"Τουλάχιστον υπήρχε ένα Αντίπαλον Δέος"

Ενδεικτικό πάντως τού πόσο πολύ μπορεί να υποβιβάσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ο κομμουνισμός είναι πως πολλοί άνθρωποι με το τέλος των καθεστώτων αυτών ένοιωσαν πως δεν είχαν πλέον ελπίδα στον κόσμο. 

Ένας που δεν είδε ποτέ του φως και το δει πρώτη φορά δεν μπορεί να ανοίξει τα μάτια του, πονάει στην θέα του, είναι σαν τους δεσμώτες του Πλάτωνα.. Ένας άνθρωπος που πέρασε όλην του τη ζωή σε ένα υπόγειο δεν θα μπορέσει να ζήσει στον έξω κόσμο εύκολα σαν ενήλικας, ένας που έκανε πολλά χρόνια φυλακή θα του φαίνεται τρελή η 'ανοργανωσιά' του κόσμου έξω.. 

Για όποιον δεν καταλαβαίνει πόσο τρομακτικό είναι αυτό...

1917-1991: Ούτε ένα δάκρυ για την ΕΣΣΔ

Σαν σήμερα, το 1991 πέθανε η αυτοκρατορία του Κακού.
Σίγουρα ο κόσμος δεν έγινε τέλειος, δεν ήρθε το Τέλος της Ιστορίας, ούτε επικράτησε η παγκόσμια ειρήνη, ένα όμως από τα πιο αντίχριστα και απάνθρωπα καθεστώτα έλαβε την θέση που του άξιζε (δυστυχώς με καθυστέρηση 70 χρόνων και αφού προκάλεσε εκατόμβες θανάτων άμεσα και έμμεσα, για να μη συνυπολογίσουμε και την τεράστια ηθικο-πνευματική ζημιά που είναι ανυπολόγιστη) στα σκουπίδια της Ιστορίας.

Duck Dynasty: Η ομιλία του Phil Robertson για την Σεξουαλική Ανηθικότητα

Ο Phil Robertson, ιδρυτής της δυναστείας των Duck, που αποβλήθηκε από το reality show λόγω σχολίων του εναντίον της ομοφυλοφιλίας σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο GQ, είχε κάνει επίσης αναφορές για 'χυδαία σεξουαλική ανηθικότητα' κατά την διάρκεια θρησκευτικής ομιλίας του το 2010.

Στο βίντεο της ομιλίας που τραβήχτηκε στην Βεροιακή Βιβλική Εκκλησία στην Πεννσυλβάνια (Berean Bible Church in Pennsylvania), αρκετά πριν το ξεκίνημα της 'Duck Dynasty' το 2012, ο Robertson αναφέρθηκε σε διάφορα ζητήματα, όπως την εκκοσμίκευση της Αμερικής, το κυνήγι της πάπιας και την χαμένη πλέον αυθεντία του Συντάγματος και της Βίβλου.

Είναι πολύ απλό, Πεννσυλβάνια. Από την στιγμή που θα βγάλεις τον Θεό απ' το μυαλό σου και θ' αρχίσεις να λες: δεν είναι εδώ, δεν βλέπει, δεν ασχολείται κλπ και νομίζεις πως ενεργείς λογικά αλλά πλέον φέρεσαι σαν ανόητος. Ξέρεις άραγε τί κάνεις; Απωθείς την αλήθεια για τον Θεό με την αμαρτωλότητά σου!

Και ξέρετε τί συμβαίνει μετά; Η οργή του Θεού πέφτει επάνω σας. Δεν το πιστεύετε; Πρώτα σου λένε δεν υπάρχει Θεός, βγάλ' τον απ' το μυαλό σου. Μετά μπορεί να πάνε με τα πουλιά, με τα ζώα και τα ερπετά και μεταξύ τους και το πρώτο πράγμα που βλέπεις να τους βγαίνει είναι μια σε χυδαίο βαθμό σεξουαλική ανηθικότητα. Θα ατιμάσουν τα σώματά τους ο ένας με τον άλλον, θα ταπεινώσουν ο ένας τον άλλον. Αυτό ακριβώς δεν συμβαίνει τώρα στην Αμερική; Κοιτάξτε γύρω σας. Ο Θεός δεν είναι εδώ!

Οι δηλώσεις αυτές ήρθαν στο φως, μετά τον αποκλεισμό του Robertson λόγω των δηλώσεών του εναντίον τών γκέι σε συνέντευξή του στο GQ: "Ξεκινάς με την ομοφυλοφιλία και καταλήγεις στην κτηνοβασία, να κοιμάσαι με την μία και με την άλλη και με άντρες κλπ.."

