Ο "αντικαπιταλισμός" των "διανοουμένων"

από το blog nikorestis του φίλου Βαγγέλη Πάλμου

Στο πολύ ενδιαφέρον site του minority opinion, συνάντησα ένα άρθρο του μακαρίτηRobert Nozick σχετικά με τον "αντικαπιταλισμό" που χαρακτηρίζει τους "διανοούμενους".Πριν σχολιάσω το εξαιρετικά ενδιαφέρον περιεχόμενό του,είναι αναγκαίες ορισμένες αποσαφηνίσεις.

Ο όρος "διανοούμενος" συνιστά έναν εξωραϊσμό αμφιβόλου περιεχομένου.Η απόπειρα ορισμού του είναι προβληματική.
Σύμφωνα με τη Wikipedia "ο διανοούμενος είναι ένα πρόσωπο που χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο τη διάνοια σε μια επαγγελματική ή ατομική capacity (δυνατότητα?χωρητικότητα?ικανότητα? Όποια ερμηνεία κι αν επιλέξουμε ο ορισμός είναι τουλάχιστον ασαφής)!
Το McMillan Dictionary προσεγγίζει πιο επιτυχημένα τον όρο:"ένα πρόσωπο που μπορεί να σκέφτεται ευφυώς και να κατανοεί περίπλοκες ιδέες ή θέματα" ή "ένα πρόσωπο με ευρύτητα παιδείας και ενδιαφέροντα σε τομείς όπως η επιστήμη,η τέχνη,η φιλοσοφία κλπ σε προχωρημένο στάδιο".
Ας παραδεχτούμε χάριν οικονομίας τη δυσκολία ικανοποιητικού ορισμού και ας θεωρήσουμε πως η εικόνα που έχουμε για το διανοούμενο περιγράφεται περίπου από τους παραπάνω ορισμούς.

Ας προσπεράσουμε την προειδοποίηση του Ηράκλειτου πως "πολυμαθίη νόον ού διδάσκει" (αποσπ.16) και ας θεωρήσουμε πως κατά κανόνα "ένας διαβασμένος άνθρωπος είναι συνήθως σκεπτόμενος".
Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος την "οντολογική φιλοσοφία" που περιφρονεί το Λόγο στις μεταφυσικές της αναζητήσεις και ας παραδεχτούμε την εργαλειακή χρησιμότητα του Λόγου στην επίλυση των ζητημάτων που θέτει η καθημερινότητα.
Αν υποθέσουμε-που κι αυτό χωράει αρκετή αμφισβήτηση-πως ο ακαδημαϊκός χώρος είναι το κατεξοχήν πεδίο συγχρωτισμού των "διανοούμενων", είναι σαφές,πως η συντριπτική πλειοψηφία των τελευταίων εμφορείται από σοσιαλιστικές αντιλήψεις.Σε κάθε περίπτωση είναι αντικαπιταλιστές.Ακόμη και όσοι ιδεολογικά αυτοπροσδιορίζονται ως "δεξιοί",δηλώνουν ταυτόχρονα "αντικαπιταλιστές" στη μεγάλη τους πλειοψηφία.

Το ζήτημα αποκτά ενδιαφέρον διότι,μεταφερόμενο στο πεδίο της πολιτικής,πριμοδοτεί τη σοσιαλιστική ιδεολογία με κάποιου είδους "πιστοποιητικό ευφυίας" ή "ιδεολογικής ανωτερότητας",από τη στιγμή που "οι περισσότεροι διανοούμενοι δηλώνουν σοσιαλιστές"! Σε επίπεδο συμβολισμών, συνιστά επιχείρημα υπέρ του σοσιαλισμού.

Παλιότερα,ήταν γνωστά τα δημοσκοπικά ευρήματα που έδειχναν την προτίμηση των "αποφοίτων ΑΕΙ" στο ΚΚΕ εσωτερικού ή στον μετέπειτα "ΣΥΝ".Οι πολιτικοί αντίπαλοί τους αποδέχονταν αυτό το γεγονός και τους επιφύλασσαν τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό "κουλτουριάρηδες".
Ακόμη πιο παλιά,ήταν παγκοίνως αποδεκτή η ιδεολογική κυριαρχία των αριστερών φοιτητικών παρατάξεων στα Πανεπιστήμια.Ακόμη και τώρα,που η ΔΑΠ πρωτεύει στις εκλογές,τον τόνο στα φοιτητικά αιτήματα εξακολουθούν να δίνουν οι αριστερές παρατάξεις ενώ και οι ΔΑΠίτες συνδικαλιστές έχουν πλήρως υιοθετήσει τη ρητορική και την ατζέντα λειτουργίας των εμπειρότερων αριστερών "φοιτητοπατέρων".
Τί είδους "γοητεία" ασκεί λοιπόν ο σοσιαλισμός στους μορφωμένους?
Προφανώς το ερώτημα επιδέχεται πολλαπλών απαντήσεων.

Ο Nozick επιχειρεί μερικές ενδιαφέρουσες υποθέσεις.
Η πιο σημαντική κατά τη γνώμη μου έχει να κάνει με τη δομή του σχολείου: το ίδιο το εκπαιδευτικό περιβάλλον,ως μηχανισμός κεντρικού σχεδιασμού (central planning) υπό την αυθεντία του δασκάλου (και κατά προέκταση του μοναδικού συγγράμματος) καλλιεργεί στην αντίληψη του "καλού μαθητή" την ιδέα πως ο άνωθεν σχεδιασμός είναι "πνευματικά υπέρτερος" και πως η διανομή των αριστείων πρέπει να ελέγχεται από κάποια ανώτερη αρχή (τώρα το δάσκαλο,αργότερα το κράτος).
Είναι λοιπόν εξαιρετικά δύσκολο αυτός ο μαθητής να αποδεχτεί την "παράλογη" ιδέα της "αοράτου χειρός" και τον "άναρχο τρόπο λειτουργίας της αγοράς" ως αρετές υπερασπίσιμες.
Είναι εξαιρετικά ενοχλητικό να βλέπει τον χθεσινό "μπουμπούνα" της τάξης να εξελίσσεται σε επιτυχημένο επιχειρηματία και να αποκτά υπέρτερο εισόδημα από "το παιδί που έβγαλε Πανεπιστήμιο"!
Είναι "παράλογο" και ενδεχομένως "ανήθικο" για τον "καλό μαθητή",ένας χώρος δίχως "πνευματικότητα",η απρόσωπη αγορά,να επικυριαρχεί (ή έτσι αυτός να νομίζει) ως καθοριστικότερος της μόρφωσης στην καθημερινότητα των ανθρώπων.
Η αδυναμία ερμηνείας της αγοράς και η ταυτόχρονη διαπίστωση της σημασίας της (μετά την αποφοίτηση απ'το Πανεπιστήμιο των οραματισμών),αρχικά σοκάρει και σταδιακά μετατρέπεται σε διανοητικός σνομπισμός του "άξεστου πλήθους" που "δεν καταλαβαίνει" και "χειραγωγείται" από "χυδαία θεάματα και παράγωγα της υποκουλτούρας".

Ο "καλός μαθητής" εμπνέεται από πρότυπα "ιδεατής κοινωνικής οργάνωσης".Το δέλεαρ είναι ισχυρό από την εποχή του Πλάτωνα,ο οποίος οραματίζονταν την κοινωνία των φιλοσόφων-βασιλέων. Το "άξεστο πλήθος" που ομνύει στον "αχαλίνωτο καταναλωτισμό",του προξενεί αποστροφή. Θέλει να το "εκπαιδεύσει",να του υποδείξει άλλες μορφές διασκέδασης και άλλα πρότυπα συμπεριφοράς.Πεπεισμένος για την ανωτερότητα των δικών του προτύπων,εύκολα συναινεί σε μια "άνωθεν επιβεβλημένη επιχείρηση διαφωτισμού των μαζών". Ο καπιταλισμός που "δεν έχει αξίες" παρά μόνο "το κυνήγι του χρήματος",προσλαμβάνεται ως φρικώδης μικρόνοια!

Υπάρχουν κι άλλες πηγές αντι-καπιταλιστικής mentalite: η Χριστιανική ηθική,τα ευαγγελικά αποσπάσματα που καταδικάζουν τους πλούσιους και εξυμνούν την πενία,τα κηρύγματα των ιερέων που περιφρονούν "τον υλικό κόσμο του χρήματος" είναι-στην Ελλάδα-ένας ισχυρός πυλώνας διαμόρφωσης αντιλήψεων.Είναι ενδιαφέρον πως η αντικαπιταλιστική κριτική με όρους χριστιανικής δογματικής δεν αποτελεί αποκλειστικότητα των "αντικαπιταλιστών της δεξιάς" όπως θα ήταν ίσως αναμενόμενο.Υπάρχει και στο σοσιαλιστικό χώρο μια "χριστιανική συνιστώσα" με ιδιαίτερα μαχητική αντικαπιταλιστική στάση.Θυμίζω τους "αναρχοχριστιανούς" της Θεολογικής του ΑΠΘ και τους "χριστιανούς-εκτελεστές της 17Ν".

Η αντικαπιταλιστική προδιάθεση των διανοούμενων έχει και άλλη μια παράμετρο: την εφεκτική τους στάση,την ευμενή ουδετερότητα,τη σιωπή,απέναντι στα πεπραγμένα των σοσιαλιστικών καθεστώτων.Το 1989,συντελέστηκε μια κοσμογονία,η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.Οι διανοούμενοι είναι προθυμότεροι να υποστηρίξουν πως απέτυχε μια μορφή εφαρμογής του σοσιαλισμού,αλλά επ'ουδενί ο σοσιαλισμός καθεαυτός! Σήμερα,τα εναπομείναντα σοσιαλιστικά καθεστώτα ανά τον κόσμο είναικαθεστώτα μονοκομματικής δικτατορίας.Κι όμως,οι διανοούμενοι και τα media,επιμένουν να χαρακτηρίζουν τους επικεφαλής τους ως "ηγέτες",αποφεύγοντας επιμελώς τη χρήση του όρου "δικτάτορας". Οι γλωσσικοί όροι,όταν πρόκειται για τα αδιέξοδα του σοσιαλισμού,είναι επιμελώς εξωραϊσμένοι...

Από την άλλη μεριά,θα πρέπει να ορίσουμε τον καπιταλισμό,για να κατανοήσουμε τον αντικαπιταλισμό.
Σύμφωνα με τη Wikipedia  "καπιταλισμός είναι το οικονομικό σύστημα που βασίζεται στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και δημιουργεί αγαθά ή παρέχει υπηρεσίες με σκοπό το κέρδος".
Σύμφωνα με τον ορισμό της Ayn Rand ("Capitalism,the unknown ideal") "ο καπιταλισμός είναι ένα κοινωνικό σύστημα βασισμένο στην αναγνώριση των ατομικών δικαιωμάτων-και του δικαιώματος της ιδιοκτησίας-στο οποίο κάθε ιδιοκτησία είναι ατομική".
Ο πρώτος ορισμός είναι αυστηρά οικονομικός,ο δεύτερος κοινωνικός.Επιπλέον,ο ορισμός της Rand ενέχει ένα είδος "καθαρότητας": στον καπιταλισμό κάθε ιδιοκτησία είναι ατομική,άρα τα κοινωνικά καθεστώτα στα οποία υπάρχει και κρατική ιδιοκτησία (όπως οι μικτού τύπου οικονομίες που πλειοψηφούν σήμερα στη Δύση) δεν είναι καπιταλιστικά με την "καθαρή" έννοια του όρου.
Ασφαλώς υπάρχουν και άλλες ερμηνείες του καπιταλισμού.λιγότερο ή περισσότερο περιεκτικές,αλλά νομίζω πως τα βασικά χαρακτηριστικά του είναι αυτά.Ιδιωτική επιχειρηματικότητα και οικονομικός ανταγωνισμός αφενός, πολιτικός φιλελευθερισμός και κοινοβουλευτική δημοκρατία αφετέρου.
Υπάρχει επίσης το πείραμα της Κίνας,ένα μοντέλο "κρατικού καπιταλισμού" το οποίο προσπαθεί να συνδυάσει την επιχειρηματικότητα με τον πολιτικό έλεγχο και-κατά τη γνώμη μου-δεν τα καταφέρνει: η ζυγαριά γέρνει προς τη δυσάρεστη πλευρά της πολιτικής ανελευθερίας.
Γεγονός πάντως είναι πως οι επικριτές του καπιταλισμού,σπανίως επικεντρώνονται στο οικονομικό του σκέλος.Κατά κανόνα αναγνωρίζουν την αποτελεσματικότητά του στην παραγωγή πλούτου,οπότε η κριτική τους αφορά άλλες πτυχές: ζητήματα διανομής του πλούτου,ζητήματα οικονομικών και πολιτικών ανισοτήτων,οικολογικές ανησυχίες κλπ.

Προφανώς,υπάρχουν πολλές παρεξηγήσεις στη ρίζα των παρερμηνειών του καπιταλισμού,καθώς και σημαντικού βαθμού άγνοια στη βάση της δαιμονοποίησής του.Το ζήτημα δεν εξετάζεται εδώ.
Έχει όμως σημασία-όπως σωστά τονίζει η Ayn Rand- η ανίχνευση του ηθικού του περιεχομένου."Κάθε ιδεολογία" γράφει η Rand ("Capitalism,the unknown ideal")"χρειάζεται ένα ηθικό περιεχόμενο.Δίχως αυτό δεν μπορεί να επιβιώσει.Η ηθική υπεροχή του καπιταλισμού,δεν έγκειται στο ο'τι είναι το αποτελεσματικότερο σύστημα παραγωγής πλούτου.Αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζουν και οι αντίπαλοί του.Η ηθική του υπεροχή συνίσταται στο ο'τι είναι το μοναδικό σύστημα που επιτρέπει την ευόδωση των ατομικών δικαιωμάτων.Η σύλληψη της έννοιας των δικαιωμάτων του ανθρώπου,προϋποθέτει την αντίληψη του ανθρώπου ως νοούντος υποκειμένου που διαθέτει ελεύθερη βούληση και -συνεπώς- το δικαίωμα των επιλογών στη ζωή.Ο καπιταλισμός είναι το μόνο σύστημα που επιτρέπει στον άνθρωπο την ελευθερία των ατομικών επιλογών,δίχως βέβαια να του εγγυάται την επιτυχία". Είναι άλλο πράγμα η επιδίωξη της ευτυχίας ("the pursuit of happiness") που επιτρέπει ο καπιταλισμός και άλλο η ευτυχία ("happiness") που υπόσχεται ο σοσιαλισμός...

