ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ!

Επιχειρήσεις στο Πανεπιστήμιο; Ανήκουστο! Και απαράδεκτο θα έλεγα. Και θα αναρωτιέται κανείς πού είναι το ηρωικό ΠΑΜΕ να ρθεί να κρεμάσει τα πανώ του στον Καθεδρικό του Durham;;;

O νεοφιλελευθερισμός μάς απειλεί.
Πρέπει να τον αναχαιτίσουμε!

Άλλωστε ο σκοπός της παιδείας είναι να σου μάθει πώς να γίνεις επαναστάτης και να βοηθήσεις το "κίνημα" να νικήσει το "σύστημα", όχι να σε βοηθήσει να φτιάξεις τη ζωή σου ή να βρεις δουλειά.

Το πρώτο μου debate

Έχουν τα ομολογιακά σχολεία (faith schools) θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα;

Παρακολούθησα χθες έναν διαγωνισμό επιχειρηματολογίας (debate) *ή δημόσια αντιπαράθεση δεν ξέρω ποιά είναι η κατάλληλη μετάφραση. Έχει παράδοση ο αγγλοσαξωνικός κόσμος σ' αυτό. Θυμίζει την αρχαία Αθήνα: τις αγορεύει βούλεται;

Πριν συζητήσουμε για οποιοδήποτε θέμα θα πρέπει πρώτα να ξέρουμε πώς να συζητάμε και να συμφωνούμε έστω στα βασικά στο νόημα των λέξεων. Η ίδια η έννοια συζήτηση κάτι έχει να μας διδάξει αν την δούμε.
Σε αυτό έχουμε πρόβλημα θεμελιώδες στην πατρίδα μας. Δεν είναι δεδομένο. 

Μόνο λίγα ιδιωτικά σχολεία στην Ελλάδα κάνουν τέτοιους διαγωνισμούς (αυτό που θα λέγαν ως αμερικανιά πολλοί ελαφρά τη καρδία, πού να ξέρουν πως αυτό είναι ό,τι πιο ελληνικό μπορεί να υπάρξει!)

Τα αποτελέσματα αυτής της έλλειψης; Στα παράθυρα της TV, στον δρόμο στις παρέες μας, αλλά και στο σύγχρονο "καφενείο" του Facebook. 

Πάσχει ο διάλογος από πάρα πολλές πολλές μεριές.


Το θέμα: Έχουν τα ομολογιακά σχολεία (faith schools) θέση στο εκπαιδευτικό σύστημα;

Η πρόταση (the proposition): 

όχι δεν έχουν θέση για αυτό και γι αυτό: δημιουργούν και εντείνουν τις διακρίσεις στην κοινωνία, είναι απαράδεκτο, διαχωρίζουν την κοινωνία μας κλπ κλπ είναι απαράδεκτο να δέχονται τα παιδιά με κριτήριο την πίστη των γονιών τους, ή να προσλαμβάνουν εκπαιδευτικούς με βάση τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις..

Με θρησκευτικό ζήλο για τον
αθεισμό: Ο εισηγητής
Richy Thοmpson

Ο ομιλητής, ένας ενθουσιώδης νέος με πλούσια κόμη και αρκετό ζήλο. Εντάξει βέβαια το καλό είναι πως στην Αγγλία τηρούνται ακόμα κάποια προσχήματα, στην Ελλάδα ο αντίστοιχος προοδευτικός σεκουλαριστής ανθρωπιστής θα ήταν με βερμούδα (εντάξει το καλοκαίρι), εδώ τηρούσε το black tie. Εντάξει δεν είναι κακό να έχουμε και κάποιες -έστω και λίγες- σταθερές στην κοινωνία μας..

Φοβερά επιχειρήματα ακούστηκαν όπως για παράδειγμα ότι στα εβραικά σχολεία της Βρετανίας δεν υπάρχουν πολλοί μαθητές ασιατικής καταγωγής (και θα πρέπει υποχρεωτικά να έρθεις από μικρός σε επαφή με όλους τους πολιτισμούς και τις καταγωγές γιατί "έτσι πρέπει"). Η "πεζή" απάντηση που ήρθε αργότερα από την αντιπολίτευση: μα προφανώς αφού δεν υπάρχουν Εβραίοι που να προέρχονται από την Κορέα ή την Κίνα!!!

Πρόσφατος νόμος λέει να διδάσκεται υποχρεωτικά και μία δεύτερη θρησκεία στο 1/3 σε σχέση με την πρώτη (ας μη δίνουμε ιδέες στους Έλληνες προοδευτικούς!) για να μη γίνουν τα παιδιά φανατικά και καλά.. αλλά αυτό δεν ήταν ικανό για τον 2ο εισηγητή: θα πρέπει λέει να μαθαίνουν τα παιδιά για όλες (!) τις θρησκείες από μικρά.

Η αντιπολίτευση

αρκετά πιο τεκμηριωμένη και common sense

η Εκκλησία είχε τα δικά της σχολεία σ' αυτήν τη χώρα, βασικά είναι αυτή που ξεκίνησε και διέδωσε τα σχολεία πολύ πιο πριν, είναι λίγο δείγμα αλαζονείας να έρχεσαι και να λες κλείσ' τα, τα αναλαμβάνουμε όλα εμείς γιατί ξέρουμε καλύτερα.
Το αντεπιχείρημα; η Εκκλησία λέει μπλόκαρε την νομοθεσία για την παρέμβαση του κράτους στην εκπαίδευση

Τί πιο ωραίο να μεγαλώνουν τα παιδιά κάτω από την σκέπη του
Σταυρού! Για κάποιους αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημα
της Εκκλησίας. Απλά ας σκεφτούν τί κοινωνία μάς έφτιαξαν..

Το επιχείρημα: η Εκκλησία ανησυχούσε για την υπαγωγή της εκπαίδευσης και άρα και της θρησκευτικής εκπαίδευσης στο Κράτος, καθώς δεν θα ήλεγχε αυτή αλλά το Κράτος το τί θα διδάσκεται (ποιές αξίες θα λέγαμε γενικά). 