Λίγο αργότερα στο βίντεο-κλιπ, ο Phil Robertson φαίνεται να χρησιμοποιεί την περικοπή Ρωμ 1: 21-30, όπου αναφέρονται οι άνδρες και οι γυναίκες που 'ήλλαξαν', εγκατέλειψαν την λατρεία του Θεού για να αλληλο-λατρεύονται μεταξύ τους και αναφέρει επίσης τις βδελυρές πράξεις μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η οικογένεια την Πέμπτη το βράδυ, εξέφρασε την απογοήτευσή της για την απόφαση να αποκλειστεί ο Phil Robertson από την εκπομπή:

Ενώ κάποια από τα σχόλια του Phil στον δημοσιογράφο ήταν όντως χοντροκομμένα, οι πεποιθήσεις του αυτές βασίζονται στην βιβλική διδασκαλία. Ο Phil είναι ένας πιστός στον Θεό άνθρωπος που ακολουθεί αυτά που η Βίβλος χαρακτηρίζει ως τις μεγαλύτερες εντολές: Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης καρδίας σου και τον πλησίον σου ως σεαυτόν. O Phil ποτέ δεν θα επιθυμούσε να ενσπείρει ή να ενθαρρύνει, το μίσος προς κανέναν.

http://www.hollywoodreporter.com/live-feed/duck-dynasty-phil-robertson-speech-667228

Προβληματισμοί του 2014

Βλέπουμε καθημερινά τις συνέπειες του μεγάλου κράτους, των φόρων κλπ, παρόλαυτα εξακολουθούμε αφελώς να πιστεύουμε πως φταίνε οι άνθρωποι μόνο, αν ήταν άλλοι, καλύτεροι στην θέση τους, θα ήταν αλλιώς. Όχι. Ξέρουμε, η ανθρώπινη φύση έχει την τάση προς το κακό και την ευκολία και κανένα σύστημα δεν θα καταφέρει αυτό ποτέ να το αλλάξει, γιατί έχουμε την ελευθερία.

Χρειάζεται να μεταμορφωθούμε οντολογικά, για να χάσουμε πλέον ή έστω να περιορίσουμε αυτήν την ροπή, και αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με την ελεύθερη συγκατάθεσή μας. Άρα λοιπόν, τα ανθρώπινα συστήματα θα έπρεπε να βοηθούν προς την κατεύθυνση να περιορίζουν την δυνατότητα κατάχρησης εξουσίας και χρήματος στο όσο το δυνατόν λιγότερο, όχι στο όσο γίνεται περισσότερο. Αλλιώς θα υπάρχει πάντα διαφθορά, όσο μεγαλύτερο μάλιστα γίνεται το Κράτος και η εξάρτηση των ανθρώπων από αυτό η διαφθορά αυτή αυξάνεται κατακόρυφα. Αρκεί να δει κανείς τί έγινε στην Ελλάδα τα τελευταία 30-40 χρόνια. Ή τις δημοκρατίες της Αφρικής, όπου παρά τα αστρονομικού μεγέθους ποσά της εξωτερικής βοήθειας (κυβερνήσεων, φιλανθρωπικών οργανώσεων κλπ), ο κόσμος εξακολουθεί να μη μπορεί να αυτο-συντηρηθεί και σέρνεται σε εμφυλίους όπου οι ηγέτες τους ξεκινούν από φτωχοί επαναστάτες και καταλήγουν στα καζίνα και τα ξενοδοχεία του Las Vegas..

Δεν μπορείς να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. Κατά τον Αινστάιν αυτός είναι ο ορισμός της ηλιθιότητας. Αλλά έστω και στατιστικά να υπάρχει μία τέτοια πιθανότητα να αναλάβει κάποιος και να είναι όλα ιδανικά και να οδηγεί τον λαό σε παραδείσους ευτυχίας, όπου όλοι θα προσπαθούν ανάλογα με τις δυνατότητές τους και θα πληρώνονται ανάλογα με τις ανάγκες τους (ποιός άραγε θα τα αποφασίζει όλα αυτά;!) και πάλι δεν θα είχαμε τέτοιες πολυτέλειες να κάνουμε πειράματα ξανά και ξανά μέχρι να ικανοποιηθεί η εμμονή κάποιων στις ιδεοληψίες τους. Η ζωή δεν περιμένει. Αν κάποιος έχει 'φιλοσοφικές' και τέτοιες άλλες ανησυχίες ας (προσπαθήσει να) τις εφαρμόσει σε μία εθελοντική κοινότητα ή στην οικογένειά του, οι υπόλοιποι δεν φταίμε σε τίποτα να πληρώνουμε τα σπασμένα τέτοιων πειραμάτων και να μεταναστεύουμε στο εξωτερικό ή να μη μπορούμε να ξεκινήσουμε την δική μας οικογένεια στην πατρίδα μας επειδή δεν υπάρχουν οι ευκαιρίες μιας αξιοπρεπούς εργασίας και δεν γίνονται σεβαστά τα βασικά δικαιώματα της ιδιοκτησίας και τού να διαχειρίζεσαι εσύ όπως εσύ θέλεις τους καρπούς της εργασίας σου (υποχρεωτικές εισφορές σε αναμφίβολης αξίας ακόμα και βιωσιμότητας ασφαλιστικό σύστημα, φόροι εισοδήματος, φόροι στις αγορές, έκτακτοι φόροι κ χίλια δυο άλλα). Και όλα αυτά στο όνομα τίνος; Της δημοκρατίας, και της ισότητας και του κοινωνικού κράτους κλπ..