Και αναπόφευκτα,η συνεπής προάσπιση των φιλελεύθερων αιτημάτων (πρωτείο του ατόμου, το άτομο τελικός σκοπός δι'εαυτόν, ελευθερία επιλογών, ατομικές πολιτικές ελευθερίες κλπ) οδηγεί στην οικονομική αποδοχή του καπιταλιστικού μοντέλου.
Είναι παράδοξο πράγματι,οι πολίτες των δυτικών φιλελεύθερων δημοκρατιών,να απολαμβάνουν ατομικές ελευθερίες εν μέσω καπιταλιστικών οικονομιών (έστω μικτού τύπου) και ταυτόχρονα να γοητεύονται από τον σοσιαλιστικό εξωτισμό της Κούβας ή να σιωπούν μπροστά στο σοσιαλιστικό μαυσωλείο της Β.Κορέας.
Συνιστά ίσως αυτό,την ισχυρότερη απόδειξη πως αγνοούν τη σημασία του καπιταλισμού στην εμπέδωση της πολιτικής ελευθερίας.

Ακόμη και μεγάλοι διανοητές περιπίπτουν σε αντιφάσεις.Ο Milton Friedman, συνεπής θιασώτης του φιλελεύθερου καπιταλισμού υποστήριξε την άποψη πως η υιοθέτηση ενός μοντέλου ελεύθερης οικονομίας θα οδηγήσει νομοτελειακά στην πολιτική φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος που θα το εφαρμόσει (π.χ Κίνα).Και τούτο παρόλο που ο ίδιος ,στο "Free to choose", μιλώντας για τον καπιταλισμό τον θεωρεί "αναγκαίο αλλά όχι ικανό εγγυητή των πολιτικών ελευθεριών" ("necessary but not efficient precondition").Πρόκειται για ιδέα η οποία δεν επιβεβαιώνεται στην πράξη και πως άλλωστε θα μπορούσε?
Η ελευθερία -γράφει σωστά η Ayn Rand- μπορεί να είναι το αποτέλεσμα της επιλογής, ποτέ όμως του καταναγκασμού.Δεν μπορείς να διατάξεις κάποιον να είναι ελεύθερος.Ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει την ελευθερία ή όχι,αλλά ποτέ δεν μπορεί να εκβιαστεί να την υιοθετήσει.Καταναγκαστική ελευθερία είναι "condradiction in terms" (οξύμωρον).Το πείραμα της Κίνας,δεν μπορεί να οδηγήσει στην πολιτική ελευθερία ,όσο το καθεστώς παραμένει ανελεύθερο.Αν λάθεψε σ'αυτό ο μεγάλος Friedman, πώς να μπορέσουμε εμείς να διακρίνουμε κάθε στιγμή την, ενίοτε όχι τόσο προφανή, συσχέτιση καπιταλισμού και ελευθερίας?

Η προάσπιση του καπιταλισμού σήμερα,εν μέσω κρίσης,δεν οφείλεται σε άκριτη αποδοχή του ως δήθεν "τέλειου συστήματος".Τέτοιο δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει,αν μιλάμε για κοινωνίες ανθρώπων.Περισσότερο εκφράζει την πεποίθησή μου πως ο καπιταλισμός είναι άδικα κατασυκοφαντημένος.Πρόκειται για το σύστημα που εκτίναξε το επίπεδο διαβίωσης της ανθρωπότητας σε πρωτοφανή,αδιανόητα υψηλά επίπεδα και ταυτόχρονα προώθησε αποφασιστικά τις πολιτικές ελευθερίες.Ο σοσιαλισμός,αντίθετα,οποτεδήποτε και οπουδήποτε κι αν εφαρμόστηκε (ή εφαρμόζεται),οδήγησε σε οικονομικά αδιέξοδα και πολιτικό ολοκληρωτισμό.

Ο "κακός μαθητής" της τάξης με τη σφεντόνα στην κωλότσεπη,σκορπάει το σπαρταριστό του γέλιο στο σύμπαν...

http://mhmadas.blogspot.gr/2012/11/blog-post_24.htmlΛεωνίδας Καστανάς

Ο Μοναχισμός

Ένας από τους αρχαιότερους θεσμούς της Εκκλησίας μας (περίπου 4ος αι. μΧ) που ίχνη του μπορούν να βρεθούν και στην Παλαιά Διαθήκη (προφήτης Ηλίας και κοινότητες προφητών) είναι αυτός της μοναχικής ζωής.

Σαν ρεύμα εμφανίστηκε περί τον 4ον αι. στην Αίγυπτο και από κει εξαπλώθηκε και στην Παλαιστίνη, Μ.Ασία και αργότερα στην Δύση. Υπήρξε αρχικά αντίδραση στην καθεστωτικοποίηση του χριστιανισμού που επέφερε και μία αλλοίωση στην γνησιότητα των χριστιανών και της Εκκλησίας.

Ο μοναχός είναι εκείνος που είναι 'πάντων χωρισθείς και πάσι συνηρμοσμένος'. Η ζωή του ανθρώπου έχει αρκετά ευχάριστα (μέσα στα πολλά πικρά) στοιχεία, από τα κυριώτερα των οποίων η χαρά της ερωτικής σχέσης και της συντροφικότητας και η απόκτηση παιδιών (και δευτερευόντως και η κατοχή υλικών αγαθών). Αυτά είναι φυσικά πολύ όμορφα και ικανοποιούν την ψυχή του ανθρώπου, δεν παύουν όμως δυστυχώς να εμπεριέχουν και το στοιχείο της φθοράς και του θανάτου μέσα τους.

Η αγάπη μπορεί να συνδυάσει ή και να καταλήξει στον πόνο (προδοσία, χωρισμός, απώλεια κλπ), τα παιδιά που έρχονται στον κόσμο πέρα από το ευχάριστο του γεγονότος, δεν παύουν να έρχονται σ' έναν κόσμο με δυσκολίες και βάσανα, και όποια και αν είναι η πορεία τους, εν τέλει δεν πρόκειται να γλυτώσουν από την κοινή μας μοίρα. Ο χριστιανός άνθρωπος που γίνεται μοναχός επιλέγει να αποφύγει αυτήν την 'φυσιολογική' (μετά την Πτώση) πορεία. Διαλέγει να μη γεννήσει παιδιά στον Θάνατο. Φυσικά συμμετέχει στην εμπειρία και του Έρωτα (στην απόλυτη βίωσή του, όσο προσπαθεί τουλάχιστον να αφεθεί στον Θεό (βλ. Άσμα Ασμάτων) όπου δεν υπάρχει ο κίνδυνος της προδοσίας από μέρους του Θεού τουλάχιστον) και της συντροφικότητας καθώς η ερωτική σχέση, ο γάμος, η οικογένεια, η ύπαρξη μέσα στην κοσμική κοινότητα αντικαθίστανται με την μοναστική κοινότητα (αδελφότητα). Και φυσικά δεν είναι αδιάφορος για τον κόσμο,κάθε άλλο.

Αλλά ακόμα και στην περίπτωση που ζει εντελώς μόνος (μειοψηφία,αλλά υπάρχουν διαχρονικά τέτοιες περιπτώσεις ,οι αναχωρητές-ασκητές) και πάλι εξακολουθεί να επικοινωνεί γνήσια με τον Κύριο και μέσω Αυτού με όλη την επί γης και εν ουρανοίς εκκλησία και με αυτόν όλο τον κόσμο. Συγκλίνοντας προς το Κέντρο, που είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός συγκλίνει και με τα μέλη του Σώματός Του, τους πιστούς χριστιανούς, και δέεται για την σωτηρία των πάντων, καθώς αγαπά.

Ο μοναχισμός στην αληθινά ορθόδοξη παράδοση δεν έχει καθόλου ως κίνητρο μια αποστροφή προς το σώμα ή προς την σαρκική μείξη. Δεν το θεωρεί βρώμικο, κατώτερο ως προς το πνεύμα, δεσμωτήριον της ψυχής ή δημιούργημα ενός 'κακού θεού'. Αυτά είναι μάλλον πλατωνικές και δυαρχικές αντιλήψεις (ζωροαστρισμός κλπ). Ξέρει ότι και η ύλη (το σώμα), όπως και όλα, είναι δημιούργημα του Ενός και μόνου Θεού, του Γιαχβέ, και δεν προσπαθεί να το μισήσει, το αγαπάει (θάλπει αυτό), και αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να το απαλλάξει από τα πάθη ("είμαστε παθοκτόνοι, όχι σωματοκτόνοι").

Και όπως και ο Απ.Παύλος τονίζει: Θα προτιμούσα να είσασταν όλοι σαν και εμένα, άγαμοι, διά την ενεστώσαν ανάγκην όμως (διωγμοί,Έσχατα) επειδή είμαστε σε περίοδο διωγμών δηλαδή. Επειδή υπάρχει ο κίνδυνος εξ αιτίας των οικογενειακών περισπασμών να σας είναι πιο δύσκολο να τα αρνηθείτε όλα και να ομολογήσετε Χριστό, να μαρτυρήσετε, σκεπτόμενοι πού θα αφήσετε τα παιδιά σας κλπ. Όσοι έχουν οικογένεια προφανώς και το καταλαβαίνουν αυτό...

Ο προφήτης Κάρολος Μαρξ

Ο Μαρξ ως Χιλιαστής Κομμουνιστής


Το κλειδί για να κατανοήσουμε το εξαιρετικά περίπλοκο και συμπαγές σύστημα σκέψης που δημιούργησε ο Κάρολος Μαρξ είναι στην πραγματικότητα ένα και είναι απλό: Ο Κάρολος Μαρξ ήταν κομμουνιστής.

Ένα φαινομενικά απλό και τετριμμένο σχόλιο αν το βάλουμε δίπλα στην πληθώρα των εξειδικευμένων και σοφιστικέ όρων που έχει ο Μαρξισμός για την φιλοσοφία,την οικονομία και τον πολιτισμό,η προσήλωση του Μαρξ στον κομμουνισμό αποτελούσε τον κύριο άξονα και στόχο της σκέψης του,πολύ περισσότερο από την ταξική πάλη,την διαλεκτική,την θεωρία της υπεραξίας ή όλα τα υπόλοιπα.

Ο κομμουνισμός ήταν ο μεγάλος στόχος,το όραμα,το επιθυμητό,ο απώτερος σκοπός που θα απεδείκνυε ότι όλος ο πόνος της ανθρωπότητας κατά την διάρκεια της ιστορίας της είχε κάποιαν αξία.Η ιστορία ήταν η ιστορία του πόνου,της ταξικής πάλης,της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο.Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο,όπως στην χριστιανική θεολογία,η επιστροφή του Μεσσία θα θέσει ένα τέλος στην ιστορία και θα εγκαθιδρύσει 'καινόν ουρανόν και καινήν γην',έτσι και η εγκαθίδρυση του κομμουνισμού θα έθετε ένα τέρμα στην ανθρώπινη ιστορία.

Και ακριβώς όπως για τους post-millenials χριστιανούς,ο άνθρωπος,οδηγούμενος από τους προφήτες του Θεού και τους αγίους,θα εγκαθιδρύσει το βασίλειο του Θεού στη γη (για τους promillenials,ο Ιησούς θα έχει και αρκετούς ανθρώπους ως βοηθούς για να φτιάξει αυτό το βασίλειο),έτσι και για τον Μαρξ,όπως και για άλλες σχολές κομμουνιστικής σκέψης,η ανθρωπότητα,οδηγούμενη από κοσμικούς αγίους,θα ιδρύσει ένα  --εκκοσμικευμένο πια--  Βασίλειο των Ουρανών στην γη.

Στα μεσσιανικά θρησκευτικά κινήματα,η Χιλιετία εγκαθιδρύεται από μία φοβερή,βίαιη σύγκρουση,έναν Αρμαγεδδώνα,έναν μεγάλο αποκαλυπτικό πόλεμο μεταξύ του καλού και του κακού.Μετά από αυτήν την τιτάνια σύγκρουση,μία νέα εποχή ειρήνης και αρμονίας και κυριαρχίας της δικαιοσύνης,θα εφαρμοστεί επάνω στην γη.

Ο Μαρξ απέρριψε έντονα αυτούς τους ουτοπικούς σοσιαλιστές που έψαχναν να φθάσουν στον κομμουνισμό μέσω μιας βαθμιαίας και σταδιακής διαδικασίας,μέσα από μια σταθερή προώθηση του καλού.Αντίθετα,ο Μαρξ ανέτρεξε πίσω στους αποκαλυπτικούς,το postmillenial βίαιο κίνημα των Γερμανών και Ολλανδών Αναβαπτιστών του 16ου αιώνα ,μέχρι τις χιλιαστικές ομάδες του Αγγλικού Εμφυλίου και τις διάφορες ομάδες premillenial χριστιανών που προέβλεπαν έναν αιματηρό Αρμαγεδδώνα τις Έσχατες Ημέρες,πριν από την εγκατάσταση της Χιλιετίας.

