ίδιο τον Δημιουργό του, για να Τον αναζητά. Να αναζητά κάτι έξω από τον ίδιο, να του θυμίζει πως δεν μπορεί μόνος του να λύσει τα προβλήματά του ούτε να ολοκληρώσει την ύπαρξή του. Η αναζήτηση όμως αυτού του νοήματος και της ελπίδας έξω από τον Θεό είναι η λάθος απάντηση. Είναι μια απάντηση του "φυσικού" ανθρώπου, που δέσμιος της ψυχολογίας του, αναζητά σωτήρες επίγειους. Η λάθος αυτή απάντηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απογοήτευση και αργότερα και στο μίσος έναντι αυτού που προσπάθησε να τον παραμυθιάσει. Και στην αναζήτηση ενός νέου 'παραμυθιού'...

100 χρόνια μετά...

Βασιλιάς ή ένας ισχυρός Πρωθυπουργός;
Mε τους Γερμανούς ή με τους Αγγλογάλλους;
Τα ερωτήματα αλλάζουν, τα πάθη μένουν 

Εθνικοί Διχασμοί 

Διάβαζα μικρός για τον Εθνικό Διχασμό (1915), όπου ακόμα και οι μετανάστες μας στην Αμερική εκκλησιάζονταν σε ξεχωριστούς ναούς
(Βενιζελικοί/αγγλόφιλοι απ τη μια και Βασιλικοί/γερμανόφιλοι απ την άλλη) 
και μου φαινόταν κάτι πολύ μακρυνό.

Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ακριβώς 100 χρόνια μετά θα ζούσαμε κάτι παρόμοιο..

Ίσως το ότι δεν ξέρουμε Ιστορία είναι και ο λόγος που την επαναλαμβάνουμε συνεχώς.. Κάτι σαν μαθητές που μένουμε στην ίδια τάξη..

Η Τέχνη του ΟΧΙ

"Ψηφ'ίζω ΟΧΙ, επειδή έχει πολύχρωμη αφίσσα"

Πώς η Αριστερά χρησιμοποιεί το συναίσθημα για να χειραγωγήσει τις μάζες

Χθες η πλευρά του ΟΧΙ είχε συναυλία. Δεν είναι τυχαίο αυτό. Χωρίς να το θέλουν, μάς δείχνουν κάτι. Η Ριζοσπαστική Αριστερά και οι λαικιστικές/ανορθολογικές δυνάμεις γενικά επενδύουν πάντα υπερβολικά στο συναίσθημα (ή καλύτερα στον συναισθηματισμό που είναι η αρρώστια του συναισθήματος).

Δεν προσπαθούν να πείσουν με λογικά επιχειρήματα γιατί οι προτάσεις τους ελεγχόμενες από την πραγματικότητα αποδεικνύεται συνήθως ότι δεν μπορούν να οδηγήσουν σε κάτι καλό (στο βάθος το ξέρουν ακόμα και οι ίδιοι).

Το σενάριο είναι οι καλοί και οι κακοί. Οι καλοί προσπαθούμε να ξορκίσουμε τους κακούς με τελετές και με τα καλά μας αισθήματα. Βάση δεν είναι η πραγματικότητα, η αλήθεια και το ψέμμα, πράγματα που υπάρχουν εξ αντικειμένου. Βάση είναι αόριστες ουσιαστικά έννοιες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε οποιαδήποτε στιγμή από τον οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε σκοπόν αυτός θα ήθελε.

Τελικά μάλλον είχε δίκιο ο Πλάτων που θεωρούσε την Τέχνη εργαλείο χειραγώγησης.

Ειδήσεις από Ελλάδα

Ιανουάριος: Κοντά σε συμφωνία
 
Φεβρουάριος: Κοντά στη χρεωκοπία
 
Μάρτιος: Κοντά σε συμφωνία
 
Απρίλιος: Κοντά στη χρεωκοπία
 
Μάιος: Κοντά σε συμφωνία
 
Ιούνιος: Κοντά στη χρεωκοπία
 
Κοντά σε συμφωνία

Κρατικά Κρασιά Ελλάδος

Αγαπητέ Αλέξη,

τους τελευταίους μήνες σπουδάζω στο εξωτερικό. Σου γράφω λοιπόν γιατί διαπίστωσα μια έλλειψη. Πήγα σε πολλά σούπερ μάρκετ και κάβες να βρω ελληνικό κρασί. Πουθενά δε βρήκα. Βρήκα από την Ιταλία, την Ισπανία, τη Χιλή, το Ισραήλ, τη Βουλγαρία, τη Νότια Αφρική, αλλά κανένα από την Ελλάδα. Μάλιστα το πρόβλημα έγινε πιο εμφανές όταν ήθελα να πάω δώρο σ' ένα αγγλικό σπίτι, έψαξα, έψαξα, αλλά πουθενά. Τελικά τούς πήγα κάτι άλλο.