Η Εκκλησία το έκανε αυτό για τους δικούς της ιδιοτελείς σκοπούς, για να κρατήσει την επιρροή και την εξουσία της, και να κάνει την προπαγάνδα της. 
Και εδώ όμως έρχεται το αντεπιχείρημα του 2ου εισηγητή που έρχεται να διαλύσει τέτοιες απλοικές ερμηνείες: a priori το Κράτος είναι κάτι καλό και ουδέτερο; 

ότι το κράτος (η συλλογική έκφραση της κοινωνίας κλπ κλπ θα μάς το χαρακτήριζαν οι προοδευτικοί) επιδιώκει απλά και μόνο το καλύτερο για το κοινωνικό σύνολο (και ξέρει κιόλας ποιό είναι αυτό κάθε φορά) χωρίς καν να το εξετάσουμε δείχνει τουλάχιστον αφέλεια, όταν δεν περιέχει και 'δόλο'. 

Δεν υπάρχουν πράγματα που το Κράτος θέλει να περάσει (οι άνθρωποι που είναι στην πολιτική ή ιδεολογική εξουσία), και τα οποία είναι τουλάχιστον αμφισβητίσιμα ως προς την εγκυρότητά τους; Και αν ακόμα είναι καλά και έγκυρα, μέχρι σε ποιόν βαθμό θα εδικαιούτο το Κράτος να τα επιβάλλει στους πολίτες;;

Η εξουσία της Εκκλησίας έτσι αντικαθίσταται από την εξουσία του Κράτους, των ανθρώπων και των ιδεολογιών. Και αν θεωρείται μάλλον passe να τολμάς να μιλήσεις έστω για την πιθανότητα ύπαρξης αντικειμενικής αλήθειας σε μια εποχή "ανεκτικότητας" και απόλυτου σχετικισμού και υποκειμενισμού, αλλά ακόμα και να μην πιστεύεις στην ύπαρξη της Αποκάλυψης του Θεού στους ανθρώπους και άλλα παρόμοια απόλυτα πράγματα, και πάλι έχεις δικαίωμα να αντικαταστήσεις αυτήν την αυθεντία με μιαν άλλη αυθαίρετα ορισμένη καινούργια αυθεντία; 

Καθολικά αποδεκτές αξίες; Ναι ΟΚ ποιές όμως είναι αυτές; υπάρχει ένα όριο. Πχ ο 2ος εισηγητής της proposition ανέφερε ως παράδειγμα πως είναι επικίνδυνο να πηγαίνουν τα παιδιά σε σχολεία που διαχειρίζεται ένας οργανισμός όπως η Εκκλησία της Αγγλίας, γιατί 14 από τους επισκόπους της, ως μέλη της Βουλής των Λόρδων, ψήφισαν εναντίον του νομοσχεδίου που αναγνωρίζει τον γάμο ομοφυλοφίλων! γιατί έτσι δεν μαθαίνουν στην ανεκτικότητα και σε ό,τι η σύγχρονη κοινωνία θεωρεί ως απόλυτα αποδεκτό και φυσιολογικό.. Απέχει πολύ αυτό από την δίωξη των φρονημάτων;

Sorry αλλά πραγματικά πού πάει αυτός ο κόσμος;;;

Κοινός παρονομαστής, νόημα:
Η πρόταση αν και έχει ίσως κάποιες 'αγαθές' προθέσεις και κάποια points (πχ τα faith schools στην Αγγλία χρηματοδοτούνται από το κράτος, κάποιος θα έλεγε ας ήταν ιδιωτικά καλύτερα, γιατί να πληρώνει ο φορολογούμενος για πράγματα που μπορεί να μην τον εκφράζουν καν), αλλά αυτό έχει να κάνει με την ιστορική εξέλιξη της Αγγλίας (Εκκλησία-Κράτος) κάτι σχετικά αντίστοιχο έχουμε και στην Ελλάδα.

η όλη πρόθεση και βαθύτερη ουσία του πράγματος είναι πως στους "προοδευτικούς" δεν αρέσει ο κόσμος όπως είναι (σεβαστό και ως ένα βαθμό μπορεί οποιοσδήποτε να συμφωνήσει στα σημεία) και θέλουν να τον αλλάξουν, σύμφωνα με την ατζέντα τους, καθώς νομίζουν πως αυτοί ξέρουν το σωστό πέφτουν έτσι ακριβώς στο ίδιο όμως αμάρτημα για το οποίο κατηγορούν τους αντιπάλους τους, και μάλιστα με έναν πολύ χειρότερο τρόπο, καθώς την ίδια ώρα που λυσσωδώς προσπαθούν να περάσουν (με άμεση ή έμμεση ιδεολογική 'βία') τις υποκειμενικές τους απόψεις ως καθολική αντικειμενική αλήθεια, ισχυρίζονται πως αυτό το κάνουν για να προστατέψουν την ελευθερία της γνώμης! Προσπαθούν έτσι να επιβάλλουν τον δικό τους, κοσμικό δογματισμό.

Social Engineering: Οι προοδευτικοί θέλουν ουσιαστικά
να αναδομήσουν τον κόσμο σύμφωνα με ό,τι αυτοί
θεωρούνε σωστό. Παλιότερα το προσπάθησαν με την βία,
πλέον την θέση της πήραν πολύ πιο 'υποδόριοι' τρόποι.

Και όπως πολύ εύστοχα ο 2ος ομιλητής της αντιπολίτευσης (Jonathan Simons, Policy Change) ανέφερε σε αποστροφή του, το να θέλεις να επιβάλλεις τον φιλελευθερισμό στους άλλους, είναι εξ ορισμού εξαιρετικά αντιφιλελεύθερο.