Όντως,από τότε που οι αποκαλυπτικοί post-millenials αρνήθηκαν να περιμένουν για μια σταδιακή ανάπτυξη της δικαιοσύνης και της αγιότητας ανάμεσα στους ανθρώπους, ασπάστηκαν την θεώρηση των pre-millennials ότι μόνο ένας βίαιος,αποκαλυπτικός,τελικός αγώνας μεταξύ του καλού και του κακού,ανάμεσα στους αγίους και τους αμαρτωλούς,θα μπορούσε να οδηγήσει στην Χιλιετία.Η βίαιη παγκόσμια επανάσταση που θα γίνει από το καταπιεσμένο προλεταριάτο στην μαρξιανή εκδοχή,είναι το απαραίτητο εργαλείο για τον ερχομό της δικής του Χιλιετίας,του κομμουνισμού.

Στην πραγματικότητα,ο Μαρξ,όπως οι pre-mils (ή χιλιαστές-millenarians) πήγε ακόμη πιο πέρα στην πεποίθηση ότι η βασιλεία του Κακού στη γη θα έφτανε στο αποκορύφωμα ακριβώς λίγο πριν την αποκάλυψη ("το σκότος πριν την αυγή").Για τον Μαρξ όπως και για τους χιλιαστές,γράφει ο Ernest Tuveson


"Το Κακό του κόσμου πρέπει να φθάσει στο υψηλότερο σημείο αμέσως πριν αφού με μια μεγάλη     ολοκληρωτική ξαφνική εκ βάθρων αλλαγή ,εξαφανιστεί εντελώς...

Ο χιλιαστικός πεσσιμισμός για την δυνατότητα τελειοποίησης του παρόντος κόσμου διασταυρούται με έναν υπέρτατο οπτιμισμό.Η ιστορία,πιστεύουν οι χιλιαστές,λειτουργεί με τέτοιον τρόπο,ώστε όταν το Κακό φθάσει στο απροχώρητο,αυτή η απελπιστική κατάσταση θα αντιστραφεί.Η αυθεντική,πραγματικά αρμονική κατάσταση της κοινωνίας,με κάποιας μορφής εξισωτική τάξη θα επανεγκαθιδρυθεί".


Εν αντιθέσει με τις διάφορες ομάδες ουτοπικών σοσιαλιστών,και σε συμφωνία με θρησκευτικούς μεσσιανιστές,ο Καρλ Μαρξ δεν περιέγραψε τα χαρακτηριστικά του δικού του μελλοντικού κομμουνισμού με κάθε λεπτομέρεια.Δεν ήταν για παράδειγμα δουλειά του Μαρξ να μιλήσει για τον αριθμό των ανθρώπων στην ουτοπία του,για το σχήμα και την τοποθεσία των σπιτιών τους ή για το σχέδιο των πόλεών τους.Αρχικά,σε κάθε ουτοπία υπάρχει ένα απαραίτητο στοιχείο ονειρικού αέρα το οποίο σκιαγραφείται από τους δημιουργούς της με κάθε λεπτομέρεια.Ίσης όμως σημασίας είναι και το ότι απαριθμώντας και τις παραμικρές λεπτομέρειες της ιδανικής κοινωνίας αφαιρείται το σημαντικότατο στοιχείο της εκπλήξεως και του μυστηρίου από τον υποτιθέμενο αναπόδραστο κόσμο του μέλλοντος.

Όμως,συγκεκριμένα χαρακτηριστικά είναι κοινά σε όλα τα κομμουνιστικά οράματα.Η ιδιωτική ιδιοκτησία καταργείται,ο ατομισμός διώκεται,η ατομικότητα περιορίζεται,όλη η ιδιοκτησία κατέχεται και ελέγχεται συλλογικά,και οι ατομικές μονάδες αυτού του νέου συλλογικού (κολλεκτιβιστικού) οργανισμού είναι με κάποιον τρόπο φτιαγμένοι ως 'ίσοι' μεταξύ τους.

Οι Μαρξιστές και οι μελετητές του Μαρξισμού τείνουν να παραβλέπουν την κεντρικότητα του κομμουνισμού στο μαρξιανό σύστημα.Στον "επίσημο" Μαρξισμό του '30 και του '40,ο κομμουνισμός είναι λίγο παραγκωνισμένος χάριν μιας υποτιθέμενης "επιστημονικής" έμφασης στην "εργατική θεωρία της αξίας" (labor theory of value-LTV) ,στον ταξικό αγώνα ή στην υλιστική ερμηνεία της ιστορίας.Και η Σοβιετική Ένωση,ακόμα και πριν τον Γκορμπατσώφ,δυσκολευόμενη από τα πρακτικά προβλήματα του σοσιαλισμού,αντιμετώπισε τον στόχο του κομμουνισμού περισσότερο σαν αιτία αμηχανίας παρά σαν ο,τιδήποτε άλλο.

Κατά τον ίδιο τρόπο,οι Σταλινικοί,όπως ο Louis Althuisser απέρριψαν την έμφαση που δίνει πριν το 1848 ο Μαρξ στον "ανθρωπισμό",την φιλοσοφία και την "αποξένωση" ως μη επιστημονική και προ-μαρξιστική.Από την άλλη,την δεκαετία του 1960 έγινε του συρμού για τους Μαρξιστές της λεγόμενης Νέας Αριστεράς, όπως τον Herbert Marcuse, να απορρίψουν την μεταγενέστερη θεώρηση του Μαρξ ως "επιστήμονος οικονομολόγου" ως ένα λογοκρατικό προάγγελμα για τον αυταρχισμό και ως προδοσία της νωρίτερης έμφασης που δίνει ο Μαρξ στον ανθρωπισμό και την ανθρώπινη "ελευθερία".

Σε αντίθεση ,θα συμφωνούσα με την αυξανόμενη πλέον επιστημονική συμφωνία στις μαρξιστικές σπουδές, ότι τουλάχιστον από το 1844 και πιθανώς νωρίτερα,υπήρχε μόνος ένας Μαρξ,και αυτός ο Μαρξ,ο "ανθρωπιστής",στερέωσε τον στόχο που θα έψαχνε (ζητούσε) για την υπόλοιπη ζωή του:τον αποκαλυπτικό θρίαμβο του επαναστατικού κομμουνισμού.Υπό αυτήν την άποψη η αργότερη ενασχόληση του Μαρξ με τα οικονομικά του καπιταλισμού υπήρξε απλά μέσον για τον μηχανισμό,τον "νόμο της ιστορίας",που υποτίθεται ότι καθιστά έναν τέτοιο θρίαμβο,αναπόφευκτο.

Αλλά σε αυτήν την περίπτωση,καθίσταται ζωτικής σημασίας να ερευνήσουμε την φύση αυτού του υποτιθέμενου ανθρωπιστικού στόχου του κομμουνισμού,ποιό θα είναι το νόημα αυτής της "ελευθερίας",και αν το αποκρουστικό ποινικό μητρώο των μαρξιστικών-λενινιστικών καθεστώτων του 20ού αι. ήταν ξεκάθαρα στηριγμένο στην βασική μαρξιανή σύλληψη της ελευθερίας.

Ο Μαρξισμός είναι ένα θρησκευτικό πιστεύω.Αυτή η δήλωση έχει γίνει κοινή ανάμεσα στους επικριτές του Μαρξ,και μιας και ο Μαρξισμός είναι δεδηλωμένος εχθρός της θρησκείας,τέτοιο παράδοξο θα προσέβαλλε πολλούς Μαρξιστές,καθώς αμφισβητεί ευθέως τον υποτιθέμενα αναμφισβήτητο επιστημονικό υλισμό πάνω στον οποίον ο Μαρξισμός στηρίζεται.Στις ημέρες μας κατά αρκετά παράδοξο τρόπο,στην εποχή της "θεολογίας της απελευθέρωσης" και άλλων ερωτοτροπιών του Μαρξισμού και της Εκκλησίας,οι ίδιοι οι μαρξιστές είναι συχνά έτοιμοι να κάνουν την ίδια διακήρυξη.

Ασφαλώς,ένας προφανής τρόπος που ο Μαρξισμός λειτουργεί ως θρησκεία είναι το πόσο μακρυά θα φτάσουν οι μαρξιστές για να προστατεύσουν το σύστημά τους εναντίον εμφανών λογικών σφαλμάτων.Έτσι,όταν οι μαρξιανές προβλέψεις αποτυγχάνουν ακόμα και αν προέρχονται -υποτιθέμενα- από τους επιστημονικούς νόμους της ιστορίας,οι μαρξιστές φτάνουν πολύ μακρυά ώστε να αλλάξουν τους όρους της πρώτης πρόβλεψης.

Αξιοσημείωτο είναι το παράδειγμα του νόμου του Μαρξ για την εξαθλίωση της εργατικής τάξης υπό τον καπιταλισμό.Όταν είχε γίνει πλέον σαφές πως το επίπεδο ζωής των εργατών κάτω από τον βιομηχανικό καπιταλισμό ανέβαινε αντί να κατεβαίνει,οι μαρξιστές υποχώρησαν στην άποψη πως αυτό που ο Μαρξ εννοούσε "πραγματικά" με τον όρο εξαθλίωση δεν ήταν εξαθλίωση αλλά σχετική στέρηση.Ένα από τα προβλήματα με αυτήν την άμυνα υπαναχώρησης (οπισθοχώρησης) είναι ότι η εξαθλίωση υποτίθεται ότι θα ήταν η κινητήριος δύναμη της προλεταριακής επανάστασης,και είναι δύσκολο να φανταστούμε τους εργάτες να καταφεύγουν σε μια αιματηρή επανάσταση απλά και μόνο επειδή θα απολαμβάνουν ένα σκάφος ο καθένας ενώ οι καπιταλιστές πέντε ή έξη.

Ένα άλλο σημαντικό παράδειγμα ήταν η απάντηση πολλών μαρξιστών στην αναμφισβήτητη απόδειξη του Boehm-Bawerk ότι η labor theory of value δεν μπορεί να εφαρμοστεί για την τιμολόγηση των αγαθών στον καπιταλισμό.Και πάλι,η υπαναχωρητική απάντηση ήταν πως αυτό που ο Μαρξ "εννοούσε" (ήθελε να πει) δεν ήταν να εξηγήσει την θεωρία τιμών αλλά απλώς να τονίσει ότι οι εργατοώρες βάζουν ένα είδος μυστικής "αξίας" στα αγαθά,η οποία είναι όμως άσχετη με τον τρόπο λειτουργίας της καπιταλιστικής αγοράς.Εάν αυτό ήταν αληθές,τότε είναι δύσκολο να δούμε γιατί ο Μαρξ αφιέρωσε τόσο μεγάλο διάστημα από τη ζωή του σε μία ανεπιτυχή προσπάθεια να ολοκληρώσει το "Κεφάλαιο" και να λύσει το πρόβλημα αξίας (κόστους)-τιμής.

Ίσως ο καταλληλότερος σχολιασμός για τους αγχωμένους υπερασπιστές της θεωρίας της αξίας (value theory) του Μαρξ είναι αυτός του πάντα επίκαιρου και απολαυστικού Alexander Gray,που αγγίζει επίσης και μία άλλη παράμετρο του Μαρξ ως θρησκευτικού προφήτη:

"Το να παρατηρείς τον Boehm-Bawerk ή τον κο [H.W.B.] Joseph να σκιαγραφούν τον Μαρξ δεν είναι τίποτε άλλο από μία πεζή απόλαυση,γιατί αυτοί δεν είναι παρά πεζοί συγγραφείς,που είναι τόσο πεζοί ώστε να σκοντάφτουν στο απλό νόημα των λέξεων,χωρίς να συνειδητοποιούν πως αυτό που πραγματικά εννοούσε ο Μαρξ δεν έχει καμμία αναγκαστικά σχέση με αυτό που -αναμφίβολα- ο Μαρξ είπε.Το να κοιτάζεις τον Μαρξ περιτριγυρισμένο από τους φίλους του είναι παρόλαυτα μια χαρά πολύ διαφορετική.Γιατί είναι αρκετά σαφές πως κανείς απ' αυτούς δεν ήξερε τι όντως ο Μαρξ εννοούσε.Βρίσκονται σε αμφιβολία ακόμα και για το τι ακριβώς μιλούσε.Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο ίδιος ο Μαρξ δεν ήξερε τι έκανε.

Συγκεκριμένα,δεν υπάρχει κανείς που μπορεί να μας πει τι σκεφτόταν ο Μαρξ όταν έγραφε τον όρο "αξία" (value).Το 'Κεφάλαιο' είναι με δυο λόγια,μια τριμερής πραγματεία,που αναπτύσσει την θεωρία της αξίας και τις πολλαπλές της εφαρμογές.Ακόμα και ο ίδιος ο Μαρξ ποτέ δεν καταδέχεται να πει τι εννοεί ως "αξία" (value),το οποίο είναι προφανώς αυτό που ψάχνει να βρει ο οποιοσδήποτε θα μελετούσε το έργο του".


Ασχολούμαστε με επιστήμη ('Wissenschaft'),με συνθήματα,με μύθους ή με μαγικές φράσεις;Ο Μαρξ έχει ειπωθεί,ήταν ένας προφήτης...και ίσως είναι αυτή η καλύτερη προσέγγιση.Για παράδειγμα,δεν δοκιμάζει κανείς στον Ιερεμία ή στον Ιεζεκιήλ τιςδοκιμασίες που θα υπέκειντο οι λιγότερο εμπνευσμένοι,καθημερινοί άνθρωποι΄.Ίσως το λάθος που έκανε ο κόσμος και οι περισσότεροι κριτικοί είναι ότι δεν προσέγγισαν αρκετά τον Μαρξ ως προφήτη -έναν άνθρωπο πάνω από την λογική,να λέει μυστηριώδεις και ακατανόητες λέξεις,τις οποίες ο κάθε ένας θα μπορούσε να ερμηνεύσει όπως θα επέλεγε.