Θα σε παρακαλούσα λοιπόν μιας και ηγείσαι αυτής της σοσιαλιστικής και εθνικής κυβέρνησης που όπως όλοι ξέρουμε στόχο έχει την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, να δώσεις μια λύση σ' αυτό το θέμα. Σου προτείνω λοιπόν μια ιδέα, που πιστεύω σίγουρα θα συμφωνήσεις. Την ίδρυση ενός δημόσιου οργανισμού που θα προωθεί και θα πουλάει τα κρασιά μας στο εξωτερικό. Τα Κρατικά Κρασιά Ελλάδος (ΚΚΕ).

Εναλλακτικά θα πρότεινα επίσης το όνομα Καλά Κρασιά, μιας και τα κρασιά μας είναι σίγουρα καλά και αξίζει να τα πουλάμε. Τώρα για την οργάνωση του οργανισμού κλπ δεν ξέρω, αν και νομίζω μια καλή ιδέα θα ήταν να φτιάξεις επιτροπές από προοδευτικούς νέους που θα πηγαίνουν στα αμπέλια και θα επιβλέπουν οι ίδιοι την παραγωγή. Και επίσης να μαζέψεις απ' όλους τους παραγωγούς το κρασί ώστε να μην το πουλάνε μόνοι τους και χάνουμε έτσι έσοδα σαν Κράτος (το έκανε και ο Περόν κάπου διάβασα).

Αυτά. Και θα σε παρακαλούσα να μου απαντήσεις (εντάξει αφού τελειώσεις με τους Θεσμούς πρώτα) γιατί νομίζω είναι μια καλή πρόταση, και σοσιαλιστική και πατριωτική.

Να 'σαι καλά για το χρόνο σου.

Ένας Έλληνας

Σηκώστε τα λεφτά σας

Διάβασα κάπου ότι ένας σύγχρονος διορατικός γέροντας συμβούλευε τα πνευματικά του παιδιά τελευταία λέγοντας Σηκώστε τα λεφτά σας απ' τις τράπεζες.

Λέει ότι είναι δύσκολη η περίοδος και γι αυτό είναι επικίνδυνο να έχεις τα λεφτά σου στην τράπεζα. Και μάλλον έχει δίκιο.

Υπάρχουν όμως δύο αναγνώσεις σ αυτό. Η μία ότι ο γέροντας έχει δίκαιο. Είναι κάτι που θα προβλημάτιζε τον κάθε συνετό άνθρωπο και ειδικά τους οικογενειάρχες.

Η άλλη ανάγνωση ίσως να πρέπει να μας προβληματίσει ακόμα περισσότερο. Ως γνωστόν υπάρχουν δύο είδη διάκρισης, η φυσική και η πνευματική. Η φυσική αναφέρεται σε πράγματα που άπτονται της εδώ ζωής και κόσμου, πράγματα που και ένας μη χριστιανός μπορεί κάλλιστα να καταλάβει. Και υπάρχει και η πνευματική διάκριση. Αυτή αφορά σε πιο βαθειά θέματα, στο να διακρίνει κανείς το θέλημα του Θεού, το τί είναι από τον Θεό και τί όχι. Αυτή το είδος διάκρισης, σύμφωνα με την πίστη μας, είναι αποκλειστικό προνόμιο του χριστιανού (που δίδεται με το Βάπτισμα και το Χρίσμα). Ενεργοποιείται μάλιστα ανάλογα με την δεκτικότητα του καθενός, γι αυτό και ενώ κάθε συνειδητός χριστιανός που ζει πνευματική ζωή έχει αυτήν την διάκριση σ' ένα βαθμό, υπάρχουν συγκεκριμένοι χριστιανοί που την έχουν περισσότερο (πολλές φορές αλλά όχι αποκλειστικά αυτοί είναι ασκητές-μοναχοί) και αυτούς οι υπόλοιποι χριστιανοί τούς συμβουλεύονται.