Κούφιες λέξεις, αδειανά πουκάμισα, τσάμπα έννοιες.. Οι πραγματικοί λόγοι;

Ή

1. Απλά και πολύ 'ταπεινά' να επωφελούνται ή να μπορούν να επωφελούνται κάποιοι, οι οποίοι και θα μας δίνουν την δύναμη να διαιωνίζουμε αυτό το σύστημα, αφού θα μας ψηφίζουν πάντα (από πού προήλθαν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι των αντι-συστημικών δήθεν κομμάτων άραγε; Απ' τον ουρανό; Και ναι μεν κάποιοι κατάλαβαν απ' την κρίση και άλλαξαν, οι άλλοι όμως, οι πολλοί  --δυστυχώς--  δεν κατάλαβαν σχεδόν τίποτε και σαν κακομαθημένα παιδάκια απλά γύρισαν την πλάτη στους πρώην προστάτες τους επειδή δεν έχουν πλέον να τους δώσουν, και δεν έχουν να τους δώσουν γιατί δεν παίρνουν πλέον, ούτε απ' έξω από τους κουτούς και ενίοτε κουτοπόνηρους "κουτόφραγκους" ούτε από μέσα, από τα υποζύγια των παραγωγικών και τίμιων ανθρώπων που προσπαθούν να παράξουν, να φτιάξουν κάτι σ' αυτήν τη χώρα και πλέον δεν τους έχει μείνει και τίποτα για να δώσουν. Φαντάζονται πως όλο αυτό δεν το δημιούργησαν ούτε στο ελάχιστο αυτοί (ψυχολογία της άρνησης), άλλωστε το σύστημα δεν μάς έμαθε να αναλαμβάνουμε και ποτέ τις ευθύνες μας, δεν μας έκανε να μεγαλώσουμε..Και περιμένουν απλά κάποιον αντίστοιχο 'χαρισματικό' ηγέτη να συνεχίσει το πράγμα από 'κει που μας το σταμάτησαν οι κακοί ξένοι που μας έκοψαν τα 'δωρεάν' λεφτά..Πλήρης αποσύνδεση από την πραγματικότητα για πολλούς, ένα έθνος που χωρίς υπερβολή θα είχε ανάγκη μια ομαδική ψυχοθεραπεία!

Φυσικά αυτές οι ψευδαισθήσεις είναι βούτυρο στο ψωμί του κάθε λαοπλάνου, ναρκισσιστικού επίδοξου σωτήρα ή απλά πονηρού ανθρώπου που είναι έτοιμος να τις καλλιεργήσει και να τις αυξήσει σε έναν ανώριμο από πριν και σε ανάγκη πλέον ευρισκόμενο λαό. Μόλις και ανάγκη να πει κανείς πόσο ανήθικο είναι αυτό, ίσως μόνο με τους μαυραγορίτες σε καιρό πείνας και κατοχής θα μπορούσε να συγκριθεί, απλά αυτό δεν 'φαίνεται'. Και τάζουν λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι πως θα 'αποκαταστήσουν', θα βρουν τα λεφτά.. Από πού; Από τις τσέπες των αντιπάλων, από τις τσέπες ακόμα και των ψηφοφόρων τους που θα πούνε μετά ότι 'ξεγελάστηκαν' για μιαν ακόμα φορά, αν καταλάβουν την κλοπή που θα τους κάνουν βέβαια, γιατί υπάρχουν και αυτοί που θα είναι ευχαριστημένοι με την 'γενναιοδωρία' των ηγετών. Αυτά λοιπόν.

Και ο

2ος λόγος: οι ιδεοληψίες κάποιων 'ρομαντικών' και αθεράπευτων νοσταλγών των κοινωνικών πειραμάτων, των ιδεωδών, των μεγαλομανών, δήθεν ευγενικών, οράματων, που σου λένε ναι έκλεψαν αλλά δεν πρέπει να καταστρέψουμε μαζί με τα ξερά και τα χλωρά, το κοινωνικό κράτος και τα άλλα ωραία.. Κακής προαιρέσως και αυτοί; Όχι απαραίτητα, κάποιοι πραγματικά τα πιστεύουν αυτά που λένε και δεν τα λένε ως πρόσχημα για ιδιοτελή συμφέροντα. Αυτό κάνει τις ιδέες τους λιγότερο βλαβερές και επικίνδυνες; Όχι. Ο δρόμος προς την Κόλαση είναι συνήθως στρωμένος με τις καλύτερες των προθέσεων και αυτού του είδους ο 'ρομαντισμός' κάθε άλλο παρά αθώος είναι. Ο άνθρωπος είναι δύσκολο να αφήσει τις ιδέες της νεότητάς του και να δεχθεί ότι έκανε λάθος, είναι δύσκολο, θέλει μεγάλη παληκαριά που λίγοι την έχουν.