Γενικά πάντως, πέρα από το αρνητικό και ανησυχητικό στην πραγματικότητα ότι κάποιοι θέλουν να αλλάξουν ουσιαστικά τον κόσμο με το ζόρι, και σύμφωνα με τις ιδέες τους (επιβάλλοντας τες) που καταδεικνύει ένα από τα αδιέξοδα που έχει φτάσει ο δυτικός πολιτισμός μας με την υπερβολική "ανεκτικότητά" του και κουλτούρα αυτοκριτικής (θετικά από μόνα τους, έχουν όμως φτάσει στα όριά τους) υπάρχει και κράτησα το πολύ θετικό της βραδιάς:

Στο τέλος το ακροατήριο καλείται διά βοής να αποφασίσει το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης. Απ' ότι ανακοίνωσε το προεδρείο ήταν ισοπαλία. Στην πιο επίσημη καταμέτρηση μετά δεν ξέρω τί αποτέλεσμα βγήκε. Το πιο σημαντικό όμως είναι αυτό: Τα παιδιά που είχα γνωρίσει δίπλα μου είχαν διαφορετική αντιμετώπιση από μένα, πιο πολύ προς την πλευρά της πρότασης ("προοδευτική" πλευρά). Το να διαφωνείς με κάποιον, απαραίτητα δεν σε εμποδίζει από μια πολιτισμένη συζήτηση και επικοινωνία με το πρόσωπο του άλλου (όπως θα τό 'λεγαν και κάποιοι από τους θεολόγους μας). Αυτό είναι που πραγματικά μετράει πάνω απ' όλα.

και αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κατακτήσουμε. Και στην Ελλάδα μας..!

Και αν όλο αυτό το θεωρούμε ως δεδομένο, μάλλον θα πρέπει να ξεχνάμε πως δεν είναι αυτή η "φυσιολογική" κατάσταση του ανθρώπου αλλά το αποτέλεσμα καλλιεργημένων ατόμων και η αλληλεπίδραση εντός μιας πραγματικά καλλιεργημένης κοινωνίας, Σε αυτό έγκειται η μοναδικότητα του δυτικού πολιτισμού και αυτό είναι αποτέλεσμα μακράς πορείας και δύσκολων αγώνων. Ελλάς Ρώμη Βίβλος.

Ένα μεγάλο μέρος είναι η Ελλάς, αλλά αυτό θα πρέπει να μας κάνει να αισθανθούμε την ευθύνη, το να είσαι απλά ονομαστικά Έλληνας ή χριστιανός  δεν λέει και πολλά, χρειάζεται να το αποδεικνύεις (να το προσπαθείς βασικά) και στην πράξη.   



Upd: Τελικά επικράτησε με μικρή διαφορά τριών ψήφων  η πρόταση ότι τα faith schools δεν θα έπρεπε να υπάρχουν (72-69)

Τρεις μεγάλες προσωπικότητες της Εκκλησίας μας

Ανοιχτο φέρετρο. Ο θάνατος δεν είναι taboo
για την Εκκλησία, αφού έχει νικηθεί,
στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Ελογίσθη κάκωσις η έξοδος αυτών,

οι δε εισίν εν Ειρήνη...

Μέσα σε μια εβδομάδα τρεις μεγάλες μορφές της σύγχρονης Εκκλησίας μας, γνωστοί για το συγγραφικό και κοινωνικό τους έργο αναχώρησαν για την θριαμβεύουσα Εκκλησία. Ο πρώτος που έφυγε ήταν ο γέροντας Μωυσής. Λίγες ημέρες μετά ο γέροντας Νικόδημος Μπιλάλης, ιδρυτής της Πανελληνίου Ενώσεως Φίλων των Πολυτέκνων, και ανήμερα της Πεντηκοστής ο πολύ γνωστός π. Γεώργιος Καψάνης, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γρηγορίου.

Ο Γέρ. Μωυσής ο Αγιορείτης έζησε σε κουτλουμουσιανή σκήτη πολύ κοντά στις Καρυές. Έγραψε πολλά και σημαντικά βιβλία και άρθρα και έδωσε πολλές ομιλίες μέσα στον κόσμο. Έγινε γνωστός ως "ο λόγιος μοναχός" καθώς υπήρξε ίσως ο πολυγραφότερος και σημαντικότερος σύγχρονος Αγιορείτης συγγραφέας. Η βασική του συνεισφορά είναι πως έκανε γνωστή την αγιορείτικη πνευματικότητα στον πολύ κόσμο  μέσω των βιβλίων και των διαλέξεών του.

Την Κυριακή 1η Ιουνίου, ημέρα που η Εκκλησία τιμά τη μνήμη των 318 Πατέρων της Α Οικ Συνόδου ο γέρων Μωυσής εκοιμήθη στην Καστοριά, όπου είχε εγκατασταθεί μερικούς μήνες πριν καθώς ήθελε να περάσει τους τελευταίους αυτούς μήνες της επίγειας ζωής του δίπλα στον αγαπημένο του φίλο μητροπολίτη Σεραφείμ, ο οποίος τον είχε βοηθήσει και με το έμφραγμα που είχε πάθει πριν μερικά χρόνια. Ο Μωυσής υπέφερε από τον πόνο από πολύ νέος, απ τα 19 του, και θα έλεγε κανείς πως η ζωή του αυτή μέσα στον πόνο θα ήταν η σκάλα που του θα τον ανέβαζε στον παράδεισο. 18χρόνια πριν υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος στην Αμερική, ένα ταξίδι που μάλιστα αποτύπωσε σε ένα από τα βιβλία του. Όταν έμπαινε στο χειρουργείο, έκανε τον σταυρό του και είπε «Τώρα αφήνομαι στα χέρια του Θεού». Και ο Θεός δεν τον άφησε μετά την εγχείρηση, αφού τον βοήθησε να αναρρώσει γρήγορα και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Σεραφείμ κοινώνησε πριν την εκδημία του και είδε τρεις αγίους». «Μου μετέφερε προσωπικώς πως είδε την Αγία Σοφία της Κλεισούρας που τον ενδυνάμωνε όσο ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τον άγιον Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρείτη και τον όσιο Γεώργιο Καρσλίδη (είχε γράψει και βιβλία για αυτούς τους δύο αγίους), ο οποίος και του είπε πως ήταν πολύ καλός βιογράφος του.