Στην εποχή μας και στην πατρίδα μας φαίνεται όμως να γίνεται μία κατάχρηση. Ίσως γιατί ο λαός μας είναι τόσο αποπροσανατολισμένος και απογοητευμένος, ίσως γιατί η κριτική του ικανότητα είναι τόσο αποδυναμωμένη από το σύστημα εκπαίδευσης, ίσως γιατί δεν ξέρω τί άλλο, φτάνει να κάνει την πίστη κάτι γραφικό, μια καρικατούρα της πραγματικής πνευματικότητας. 

Τα πράγματα είναι απλά: Δεν χρειάζεται να σου πει ο γέροντας ένα πράγμα που είναι απλό. Δεν χρειάζεται προφητεία γι' αυτό. Αν εσύ ο ίδιος δεν μπορείς σαν χριστιανός και σαν άνθρωπος λογικός να διακρίνεις τα απλά σημάδια των καιρών που έχουν να κάνουν με πολύ απλά και χειροπιαστά πράγματα, τότε...

Είναι σαν να δείχνουμε έτσι ότι δεν έχουμε την αρετή ούτε καν της φυσικής διάκρισης. Πώς τότε θα πάμε για την ανώτερη, την πνευματική διάκριση; Έτσι οι χριστιανοί δίνουν ένα κακό όνομα στην πίστη τους όταν φαίνονται σαν όντα περιορισμένης αντίληψης και ευθύνης, που δεν εκπληρούν το φρόνιμοι ως όφεις (να είστε έξυπνοι σαν τα φίδια -Μθ 10:16). Εκτός αυτού έχουμε επίσης έτσι και μια τεράστια "σπατάλη πόρων": οι διορατικοί άνθρωποι θα πρέπει να αναζητούνται για συμβουλή όπου δεν μπορούμε να βρούμε άλλη λύση μόνοι μας, όχι να γίνεται κατάχρηση ώστε να αδυνατίσουν την κρίση μας βολεύοντάς μας στο να μη χρειάζεται να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε ευθύνες. Δεν τους έδωσε ο Θεός τα χαρίσματα για αυτόν τον λόγο.

Ο πιο μισητός λαός στον κόσμο

Εβραίοι που πιστεύουν στο Χριστό

(από Chaim Goldberg http://www.charismanews.com/opinion/standing-with-israel/47177)

Πριν λίγα χρόνια μου ζήτησαν να φτιάξω μια μικρού μήκους ταινία για το Γραφείο Τουρισμού της Νέγκεβ. Ήθελαν να τους βοηθήσω να φτιάξουν μια διαφήμιση που να παρουσιάζει και να προωθεί τα αξιοθέατα της ισραηλινής ερήμου.

Γιατί απευθύνθηκαν σε μένα; Μα επειδή είμαι Μεσσιανικός Εβραίος και ήθελαν το βίντεο αυτό να απευθύνεται στους χριστιανούς τουρίστες. Χρειάζονταν κάποιον που να ξέρει την χριστιανική αργκό και που θα ήξερε πώς να πουλήσει στο συγκεκριμένο κοινό.

Θυμάμαι όταν έφτασα στον σταθμό στη Βηρσαβεέ με το λεωφορείο και συνάντησα το συνεργείο που θα δουλεύαμε μαζί. Κάποιος από το Γραφείο με περίμενε εκεί για να με παραλάβει. Ξαφνιάστηκα όταν είδα ότι είχαν στείλει μια ορθόδοξη Εβραία. (Το κατάλαβα από το ντύσιμό της ότι ήταν θρησκευόμενη).

Η κυρία ήταν πολύ ευγενική και με ενθουσιασμό άρχισε να με ξεναγεί σε όλα αυτά τα ιστορικά μέρη που θα τραβούσαμε για το βίντεο. 

Μετά από μερικές ώρες στο αυτοκίνητο, και αφού είχαμε επισκεφθεί τα πάντα στην περιοχή, από το πηγάδι του Ιακώβ μέχρι διάφορα ηρώα του πολέμου αρχίσαμε να συζητάμε για διάφορα θέματα.