Ο 'πράσινος' Πατριάρχης

Σε συνάντηση κοντά στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Ιούνιο, η ειδική στους χιμπατζήδες Jane Goodall μίλησε για το σε κίνδυνο οικοσύστημα αυτών που η ίδια χαρακτήρισε ως "τους πιο κοντινούς μας συγγενείς".Υπογραμμίζοντας την εξελικτική σχέση, περιέγραψε την συνάντησή της με έναν γηραιό αρσενικό πίθηκο που είχε μια "ωραία λευκή γενειάδα".

Χαμογελώντας, γύρισε προς το μέρος του 72χρονου άνδρα στην μπροστινή σειρά και προσέθεσε: "Έμοιαζε αρκετά με την δική σας".

Ο άνδρας με την μακριά λευκή γενειάδα ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος ο Α', ο πνευματικός ηγέτης των ανά τον κόσμο Ορθοδόξων Χριστιανών. Κατά αγαθή τύχη είναι γνωστός για τους άνετους, προσηνείς του τρόπους και συνόδευσε το γέλιο που ακολούθησε.

Η προσήλωσή του όμως στον περιβαλλοντικό ακτιβισμό είναι πραγματικά σοβαρή, αποδίδοντάς του τον χαρακτηρισμό "ο Πράσινος Πατριάρχης". Έχει διακηρύξει πως η φροντίδα για το περιβάλλον είναι θρησκευτική επιταγή, και για περισσότερο από μια δεκαετία, έχει κάνει μια αξιόλογη προσπάθεια να φέρει σε επικοινωνία θεολόγους και φυσικούς επιστήμονες όπως την κα. Goodall για συζητήσεις και διαλέξεις.

Οι αναφορές αυτής της χρονιάς για εντυπωσιακό λυώσιμο των παγετώνων και για ακραίες ξηρασίες δίνουν νέα επικαιρότητα στα μηνύματα του Βαρθολομαίου για την υποβάθμιση του φυσικού κόσμου. Ενώ οικονομικοί επιστήμονες και πολιτικοί συστήνουν περισσότερη ανάπτυξη και κατανάλωση για να ξεπεραστούν οι οικονομικές κρίσεις, ο πατριάρχης επιμένει πως η πραγματική κρίση είναι πολιτιστική και πνευματική, και μπορεί να υπερπηδηθεί μόνο εάν απομακρυνθούμε από τον άκρατο υλισμό.

Όλα οι άνθρωποι, έχει δηλώσει, πρέπει να κάνουμε μία διάκριση "μεταξύ αυτών που θέλουμε και αυτών που χρειαζόμαστε".

Τον Σεπτέμβριο εξέδωσε μία αρκετά φορτισμένη εγκύκλιο όπου καλούσε όλους τους ορθοδόξους Χριστιανούς "να μετανοήσουμε για την αμαρτωλότητά μας" στο ότι δεν κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να προστατεύσουμε τον πλανήτη. Η βιοποικιλότητα, "το έργο της θείας σοφίας", δεν δόθηκε στην ανθρωπότητα για να την καταχραστεί, έχει γράψει. Η ανθρώπινη κυριαρχία επί της γης δεν σημαίνει το δικαίωμα να παίρνει με πλεονεξία και να καταστρέφει τους πόρους της. Αναφέρθηκε ειδικά στους ισχυρούς της γης, λέγοντας πως χρειάζονται μια καινούργια νοοτροπία ώστε να σταματήσουν την καταστροφή του πλανήτη χάριν του κέρδους ή γενικά βραχυπρόθεσμων οφελών.

Άλλοι θρησκευτικοί ηγέτες, μεταξύ αυτών ο Πάπας Βενέδικτος ο ΙΣΤ', ο Δαλάι Λάμα και ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ, έχουν επίσης μιλήσει και κάνει έκκληση για υπεύθυνη χρήση της κτίσεως. Αλλά ο Βαρθολομαίος έχει πάει πιο μακρυά από τους περισσότερους. Κάποιοι θεολόγοι μάλιστα χαρακτηρίζουν αυτήν την στάση ως επαναστατική.

"Παραδοσιακά στον Χριστιανισμό, η αμαρτία ήταν αυτό που έκανες σε άλλους ανθρώπους", είπε ο Κάλλιστος Ware, επιφανής ορθόδοξος θεολόγος της Βρετανίας, "αλλά ο Βαρθολομαίος επέμεινε πως ό,τι κάνεις στα ζώα, στον αέρα, στη γη μπορεί να είναι και εφάμαρτο, όχι απλά λάθος, και αυτό ήταν μία σημαντική αλλαγή".

Αναλυτές τονίζουν πως η ενασχόληση του Βαρθολομαίου με τα περιβαλλοντικά ζητήματα είναι μέρος της προσπάθειάς του να εκσυγχρονίσει μία βαθειά συντηρητική εκκλησία που μπορεί να φαίνεται απόμακρη και απομονωμένη, με την προσοχή της στραμμένη κυρίως στα μακρά βυζαντινά τυπικά και στον μυστικισμό. Το να μιλά υπερασπιζόμενη την φύση ως δημιουργία Θεού ταιριάζει στην εκκλησιαστική διδασκαλία και ίσως, με αντίστοιχη βαρύτητα, όπως οι αναλυτές λένε, μπορεί να ξεπεράσει τις αντιζηλίες και τις εθνικιστικές τριβές μέσα στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ως μία ομοσπονδία 15 ανεξάρτητων εθνικών εκκλησιών, δεν έχει την κεντρική εξουσία έντονη, όπως, ας πούμε, το Βατικανό.

Ακόμα ο θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως, ιδρυμένος πριν 1700 χρόνια, κατέχει το πρωτείο για τα 300 εκατομμύρια ορθοδόξων χριστιανών σε όλον τον κόσμο. Ως "πρώτος μεταξύ ίσων" στην εκκλησία, ενεργεί ως αυτός που μπορεί να συγκαλέσει σε σύνοδο και να θέσει τα θέματα της συζήτησης.

Δεν εμπνέονται όμως όλοι οι προκαθήμενοι των εκκλησιών από τις προσπάθειές του να διαφωτίσει τους πιστούς για το περιβάλλον. "Ο πατριάρχης πηγαίνει ενάντια στα ειωθότα στην Ορθοδοξία σε αρκετά πράγματα", λέει ο π.Ιωάννης Χρυσαυγής, αρχιδιάκονος της εκκλησίας και σύμβουλος επί περιβαλλοντικών θεμάτων. "Πρέπει να το διακηρύττει και να το προωθεί συνεχώς".

Πάνω στο φέρρυ προς την Κων/πολη ο πατήρ Χρυσαυγής μάς έδειξε ένα δεσπόζον κτήριο στο ψηλότερο σημείο της Πριγκήπου. Πρώην ορφανοτροφείο, είχε κατασχεθεί από την τουρκική κυβέρνηση αλλά επεστράφη στην εκκλησία πρόσφατα. Ακόμα έρημο και εγκαταλελειμμένο, θα γίνει διαθρησκειακό κέντρο μελετών για το περιβάλλον αν ο Βαρθολομαίος τα καταφέρει.

"Θέλει κάτι μόνιμο", λέει ο π.Χρυσαυγής. "Όταν αποδημήσει, μπορεί να μην υπάρχει ακόμα τόσο ενδιαφέρον για το περιβάλλον μέσ' στο Πατριαρχείο".

Ο αντίκτυπος των ομιλιών του πατριάρχη και όλων αυτών των συνεδρίων είναι δύσκολο να υπολογισθεί. Μεγάλο ενδιαφέρον τράβηξε ένα νέο βιβλίο: το "Greening the Orthodox Parish" (Πρασινίζοντας την Ορθόδοξη Ενορία), λέει ο Frederick Krueger, ο Αμερικανός εκδότης του. Με υπότιτλο "Εγχειρίδιο για μια Χριστιανική Οικολογική Πράξη" και πρόλογο από τον πατρ. Βαρθολομαίο, καλύπτει θέματα θεολογίας, ειδικές λειτουργίες και προσευχές καθώς επίσης επιστημονικά πορίσματα και πρακτικές συμβουλές.

Αρκετά ορθόδοξα μοναστήρια και εκκλησίες στην ανατολική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εγκαταστήσει συστήματα ηλιακής ενέργειας τα τελευταία χρόνια.

Ανάμεσα σε αυτά και το μοναστήρι της Χρυσοπηγής στην Κρήτη, όπου οι μοναχές χρησιμοποιούν τα περιβαλλοντικά κείμενα του πατριάρχη και άλλων θεολόγων στην διδασκαλία τους.

"Όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι έρχονται στα μαθήματά μας", ανέφερε η μοναχή Θεοξένη, ηγουμένη της μονής, σε συνέδριο στην Χάλκη. "Έρχονται να βρουν νόημα. Αρκετοί φαίνεται να εμπνέονται από την οικολογία. Έχει αναπτυχθεί ταχύτατα τα τελευταία 10 χρόνια".

Marlise Simons, nytimes.com, Dec. 3, 2012




Σχόλιο: Αφ' ενός φυσικά και είναι απαραίτητη η ευαισθητοποίηση σε θέματα διατήρησης της φύσεως και συνακόλουθα της ποιότητας ζωής μας, γεννιούνται όμως κάποια προβλήματα:

1. Τί εννοούμε όταν λέμε 'οικολογία'; Την λογική εκμετάλλευση/διαχείριση/αξιοποίηση της φύσεως χάριν του κυριάρχου αυτής, ανθρώπου ή την απολυτοποίηση αυτής και την αντιμετώπισή της ως taboo;

2. Εκτός των πρακτικών θεμάτων, η απολυτοποίηση της φύσεως μήπως φανερώνει έναν υφέρποντα πανθεισμό; (Η κτίση ως Θεός, και όχι ως δημιούργημα, υπάρχουν άλλωστε στενά συνδεδεμένα τέτοια θρησκευτικά/φιλοσοφικά κινήματα με το 'οικολογικό κίνημα' -νεοπαγανισμός, ανατολικές θρησκείες, λατρεία της Γαίας κλπ).

3. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ως προς το ανθρώπινο κομμάτι της δεν είναι τέλεια και χρειάζεται να δει ξανά κάποια θέματα, όμως μήπως πολιτικοποιείται αρκετά στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι υπάρχει μία θέση και γι' αυτήν στον σύγχρονο κόσμο; (Ας λάβουμε υπ' όψιν και την λεπτή θέση του Πατριαρχείου ανάμεσα στο τουρκικό κράτος και τις άλλες ορθόδοξες εκκλησίες-Ρωσία, η οποία αιτιολογεί και πιθανή ανάγκη πολιτικών ελιγμών, όμως το βάζει στον πειρασμό της πολιτικής, ας μη ξεχνάμε πως και η εκκλησία της Ρώμης λόγω της πολιτικής καταστάσεως του πρώιμου Μεσαίωνος ανέλαβε κοσμικές και πολιτικές εξουσίες).

4. Στην προσπάθειά μας να κάνουμε το καλύτερο για το περιβάλλον μήπως μπορεί να διακινδυνέψουμε άλλες αξίες, βασικές για τον πολιτισμό και την πίστη μας, όπως την ελευθερία πέφτοντας σε έναν νέο ηθικισμό και 'κυνήγι μαγισσών';

Είναι το πρόβλημα του κράτους τα έσοδα;

By Nick Gillespie

Παρακαλώ διαβάστε το αν νομίζετε ότι τα ελλείμματα δεν έχουν σημασία και ότι οι δαπάνες δεν δημιουργούν τα ελλείμματα.




Ο αρθογράφος Ron Hart γράφει:

"Όταν ο Bill Clinton τόσο φημισμένα "ισοσκέλισε τον προυπολογισμό" με την έκρηξη του Ίντερνετ και τους φόρους από όλες εκείνες τις πωλήσεις μετοχών, το GOP και ο Newt Gingrich ψήφισαν έναν προυπολογισμό (ναι τότε το Κογκρέσσο το έκανε αυτό) με 1,7 τρισ.$ σε δαπάνες. Αν το προσαρμόσουμε στον πληθωρισμό, η σημερινή κυβέρνηση θα ξοδέψει 2,3 τρισ. σήμερα και θα μαζέψει 2,5 τρισ. σε έσοδα, καταλήγοντας σε πλεόνασμα 200 δισ.. Αλλά αντί να αυξάνουμε τις κρατικές δαπάνες σε αρμονία με τον κανονικό πληθωρισμό, με τις κυβερνήσεις Bush και Obama ξοδεύουμε σήμερα 3,8 τρισ.. Οι Δημοκρατικοί, οι οποίοι πιστεύουν ότι έχουμε πρόβλημα εσόδων αντί ότι έχουμε πρόβλημα δαπανών, πρέπει επίσης να πιστεύουν ότι έχουμε πρόβλημα μπάρμαν και όχι πρόβλημα αλκοολισμού".

Ο Hart ακόμα κατηγορεί τους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι συνεχίζουν να πιέζουν για μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες παρά το γεγονός ότι έχουμε ήδη ξοδέψει περίπου τα μισά δολλάρια του πλανήτη γι' αυτόν τον σκοπό.

Χρειάζεστε κάποια άλλη ένδειξη ότι οι δαπάνες είναι η κύρια αιτία του ομοσπονδιακού χρέους; Τότε ρίξτε μια ματιά στο γράφημα:

Είναι κατανοητό γιατί οι κρατικές δαπάνες ακολουθούν διαφορετική πορεία από τα έσοδα κατά τα διαστήματα υφέσεων. Την ίδια στιγμή που περισσότεροι άνθρωποι μένουν άνεργοι και τα έσοδα μειώνονται, η ζήτηση για τα διάφορα προγράμματα κοινωνικού κράτους αυξάνεται.

