Πώς έγινε η χωρίστρα της γυναίκας

Κάποτε γεννήθηκε ένα παιδί, και στις τρεις μέρες πήγαν οι Μοίρες να το μοιράνουν.
-Όταν θα μεγαλώσει και θα 'ρθει η μέρα να γίνει ο γάμος του, θα περάσει ένα ποτάμι κι εκεί μέσα θα πέσει και θα πνιγεί. Έτσι έγραψαν οι Μοίρες.

Αλλά ο Αι- Γιώργης και ο Αι- Δημήτρης, που παράστεκαν το παιδί, άκουσαν το ριζικό του και δεν το δέχτηκαν.
-Αυτό είναι άδικο είπαν.

-Έτσι είναι γραμμένο, αποκρίθηκαν οι Μοίρες.
-Αν όμως θελήσει να του χαρίσει κάποιος λίγα χρόνια από τα δικά του, θα τ' αφήσετε το παιδί να ζήσει;
-Άμα βρεθεί τέτοιος άνθρωπος, θα ζήσει, είπαν οι Μοίρες.
Πέρασαν τα χρόνια κι ήρθε η ώρα του παιδιού να παντρευτεί.

Ο γάμος του έγινε σε άλλο χωριό, και στο γυρισμό για το σπίτι, το παλικάρι, η γυναίκα του και τα γονικά του βρέθηκαν μπροστά σε ένα ποτάμι. Τότε, ο Αι-Γιώργης και ο Αι-Δημήτρης, που τους συντρόφευαν καβάλα στ' άλογά τους, γιατί ήξεραν τι κακό ήταν γραμμένο του παιδιού, ξεπέζεψαν κι είπαν του πατέρα:
-Η τύχη του παιδιού σου είναι, τώρα που θα περάσει το ποτάμι να πνιγεί. Θα γλυτώσει μόνο αν βρεθεί ένας άνθρωπος να του δώσει λίγα από τα χρόνια του. Δίνεις εσύ, που είσαι ο πατέρας του, λίγα από τα δικά σου χρόνια;
-Δεν μπορώ γιατί έχω κι άλλα παιδιά να νοιαστώ και βιος πολύ να κουμαντάρω. Δε δίνω.

Οι άγιοι ρώτησαν τότε τη μάνα.
-Δεν μπορώ, γιατί έχω να φτιάξω προικιά για τις θυγατέρες μου και να τους παρασταθώ στο γάμο τους, να τις συμβουλέψω. Δε δίνω.

Γυρνούν οι άγιοι στη γυναίκα του και τη ρωτούν.
-Δίνεις στον άντρα σου λίγα απ' τα δικά σου χρόνια;
Τότε εκείνη ξέπλεξε τα μαλλιά της, χούφτωσε τα μισά κι είπε:
-Τόσα του δίνω. Τα μισά μου χρόνια!
Θαύμασαν όλοι με την αγάπη της γυναίκας που νίκησε ακόμα και το γραφτό της Μοίρας, κι είχαν να το λένε...
Από τότε οι γυναίκες έχουν μια χωρίστρα στη μέση στο κεφάλι...



(νεοελληνικός μύθος από βιβλίο της Ζωής Βαλάση)

Το βιβλίο της Εσθήρ

Γραμμένο κατά τον 4ο αι πΧ το Βιβλίο της Εσθήρ μάς παρουσιάζει την ιστορία μιας Εβραιοπούλας που κατάφερε να γίνει βασίλισσα των Περσών και η οποία χάρις στο θάρρος και την πίστη της στον αληθινό Θεό μπόρεσε να αποτρέψει την καταστροφή του λαού της. Κατά τους χρόνους του γνωστού και από την ιστορία μας βασιλέως Ξέρξη ο ανώτερος αξιωματούχος του περσικού κράτους Αμάν θέλησε να εξολοθρεύσει το ιουδαικό έθνος για να εκδικηθεί τον Ιουδαίο Μαρδοχαίο ο οποίος δεν τον προσεκύνησε (δεν τον αναγνώρισε ως ανώτερο κατ' αυτόν) καθώς η ιουδαική θρησκεία απαγόρευε την προσκύνηση ανθρώπων (βλ. και Τρεις Παίδες και Δανιήλ).

Η βασίλισσα Εσθήρ κατόρθωσε τελικά να αποκαλύψει στον βασιλιά την συνωμοσία και την μη πιστότητα του Αμάν και να αποτρέψει την σφαγή των συμπατριωτών της. Το βιβλίο έχει σαφώς ιστορική βάση, παρά κάποιες διαμφισβητούμενες ανακρίβειες και τον λογοτεχνικό του χαρακτήρα. Παρότι είναι ένα από τα δύο βιβλία της Π. Διαθήκης που δεν αναφέρει το όνομα του Θεού εμφανώς, σε όλη του την υπόθεση διατρέχεται από την πεποίθηση ότι ο Θεός είναι ο κύριος της Ιστορίας και δεν θα αφήσει κανένα κακό να γίνει στον λαό του, όσο και αν το θέλουν οι εχθροί του, με την μόνη προυπόθεση φυσικά της πίστεως σε Αυτόν (όροι της Διαθήκης). Ανήκει στα τρία από τα βιβλία της Π.Διαθήκης που παίρνουν το όνομά τους από γυναικείο όνομα (Ρουθ, Ιουδίθ τα άλλα δύο) και δείχνει την δύναμη που μπορεί να έχει μία γυναίκα όταν πιστεύει στον Θεό και αναλαμβάνει δυναμικά και η ίδια πρωτοβουλίες και δεν περιορίζεται σε μία παθητικότητα.