Και πρακτικά; Τί μπορεί, τί θα μπορούσε να γίνει; Αφού λοιπόν τα πράγματα έχουν έτσι όπως έχουν, θα φαινόταν περίεργο σε έναν εξωτερικό παρατηρητή πώς επιτέλους ο κόσμος, ιδία οι νέοι, δεν ξυπνάει, δεν έχει πάρει πρέφα τί γίνεται; Θα έλεγε κανείς: δεν θα έπρεπε υπό τις παρούσες συνθήκες να είναι εύκολο για τους εκφραστές ας πούμε της ελευθερίας να κερδίσουν συμπάθειες και να δείξουν την αξία της στους Έλληνες; Δύο παράγοντες και πάλι φαίνεται να εμποδίζουν:

Ο ένας η σχεδόν αδιαφιλονίκητη κυριαρχία στην εκπαίδευση και την μαζική κουλτούρα μιας εντελώς αντιρρεαλιστικής και αιθεροβάμονος "προοδευτικής" αντίληψης και ο δεύτερος το τεράστιο ηθικό και ιδεολογικό έλλλειμμα εκείνων των πολιτικών, κυρίως, αλλά και πνευματικών 'ταγών' που υποτίθεται θα έπρεπε να είχαν διαφυλάξει τις παραδοσιακές 'συντηρητικές' αξίες και αντιλήψεις που θα μπορούσαν να μας ανορθώσουν ως χώρα...

Γιατί ασχολούμαι με την πολιτική

Ξέρετε κάτι; Συχαίνομαι την πολιτική. Μισώ, χωρίς δεύτερη σκέψη, το ότι χρειάζεται να ασχολούμαι με τα πολιτικά ή με το κράτος. Θα πρέπει να έχουμε ένα κράτος λιγότερο επεμβατικό στις ζωές μας. Δεν ασχολούμαι με την πολιτική επειδή το αγαπάω. Δεν την αγαπώ. Θα προτιμούσα καλύτερα να περνάω την κάθε ημέρα μου κάνοντας καταδύσεις, αλλά όχι. Αυτό το κάνω επειδή ελπίζω ότι κάποια μέρα το κράτος θα είναι αρκετά μικρό, ώστε να μπορούμε να ζούμε αυτού του είδους την ζωή χωρίς τον φόβο μη χάσουμε τις ελευθερίες μας! Κανένα κράτος δεν θα πρέπει να είναι τόσο μεγάλο και περίπλοκο ώστε να είναι δύσκολο να παρακολουθείς την νομοθεσία και την πολιτική επικαιρότητα. Kαι θα συμφωνούσα πάρα πολύ με την Ayn Rand που λέει: "Ασχολούμαι με την πολιτική, ώστε μια μέρα να μη χρειάζεται να ασχολούμαι με την πολιτική."
(μετάφραση από Libertarian Girl)



Σχόλιο: Για κάθε φίλο της ελευθερίας, η πολιτική είναι απλά ένα μέσον, ποτέ αυτοσκοπός, ποτέ δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να την θεωρήσουμε αυτοσκοπό. Οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται μέσω της αγοράς, μέσω δηλαδή διαδικασιών εθελοντικών και αδιαμεσολάβητων συναλλαγών μεταξύ των ανθρώπων. Η πολιτική (=χρήση εξουσίας, εξαναγκασμού) καλό θα είναι να εμπλέκεται όσο το δυνατόν λιγότερο.
Αναγκαίο κακό δηλαδή η πολιτική. Το ακριβώς αντίθετο από την λεγόμενη "προοδευτική διακυβέρνηση" που ευαγγελίζεται η Κεντρο-Αριστερά και ο πολύχρωμος Κρατισμός.
Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο σκοπός: η περισσότερη δυνατή ευτυχία, ειρήνη και ελευθερία στον κόσμο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με περισσότερη ελευθερία, ποτέ με περισσότερη εξουσία (=πολιτική).

Η αλάθητη και τίμια Επιστήμη

Μια εκκοσμικευμένη κοινωνία (κομμάτια της μάλιστα μαχητικά αντι-χριστιανικά) ψάχνει αφορμές για να υποβιβάσει την αλήθεια της Βίβλου και το ότι υπάρχει Θεός Δημιουργός και είμαστε εικόνες Του (Γεν 1,26-27). Για να το κάνουν αυτό οι όποιοι άνθρωποι και οργανισμοί (δικαίωμά τους ασφαλώς) θα ψάξουν να βρουν την πιο τραβηγμένη από τα μαλλιά θεωρία, θα ξοδέψουν άπειρα λεφτά σε όλην αυτήν την διαδικασία (πολλές φορές θα αναγκάσουν κ το κράτος, δηλ τους φορολογούμενους, για να τους βοηθήσει καθώς θα βρούνε κλειστές τις άλλες πόρτες στα μεγαλομανή και αμφιβόλου χρησιμότητας οράματά τους) χωρίς συνήθως κάποιο προσδοκώμενο πρακτικό αντίκρυσμα, απλά κ μόνο για να βγάλουν το 'άχτι' τους και να την πούνε στους πιστούς (ναι έχουν και οι επιστήμονες μικροπρεπή κίνητρα, συνειδητά ή ασυνείδητα! δεν είναι υπερ-άνθρωποι ούτε άγιοι).