Πήρα το θάρρος να τη ρωτήσω πώς νοιώθει για το όλο εγχείρημα και συγκεκριμένα για το ότι θα έπρεπε να δουλέψει με έναν Εβραίο που πιστεύει στον Ιησού.

Η απάντησή της μού έμεινε.

Χαίμ μου λέει κάποιοι μισούν τους θρησκευόμενους, άλλοι μισούν τους κοσμικούς. Όλοι όμως σας μισούν εσάς.

  

Ο Πιο Μισητός Λαός στον Κόσμο 

Ο φίλος και συνάδελφος Ρον Κάντορ είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο Μεσσιανικοί Εβραίοι: Ο Πιο Μισητός Λαός στον Κόσμο. Θεωρούσα αυτόν τον τίτλο λίγο υπερβολή, τώρα όμως, αυτή τη στιγμή το ζούσα. Ακριβώς αυτό.

Η γυναίκα ήταν απλά ειλικρινής μαζί μου, μου περιέγραφε πώς πραγματικά νοιώθει ο κόσμος για μας.

Την ίδια μόλις εβδομάδα ο πρώην Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Γκάμπι Ασκενάζι είχε δώσει μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του. Όταν ρωτήθηκε για το ποιά θεωρεί την μεγαλύτερη απειλή για το κράτος του Ισραήλ απάντησε: τις εσωτερικές διαιρέσεις ανάμεσα στους Εβραίους.

Φυσικά δεν αναφερόταν -ούτε καν πιστεύω το είχε στο μυαλό του- στους Μεσσιανικούς. Αναφερόταν προφανώς στις διαμάχες ανάμεσα στους υπερ-ορθόδοξους και τους πιο κοσμικούς Εβραίους.

Όση όμως πόλωση και να υπάρχει ανάμεσα στις δύο αυτές μερίδες, τίποτα δεν υπάρχει που να τους ενώνει πιο πολύ από την αποστροφή που μοιράζονται και οι δύο για όσους Εβραίους πιστεύουν στον Ιησού. Και για τους μεν και για τους δε, οι Μεσσιανικοί θεωρούνται κάτι σαν μισσιονάριοι (πολύ αρνητικά φορτισμένη λέξη στο Ισραήλ) που προσπαθούν να καταστρέψουν την ιουδαική θρησκεία και να αναγκάσουν τους Εβραίους να εγκαταλείψουν την πίστη τους και να ασπαστούν τον Χριστιανισμό. Είμαστε ο νέος Χίτλερ. Με μόνη τη διαφορά ότι εμείς δε θέλουμε να τους σκοτώσουμε, αλλά να κλέψουμε τις ψυχές τους (για πολλούς, ειδικά για τους θρησκευόμενους Εβραίους, σίγουρα χειρότερο). Νομίζετε υπερβάλλω;

Ο αρχιραββίνος της Ασδώδ διοργάνωσε διαδήλωση έξω από την μεσσιανική συναγωγή το 2010 και μας αποκάλεσε ακριβώς έτσι: Καινούργιοι Χίτλερ! Το είδα ο ίδιος –ήμουνα εκεί και παραλίγο να μας λυντσάρουν κιόλας. Αν δεν ήταν ο αστυνομικός να με φυγαδεύσει, τα πλάνα που τράβηξα δεν θα είχαν καταφέρει ποτέ να φτάσουν στην τηλεόραση.

Θέλουν την ησυχία τους

Το σύγχρονο εβραικό κράτος γεννήθηκε αμέσως μετά την δραματικότερη στιγμή στην ιστορία του εβραικού λαού. Το Ολοκαύτωμα υπήρξε μια καταστροφή απλά απερίγραπτη. Εβραίοι εκδιώχτηκαν με τη βία από τις εστίες τους και εξοντώθηκαν κατά εκατομμύρια. Και τώρα μετά απ’ όλα αυτά απέκτησαν επιτέλους μια πατρίδα, μια εθνική εστία μόνο δική τους –την ιστορική, βιβλική τους πατρίδα μάλιστα. Ήταν πλέον ασφαλείς, σ’ ένα κράτος με Εβραίους ανάμεσα σε Εβραίους. Οι περισσότεροι Εβραίοι θέλουν απλά την ησυχία τους. Είναι σε πόλεμο με τους Άραβες από την ίδια την ημέρα της ανακήρυξης του κράτους. Οι πόλεμοι και οι εξεγέρσεις και η τρομοκρατία δεν έχουν σταματήσει ουσιαστικά ποτέ από τότε. Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελαν να αντιμετωπίσουν είναι να έχουν συμπατριώτες τους, Εβραίους που να προσπαθούν να τους πείσουν ότι ο Ιησούς είναι όντως ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Θέλουν την ησυχία τους. Γι' αυτό δε μας θέλουν. Έχουμε όμως ως χριστιανοί την εντολή να μοιραζόμαστε την πίστη μας με αγάπη. Παρόλαυτα ξέρουμε πως οι φίλοι και οι συγγενείς μας εδώ στο Ισραήλ δεν θέλουν ούτε καν να ακούσουν για τέτοια "Καλά Νέα" (για το Ευαγγέλιο).