Είναι ιδιαίτερα αγαπητό ανάγνωσμα για την Συναγωγή καθώς διαβάζεται κατά την εορτή των Πουρίμ (εορτή των Κλήρων) και υπενθυμίζει τους διαχρονικούς διωγμούς του λαού του Θεού και την παρέμβαση του Θεού για την σωτηρία του. Το 1952 ο Στάλιν σχεδίαζε τον διωγμό και την εξολόθρευση πλειάδας γιατρών (oι περισσότεροι Εβραίοι) τους οποίους κατηγόρησε ότι συνωμότησαν να δολοφονήσουν ηγέτες του Κόμματος. Κατά την ημέρα του Πουρίμ του 1953 ξαφνικά παρέλυσε και τέσσερεις ημέρες αργότερα πέθανε. Τα σχέδια των διωγμών ματαιώθηκαν. Κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μας η Εσθήρ αποτελεί μία προτύπωση της Θεοτόκου, καθώς μεσολαβεί (μεσιτεύει) υπέρ της σωτηρίας του λαού της στον Βασιλέα (Υιό της).

Οι ομιλίες στο βιβλίο Εσθήρ από τον μακαριστό Αρχιμ. Αθανάσιο Μυτιληναίο εδώ: http://www.arnion.gr/hxolhcies/p_auanasioy_mytilhnaioy/omilies_9.html

Κράτος ή Αγορά;

Φιλελευθερισμός η "Φιλελευθερισμός" ;

Στο "Μέλλον του Φιλελευθερισμού" (The Future of Liberalism, 2009) ο Alan Wolfe γράφει πως οι πραγματικοί κληρονόμοι του φιλελευθερισμού του John Locke, του Adam Smith και του Thomas Jefferson δεν είναι οι σημερινοί κλασικοί φιλελεύθεροι (οι libertarians), αλλά μάλλον το άλλο είδος των φιλελεύθερων, αυτοί που θα χρησιμοποιούσαν την κρατική εξουσία ώστε να διασφαλίσουν την ανεξαρτησία και την ισότητα για όλους. Ένας τέτοιος "μοντέρνος φιλελευθερισμός" είναι για τον Wolfe μία επικαιροποίηση του γνήσιου φιλελευθερισμού: Κατά τον 18ο αι. η πολιτική εξουσία καταπίεζε την ανεξαρτησία και την ισότητα, κάνοντας έτσι αναγκαία την λειτουργία της ελεύθερης αγοράς ως αντίδοτο σε αυτήν την καταπίεση, ενώ τώρα είναι η δύναμη των ιδιωτικών εταιρειών που κάνει το ίδιο, και ως εκ τούτου τώρα το φάρμακο είναι ένα πιο δραστικό και με περισσότερες εξουσίες κράτος.

Γράφει στις πρώτες σελίδες του βιβλίου του ο Wolfe:
Ο ουσιαστικός πυρήνας του φιλελευθερισμού είναι ο εξής: Να έχουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι όσο γίνεται περισσότερο την δυνατότητα να ελέγχουν τις ζωές τους κατά την βούλησή τους. Εκφρασμένος με αυτήν την μορφή, ο φιλελευθερισμός, είναι όπως στην εποχή του Locke, αφοσιωμένος τόσο στην ελευθερία όσο και στην ισότητα...

Κατ' αντιστοιχία προς την ελευθερία, οι φιλελεύθεροι επιθυμούν για το άτομο αυτό που ο Thomas Jefferson επιθυμούσε για την χώρα: ανεξαρτησία. Η εξάρτηση για τους φιλελεύθερους ατροφεί το άτομο. Όταν δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να δεχτούμε την εξουσία κάποιου άλλου επάνω σε μάς, δεν μπορούμε να σκεφτούμε για τον εαυτό μας, είμαστε περιορισμένοι σε συνθήκες υπάρξεως που μοιάζουν με έναν ατέρμονα αδιέξοδο αγώνα επιβίωσης, είμαστε ανίκανοι να σχεδιάσουμε το μέλλον, και να μπορούμε να κατέχουμε την στοιχειώδη ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτή η αυτόνομη (ανεξάρτητη) ζωή είναι ως εκ τούτου η καλύτερη δυνατή μορφή ζωής. Έχουμε τις δυνατότητες και είμαστε υπεύθυνοι για να το συνειδητοποιήσουμε, το να είμαστε κύριοι του πεπρωμένου μας.