Αυτό που ήταν διαφορετικό κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης Μπους ήταν ότι οι δαπάνες αυξάνονταν επίσης και στις καλές περιόδους. Το 2001, ο Μπους ανέλαβε τα ηνία μιας διακυβέρνησης που ξόδευε το 18,2% του μεγέθους της οικονομίας. Το 2008, οι κρατικές δαπάνες ισούντο με το 20,8 της οικονομίας. Από κει και πέρα αυξήθηκαν στο 25,2% το 2009 (οικονομικό έτος κατά το οποίο κάποιες αυξήσεις ήταν του Ομπάμα, αλλά οι περισσότερες ήταν του Μπους). Αυτό το είδος μαζικής παρέκκλισης είναι εξηγήσιμο υπό το φως της οικονομικής κρίσης και της απάντησης των κυβερνήσεων Ομπάμα και Μπους σε αυτήν. Κατά την προσωπική μου άποψη, η αντιμετώπιση και των δύο αυτών κυβερνήσεων υπήρξε υστερική, αντιπαραγωγική και τουλάχιστον όσον αφορά στην διάσωση των αυτοκινητοβιομηχανιών παράνομη. Είτε συμφωνείτε μαζί μου είτε όχι, θα έπρεπε να ανησυχείτε κατά πόσον αυτή η τεράστια αύξηση στις δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι απλά παροδική ή είναι πλέον η νέα κανονικότητα.

Ασφαλώς, πρέπει όλους να μας ανησυχεί ότι η πρόταση προυπολογισμού του Προέδρου Ομπάμα που ανακοινώθηκε νωρίτερα φέτος προβλέπει μία δεκαετία όπου η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα ξοδεύει κατά μέσον όρο 22,5% του ΑΕΠ και το σχέδιο προυπολογισμού που πέρασε από την Βουλη (Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία) θα έχει τις κρατικές δαπάνες κατά μέσον όρο στο 20% κατά την ίδια περίοδο. Για να μπορεί κανείς να αντεπεξέλθει σε τέτοια επίπεδα δαπανών,το καθένα από τα οποία ανέρχεται πάνω από τον μέσο όρο δαπανών από το 1950. Το σχέδιο των Ρεπουμπλικανών επίσης προβλέπει τα φορολογικά έσοδα για τα επόμενα 10 χρόνια στο 18,3 % του ΑΕΠ, εξασφαλίζοντας έτσι περισσότερο χρέος και ελλείμματα. Και οι Ρεπουμπλικανοί υποτίθεται ότι είναι το κόμμα των "γερακιών της λιτότητας", σωστά;

Ρίξτε μια ματιά στον πίνακα 1.3 των ιστορικών πινάκων του Γραφείου Διαχειρίσεως και Προυπολογισμού για να λάβετε μία αίσθηση της αξίας των δαπανών αρκετών δεκαετιών. Από το 1950 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1970 ήταν πολύ σπάνιο να δεις την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να ξοδεύει το 20 ή και περισσότερο % της οικονομίας. Τώρα -με την μόνη εξαίρεση των τελευταίων χρόνων του Κλίντον και την αρχή της προεδρίας Μπους, αυτό φαίνεται να έχει γίνει κανόνας. Δεδομένου ότι τα φορολογικά έσοδα κατά την ίδια περίοδο ήταν κατά μέσο όρο κάτω του 18% του ΑΕΠ, δεν είναι καθόλου έκπληξη ότι το εθνικό χρέος συνεχίζει να αυξάνει. Στα περισσότερα από 16 τρισ., το χρέος μας είναι πλέον ίσο με το μέγεθος της οικονομίας. Αυτό δεν είναι και τόσο καλό (για λόγους τους οποίους θα εξηγήσουμε παρακάτω).

Εδώ ένα διαφορετικό γράφημα που βοηθάει επίσης στο να εξηγήσουμε τον ρόλο των κρατικών δαπανών στα ελλείμματα:

Αυτό είναι αυτό που η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δαπανά κατ' άτομο σε τιμές προσαρμοσμένες στον πληθωρισμό. Είναι πλέον πολύ μακρυά από τα 6.000 δολλάρια στην αρχή της περιόδου Κάρτερ κοντά πλέον στα 12.000 δολλάρια στο τέλος της πρώτης θητείας Ομπάμα. Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί και σε πολιτειακό επίπεδο,επίσης, οπότε δεν είναι μόνον η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αυτή που εκμεταλλεύεται την κατάσταση.

Εδώ κάποια συνταρακτικά στοιχεία από ένα ρεπορτάζ του Reason του 2009 για τις σπατάλες των πολιτειακών κυβερνήσεων κατά την διάρκεια των καλών πρώτων ετών της δεκαετίας του 2000:

Στα 5 χρόνια μεταξύ του 2002 και του 2007, τα συνολικά έσοδα των πολιτειών αυξήθηκαν με τον ρυθμό του πληθωρισμού, παράγοντας πλεόνασμα 600 δισ$. Αν οι νομοθέτες επέλεγαν να είναι πιο υπεύθυνοι, θα μπορούσαν να διατηρήσουν όλες τις υπάρχουσες πολιτειακές υπηρεσίες, να αυξήσουν τις δαπάνες για να τις προσαρμόσουν στον πληθωρισμό και την πληθυσμιακή αύξηση, και την ίδια στιγμή να κάνουν μειώσεις φόρων ύψους 500 δισ.$.

Αντί για αυτό, επέλεξαν να αυξήσουν και άλλο τις δαπάνες! Από το 2002 έως το 2007, οι συνολικές δαπάνες αυξήθηκαν κατά 50% ταχύτερα από τον πληθωρισμό. Οι εκπαιδευτικές δαπάνες αυξήθηκαν περίπου 70% ταχύτερα του πληθωρισμού, παρόλο που ο σχετικός αριθμός πληθυσμού σχολικής ηλικίας μειώθηκε! Οι δαπάνες υγείας (Medicaid) και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων των Πολιτειών ανέβηκαν δυο φορές πιο πολύ από τον πληθωρισμό.


Άρα λοιπόν και η ομοσπονδιακή και οι πολιτειακές κυβερνήσεις αυξάνουν τις δαπάνες εν μέσω κακών εποχών, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους. Και αυξάνουν τις δαπάνες στις καλές εποχές, για να ανταμείψουν τους υποστηρικτές τους και να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους.

Είναι αρκετά εύκολο να κατανοήσουμε πώς τα αστρονομικά επίπεδα χρέους καταστρέφουν τα οικονομικά σε πολιτειακό επίπεδο: Κάποια στιγμή τελειώνουν οι άνθρωποι στους οποίους μπορείς να βάλεις νέους φόρους (ή οι φόροι που μπορούν να αυξηθούν!), η δανειοληπτική τους ικανότητα

υποβαθμίζεται κοκ. Συνακόλουθα, αρχίζουν να φορολογούν τους πολίτες τους περισσότερο, για λιγότερες υπηρεσίες. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος, άνθρωποι και επιχειρήσεις φεύγουν. Οι ομοσπονδιακοί φυσικά, μπορούν να συνεχίσουν να κόβουν χρήμα ή να αναλαμβάνουν κοινή δράση με την Federal Reserve για να αυξήσουν την νομισματική κυκλοφορία. Έτσι λοιπόν το σκοινί πάει πολύ πιο μακρυά, ειδικά αν είσαι η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Ο πληθωρισμός μπορεί να συμβεί ή να μη συμβεί γρήγορα (ή και καθόλου) και οι τιμές των επιτοκίων μπορεί να ανεβούν ή όχι. Υπάρχει μια μεγάλη διαμάχη σε εξέλιξη στο αν ο πληθωρισμός, ο οποίος προβλέπεται με βάση σχεδόν όλες τις συμβατικές οικονομικές θεωρίες, συμβαίνει τώρα ή όχι. Τα επιτόκια δανεισμού, τόσο για το κράτος όσο και για τον συνεχώς συρρικνούμενο αριθμό καταναλωτών που μπορούν πλέον να δανειστούν, είναι ακόμα εξαιρετικά χαμηλά, αγνοώντας τους παλαιούς φόβους για τα μεγάλα και επίμονα ελλείμματα. Τουλάχιστον προς το παρόν.

Ποιο είναι λοιπόν το κακό στο να ξοδεύει το κράτος (ομοσπονδιακή κυβέρνηση) σαν να μην υπάρχει αύριο, ειδικά όταν ο κόσμος εξακολουθεί να πλήττεται βαρειά σε θέματα δουλειάς, μισθών κλπ; Υπάρχουν αρκετά κακά  -φορτώνουμε τις επόμενες γενιές με τεράστια χρέη πριν καν γεννηθούν, για παράδειγμα. Φανταστείτε να εξακολουθείτε να πληρώνετε τις πιστωτικές των γονιών σας για διακοπές που πήγαν και αυτοκίνητα που αγόρασαν (και αργότερα πούλησαν ξανά) από το 1970. Ο μη γένοιτο!

Χάριν όμως συντομίας ας εστιάσουμε απλά σε ένα από τα σοβαρά προβλήματα που ανακύπτουν με τα συνεχή ελλείμματα και την συσσώρευση κολοσσιαίων χρεών σε ομοσπονδιακό επίπεδο: Οι χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις φέρουν χρέη πάνω από το 90% του μεγέθους των οικονομιών τους για μακρές περιόδους, υπονομεύουν την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάπτυξη, τον δείκτη που ο καθένας συμφωνεί πως είναι βασικός για την βελτίωση των συνθηκών ζωής.


Όπως η Veronique de Rugy έγραφε στο τεύχος Οκτωβρίου του Reason :

Σε πρόσφατο έγγραφο του Εθνικού Γραφείου Οικονομίας με τίτλο: "Υπερβάσεις Χρέους: Παρελθόν και Παρόν", οι οικονομολόγοι Carmen Reinhart, Vincent Reinhart και Kenneth Rogoff δείχνουν πως στις 11 από τις 26 περιπτώσεις του παραδείγματός τους, χώρες των οποίων το χρέος ξεπέρασε το 90% του ΑΕΠ για τουλάχιστον 5 χρόνια δεν είχαν αύξηση στα επιτόκια δανεισμού.

Αλλά τα σταθερά επιτόκια δανεισμού δεν είναι σημάδι ότι αυτές οι χώρες είναι σε καλή οικονομική κατάσταση. Η οικονομική ανάπτυξη σε 26 περιπτώσεις ήταν 1,2% χαμηλότερη από ότι σε άλλες περιόδους, "η μέση διάρκεια των επεισοδίων υπερχρέωσης είναι 23 χρόνια, και δημιουργεί τεράστια έλλειψη εισοδήματος, ως αποτέλεσμα το οποίο πέφτει περίπου στο ένα τέταρτο, από ότι στις περιόδους με χαμηλό χρέος". Με άλλα λόγια, το γεγονός πως οι αγορές ομολόγων μένουν αδιάφορες σχετικά με τα υψηλά επίπεδα χρέους σε κράτη θεωρούμενα ως ασφαλή λέει πολύ λίγα πράγματα για το πόσο καλά τα πηγαίνουν στην πραγματική οικονομία. Και σίγουρα δεν πρέπει να λαμβάνεται ως σημείο ότι το κράτος αυτό μπορεί να δανεισθεί και άλλα χρήματα χωρίς κίνδυνο!


Πόσοι από εμάς θα είμαστε υποχρεωμένοι να ζήσουμε το μέλλον μας σε αυτήν την νεκρή ζώνη της χαμένης οικονομικής ανάπτυξης;

Και για να τα αναλύσουμε όλα, ποιες από τις πολεμικές μας περιπέτειες έχουν κάνει κάτι ώστε να μειώσουν το ποσοστό των ανθρώπων που υποφέρει στη γη; Ή οι φαρμακευτικές δαπάνες που επεκτάθηκαν για τους ήδη ευκατάστατους ηλικιωμένους; Ή για τον πόλεμο εναντίον της κάνναβης που έχει μετατρέψει την Πατρίδα των Ελεύθερων ανθρώπων στην μεγαλύτερη φυλακή ανθρώπων στον κόσμο;

Τις ημέρες που ο Μπαράκ Ομπάμα έκανε την προεκλογική εκστρατεία για την 2η θητεία του, συνήθιζε να μιλάει για το πώς "πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο του χρέους".



Έχουμε ζήσει σε μια εποχή εύκολου (φτηνού) χρήματος, στην οποίαν μας επιτρεπόταν να ξοδεύουμε χωρίς όριο, να δανειζόμαστε αντί να αποταμιεύουμε...

Αφού ξεπεράσουμε την παρούσα κατάσταση ανάγκης, η οποία απαιτεί επείγουσες νέες επενδύσεις, πρέπει να σπάσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο του χρέους.



Αυτό ήταν στην πραγματικότητα μέρος της εναρκτήριας ομιλίας της προεκλογικής του εκστρατείας. Τώρα, ο πρόεδρος έχει απομακρυνθεί από λόγια όπως να περικοπούν 2,5$ στις δαπάνες για κάθε 1$ εσόδων τον Σεπτέμβριο του 2012 στο να πιέζει για 4$ σε νέους φόρους για κάθε διολλάριο περικοπής δαπανών. Και όλο αυτό είναι μέρος της "λελογισμένης προσέγγισής" του για τα οικονομικά του κράτους.

Αλλά εάν η αιτία του -φονικού για την ανάπτυξη- χρέους και ελλειμμάτων είναι οι αυξημένες δαπάνες  -και όντως είναι-  η λύση είναι η περικοπή δαπανών. Όπως και το τεύχος Νοεμβρίου 2010 του Reason εξηγούσε, το έχουμε κάνει ξανά ως χώρα (μετά τον Β' ΠΠ) και άλλες επίσης ανεπτυγμένες οικονομίες το έκαναν αρκετά πρόσφατα, την δεκαετία του 1990. Την περασμένη χρονιά, η De Rugy και εγώ προσωπικά (Nick Gillespie) προτείναμε έναν εύκολο τρόπο αυτό να επιτευχθεί μέσω μικρών προοδευτικών περικοπών που ουσιαστικά δεν ισοδυναμούν με κάτι παραπάνω από την συγκράτηση των εξόδων σε σταθερές τιμές.