Ο Ηλείος π. Μπιλάλης υπήρξε ο ιδρυτής
του πολυτεκνικού συλλόγου ΠΕΦΙΠ

Ο γέροντας Νικόδημος Μπιλάλης έγινε κυρίως γνωστός ως λαικός (θεολόγος και φιλόλογος).Συνέγραψε πολλά βιβλία σχετικά με την πίστη (ως Βασίλειος Μπιλάλης). Το κύριο έργο του όμως υπήρξε η παροχή τροφής και ρούχων προς τις άπορες οικογένειες καθώς και η επανέκδοση των Απάντων του αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου. Το κελλί του στην Καψάλα ήταν κοντά στο κελλί όπου έζησε και ασκήτευσε κατά τον 18ο αι. ο άγ. Νικόδημος.


Ο αρχιμανδρίτης Γεώργιος Καψάνης υπήρξε ακαδημαικός πρώτης τάξεως που προτίμησε να ζήσει ως μοναχός παρά ως καθηγητής. Στις αρχές της δεκαετίας του’70 μαζί με την αδελφότητά του μετέβησαν στο Άγιον Όρος και έδωσαν σπουδαία ώθηση στην γενικότερη αναγέννηση της Μοναστικής Πολιτείας. Κάποια από τα έργα του έχουν μεταφρασθεί ακόμα και στα Αγγλικά ενώ οι απόψεις που κατά καιρούς εξέφρασε για διάφορα κρίσιμα εκκλησιαστικά ζητήματα ελήφθησαν σοβαρώς υπ' όψιν από κληρικούς και λαικούς.

Κατά τα τελευταία έτη, ο γέροντας Γεώργιος υπέφερε από σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία και τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την ηγουμενία της μονής τον περασμένο Μάρτιο. Εξεδήμησε την Κυριακή της Πεντηκοστής, 8 Ιουνίου και η σορός του εκτέθηκε σε λαικό προσκύνημα στο Μετόχιο της Κοιμήσεως στην Σταυρούπολη της Θεσσαλονίκης, όπου πλήθος κόσμου μαζεύτηκε για να του δώσει τον τελευταίο ασπασμό. Στις 9 Ιουνίου έγινε η κηδεία του στην μονή Γρηγορίου, την μονή που υπηρέτησε ως ηγούμενος επί 35 ολόκληρα χρόνια.



Ας προσευχόμαστε ο Κύριος να τους αναπαύσει και να αναδείξει και άλλους τέτοιους εργάτες στην Εκκλησία μας, που τόσο πολύ τους έχει ανάγκη.

Με πληροφορίες από: http://www.johnsanidopoulos.com/2014/06/the-recent-repose-of-three-scholarly.html

Το Μετριοπαθές Ισλάμ

Μη λέμε για Διάβολο, τρομάζει ο κόσμος

Και καθώς είχα πάρει μια εφημερίδα free press για να διαβάσω περιμένοντας στον σταθμό του Μάντσεστερ, τα μάτια μου πέφτουν σε μια μικρή είδηση (μονόστηλο) που δεν θα έλεγε και πολλά σε κάποιον χωρίς σχέση με την Εκκλησία ή θα τον έκανε απλά να κουνήσει το κεφάλι του λέγοντας πως και οι παπάδες εκσυγχρονίζονται τελικά.

Η παράξενη λοιπόν είδηση έχει περίπου ως εξής:
Και καθώς οι χριστιανοί της Αγγλίας περίμεναν την απόφαση της Εκκλησίας της Αγγλίας για την χειροτονία ή μη γυναικών ως επισκόπων, η Γενική Σύνοδος σχεδόν σιωπηρά ενέκρινε την απάλειψη κάθε αναφοράς στον διάβολο στην νέα ακολουθία του βαπτίσματος.

Η απλοποιημένη φρασεολογία συντάχθηκε μετά από αναφορές κληρικών πως η παραδοσιακή ακολουθία ήταν υπερβολικά πολύπλοκη για τους ανθρώπους που δεν πηγαίνουν γενικά στην εκκλησία.

Στο παραδοσιακό τυπικό οι ανάδοχοι καλούνται να απαντήσουν για λογαριασμό του παιδιού που βαπτίζεται, αν είναι έτοιμοι να αποταχθούν τον διάβολο και όλα τα έργα του.

Η νέα φρασεολογία, που εγκρίθηκε την Κυριακή 13 Ιουλίου. ρωτά πλέον μόνον αν οι γονείς και οι ανάδοχοι θα "αποστραφούν την αμαρτία" και θα "απορρίψουν το κακό".

Μιλώντας μετά την κατά εντυπωσιακή πλειοψηφία έγκριση της νέας φρασεολογίας, ο επίσκοπος Robert Paterson αρνήθηκε τις αιτιάσεις πως έτσι υποβαθμίζεται η ακολουθία του βαπτίσματος.

Όλοι γνωρίζουμε πως για πολύ κόσμο, ο διάβολος έχει πλέον γίνει μια κωμική φιγούρα (σαν καρτούν) χωρίς να τον συνδέουν τόσο με το κακό, όπως δήλωσε.

Αλλά η εξέλιξη όμως αυτή έχει εξοργίσει τους πιο παραδοσιακούς πιστούς.

Μιλώντας στο BBC, ο Peter Stanford,συγγραφέας της Βιογραφίας του Διαβόλου, αναρωτιέται τί συνέβη στις δεκάδες των εξορκιστών που τοποθέτησε η Εκκλησία της Αγγλίας το 1974 ιδρύοντας την σχετική υπηρεσία, όπου οι εξορκιστές κληρικοί θα εκπαιδεύονταν από θεολόγους και ψυχιάτρους.

Αν πρόκειται να μην αναφέρουμε τον διάβολο ποτέ ξανά, τί ακριβώς θα κάνουν πλέον αυτοί οι άνθρωποι;

Μιλώντας για τις αναφορές που υπάρχουν για τον διάβολο στην Καινή Διαθήκη ο Stanford αναρωτιέται: Θα πούμε πως ο διάβολος είναι απλά ένα σύμβολο και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; και αν είναι έτσι πόσο αυτό έχει σχέση με την αλήθεια; Δεν είναι σαν να βγάζουμε έτσι τον Χριστό ψεύτη; Μάλλον συσκοτίζουμε πιο πολύ τα πράγματα έτσι.