Πολλές φορές αυτοί οι επιστήμονες, νοιώθοντας ακριβώς ως μία 'ηθική υποχρέωση' να οδηγήσουν τον κόσμο στην γνώση ως άλλο ιερατείο της νέας φωτισμένης και απαλλαγμένης από μη ορθολογιστικές αντιλήψεις εποχής θεωρούν ως αυτονόητο δικαίωμά τους να απαιτούν να χρησιμοποιούν τους πόρους του Κράτους, δηλαδή των φορολογουμένων, όλων εκείνων που έχουν αναλάβει δηλαδή να διαφωτίσουν, και τους οποίους κοιτούν αφ υψηλού θεωρώντας τους ως 'επικατάρατους' (Ιω 7,49) μη γινώσκοντες την Αλήθεια την αληθινή της 'Επιστήμης' που κατέχουν μόνον εκείνοι, ως άλλη πνευματική ελίτ.

 

Ο Δίκαιος Πόλεμος

Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου έχει τις ρίζες της σε στοχαστές, όπως ο Αριστοτέλης και ο Κικέρων, αλλά ως κύριος εκφραστής και αποκρυσταλλωτής της στην χριστιανική περίοδο θεωρείται ο άγ. Αυγουστίνος της Ιππώνος. Ο μεγάλος αυτός θεολόγος της αρχαίας Εκκλησίας παίρνοντας παραδείγματα από την Αγία Γραφή θεωρεί κάποιους πολέμους ως απαραίτητους προς αποτροπή του κακού. Ο Θωμάς Ακυινάτης αναθεώρησε την εκδοχή του Αυγουστίνου, δημιουργώντας τρία βασικά κριτήρια για τον δίκαιο πόλεμο.
Για να είναι ο πόλεμος 'δίκαιος' πρέπει:

α. ο πόλεμος να κηρυχθεί από μία νόμιμη αρχή
β. να είναι δίκαιος ο σκοπός και
γ. να έχει τις σωστές προθέσεις. Η ηθική νομιμοποίηση ενός πολέμου εκφράζεται στο jus ad bellum, ενώ η ηθικώς ορθή συμπεριφορά στην περίοδο του πολέμου περιγράφεται στο jus in bello. Η Θεωρία του Δικαίου Πολέμου αποτελείται από ένα σύνολο κανόνων για τον πόλεμο.

Αρχές του Δικαίου Πολέμου

1. Ο πόλεμος ως Έσχατη Λύση

Ένας πόλεμος για να είναι δίκαιος πρέπει να αποφασιστεί, μόνον όταν έχουν εξετασθεί και αποκλεισθεί όλες οι πιθανότητες ειρηνικής λύσης. Η χρήση βίας μπορεί να γίνει ανεκτή μόνον ως έσχατη λύση.


2. Νόμιμη Εξουσία

Ένας πόλεμος δεν μπορεί να διεξαχθεί από άτομα ή ομάδες που δεν συνιστούν νόμιμη κυβέρνηση.

(Φυσικά κάποιος μπορεί να πει πως αυτό δεν ισχύει επί παραδείγματι για τις περιπτώσεις της Ελληνικής ή της Αμερικανικής Επανάστασης,
όμως εκεί έχουμε στην μεν πρώτη περίπτωση έθνος που είχε στερηθεί της πολιτικής του ανεξαρτησίας με την βία,
και στην δεύτερη ομάδες ανθρώπων που βρίσκονταν αδικημένοι υπό την εξουσία ενός μονάρχη ο οποίος είχε υπερβεί τις εξουσίες που τού ήσαν επιτρεπτές από την συμφωνία με τον Θεό και τον λαό να είναι άρχων, με όρια και συγκεκριμένο σκοπό-αποστολή, και όχι να βάζει πχ φόρους κατά το δοκούν).


3. Δίκαιος Σκοπός

Ο δίκαιος πόλεμος μπορεί να κηρυχθεί μόνον ως απάντηση σε κάποιο αδίκημα που διέπραξε ή διαπράττει η άλλη πλευρά. Αυτοάμυνα απέναντι σε επίθεση αποτελεί πάντοτε δίκαιο πόλεμο, παρόλαυτα, ο πόλεμος πρέπει να διεξαχθεί με αντικειμενικό σκοπό να επανορθωθεί η βλάβη που προεκλήθη από τον αντίπαλο (δηλ. να μη ξεπεράσει αυτόν τον σκοπό).


4. Πιθανότητα Επιτυχίας

Για να είναι ένας πόλεμος δίκαιος, χρειάζεται να υπάρχουν υπολογίσιμες πιθανότητες επιτυχίας. Δεν μπορεί ένα έθνος να μπει σε πόλεμο για κάτι που είναι εκ προοιμίου καταδικασμένο (με την έννοια δεν μπορείς να ωθήσεις ανθρώπους στην αυτοθυσία εάν δεν υπάρχουν ελπίδες αποτελέσματος).