Χρειαζόμαστε τις προσευχές σας

 Το να έρθω στο Ισραήλ ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη ζωή μου. Έπρεπε να αφήσω πίσω αγαπημένα πρόσωπα, να προσαρμοστώ σε μια καινούργια κουλτούρα, να μάθω μια καινούργια γλώσσα, να παλέψω με μια καινούργια γραφειοκρατία (από την άδεια οδήγησης μέχρι την εφορία) να κάνω κανούργιους φίλους και να προσαρμοστώ σε μια καινούργια κοινότητα, να προσπαθώ να βρω μια καλή δουλειά παρά τα περιορισμένα μου Εβραικά, να προσπαθώ να επιβιώσω στη ζέστη και να προσπαθώ επίσης να μην καταβληθώ από τον φόβο τη στιγμή που ο πόλεμος και η τρομοκρατία απειλούν την ησυχία σου και τη ζωή σου ανά πάση στιγμή. Όχι λίγες οι δυσκολίες.

Η μεγαλύτερη όμως απογοήτευση ήταν όταν συνειδητοποίησα πόσο ξένος είμαι για τους συμπατριώτες μου, όταν συνειδητοποίησα πόση άγνοια υπάρχει για την Αγία Γραφή (και για την Παλαιά και για την Καινή Διαθήκη), πόση εχθρότητα προκαλεί και αυτή ακόμα η απλή αναφορά του ονόματος του Ιησού, όταν ένοιωσα τον κοινωνικό αποκλεισμό, ακόμα και ανάμεσα σε έναν από τους λαούς που τον έχει νοιώσει περισσότερο ίσως από όλους στη γη.

Αν το δω ανθρώπινα είμαστε όντως οι πιο μισητοί άνθρωποι πάνω στη γη: Οι αντισημίτες μας μισούν γιατί είμαστε Εβραίοι. Οι Εβραίοι μάς μισούν γιατί κηρύσσουμε μια απαράδεκτη γι αυτούς μορφή της θρησκείας τους.

Κοιτάζοντας όμως την κατάσταση με τα μάτια του Θεού, καταλαβαίνεις ότι στην πραγματικότητα είμαστε το τελείως αντίθετο.Είμαστε στην πραγματικότητα, οι πιο αγαπημένοι και ευλογημένοι από τον Θεό άνθρωποι σε όλη τη γη. Δυο φορές εκλεκτοί. Ως μέλη μιας ξεχωριστής φυλής την οποία ο Θεός ξεχώρισε για να έχει μία ειδική σχέση μ’ αυτήν και επιλεγμένοι ξανά ώστε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να μπορούμε να δούμε την σωτηρία στο πρόσωπο του Ιησού.

Τη στιγμή που τόσοι άνθρωποι γύρω σκοντάφτουν μέσα στην πνευματική τυφλότητα εμείς δόξα τω Θεώ έχουμε την πληρότητα, την συγχώρηση, έχουμε τον Ιησού!

Δεν τα είπα όλα αυτά λοιπόν για να μας λυπηθείτε. Χρειαζόμαστε όμως τις προσευχές σας. Χρειαζόμαστε αυτή σας τη στήριξη καθώς προσπαθούμε να ευαγγελίσουμε αυτό το έθνος που ο Θεός τόσο θαυματουργικά ανέστησε. Αυτή είναι η αποστολή μας. Και έτσι λοιπόν συνεχίζουμε..

Ο Χαίμ Γκόλτνμπεργκ είναι υπεύθυνος μέσων της οργάνωσης Maoz Israel