Δεν θα ήταν φοβερά δύσκολο. Και σίγουρα είναι καλύτερο από την εναλλακτική, η οποία είναι να πετσοκόψουμε το 25% της ανάπτυξης για τα επόμενα 20 χρόνια.

Έχει γίνει κοινό ανέκδοτο πλέον πως κάνουμε ό,τι κάνουμε σε κάθε επίπεδο "για τα παιδιά μας". Ποιός ανάμεσά μας θέλει να κοιτάζει κάθε τέταρτο παιδί στον δρόμο και να του λέει,
"Συγγνώμη παιδί μου, απλά δεν ήταν ο δικός σου αιώνας";





http://reason.com/archives/2012/12/01/if-you-dont-think-spending-is-at-the-roo

Πώς θα επιβιώσουμε στις 21 Δεκεμβρίου!

Καλημέρα!Είναι 2012! Είναι Δεκέμβριος του 2012 και ξέρετε τί σημαίνει αυτό.

Σας λέω, είναι το τέλος του κόσμου. Σημειώστε στο ημερολόγιο: η 21η Δεκεμβρίου θα είναι ή το πάρτυ της χιλιετίας ή.. το πάρτυ όλων των εποχών. Ό,τι και να συμβεί, πολύ σπάνια να υπήρξε καλύτερη δικαιολογία για να βάλετε τα καπέλα των πάρτυ και να φωνάξετε μπροστά στο φεγγάρι --τουλάχιστον μέχρι να εξαφανιστεί!

Η πάντα βοηθητική (παρότι όχι πάντα ακριβής) Βικιπαίδεια έχει κάποιες πληροφορίες για την λεγόμενη "Μαγιανή (των Μάγια) Αποκάλυψη". Πιστέψτε με, μετά από τα τόσα προβλήματα τους τελευταίους μήνες, μπορούμε να βάλουμε λίγο ενθουσιασμό στη ζωή μας. Και ποιος ο καλύτερος τρόπος να τα ξεχάσουμε από το να ανησυχούμε για το αν θα τρελλαθούν οι μαγνητικοί πόλοι της γης ή η γη θα περάσει πολύ κοντά από μια μαύρη τρύπα ή ότι ο πλανήτης μας θα εκραγεί?


Φοβάστε; Δεν θα έπρεπε. Οι ειδικοί λένει ότι υπάρχει κάποιο μέρος στη γη όπου υπάρχει πιθανότητα να σωθούμε!


Φωλιασμένο στους πρόποδες των Γαλλικών Πυρηναίων, η κίνηση στην αγορά δεν υπήρξε ποτέ μεγαλύτερη στην μικρή αγροτική κοινότητα του Μπυγκαράς (Bugarach).

Οι καταναλωτές όμως δεν βρίσκονται εδώ για να αγοράσουν φρέσκο κρέας, κρασί και δημητριακά, για τα οποία η πόλη φημίζεται, είναι εδώ για να επιλέξουν τι θέλουν να πάρουν για ενθύμια του τέλους του κόσμου!

Και αυτό γιατί το Μπυγκαράς -με πληθυσμό 176 κατοίκους- έχει σημειωθεί από τους απανταχού καταστροφολάγνους ως το μόνο μέρος στον κόσμο το οποίο πρόκειται να επιβιώσει του Αρμαγεδδώνα, που είναι προγραμματισμένος για τις 21 Δεκεμβρίου από μία αρχαία προφητεία των Μάγια.

Μοντέρνες ερμηνείες της πρόβλεψης, αρκετά διαδεδομένες μέσω του ίντερνετ, λένε ότι εξωγήινοι θα έρθουν από το γκαράζ διαστημοπλοίων που είναι βαθειά κρυμμένο στο βουνό Pic de Bugarach και θα μαζέψουν όλους τους ανθρώπους της περιοχής για να τους οδηγήσουν σε ασφαλές μέρος!

Προς το παρόν, οι τουρίστες των Τελευταίων Ημερών και οι παρατηρητές UFO που ελπίζουν στην εξωγήινη σωτηρία κατακλύζουν τους δύο δρόμους του οικισμού για να πάρουν μαζί τους ένα κομμάτι της ιστορίας των ημερών πριν την Καταστροφή.

Και φυσικά αυτό είναι μία ευκαιρία που οι δαιμόνιοι ντόποιοι δεν μπορούν να αφήσουν να πάει χαμένη.

Τα ενθύμια περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων "αυθεντικές πέτρες Bugarach" από τα πετρώματα του βουνού Pic de Bugarach, οι οποίες πωλούνται για 1,50€ το γραμμάριο και "φυσικές πυραμίδες σιδηροπυρίτη" από το υπέδαφος.

Εξάλλου, ένα μπουκαλάκι νερό από την κοντινή πηγή, το οποίο όπως φαίνεται μπορεί να θεραπεύσει ένα μεγάλο εύρος ασθενειών, πωλείται στην λίγο αλμυρή τιμή των 15€ !

Ένας από τους ιδιοκτήτες της περιοχής προσφέρει το τεσσάρων υπνοδωματίων σπίτι του με άμεση θέα της μυστηριώδους κορυφής για 1.500€ τη βραδιά.


Για να ολοκληρώσουμε, το θέμα είναι πως τουλάχιστον η πίστη μου πως οι άνθρωποι μπορούν να βγάλουν λεφτά από το ο,τιδήποτε  -ακόμα και από το τέλος του κόσμου-  επιβεβαιώθηκε.

Αυτοί οι εξωγήινοι δεν έχουν ιδέα με ποιους έχουν να κάνουν!

WSJ:Οι Έλληνες αποζητούν στήριγμα στη δύναμη σεβάσμιου μοναχού

(άρθρο της Wall Street Journal για τον γέροντα Παίσιο)

by Gordon Fairclough

Σουρωτή,Ελλάς Ο θρύλος λέει πως περίπου 30 χρόνια πριν, ένας γενειοφόρος ορθόδοξος χριστιανός μύστης, ερχόμενος εδώ έκανε μία περίεργη πρόβλεψη: Η Ελλάδα στο μέλλον θα ζήσει "μεγάλη αναταραχή", που θα ακολουθήσει πείνα και πολιτική αστάθεια.

Πιστοί λένε ότι αυτό το απαισιόδοξο όραμα του γέροντα Παισίου, ασκητή μοναχού που πέθανε το 1994, ήταν στην πραγματικότητα μια προφητική ματιά της κατάστασης που ταλανίζει τώρα αυτή την υπερχρεωμένη χώρα  --και που βοήθησε σε μία αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος γι' αυτόν τον άγιο άνθρωπο από τους Έλληνες που παλεύουν να κρατηθούν όρθιοι σ' αυτή την άγρια οικονομική κρίση.

Ο γέρ.Παίσιος, ο οποίος ξόδεψε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως ερημίτης στην χερσόνησο του Αγίου Όρους στην ΒΑ Ελλάδα, έχει γίνει εξαιρετικά δημοφιλής --με τις ιστορίες των προβλέψεων και θαυμάτων, που λέγεται ότι έκανε, να κυκλοφορούν στο ίντερνετ και σε πάρα πολλά βιβλία.

Τα Σάββατα, εκατοντάδες προσκυνητές περιμένουν στην ουρά για να προσκυνήσουν τον τάφο του γέρ.Παισίου, να προσευχηθούν και να φιλήσουν τον ξύλινο σταυρό που δείχνει τον τόπο της ανάπαυσής του. Ζητούν βοήθεια για να βρούνε δουλειά, να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους και να επιβιώσουν από αυτήν την δύσκολη οικονομικά περίοδο που έχει κάνει άνω-κάτω τις ζωές τους.

"Ο Παίσιος προέβλεψε πολλά πράγματα και οι προφητείες του τώρα εκπληρώνονται" λέει ο Κώστας Κατσαούνης, 41 ετών αξιωματικός που επισκέφθηκε τον τάφο. Προέβλεψε την κρίση. Αλλά είπε επίσης ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, ότι θα το ξεπεράσουμε και η ευημερία θα ξαναέρθει. Έχει βοηθήσει πολύ κόσμο.

Η φήμη του γέρ.Παισίου κατά κάποιον τρόπο θυμίζει τον Michel de Notredame, περισσότερο γνωστό ως Νοστράδαμο, έναν Γάλλο φαρμακοποιό του 16ου αι. που οι πιστοί του λένε ότι προέβλεψε το ο,τιδήποτε, από την άνοδο του Χίτλερ έως τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

"Μορφές όπως του Παισίου αντιπροσωπεύουν τον σαμάνο,τον μάγο της φυλής" λέει η Αλεξάνδρα Κορωναίου, κοινωνιολόγος στο Πάντειο. "Είναι η ενσάρκωση μιας υπερβατικής, αόρατης δύναμης".

Με την ελληνική οικονομία να βρίσκεται για 5η χρονιά σε μία φοβερή ύφεση, η οποία αναμένεται να βαθύνει κι άλλο κατά το 2013, την ανεργία πάνω από το 25% και ακόμα και τις μεσαίου εισοδήματος οικογένειες να δυσκολεύονται να ταίσουν τα παιδιά τους, πολλοί Έλληνες νοιώθουν ότι η κοινωνία τους διαλύεται και ψάχνουν μια ανακούφιση.

"Όταν υπάρχει ένα περιστατικό που γονατίζει μια ολόκληρη χώρα, οι άνθρωποι ψάχνουν για μια θρησκευτική εξήγηση" λέει ο Βασίλειος Μακρίδης, καθηγητής θρησκευτικών σπουδών με ειδίκευση στην Ορθόδοξη Εκκλησία στο Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης. "Αναζητούν βοήθεια από το υπερφυσικό."

Όλο αυτό δημιουργεί μία νέα έκρηξη του ενδιαφέροντος για τον γέροντα Παίσιο. Το ρυτιδιασμένο και με γενειάδα πρόσωπο του γέροντα, φορώντας μαύρο σκούφο από πίσω, κοσμεί αφίσσες και εικονάκια πιστών με αποφθέγματά του.

Τα βιβλιοπωλεία διαθέτουν δεκάδες βιβλία σχετικά με τον γέροντα Παίσιο, από βιβλία που αναλύουν τις πνευματικές του διδαχές μέχρι τόμους γεμάτους με σχόλιά του, κυριολεκτικά για το ο,τιδήποτε, από τον ερχομό της Δευτέρας Παρουσίας έως την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης.

"Πουλάνε τρελλά" λέει ο Ιωάννης Αιβαλιώτης, που δουλεύει στο θρησκευτικό βιβλιοπωλείο της Ζωής στην Αθήνα. "Ακόμα και οι μη θρησκευόμενοι αρχίζουν να τα διαβάζουν. Δίνει στους ανθρώπους κουράγιο να υπομείνουν αυτά που έρχονται".

Υπάρχει οδηγός διαίτης από τον Παίσιο --ήταν εξαιρετικά αδύνατος-- όπως και ένα παιδικό βιβλίο: "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο γέροντας Παίσιος."

Στα προηγούμενα δύο χρόνια, η συντηρητική εφημερίδα Δημοκρατία πούλησε 350.000 αντίτυπα σχετικά με τον γέρ.Παίσιο: από συλλογές προφητειών του μέχρι τις απόψεις του για την εκπαίδευση. Άλλες εφημερίδες αφηγούνται μερικά από τα θεωρούμενα ως θαύματά του.

Ο γέρ.Παίσιος, γεννηθείς ως Αρσένιος Εζνεπίδης στην κεντρική Ανατολία το 1924 αποτελεί μέρος μιας μακράς παράδοσης μοναστικής πνευματικότητος που οι πιστοί υποστηρίζουν ότι χαρίζει μία δύναμη θεώσεως --να βλέπει πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν, να ερμηνεύει σημάδια και να προορά την πορεία των γεγονότων.

Ακόμα και πριν τον θάνατό του το 1994, ήταν ευρέως γνωστός στους θρησκευτικούς κύκλους, έλκωντας την προσοχή των πιστών στο Άγιον Όρος για πνευματική καθοδήγηση και συμβουλή. Πολλοί αναμένουν ότι κάποια στιγμή θα αναγνωρισθεί ως άγιος. (Ο εκπρόσωπος τύπου της Εκκλησίας αρνήθηκε να σχολιάσει.)

Αλλά η πρόσφατη αύξηση του ενδιαφέροντος έχει προκαλέσει αντιδράσεις από τους σκεπτικιστές και έφερε προειδοποιητικά σχόλια από κάποιους μέσα στην ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

"Οι άνθρωποι ψάχνουν να ακουμπήσουν κάπου", λέει ο π.Βασίλειος Χαβατζάς,προιστάμενος του φιλόπτωχου της εκκλησίας στην Αθήνα. "Κάποιοι όμως είναι υπερβολικοί. Τον έχουν αναγάγει σε ένα είδος προφήτη" λέει, προσθέτοντας: "Αυτό δεν σημαίνει πως ό,τι είπε είναι σωστό".

Σε ένδειξη όμως της ευρύτερης αποδοχής που έχει ο γέροντας Παίσιος, η Ελληνική Αστυνομία συνέλαβε τον 27χρονο Φίλιππο Λοίζο για την δημιουργία σελίδας στο Facebook η οποία διακωμωδούσε την πίστη των Ελλήνων στα θαύματα και τις προοράσεις του μακαριστού μοναχού. Του απαγγέλθηκαν κατηγορίες βλασφημίας και προσβολής θρησκείας. Η κατηγορία περί βλασφημίας αργότερα αποσύρθηκε.