5. Αγαθές Προθέσεις

Ο κύριος σκοπός ενός δικαίου πολέμου είναι η αποκατάσταση της ειρήνης. Πιο συγκεκριμένα, η ειρήνη μετά τον πόλεμο οφείλει να είναι καλύτερη από την ειρήνη που θα υπήρχε εάν δεν είχε χρησιμοποιηθεί η λύση του πολέμου. Ο στόχος της άσκησης στρατιωτικής βίας οφείλει να είναι η δικαιοσύνη.

6. Αναλογικότητα

Η χρήση βίας σε έναν πόλεμο για να λέγεται δίκαιος πρέπει να είναι ανάλογη της ζημίας που προηγήθηκε. Τα έθνη που εμπλέκονται στον πόλεμο πρέπει να αποφύγουν την χρήση δυσανάλογα μεγάλης στρατιωτικής δράσεως και να την χρησιμοποιήσουν μόνο στον βαθμό που αυτή θα είναι πραγματικά απαραίτητη.

7. Απώλειες Αμάχων 

Η χρήση βίας θα πρέπει να γίνεται διακριτά μεταξύ των εμπολέμων και των αμάχων. Άμαχοι πολίτες δεν μπορούν να γίνονται ποτέ πολεμικοί στόχοι, οι εμπόλεμοι θα πρέπει να αποφεύγουν πάντοτε την δολοφονία αμάχων. Θάνατοι πολιτών είναι δικαιολογημένοι μόνον όταν πρόκειται για αναπόφευκτες απώλειες λόγω στρατιωτικής επεμβάσεως εναντίον στρατηγικού στόχου (φυσικά αυτό το τελευταίο έχει δεχτεί μεγάλη κατάχρηση στην εποχή μας, όπου διάφορα καθεστώτα και εξτρεμιστικές οργανώσεις χρησιμοποιούν παιδιά, γυναίκες και άλλους αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες, κοντά σε άτομα ή σημεία που θεωρούνται στόχοι, με αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών αμάχων)...



Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται λίγο σχολαστικά για τον σύγχρονο αναγνώστη, όμως εάν δεν υπήρχε ο Χριστιανισμός (τον οποίον κατηγορούν πολλοί ότι ευθύνεται ο ίδιος για την απουσία της ειρήνης από την γη ή στην καλύτερη περίπτωση ότι δεν μπόρεσε να αποτρέψει τους πολέμους) ακόμα οι πόλεμοι θα γίνονταν όπως στην αρχαιότητα ή όπως γίνονται μεταξύ των πρωτόγονων φυλών...

Δεν θα είχαμε ειρήνη 70 χρόνων στην Ευρώπη,
ούτε θα υπήρχε ο Ερυθρός Σταυρός (!),

ούτε Διεθνή Δικαστήρια, ούτε η Σύμβαση της Γενεύης...

Θεός ή Κράτος; Ποιόν θα ακολουθήσεις;

Ο Κύριος δίδαξε την μη βία και μάς είπε να αγαπάμε τον πλησίον μας. Το κράτος αντίθετα ενθαρρύνει να ψηφίσεις αυτούς που θα είναι διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βία για να παρέμβουν ανά πάσα στιγμή σε κάθε πτυχή της ζωής του καθενός. Ποιόν θα πιστέψεις περισσότερο; Τον Χριστό ή το Κράτος;

Σ' αυτούς που ήταν έτοιμοι να λιθοβολήσουν την μοιχαλίδα, ο Κύριος είπε το "ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω" (Ιω 8,7). Το Κράτος αντίθετα σού λέει πως είναι εντάξει να βάλεις κάποιον στην φυλακή αν κάνει κάτι που εσύ θα το έβρισκες βδελυρό, όπως ας πούμε να εκδίδεται ή να είναι ομοφυλόφιλος (σε κάποια κράτη). Ποιόν θα πιστέψεις και πάλι;

Ο χριστιανικός Θεός σού λέει: "Ουκ επιθυμήσεις όσα τω πλησίον σου έστι..." Ο φθόνος όμως συνιστά αυτό ακριβώς το αίμα που δίνει ζωή στο τέρας που λέγεται Κράτος. Έχουμε μάθει να γκρινιάζουμε, να μισούμε και να αποστρεφόμαστε όλους όσους έχουν αυτά που δεν έχουμε εμείς. Φωνάζεις στο Κράτος να επιβάλλει τους νόμους του στους άλλους, να κλέψει την περιουσία τους και να να την δώσει σε σένα και το ονομάζεις αυτό δικαιοσύνη! Η Βίβλος αυτό το ονομάζει φθόνο και κλοπή. Ξεκάθαρα. Ποιόν θα πιστέψεις;

(διασκευή από Larken Rose, σελίδα Statism is Slavery)

Μερικές σκέψεις για την Κυριακή αργία

Χωρίς να έχω καταλήξει σε κάποια απόλυτη θέση, μερικές σκέψεις που έχω για το θέμα:

1. Όποιος θέλει ας ανοίγει το μαγαζί του όποτε θέλει.