Και αν αυτά νομίζει κανείς πως γίνονται μόνο στην υπερβολικά ανοιχτή και προοδευτική Αγγλία, μάλλον καλό θα ήταν να κοιτάξει και γύρω του, σε μια κοινωνία που χάνει σιγά-σιγά ακόμα και τις τυπικές της γνώσεις και συνδέσμους με την χριστιανική πίστη. Και προφανώς το να ασχολείται κανείς περισσότερο με το να φοβάται και να μιλάει για τον διάβολο δεν είναι ό,τι πιο υγιές και χριστιανικά και ψυχολογικά, το να φτάνουμε όμως στο σημείο να αποκρύπτουμε βασικές αλήθειες για να γινόμαστε πιο αποδεκτοί σκεπτόμενοι πάντα τους έξω που μπορεί να σκανδαλιστούν, προσβληθούν, θιχτούν και τόσα άλλα, δεν είναι και η πιο έξυπνη λογική ούτε οδηγεί κάπου παρά στην προοδευτική απονεύρωση της πίστεως.

Και όπως μια πολύ γνωστή φράση που χρησιμοποιούσε και ο μακαριστός γέροντας Παίσιος αναφέρει εύστοχα: Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου είναι να μας πείσει ότι δεν υπάρχει. 

Είμαι με τη Δούρου -40 Χρόνια

Η ήπια νερόβραστη ελληνική "Δεξιά"
Και να 'ταν μόνο ο Ντινόπουλος..

Αυτό το είμαι με τη Δούρου καταδεικνύει το βαθύτερο πρόβλημα της δεξιάς στην Ελλάδα: ουσιαστικά θέλει να μιμηθεί και να υπερθεματίσει σε δήθεν φιλολαικότητα (στην πραγματικότητα πατρονάρισμα) την Αριστερά. Αυτό γίνεται εδώ και 40 χρόνια, μάλλον και περισσότερο, και αν αυτό δεν σταματήσει η Δεξιά δεν θα κυβερνήσει ποτέ πραγματικά στην Ελλάδα. Η συντηρητική/φιλελεύθερη παράταξη αν θέλει να κερδίσει πραγματικά και να επηρεάζει πραγματικά την πολιτική στην Ελλάδα σε ιδέες και πολιτικές, και όχι απλά σε θέσεις και δικά μας παιδιά θα πρέπει να πάρει ένα μάθημα από την Αγορά:

Για να κερδίσεις το δικό σου μερίδιο σ' αυτήν θα πρέπει να προσφέρεις κάτι το πραγματικά διαφορετικό, κάτι που να δίνει τις δικές σου ξεχωριστές απαντήσεις και λύσεις. Αν δεν έχεις να προσφέρεις κάτι εναλλακτικό, πραγματικά δικό σου, τότε είσαι άχρηστος στην πολιτική αρένα. Τότε επιβιώνεις απλά ως μιμητής και ως δεύτερη επιλογή. Η ουσία για την Δεξιά (ως πολιτικό χώρο, γιατί ως όνομα και ως κόμμα ΝΔ είναι κάτι εξαιρετικά φθαρμένο και λίγο πλέον, αν δεν ήταν ήδη από την αρχή ελαττωματικό και ελλιπές) είναι πως πρέπει να προσφέρει κάτι το πραγματικά διαφορετικό, όχι να είναι ένα δεύτερο ΠΑΣΟΚ για να κερδίζει τις μάζες...Πρέπει να δείξει το κάτι διαφορετικό η Δεξιά στην Ελλάδα. Αν έχουμε τους προβεβλημένους ανθρώπους της να λένε τέτοια πράγματα τότε πάμε να ψηφίσουμε και ΣΥΡΙΖΑ που τα ξέρει και καλύτερα.

ΥΓ: Φυσικά ο υπουργός έσπευσε σε απογευματινή του ανακοίνωση την ίδια μέρα της δήλωσης να "διευκρινίσει" τί εννοούσε. Άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής και των πολιτικών μας: περιμένουν να δουν τι θα πει ο κόσμος, και μετά τα γυρίζουν ώστε να τους έχουν ευχαριστημένους όλους. Αν κάποιος δεν μπορεί να εκφράσει μια γνώμη μετά από ώριμη κρίση και να μπορεί εκ των υστέρων να παραμείνει σταθερός σε αυτήν (στην βασική της ιδέα τουλάχιστον) και να την υποστηρίξει μάλλον δεν έχει νόημα να είναι πολιτικός... και να κατέχει θέσεις όπου θα πρέπει υποτίθεται να διαχειρίζεται το άγχος τού να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις για λογαριασμό των άλλων, που του αναθέτουν αυτές τις ευθύνες -και τον πληρώνουν γι αυτό-- καθώς αυτοί θα ασχολούνται με την βιοπάλη και την οικογενειακή ζωή...

Ξεκινάμε απ' τον Θεό

Ποιά η χρησιμότητα μιας Θεολογικής σχολής σήμερα;

Κάποτε οι θεολογικές σπουδές είχαν τα πρωτεία, οι άνθρωποι τις είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, ο κόσμος γενικά περιστρεφόταν γύρω από την θρησκεία. Μετά ήρθε η
άνοδος της επιστήμης και της τεχνικής. (Και κάθε άλλο παρά άσχετη ήταν η όλη εξέλιξη αυτή με τον Χριστιανισμό!) και οι άνθρωποι φάνηκε ότι δεν χρειάζονταν πλέον την θρησκεία στην ζωή τους, είχαν αποκτήσει πιο χρήσιμα πράγματα. Ένας όμως εχθρός παρέμενε κοινός και δεν νικιέται με καμμία τεχνολογία. Αν και οι άνθρωποι το είχαν πιστέψει ακόμα και αυτό, ότι θα έφταναν να τον καταργήσουν με τις δυνάμεις τους!