Η αστυνομία δέχθηκε χιλιάδες παράπονα σχετικά με την σελίδα στο site κοινωνικής δικτύωσης για τον "Γέροντα Παστίτσιο", ένα λογοπαίγνιο με το όνομα του γέροντα. Το παστίτσιο είναι ένα παραδοσιακό φαγητό ψητών ζυμαρικών παρόμοιο με τα λαζάνια. Υπερεθνικιστής βουλευτής καταδίκασε την σελίδα στο Κοινοβούλιο.

Ο κος Λοίζος είπε πως χρησιμοποίησε την σάτυρα ώστε να καυτηριάσει την εμπορευματοποίηση του μοναχού και του μηνύματός του.

Πολλές από τις λεγόμενες ως προφητείες του γέρ.Παισίου δείχνουν να επαληθεύονται. "Οι άνθρωποι θα είναι τόσο απογοητευμένοι με τους πολιτικούς των δύο μεγάλων κομμάτων,που θα τους σιχαθούν", είναι μία που φαίνεται εξαιρετικά αληθής σε μια εποχή όπου η λαική υποστήριξη για τα δύο κύρια κόμματα της χώρας, τα οποία κατηγορούνται για την κρίση, έχει μειωθεί δραματικά.

Κάποιες από τις παρατηρήσεις του γέροντα παραπέμπουν σε σκοτεινές συnωμοσίες --ανάμεσα σ' αυτές και το ότι ο κόσμος κυβερνάται μυστικά από μια ομάδα πέντε ανθρώπων. Προέβλεψε επίσης εθνικούς θριάμβους για την Ελλάδα, λέγοντας ότι θα νικήσει την Τουρκία, θα ξανακατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και θα πάρει μέρος της Αλβανίας.

"Άγιοι άνθρωποι σαν τον γέροντα Παίσιο γεννιούνται μια φορά στα 1000 χρόνια" λέει ο Νικόλαος Ζουρνατζόγλου, ο οποίος έχει εκδώσει τρία βιβλία με προβλέψεις του γέροντα. "Ήταν δώρο από τον Θεό και την Παναγία για την ανθρωπότητα ο γέροντας".

Στην Σουρωτή, περίπου 30 χιλιόμετρα μακρυά από την Θεσσαλονίκη, λεωφορεία με προσκυνητές έφθασαν το προηγούμενο Σάββατο για να δούνε τον τάφο του γέροντα. Νέοι και μεγάλοι, προσεύχονταν και έβγαζαν φωτογραφίες. Κάποιοι κρατούσαν ένα φύλλο βασιλικού από ένα φυτό που είναι δίπλα στον τάφο του γέροντα.

Μετά από κει στο εκθετήριο της χτισμένης από πωρόλιθο εκκλησίας,οι επισκέπτες αγόρασαν καρτ-ποστάλ,εικόνες του γέροντα και βιβλία από και γι' αυτόν,μαζί με εικόνες,σταυρούς και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα.

"Υπάρχει πολλή αβεβαιότητα τώρα. Δεν ξέρουμε τί πρόκειται να συμβεί" λέει η Αναστασία Κωνσταντίνου, σερβιτόρα, που επισκέπτεται τον τάφο και που είπε πως η οικογένειά της αναγκάστηκε να περιορίσει πολύ το κρέας, το αυτοκίνητο και άλλες φυσιολογικές δραστηριότητές της καθώς το εισόδημά τους έπεσε εν μέσω της κρίσεως.

"Οι άνθρωποι βρίσκουν παρηγοριά στην πίστη", λέει η 32χρονη κα Κωνσταντίνου. "Ακόμα και αν η καθημερινή ζωή είναι δύσκολη, ο Παίσιος δίνει δύναμη στους ανθρώπους. Τους βοηθάει να συνεχίσουν".








Ελεύθερη μετάφραση από το WSJ,Dec. 3, 2012: 
Greeks Seek Strength in the Powers of a Revered Monk to Predict Events http://online.wsj.com/article/SB10001424127887324469304578143271912956476.html
Η μετάφραση έγινε για καθαρά ενημερωτικούς σκοπούς.

Κράτος,Αγάπη και Ελευθερία

Η αγάπη και η ελευθερία είναι τα δύο βασικά υλικά με τα οποία κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος χτίζει την ζωή του.

Η αγάπη παίρνει διάφορες μορφές  -στις διαπροσωπικές σχέσεις, στον χώρο εργασίας και σε άλλες δημιουργικές προσπάθειες (σύλλογοι κλπ), στην φιλανθρωπία (εθελοντισμός) προς όσους έχουν ανάγκη (τους απόρους), σε πνευματικές αφοσιώσεις που δίνουν βαθύτερο νόημα στην ζωή εν μέσω των αναπόφευκτων προκλήσεων και απωλειών που μας εμφανίζει. Η αγάπη μάς δίνει λόγο να συνεχίσουμε παρά τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες, να συνεχίζουμε συνεχώς να προσπαθούμε να επανέλθουμε αφού έχουμε τσακιστεί στο σώμα ή στο πνεύμα.

Η ελευθερία προσφέρει τον χώρο εκείνο που χρειαζόμαστε για να εκφράσουμε την αγάπη μας, να κυνηγήσουμε τα πάθη μας σε σχέση με το πού ζούμε, να επιλέξουμε ελεύθερα τους στόχους μας και να τους επιδιώξουμε όπως κρίνουμε καλύτερα, να εξασκήσουμε τις τέχνες και τα επαγγέλματα που μας ελκύουν περισσότερο, να χρησιμοποιήσουμε τα προσωπικά και υλικά μας μέσα όπως επιθυμούμε στην υπηρεσία των δικών μας στόχων (όχι καταναγκαστικά,ως δούλοι,μη σκεπτόμενοι), να ζήσουμε χωρίς το αίσθημα ότι χρειάζεται να φυλάμε συνεχώς τα νώτα μας, εκτός και αν συμβεί να συναντήσουμε την οργή κάποιου κρατικού λειτουργού ή αστυνομικού που ψάχνει για το επόμενο θύμα του.

Εάν έχουμε την αγάπη και την ελευθερία, τα άλλα ακολουθούν, έρχονται φυσικά, τουλάχιστον τόσο φυσικά όσο οι νόμοι της φύσεως, της κοινωνίας και της οικονομίας επιτρέπουν. Η ελευθερία μάς δίνει χώρο για να κινηθούμε καθώς φτιάχνουμε τις ζωές μας σε συμφωνία με ό,τι αγαπάμε.

Δεν είναι καθόλου περίεργο που η βασική φύση του κράτους εμπεριέχει την αντίθεσή του στην αγάπη και την ελευθερία -όχι,ακόμα χειρότερα- την ανάπτυξη και υπόθαλψη των ακριβώς αντιθέτων.

Τα κράτη ακμάζουν με το μίσος. Από την ίδια την ίδρυσή τους, μέσω των κατακτήσεων και της λεηλάτησης των κατακτημένων λαών, καθιστούν εαυτά μισητά εξ αιτίας της ίδιας τους της βιαιότητας και σκληρότητας. Κατά την διάρκεια της μετά την κατάκτηση ιστορίας τους, όταν οι πρώην περιπλανώμενοι ληστές συνειδητοποιούν ότι η σταθερά εγκατεστημένη ληστεία πληρώνει πολύ καλύτερα από τις "χτυπάω και φεύγω" επιδρομές, συνεχίζουν τις απεχθείς απειλές βίας στους υπηκόους τους για να βεβαιώσουν πως κανένας δεν θα τολμήσει να αντισταθεί στην εξουσία τους ή στις απαιτήσεις τους για φόρους και σεβασμό.

Αφότου η δημοκρατία μπαίνει στο πλάνο, και τα πολιτικά κόμματα σχηματίζουν συμμαχίες για να καταλάβουν υπό τον έλεγχό τους την εξουσία του κράτους, τα κόμματα προκαλούν και μεγεθύνουν το μίσος με σκοπό να προσελκύσουν και να διατηρήσουν πιστούς οπαδούς.Συνεχώς επαναλαμβάνουν πώς το σημαντικότερο στοιχείο σε κάθε πολιτικό ζήτημα αναλύεται σε ζήτημα "ημών" εναντίον των μισητών "αυτών". Η κοινωνική διαίρεση και σύγκρουση φτιάχνουν το γόνιμο έδαφος στο οποίο φυτεύουν τις δηλητηριώδεις προτάσεις τους για να ληστέψουμε "αυτούς" και να μοιράσουμε την λεία ανάμεσα σε "εμάς". Έτσι κρατώντας το δοχείο με τις (σε αρκετά μεγάλο βαθμό τεχνητές) ταξικές,φυλετικές ή συγκρούσεις επαγγελματικών ομάδων γεμάτο, τα πολιτικά κόμματα μιας δημοκρατίας συντρίβουν την αγάπη που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε ειρηνικούς και συνεργάσιμους ανθρώπους που θα δουλεύουν μαζί για το αμοιβαίο τους συμφέρον και την αντικαθιστούν με πνευματική ταραχή και συνεχή περιφρόνηση  για οποιονδήποτε έξω από τα (αυθαίρετα) όρια του κόμματος.

Φυσικά, μόλις και απαραίτητο να ειπωθεί ότι αυτό το είδος του θεσμοποιημένου μίσους πηγαίνει χέρι με χέρι με τις κρατικές επιθέσεις στις ελευθερίες των ανθρώπων. Κάποιες από αυτές τις επιθέσεις στοχεύουν να βλάψουν τους "άλλους", τους εκτός της κυβερνώσας συμμαχίας, αλλά κάποιες από αυτές κατά ειρωνείαν βλάπτουν σχεδόν τον καθένα, με τον σκοπό πάντα, να αυξήσουν την δύναμη και την δόξα του κράτους --πάντα με βαθύτερο σκοπό όμως (όπως οι κυβερνώντες διαβεβαιώνουν) να υπηρετήσουν το γενικότερο "δημόσιο συμφέρον" ή να κερδίσουν κάποιο μεγάλο πλεονέκτημα για το έθνος ως σύνολο (βλ. επί παραδείγματι επεκτατισμός, ιμπεριαλισμός και πόλεμοι), ή έστω για τους περισσότερους, αν βγάλουμε απ' έξω τα μέλη κάποιων όχι και τόσο αγαπητών μειονοτήτων.

Μέσα σε αυτό το κλίμα κακοηθείας, μίσους και βίας που είναι σύμφυτο με τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, είτε σε καθεστώς δημοκρατίας είτε με κάποιο άλλο πολίτευμα, καλοί άνθρωποι χάνουν την ελευθερία τους να εκφράσουν την αγάπη τους με ειρηνικούς, δημιουργικούς και παραγωγικούς τρόπους. Όπως ένας μυς, η αγάπη όταν δεν εξασκείται,ατροφεί. Οι κοινωνίες που κυριαρχούνται από τον κρατισμό είναι συνεχώς γεμάτες μίσος και μοχθηρία. Γυρνάνε με άπειρους τρόπους τα άτομα σε σύγκρουση μεταξύ τους καθώς συντρίβουν τις ελευθερίες που επιτρέπουν τα παιχνίδια όπου κερδίζουν όλοι, για να διαδώσουν αυτά τα παιχνίδια όπου εάν κάποιος άνθρωπος δεν συντρίψει τον διπλανό του θα τον συντρίψει εκείνος. Ο φθόνος και η καχυποψία αφθονούν. Οι πρόσχαρες αγαθές φύσεις που κατευθείαν αναπτύσσονται και διατηρούνται σε μια ειρηνική, ελεύθερη και ευημερούσα κοινωνία, χάνονται εύκολα. Ολόκληρος ο κόσμος μετατρέπεται έτσι σε μια Ανατολική Γερμανία.

Η αγάπη και η ελευθερία είναι θεμελιακά ασύμβατες με την ύπαρξη και τον τρόπο λειτουργίας του κράτους. Αυτή η σχέση υπάρχει όχι διότι τα κράτη ξεκινάνε ως καλά και σταδιακά γίνονται κακά, αλλά γιατί βασικά το κράτος είναι ένας οργανισμός του οποίου η ίδρυση και λειτουργία βασίζεται πάνω στην βία και την λεηλασία, τα οποία με τη σειρά τους καλλιεργούν (ακόμα παραπάνω) το μίσος και την άρνηση των ελευθεριών. Έτσι, κάτω από τον κρατισμό, οι προσπάθειες καλής προθέσεως ανθρώπων να χτίσουν μια ευτυχισμένη ζωή για τους ίδιους θα συναντήσουν μία πληθώρα εμποδίων που θα μπαίνουν από τους κρατικούς λειτουργούς (δημοσίους υπαλλήλους), οι οποίοι έχουν την στήριξη των κυβερνητικών συμμαχιών (ΣτΜ:θυμίζει λίγο Ελλάδα αυτό;!). Αμέτρητοι διανοούμενοι έχουν υποστηρίξει ότι αν το κράτος έκανε το Α,το Β ή το Γ θα μπορούσε να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων. Τέτοια λογική έρχεται σε αντίφαση με αυτήν την ίδια την φύση του κράτους. Οι λογικοί άνθρωποι δεν προσκαλούν μια οχιά να ζήσει στο σπίτι τους, πολύ περισσότερο όχι για να του δώσει χαρά!



Πηγή:Robert Higgs,Love,Liberty and the State 15/11/2012
(independent.org)

Τα οφέλη των προβιωτικών

Τα προβιωτικά, που πιστεύεται ότι βοηθούν στην πέψη, έχουν αρχίσει να ερευνώνται πλέον και για την θεραπεία άλλων ασθενειών, όπως οι κολικοί, η χοληστερίνη ή το απλό κρυολόγημα.