Μπορεί αυτό άλλωστε να οδηγήσει και στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και σε αύξηση γενικώς του οικονομικού κύκλου. Θα πει κανείς προβάλλοντας και ένα θρησκευτικό επιχείρημα, 'η εργασία της Κυριακής δεν είναι ευλογημένη'. Τώρα τί να σχολιάσει κανείς; Ότι θυμηθήκαμε την Κυριακή ως αργία και ως θρησκευτική αργία; Την στιγμή που ένα 2% περίπου πηγαίνει στην εκκλησία αυτήν την ημέρα! Μακάρι να την αφιερώναμε στον Κύριο, αλλά αυτό δεν γίνεται με το ζόρι και από την στιγμή που δεν γίνεται, ας μπορεί κάποιος να ανοίξει και το κατάστημά του. Και εκτός αυτού ούτως ή άλλως όμως και μέχρι τώρα πάλι αρκετός κόσμος δουλεύει τις Κυριακές (καταστήματα εστίασης, μπαρ κλπ που αν το σκεφτεί κανείς ειδικά στη Θεσσαλονίκη είναι περίπου τα μισά συνολικά καταστήματα)!

2. Πρέπει να γίνεται σεβαστό το δικαίωμα του εργαζομένου να μπορεί να μην εργάζεται την Κυριακή (ή τις ώρες της θείας Λειτουργίας ή ολόκληρη την ημέρα) για θρησκευτικούς λόγους.

3. Κάποιος θα πει επίσης πως τίθεται θέμα αθέμιτου ανταγωνισμού, όπου θα επιβιώσουν μόνο οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις, και όχι οι μικρότερες που θα αναγκαστούν να προσλάβουν κόσμο ή θα επιλέξουν να μην ανοίγουν. Και πάλι όμως είναι μήπως το μοναδικό παράδειγμα όπου το κράτος με παρεμβάσεις του ουσιαστικά δίνει πλεονέκτημα στις μεγαλύτερες επιχειρήσεις; Η φορολόγηση και οι συνεχείς αυξήσεις στον ΦΠΑ και οι διάφορες αλλαγές ουσιαστικά χτυπούν αναλογικά πολύ περισσότερο τις μικρότερες επιχειρήσεις (με αποτέλεσμα χιλιάδες να έχουν κλείσει άλλωστε), παρά τις μεγαλύτερες που μπορούν να απορροφήσουν πιο εύκολα τις ζημιές που προκαλούνται από τα κυβερνητικά μέτρα. Αυτό μάλιστα μάλλον είναι και πολύ πιο σοβαρό.

Ουρουγουάη όπως Ελλάδα

Κανείς από τους πολιτικούς δεν τολμάει να πει την προφανή αλήθεια,ότι το ευρύτατο φάσμα κοινωνικών παροχών που έχει η χώρα πρέπει να πληρωθεί με πόρους που πρέπει πρώτα να δημιουργηθούν

Ένας στους τρεις κατοίκους του Μοντεβιδέο, (που συγκεντρώνει το 1/3 του συνολικού πληθυσμού της χώρας) είναι δημόσιος υπάλληλος.

Κανένας πολιτικός δεν μπορεί να ελπίζει σε νίκη στις εκλογές υποστηρίζοντας λιτότητα, περισσότερη δουλειά και την θυσία έστω κάποιων από τις κοινωνικές παροχές.

200 λεωφορεία εισαγωγής σαπίζουν σε μια ανοιχτή αποβάθρα ενώ οι γραφειοκράτες της ουρουγουανής κυβέρνησης διαπληκτίζονται μεταξύ τους για το ποιος πρέπει να πληρώσει την χρέωση στο λιμάνι. Τα λεωφορεία παραμένουν ακινητοποιημένα εδώ και 4 χρόνια.

Το πιο συνηθισμένο για έναν δημόσιο υπάλληλο είναι να συνταξιοδοτηθεί (πλήρης σύνταξη) στα 45.
Επίσης κοινό είναι να παίρνει σύνταξη ενώ κάνει άλλη δουλειά ή να έχει δουλειά και να παίρνει επίδομα ανεργίας.

Ένας στους τρεις ενήλικες λαμβάνει κάποιας μορφής κρατικό επίδομα ή σύνταξη. Το 40% του εργατικού δυναμικού της χώρας απασχολούνται από το Δημόσιο.

Συντελώντας στην ανώμαλη κατάσταση, τα συνδικάτα έχουν ως συνήθεια τις πολύ συχνές απεργίες.

Το πανίσχυρο ακροαριστερό συνδικάτο CNT (Εθνική Συνέλευση των Εργατών) που έχει 400.000 μέλη και ελέγχεται από τους κομμουνιστές κάνει μέρα παρά μέρα απεργίες

Την προηγούμενη χρονιά σημειώθηκαν 500 απεργίες!

Από έναν πληθυσμό 2.6 εκατομμυρίων ανθρώπων, ο αριθμός των οικονομικά ενεργών πολιτών δεν ξεπερνά τις 900.000

Εδώ και μήνες οι άνεργοι ανέρχονται στους 250.000 ή στο 28% του συνολικού εργατικού δυναμικού, και ο αριθμός αυτός συνεχώς αυξάνει...