Θάνατος όμως εξακολουθεί να υπάρχει. Πόνος, προβλήματα.. ο άνθρωπος δεν είναι μια απλή ένωση χημικών στοιχείων όπως πίστευαν και διεκήρυτταν με περισσή αλαζονεία και ανοησία οι θεωρητικοί του Υλισμού κατά τον 18ο και 19ο αι. Χρειάζεται άρα ακόμα η θρησκεία και η θεολογία.
Χρειάζονται άρα ακόμα οι απαντήσεις στον άνθρωπο και χρειάζεται να μπορεί κάποιος να δώσει τις αληθινές απαντήσεις. Αυτό θα έπρεπε να είναι το ζητούμενο της Θεολογίας και των σπουδών της. Το να μαθαίνεις πράγματα απλά για να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου ή για να εξελιχθείς ακαδημαικά δεν έχει και τόση πολλή σημασία ούτε και θα άξιζε να δίνει το κράτος λεφτά για αυτό ή εμείς να χαραμίζουμε τα πιο δημιουργικά μας χρόνια.

Δικαιολογημένα τότε θα κουνάνε το κεφάλι τους α θεολογία πέρασες; θα ξαναδώσεις; είναι η συνηθισμένη ερώτηση που ακούει ένας νέος πρωτοετής φοιτητής της Θεολογικής.

Όμως κάθε άλλο παρά άχρηστες είναι αυτές οι σπουδές. Και για το άτομο και για την κοινωνία ως σύνολο. Αξιοποιούμενες κατάλληλα οι θεολογικές σπουδές μπορούν (και πρέπει) να προσφέρουν σε δύο βασικά επίπεδα που θα μπορούσαν να ανυψώσουν την ζωή και την κοινωνία μας, και τα οποία επηρεάζουν κρίσιμα το ένα το άλλο: ηθικά και υπαρξιακά (πνευματικά).



Ηθική Προσφορά:

Η ανθρώπινη φύση, όλοι μας, ξεφεύγουμε πολλές φορές προς το κακό, μικρότερο ή μεγαλύτερο. Έτσι προκαλούνται προβλήματα στην ζωή μας, δυσαρμονίες με τους γύρω μας, με αποτέλεσμα κοινωνικές δυσλειτουργίες και στο τέλος ο σκοπός μας, αυτό που θέλουμε όλοι, περισσότερη ευτυχία, ελευθερία να κάνουμε ό,τι αγαπάμε και να είμαστε με αυτούς που αγαπάμε δεν επιτυγχάνεται. Η ζωή γεμίζει με προβλήματα, μικρότερα ή μεγαλύτερα, καμμιά φορά και αδιέξοδα. Φυσικά αυτά ποτέ δεν θα εξαφανιστούν, η ζωή είναι δύσκολη ούτως ή άλλως, δεν θα άξιζε όμως να προσπαθήσουμε συνειδητά να την κάνουμε λίγο καλύτερη; Για μας τους ίδιους και για τους γύρω μας; Δεν χρειάζεται όμως μόνο το να θέλουμε, χρειάζεται και να ξέρουμε το πώς. Εδώ μπορεί να βοηθήσει η Θεολογία. Παρουσιάζοντας στους ανθρώπους την ευαγγελική αλήθεια, μπορεί να τους προσφέρει ένα διαφορετικό, συνειδητοποιημένο μοντέλο ζωής, που οι περισσότεροι ούτε θα φανταζόμασταν καν την ύπαρξή του! Από 'κει και πέρα είναι φυσικά επιλογή και ευθύνη του κάθε ανθρώπου το πόσο, το πώς και το αν θα το ακολουθήσει.



Πνευματική Προσφορά:

Η "υγιής" θεολογία (Τίτ 2:1)
έχει πραγματικά να προσφέρει
και ο άνθρωπος την έχει ανάγκη

Αλλά επίσης η θεολογία πρέπει να βοηθήσει τον άνθρωπο και υπαρξιακά: όλοι έχουμε ερωτήματα για την ζωή, τον έρωτα, τη φθορά, τον θάνατο, τα τόσα μυστήρια της ζωής και του σύμπαντος. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχθεί την τραγικότητά του, θέλει να ζήσει, θέλει να ζήσει αιώνια. Σ' αυτό η θεολογία μπορεί να δώσει την απάντηση, να καλύψει την υπαρξιακή του αγωνία με μιαν απάντηση και ένα όραμα, αυτό της Αιωνιότητας και της Ανάστασης. Όχι σαν αυταπάτη, όχι σαν όπιο, αλλά σαν αλήθεια, την οποίαν μπορεί να την δεχθεί ο καθένας μόνο προσωπικά, άρα και ελεύθερα. Φυσικά, για όποιον το θέλει. Δεν είναι δουλειά της να πείσει, αλλά να εκθέσει (να "καταγγείλει" –Πρξ 17:3), να παρουσιάσει την αλήθεια, όσο γίνεται πιο ανόθευτη ώστε όποιος θα ήθελε, να μπορεί κάπου να την βρει, απλά, κατανοητά και με σαφήνεια.


Νομίζω ότι κάτι χρειαζόμαστε τελικά από τα εφόδια που έχει να μας προσφέρει η Θεολογία. Και ως Έθνος και ως Κόσμος γενικά. Οι κρίσεις και τα αδιέξοδα και η αίσθηση της μη ικανοποίησης από την ζωή μας μπορούν να το επιβεβαιώσουν. Κάθε άλλο παρά πολυτέλεια είναι οι θεολογικές σπουδές και για την Εκκλησία και για την κοινωνία αλλά και για τον καθένα μας ξεχωριστά.

Το ψωμί βγαίνει με τον Καπιταλισμό...

...τα άλλα είναι απλά θεωρίες

Ένας δεδηλωμένα αριστερός καλλιτέχνης (μάλιστα ανέφερε ότι θα κάνει συναυλία στις Σκουριές προς υποστήριξη του "αγώνα") αξιόλογος αν μη τι άλλο στον χώρο του, χρησιμοποιεί το καπιταλιστικό μάρκετινγκ (και καλά κάνει) για να προσελκύσει και να πιάσει.