Ένα από τα πλέον ταχέως διαδιδόμενα συμπληρώματα διατροφής, τα προβιωτικά είναι τώρα χαρακτηριστικά των ραφιών των φαρμακείων και των σούπερ-μάρκετ. Είναι ζωντανοί μικροοργανισμοί -ή καλά βακτήρια- τα οποία όταν καταναλώνονται σε κάψουλες ή στο γιαούρτι λέγεται ότι αποδίδουν θεραπευτικό αποτέλεσμα. Για την ώρα πάντως υπάρχουν πολύ λίγα επιστημονικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητά τους  -πολλές έρευνες των προβιωτικών περιείχαν όχι και τόσο αυστηρές ερευνητικές προυποθέσεις.

Καθώς περισσότερα στοιχεία γίνονται γνωστά, κάποιοι ερευνητές πιστεύουν ότι τα προβιωτικά πρέπει να εξελιχθούν σε συνταγογραφούμενα φάρμακα, καθώς οι γιατροί εστιάζουν σε συγκεκριμένα βακτηριακά στελέχη για να στοχεύσουν στις συγκεκριμένες ανάγκες των ασθενών. Μέχρι στιγμής πάντως, πολλοί ειδικοί συμφωνούν στο ότι τα προβιωτικά έχουν παρανοηθεί.

Οι καταναλωτές φαίνεται να είναι έτοιμοι να δώσουν χρήματα, απλά και μόνο με την ελπίδα ότι ίσως [τα προβιωτικά] ενεργούν (δουλεύουν) λέει ο Michael Fischbach, βοηθός καθηγητής γενετικής και επιστημών υγείας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Φρανσίσκο. "Αυτό που όλοι πρέπει να προσέξουμε είναι να μην τα θεωρήσουμε ως πανάκεια και να βεβαιώσουμε τους εαυτούς μας πως δεν θέτουμε τις προσδοκίες μας πάρα πολύ ψηλά".

Οι πωλήσεις προβιωτικών συμπληρωμάτων έφθασαν στα 770 εκατ.$ τον περασμένο χρόνο, περίπου 22% περισσότερο από τον προηγούμενο, σύμφωνα με την Euromonitor International, εταιρεία έρευνας αγοράς.

Οι καλύτερες κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι κάποια συγκεκριμένα προβιωτικά ενδέχεται να είναι ωφέλιμα σε συγκεκριμένα γαστρεντερολογικά προβλήματα, αλλεργίες και κολπικές μολύνσεις.
Αρκετοί γιατροί συνιστούν προβιωτικά όταν οι ασθενείς λαμβάνουν αντιβίωση. Τα προβιωτικά θεωρούνται ευρέως ως μία ασφαλής λύση, εκτός από τις περιπτώσεις ανθρώπων με πεσμένο ανοσοποιητικό, αν και οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι καλό είναι να συμβουλεύεται κανείς πρώτα τον γιατρό του.

Για άλλες αρρώστιες, εκατοντάδες προβιωτικών είναι υπό μελέτη, λένε οι ειδικοί. Σε άρθρο τον προηγούμενο μήνα στο British Journal of Nutrition, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Οδοντιατρικής του New Jersey στην Σχολή των Συναφών με την Υγεία Επαγγελμάτων ανακοίνωσαν ότι ένας συνδυασμός δύο προβιωτικών πιθανόν να μειώνει την βαρύτητα των συμπτωμάτων και τον χρόνο ανάρρωσης από το κοινό κρυολόγημα. Άλλες έρευνες έχουν δείξει παρόμοια αποτελέσματα, ειδικά στα παιδιά.

Ερευνητές αυτόν τον μήνα παρουσίασαν στοιχεία σε συνάντηση της Αμερικανικής Καρδιολογικής Ένωσης που δείχνουν ότι δύο ημερήσιες δόσεις προβιωτικού χαμήλωσαν την κακή χοληστερόλη κατά περίπου 12% και μείωσαν τους συνολικούς και τους κορεσμένους εστέρες χοληστερόλης οι οποίοι συμβάλλουν στην αρτηριοσκλήρυνση. Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από την Micropharma Ltd, καναδική εταιρεία έρευνας και παραγωγής προβιωτικών.

Κάποιες έρευνες έτυχαν και ομοσπονδιακής υποστήριξης. Ο USCF εξερευνά πιθανά αποτελέσματα των προβιωτικών σε νήπια και πρώιμους δείκτες άσθματος, όπως επίσης και στον κολικό του νεφρού. Ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Harvard διερευνούν τί μπορούν τα καλά βακτήρια να κάνουν για το ανοσοποιητικό σύστημα για να δουν αν η απόκριση στο εμβόλιο της γρίππης σε ηλικιωμένους μπορεί να βελτιωθεί.

Το σώμα μας περιέχει τρισεκατομμύρια βακτηρίων, και καλά και κακά. Τα περισσότερα ζουν στο έντερο αλλά μετακινούνται επίσης και σε άλλες περιοχές. Τα καλά βακτήρια βοηθούν στην πέψη, παράγουν βιταμίνες και προστατεύουν από μολύνσεις, ανάμεσα σε άλλα.

Η βακτηριακή κοινότητα, η εντερική χλωρίδα του σώματος, ξεκινάει με την γέννηση, λέει ο Esi Lamouse-Smith, καθηγητής ιατρικής στο Νοσοκομείο Παίδων Βοστώνης και την Ιατρική Σχολή του Harvard. Στην ηλικία των 3 ετών αυτά τα βακτήρια, που αρκετές φορές αναφέρονται ως το εντερικό μας "μικροβίωμα" (microbiome), είναι λιγότερο ή περισσότερο εγκατεστημένα (συγκεκριμένα) λέει.Το μικροβίωμα του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικό και δεν αλλάζει δραματικά με την ηλικία εκτός εάν το άτομο ασθενήσει, λάβει αντιβίωση ή κάνει πολύ μεγάλες αλλαγές στην δίαιτά του.

Το προβιωτικό, το οποίο προσθέτει καλά βακτήρια μόνο για την φορά που το λαμβάνουμε, φαίνεται να επηρεάζει τα υπόλοιπα βακτήρια που είναι ήδη παρόντα. Για παράδειγμα, μπορεί να δώσει το ερέθισμα σε άλλα βακτήρια ώστε να 'ενεργοποιήσουν' ή να 'απενεργοποιήσουν' συγκεκριμένα γονίδια. Αυτά τα γονίδια,με την σειρά τους, μπορεί να εμπλέκονται σε διάφορες λειτουργίες, όπως η ρύθμιση του ανοσοποιητικού ή ο μεταβολισμός των θρεπτικών στοιχείων.

"Πιστεύω με όλη μου την καρδιά", λέει η Maureen Fitzgerald, κάτοικος της Germantown του Wisconsin που αρθρογραφεί στο blog της για ζητήματα ανατροφής των παιδιών.

Ως πρώην δασκάλα, η κα Fitzgerald ήταν αρκετές φορές εκτεθειμένη σε διάφορα μικρόβια και λέει ότι έψαχνε κάτι για να τονώσει το ανοσοποιητικό της σύστημα. Όταν ξεκίνησε να παίρνει προβιωτικά λέει δεν έπιανε πια "ό,τι κυκλοφορούσε από κρυώματα και μικρόβια γύρω της". Πριν περίπου 5 χρόνια, ο τότε 3-χρονος γιος της κας Fitzgerald ξεκίνησε να παίρνει ένα παιδικό προβιωτικό το οποίο έλυσε τα προβλήματα δυσπεψίας που είχε. Μετά απ' αυτό, η κα Fitzgerald λέει ότι κόλλησε με τα συμπληρώματα. Έγραψε με ενθουσιασμό στο blog της για τα προβιωτικά και λαμβάνει από τότε δωρεάν δείγματα, τα οποία και αξιολογεί.

Υπάρχουν αρκετά διαφορετικά στελέχη προβιωτικών βακτηρίων και το κάθε ένα μπορεί να έχει διαφορετικό αντίκτυπο (να επηρεάζει διαφορετικά) τον οργανισμό μας. Η δοσολογία --ή ο αριθμός των μονάδων που θα αποτελέσουν την βακτηριακή αποικία-- σε ένα προβιωτικό είναι επίσης σημαντική. Οι λακτοβάκιλλοι και τα βιφιδοβακτήρια (bifidobacteria) είναι οι δύο πιο μελετημένοι μέχρι τώρα τύποι προβιωτικών. Ο Lactobacillus rhamnosus, ευρέως γνωστός ως LGG, μπορεί να αντιμετωπίσει την διάρροια (προερχόμενη από ιό ή από λήψη αντιβίωσης) και συγκεκριμένες αλλεργίες, όπως το παιδικό έκζεμα. Ένα από τα στελέχη του Lactobacillus reuteri φαίνεται να βοηθάει στον κολικό. Το Bifidobacterium animalis, ευρισκόμενο σε κάποιες μάρκες γιαουρτιού λέγεται ότι βελτιώνει την πέψη.

Ειδικοί λένε ότι το να παίρνεις ένα προβιωτικό συμπλήρωμα με διαφορετικά στελέχη βακτηρίων δεν είναι απαραίτητα καλύτερο. Το κλειδί είναι να εξασφαλίσουμε ότι το κάθε στέλεχος σε ένα προιόν είναι ενεργό και να έχει αποδειχθεί κλινικά ότι λειτουργεί σε κάποια συγκεκριμένη δοσολογία. Πειράματα που έγιναν από το ConsumerLab.com έχουν δείξει ότι ο αριθμός των ζώντων μικροοργανισμών στα προβιωτικά δεν αντιστοιχεί πάντοτε σε αυτό που γράφει η ετικέττα. Από τα 12 προιόντα που δοκιμάστηκαν αυτή την χρονιά, τα δύο περιείχαν τελικώς λιγότερους μικροοργανισμούς από ότι αναγραφόταν.

Τα προβιωτικά δεν είναι απαραίτητο να έχουν αποσπάσει έγκριση από την FDA προτού βγουν στην αγορά. "Μέχρι στιγμής θεωρούνται διαιτητικό προιόν ή συμπλήρωμα διατροφής,όχι φάρμακα", λέει ο Gerard Mullin, συνεργάτης καθηγήτης στην Ιατρ.Σχολή του Johns Hopkins και συγγραφέας του "The Inside Tract" (To Εσωτερικό Σύστημα).


Δεν υπάρχει καμμία ακόμα εγκεκριμένη από την FDA αξίωση για θεραπευτική χρήση για τα προβιωτικά, λέει η Diane Hoffmann,καθηγήτρια Νομικής στην Νομική Σχολή Carey του Πανεπιστημίου του Maryland, η οποία επιβλέπει μία μελέτη για την σε ομοσπονδιακό επίπεδο ρύθμιση των προβιωτικών. Οι εταιρείες μπορούν όμως να κάνουν πιο διασταλτικές ερμηνείες, λεγόμενες απαιτήσεις "δομικής λειτουργίας". Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να λες ότι ένα προιόν μειώνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων από το να λες ότι υποστηρίζει μια υγιή καρδιά.Επειδή η διαφορά δεν είναι διακριτή σε πολλούς καταναλωτές, δεν υπάρχει μεγάλο κίνητρο για την σχετική βιομηχανία ώστε να επιδιώξει περισσότερο κοστοβόρες αξιώσεις έγκρισης θεραπευτικής χρήσεως.

"Οι καταναλωτές απλά πρέπει να ξέρουν ότι οι αξιώσεις δεν είναι απαραίτητα προεγκεκριμένες και πιθανόν να μην είναι επαρκώς τεκμηριωμένες" λέει η κα Hoffmann.

Βραχυπρόθεσμα οι ειδικοί προτείνουν να παραμείνουμε στα στελέχη προβιωτικών που έχουν αρκετή επιστημονική εργασία από πίσω τους,όπως τον Λακτοβάκιλλο GG (LGG) και σε μάρκες που έχουν δείξει ότι είναι ασφαλείς και αξιόπιστες στις ετικέττες τους.

Ο Dr.Mullin του Johns Hopkins λέει ότι το μέλλον μπορεί να βρίσκεται στην παρασκευή συγκεκριμένων προβιωτικών για τον κόσμο βασισμένων πάνω στις ατομικές ανάγκες και τα "μικροβιώματα" του καθενός μας.

Probiotics Benefits May Be More Than Gut Feeling,Sumathi Reddy
WSJ 11/26/2012




Και για να προσθέσω εδώ και την δική μου προσωπική γνώμη, από την εμπειρία μου με τα προβιωτικά μπορώ να πω ότι βοηθούν στην ισχυροποίηση του ανοσοποιητικού (πρόληψη κρυολογημάτων,ταχύτερος χρόνος ανάνηψης), στην καλύτερη λειτουργία του εντέρου και συνακόλουθα στην γενικότερη ευεξία του οργανισμού.

Η έρευνα φυσικά συνεχίζεται, απλά ας ελπίσουμε να παραμείνει ελεύθερη και αρρύθμιστη καθώς ας μη ξεχνάμε πως σε ένα πραγματικά ελεύθερο (καπιταλιστικό) σύστημα οικονομίας ο απόλυτος κυρίαρχος (οφείλει να) είναι τελικά το άτομο-καταναλωτής, ο καθένας μας, και όχι διάφοροι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες. Άλλωστε όπως και άνθρωποι πιο ειδικοί μπορούν να βεβαιώσουν οι διατροφικές και γενικότερες ανάγκες του κάθε οργανισμού ποικίλλουν και είναι καλύτερο να αφήσουμε να υπάρχει κάτι και να το χρησιμοποιούμε συνετά παρά να το απαγορεύσουμε τελείως δήθεν για καλό.

Ας ελπίσουμε οι ταλιμπάν της οικολογίας και της ρυθμίσεων των πάντων από το κράτος -Μεγάλο Αδελφό και τους χιλιάδες οργανισμούς του να βρίσκουν σαν απάντηση τις φωνές της λογικής και της πραγματικής προόδου.Για την ιστορία εδώ και η αντίθετη άποψη από την αριστερή αγγλική εφημερίδα Guardian :http://www.guardian.co.uk/theguardian/2009/jul/25/probiotic-health-benefits





AUDIATUR ET ALTERA PARS