(Από άρθρο του Henry Hazlitt το 1969)


Σας θυμίζουν άραγε τίποτα όλα αυτά;;; Κοινός παρονομαστής;

Εκκλησιαστική Περιουσία

Γνωστή πολιτική παράταξη, εμπνεόμενη από τα ιδανικά του ολοκληρωτισμού, μοίραζε φυλλάδια (στην Θεολογική Σχολή!) προπαγανδίζοντας την δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Εκτός του ότι

1. Αυτό δείχνει ότι δεν σέβεται την ιδιοκτησία (ιερό και απαραβίαστο δικαίωμα του ανθρώπου, μαζί με τη ζωή και την ελευθερία, δοσμένο από τον Θεό και όχι από ανθρώπους)

2. Δείχνει ότι δεν σέβεται επίσης την Εκκλησία (καταπάτηση θρησκευτικής ελευθερίας), η περιουσία της οποίας έχει αφιερωθεί στην Εκκλησία (ασέβεια προς τις διαθήκες των ανθρώπων που κληροδότησαν την περιουσία τους ή μέρος της στην Εκκλησία), αποτελεί πλέον περιουσία του Θεού, και κανείς εντός ή εκτός Εκκλησίας δεν έχει το δικαίωμα να την οικειοποιείται και να την χρησιμοποιεί κατά το δοκούν. (Ασέβεια και στον Θεό και στον άνθρωπο δηλαδή. Και καλά στον Θεό δεν πιστεύουν, στον άνθρωπο όμως για τον οποίον κόπτονται;;)

3. Φέρνει στο νου άσχημες μνήμες της παγκόσμιας ιστορίας, από ανάλογες εκστρατείες με παρόμοιες δικαιολογίες (δύσκολες οικονομικές συγκυρίες, ανάγκες των ανθρώπων κλπ) που οργάνωσαν ομοιδεάτες του συγκεκριμένου κόμματος (Ρωσία, Ουκρανία δεκαετίες 1920-1930). Απαράδεκτο και μόνο το να σκέφτεται κανείς την επανάληψή τους.

4. Πιστεύει κανείς αλήθεια, είτε πιστός είτε όχι, ότι το Κράτος (μας) θα μπορούσε δηλαδή να οργανώσει το φιλανθρωπικό έργο για την βοήθεια όσων από εμάς έχουμε ανάγκη με καλύτερο τρόπο απ' ότι η Εκκλησία;;; (Από μιαν εθελοντική κοινότητα ανθρώπων που αν και αυτή ακόμα έχει υποστεί σημάδια γραφειοκρατικής οργάνωσης και μη ευέλικτης δράσης κλπ και πάλι με τίποτα δεν μπορεί να φτάσει στην αναποτελεσματικότητα το αρτηριοσκληρωτικό μας Κράτος!!!)

Το Σχετικό και το Απόλυτο

Η αποτυχία της εκκοσμικευμένης κοινωνίας και η 'Θεονομία'

Στην σύγχρονη εκκοσμικευμένη μας κοινωνία έχουμε σχετικοποιήσει την όντως αλήθεια (την 'πηγή της ζωής') και ψάχνουμε υποκατάσταστα ψεύτικα ('φρέατα συντετριμμένα'), περιφρονούμε τον Νόμο (την Τορά, τον τρόπο ζωής που μας εντέλλεται, που μας δίνει και μας δείχνει ο Θεός, που είναι κάτι πολύ παραπάνω από όσα μάς φέρνει στο μυαλό σήμερα απλά η λέξη 'νόμος') και ως αποτέλεσμα φτιάχνουμε δικούς μας ψεύτικους νόμους, που δεν φτάνουν στην Δικαιοσύνη του Θεού ή κάποιες φορές την αντιστρατεύονται ευθέως μάλιστα..

...και απολυτοποιήσαμε τις σχετικότητες των ανθρώπων, τους ανθρώπινους νόμους, το κράτος κλπ. Όταν τα απολυτοποιήσεις όλα αυτά οδηγείσαι αργά ή γρήγορα στην τυραννία, στο να μη μπορείς να είσαι ελεύθερος, παρά να εξουσιάζεσαι από άλλους ανθρώπους, και όχι να διοικείσαι απλά, βάσει του Νόμου. Η υπακοή στον μόνο πραγματικό νόμο, τον θείο νόμο, από όπου πηγάζουν όλα τα φυσικά δικαιώματά μας και όχι από 'κοινωνικά συμβόλαια' και κράτη, και που είναι ο μόνος όντως νόμος και η υπακοή σε αυτόν πρώτα (πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις Πρξ 5,29) και όχι στα εντάλματα των ανθρώπων είναι αυτή που μπορεί να οδηγεί στην ελευθερία μια κοινωνία και να της χαρίζει
την αρμονία. Χωρίς να την εκτρέπει ούτε στον ηθικισμό και τον νομικισμό ούτε στον αντινομισμό και την ελευθεριότητα...