Θανάσης, το μικρό, που και από μόνο του είναι πιο άμεσο (και με μεγάλα γράμματα) και τον διαφοροποιεί από τον άλλον επιτυχημένο μουσικό με το ίδιο επίθετο (παλαιότερο και με ευρύτερο κοινό αλλά ίδιο τάργκετ γκρουπ που είναι γνωστός με το επίθετο αλλά και με το όνομα...)



Για να μην πούμε για τους νεαρούς που προσπαθούσαν να μπουν στον χώρο της συναυλίας πηδώντας τα συρματόσχοινα και οι άνδρες της ασφάλειας τούς σταμάτησαν (και λογικό αυτή ήταν η δουλειά τους άλλωστε). Άλλωστε αλλιώς θα ήταν αδικία.. Γιατί άλλοι να πληρώνουν και άλλοι να μπαίνουν τσάμπα; Αυτό αν σε κάποια έκλαμψή τους όλοι αυτοί οι ιδεολόγοι το μετέφεραν και στην κοινωνία γενικότερα θα έβλεπαν και οι ίδιοι τους πως αυτός ο κόσμος που διεκδικούν, ο εφικτός, είναι στην πραγματικότητα πολύ πιο άδικος απ' αυτόν που υποτίθεται πάνε (εκ του ασφαλούς) για να καταργήσουν..

Αυτό το παιδί ποιός θα το κλάψει;

Daniel Tragerman

Λίγο συναισθηματικός ο τίτλος της σημερινής μου ανάρτησης αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς, δεν μπορείς να μη ραγίσεις στη θέα μιας τέτοιας είδησης.

Θα το κλάψουν οι καημένοι οι γονείς του φυσικά --ο Θεός να τους δίνει κουράγιο. Προοδευτικοί και ευαίσθητοι όπου γης και στην Ελλάδα δεν θα το κοινοποιήσουν στο Facebook είτε λόγω των προκαταλήψεών τους είτε γιατί δεν "πουλάει" (αλλοίμονο!) πολύ μια τέτοια είδηση και δεν θα έχουν και οι ίδιοι την ευκαιρία να το πληροφορηθούν καν...

Λένε ότι είναι προοδευτικοί και όμως δεν τους νοιάζει κάθε ζωή, ασχέτως θρησκείας, καταγωγής κλπ.. Σαν να μην πιστεύουν ότι κάθε ζωή έχει αξία από μόνη της αλλά σαν να θεωρούν πως έχει αξία μόνον όταν εξυπηρετούνται οι ιδέες τους, οι συμπάθειές τους.. Πόσο τρομακτικό, αν το σκεφτεί κανείς..

Ο άτυχος Ντάνιελ Τράγκερμαν δεν θα μεγαλώσει ποτέ για να μάθει πώς και γιατί οι ισλαμοφασίστες τον σκότωσαν και του διέκοψαν τόσο πρόωρα το ταξίδι του στη γη, πως ήταν ο "εχθρός" γι αυτούς τους άνανδρους. Δεν θα μάθει ποτέ με ποιό δικαίωμα οι ισλαμοφασίστες τού αφαίρεσαν τη ζωή. Οι "μαχητές" της Χαμάς εκτόξευσαν τις ρουκέτες τους από ένα παλαιστινιακό σχολείο. Δεν είναι ανάγκη κάποιος να είναι στρατιωτικός για να καταλάβει πόσο εγκληματικό είναι αυτό.

Όπως και να 'χει, το θύμα δεν γυρίζει πίσω και το κακό που έγινε δεν ξεγίνεται, τουλάχιστον όμως οι δολοφόνοι θα έρθουν ενώπιον της Δικαιοσύνης. Όχι φυσικά σε κανένα Διεθνές Δικαστήριο, αλλά ενώπιον της δικαιοσύνης που θα τους συναντήσει πριν καν να το καταλάβουν.


Και φυσικά δεν θα τους περιμένει καμμία παρθένα μετά.

Εις μνήμην του μικρού Δανιήλ...

Στοχεύοντας στη βάση

Η κοινωνία της βάσης

Χθες λοιπόν βγήκαν οι περίφημες βάσεις. Μιας και μ' αρέσει η γλώσσα μας, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να κάνω μερικά λογοπαίγνια. Για να περιγράψω, όσο γίνεται ελαφρά, μια κατάσταση που είναι όχι απλά σοβαρή αλλά και εξαιρετικά ζημιογόνα για την κοινωνία μας.

Μια κοινωνία χωρίς βάσεις, που ο στόχος της είναι απλά να πιάσει τη βάση, να πάρει ένα χαρτί, να πάρει το 5, να μπει στο δημόσιο ή να μπει "κάπου", να πάρει μια σύνταξη, να βάλει βύσμα για το παιδί. Μια κοινωνία που στοχεύει στο μέτριο είναι καταδικασμένη να απολαμβάνει πάντα αποτελέσματα πολύ κάτω από αυτό που θα ήθελε, πολύ κάτω δηλαδή και από αυτό το μέτριο. Να αρκείσαι με τα λίγα μάς έλεγαν. Όμως τελικά δεν είναι καθόλου αθώο αυτό..

Ακόμα και ηθικά είμαστε πολύ ελαστικοί με τον εαυτό μας, και φτάνουμε να έχουμε χάσει κάθε βάση, σχετικοποιώντας τα πάντα, χρησιμοποιώντας ως βάση το να μην έχουμε απαιτήσεις και έτσι να κάνουμε ηθικούς συμβιβασμούς. Δεν υπάρχουν πράγματα που αξίζουν, που πρέπει γι αυτό ν' αγωνιστούμε να τα τηρήσουμε. Απλά τα βασικά, μην κλέψεις, μη σκοτώσεις και είσαι καλός άνθρωπος. Αν δεν μου κάνουν κάτι είμαι πολύ καλός λέμε. Έτσι όμως ας μην περιμένουμε πολλά ούτε από τους άλλους, ούτε απ αυτήν την κοινωνία..

Ο Θεός, που μας κατασκεύασε (αν το πιστεύουμε), δεν μας έκανε για τα μέτρια, τέλειοι γίνεσθε λέει (1Κορ 14:20). Μας έκανε για τα τέλεια, μας θέλει τέλειους. Και ναι μεν η τελειότητα είναι χαρακτηριστικό μόνο του Δημιουργού, αλλά το θέμα είναι να προσπαθούμε να τον φτάσουμε, να του μοιάσουμε. (αυτό δεν είναι;) Η τελειότητα είναι μια πορεία. Πρέπει να την ποθήσουμε. Κοιτάζοντας προς το τέλειο προσπαθείς να γίνεις όσο το δυνατόν καλύτερος. Καμμία σχέση φυσικά με την λεγόμενη τελειομανία, όπου κοιτάζοντας προς το τέλειο αποθαρρύνεσαι και δεν προσπαθείς, εδώ κοιτάζεις προς το τέλειο και αυτό αποβαίνει δημιουργικό κίνητρο.

Και αν ακόμα δεν πιστεύουμε (αλήθεια στην σημερινή Ελλάδα πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε έχω μπερδευτεί) πως ο Θεός μάς έκανε, και απλά και μόνο υπάρχουμε (έτσι, το πώς και το γιατί δεν μας νοιάζουν) και πάλι η ζωή αν την κοιτάξουμε μάς το αποδεικνύει, όσο πιο χαμηλά βάζεις τον πήχη, τόσο πιο δύσκολο θα σου φαίνεται να τον περάσεις.

Εμείς πρέπει να σας δείχνουμε το Έβερεστ έλεγε ένας πνευματικός άνθρωπος του καιρού μας, όποιος μπορεί ανεβαίνει, όσο μπορεί προς τα εκεί.

ΥΓ: Διασκεδαστικό είναι αν σκεφτεί κανείς πως το κόμμα που ουσιαστικά εδραίωσε αυτόν τον θεσμό που υπήρχε από πριν και πέρασε από 40 κύματα, είχε ως ένα από τα βασικά του συνθήματα την δεκαετία του '70 και του '80 το Έξω οι Βάσεις του θανάτου (αναφερόμενο στις στρατιωτικές βάσεις του ΝΑΤΟ στην Ελλάδα)!

Η συνήθης φωτό με τα κοριτσάκια
που κοιτούν αγωνιωδώς τα αποτελέσματα
πλαισιώνει οποιοδήποτε άρθρο
σχετικό με τις Πανελλήνιες

#βάσεις

Δουλεύουμε για να περνάνε καλά στη Βόρεια Ευρώπη

Στιγμιότυπο από την πόλη

Στο λεωφορείο σήμερα κάπου στα πανεπιστήμια
βλέπω έναν 30άρη εργαζόμενο στον δήμο να λέει ε ρε δουλεύουμε εμείς για να περνάει καλά η βόρεια Ευρώπη. Δεν ξέρω πώς ακούγεται αυτή η λέξη, αλλά θα ήθελα να την πω με την αυθεντική της σημασία, τον συμπόνεσα. Ένοιωσα δηλαδή λίγο τον πόνο του. Στεναχωρέθηκα. Το βλέμμα του τα έδειχνε όλα. Το χειρότερο απ' όλα είναι όταν βλέπεις και νοιώθεις την απελπισία, μέσα σου ή γύρω σου..

Του λέει ένας άλλος μεγαλύτερος κύριος, μάλλον συνταξιούχος, στη δουλειά πας; άντε κάνε το σταυρό σου. Ποιό σταυρό να κάνω;! ήταν η απογοητευμένη απάντηση του νέου με την φόρμα εργασίας. 

Σκιάθος-Βρυξέλλες-Σκιάθος
με κυβερνητικό τζετ για τον αντιπρόεδρο
της κυβέρνησης.
«Το πήρα για να μη χάσω τις διακοπές μου»

Συμπυκνώνει την εικόνα της Ελλάδας που κληρονομήσαμε. Ούτε υλική ελπίδα, προοπτική να μπορεί να φτιάξει κανείς τη ζωή του, ούτε πίστη. Η καλύτερη προϋπόθεση για ένα έθνος και για τα μέλη του να αποτύχουν και για να ζουν δυστυχισμένα. Ο Θεός ας μας βοηθήσει.

Ας μου επιτρέψει μόνο ο ανώνυμος συνέλληνας να του απευθύνω τον λόγο και να του πω: Όχι αγαπητέ μου, αντίθετα με ό,τι το σύστημα για τους δικούς τους ευνόητους λόγους σε έχει κάνει να πιστεύεις (και όταν λέμε σύστημα αυτό φυσικά δεν περιορίζεται μόνο σε αυτούς που τυπικά αποτελούν την κυβέρνηση) 

δεν δουλεύεις για να περνάει καλά η Βόρεια Ευρώπη, δουλεύεις για να περνάει καλά ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ!

Μας θεωρούν χαζούς

Ρωσία: «ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ» πέρασαν τα σύνορα οι αλεξιπτωτιστές που συνελήφθησαν στην Ουκρανία

Οι Ρώσσοι όχι μόνο κάνουν προπαγάνδα αλλά την κάνουν και πολύ άγαρμπα. Μόνο χαζοί θα τους πίστευαν. Στην σημερινή εποχή αγαπητοί υπάρχει το Ίντερνετ, δεν είμαστε πια στον καιρό της ΕΣΣΔ.

Φαίνεται τους έχει μείνει από τότε, που έλεγαν ό,τι ήθελαν, και ο κόσμος τούς πίστευε εύκολα αφού δεν είχε και άλλη πηγή ενημέρωσης ούτε καν μόρφωσης,

ή ακόμα και αν δεν τους πίστευε δεν τολμούσε να δείξει πως δεν τους πιστεύει γιατί δεν ήξερε ποιός είναι αυτός που τον παρακολουθεί και πού μπορεί να βρεθούν μετά!


Καιρός να κάνετε ένα update λίγο τις μεθόδους σας εκεί στο Κρεμλίνο. Δεν απευθύνεστε σε χαχόλους.


Σειράχ. Αηδιασμένος από τα ψέμματα.