Ακούγεται αρκετά καλό,έτσι; Το να υπόκεισαι στιην αυθαίρετη βούληση και στις ορέξεις κάποιου άλλου συγκρούεται με το φιλελεύθερο ιδεώδες, το οποίο προβάλλει το ιδανικό της κυριότητος επί του πεπρωμένου σου ακόμα και όταν κάποιος συνεργάζεται με άλλους για αμοιβαίο όφελος.


Η Ισότητα ως Βασική Αξία

Θα συμφωνούσα επίσης με τον Wolfe ότι η ισότητα είναι βασική αξία του κλασικού φιλελευθερισμού, αλλά όχι όχι όμως έτσι όπως την εννοεί. Η αληθινή φιλελεύθερη ισότητα δεν είναι η ισότητα εισοδήματος, ούτε είναι απλώς η ισότητα της ελευθερίας ή η ισότητα έναντι του νόμου. Η πρώτη θα απαιτούσε διαρκή βίαια κρατική παρέμβαση στην εθελοντική συναλλαγή της ελεύθερης αγοράς, ενώ οι άλλες δύο θα ήταν ανεπαρκείς από μόνες τους. Με τον όρο ισότητα, θα εννοούσα αυτό που ο Roderick Long ονομάζει, κατά Locke, ισότητα της εξουσίας (της αυθεντίας). Για τον Locke κατάσταση ελευθερίας υφίσταται όταν είναι αυτή στην οποίαν: όλη η εξουσία και δικαιοδοσία είναι αμοιβαία (αμφίδρομη), και κανείς δεν την έχει σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι ο άλλος, καθώς δεν υπάρχει τίποτα πιο φανερό από τα δημιουργήματα του ιδίου είδους και τάξεως... θα πρέπει να είναι επίσης ίσα το ένα με το άλλο, χωρίς υποταγή και υποτέλεια για κανένα...


Κάπου εδώ όμως θα έπρεπε να χωρίσουν οι δρόμοι μας με τον Wolfe καθώς περιέχει μία ηττοπαθή ιδέα τού πώς να διασφαλιστεί η κυριότητα του καθενός επί του μέλλοντός του/της: το "κοινωνικό κράτος". Κρίνοντας από την ιστορία και από την ίδια την φύση του κράτους, μπορούμε να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα πως το πρόγραμμα του Wolfe όχι μόνον δεν θα οδηγήσει στην απελευθέρωση αλλά θα οδηγήσει και στην υποδούλωση του ατόμου. O Wolfe έχει μάλλον μπερδέψει τα πράγματα.

Γράφει: Υποστηρίζοντας σήμερα αυτό που διεκήρυττε ο Adam Smith χθες --μια ελεύθερη αγορά αρρύθμιστη από το κράτος-- είναι σαν να ευνοούμε μια μεγαλύτερη, παρά την λιγότερη, εξάρτηση, και λιγότερη, όχι περισσότερη, ισότητα... Στις "εξαιρετικά οργανωμένες και συγκεντρωτικές μορφές που λαμβάνει ο καπιταλισμός στον σύγχρονο κόσμο", το να απομακρύνουμε το κράτος από την αγορά δεν θα επέτρεπε για έναν μεγάλο αριθμό ατόμων το να γίνουν επιχειρηματίες με τρόπους που θα τους καθιστούσαν ικανούς να θέτουν αυτοί τις προυποθέσεις με τις οποίες επιθυμούν να ζήσουν την ζωή τους. Τουναντίον επιτρέπει στις μεγάλες εταιρείες να μειώνουν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στους υπαλλήλους τους και έτσι αυτοί να εξαρτώνται περισσότερο από τα εκάστοτε 'καπρίτσια' της αγοράς.


Απρόσωπες Δυνάμεις της Αγοράς

Το τελευταίο κομμάτι του παραπάνω αποσπάσματος έχει πάντως κάποια εγκυρότητα, αλλά προτού έλθουμε σε αυτό, ας δούμε λίγο το γενικό θέμα. Φαίνεται ο Wolfe να λέει ότι --και αυτό το επαναλαμβάνει σε αυτήν την συζήτηση με τον Russ Roberts (http://www.econtalk.org/archives/2009/05/wolfe_on_libera.html)πως κάποιος είναι λιγότερο ανεξάρτητος όταν υπόκειται στις απρόσωπες δυνάμεις της αγοράς παρά όταν υπόκειται στις δυνάμεις της πολιτικής, οι οποίες έχουν ως σκοπό αυτήν ακριβώς την διασφάλιση της ανεξαρτησίας και της ισότητας των ανθρώπων. Αυτό προσωπικά μου φαίνεται εντελώς λανθασμένο.

Ομολογουμένως, σε μία απελευθερωμένη αγορά κανένα άτομο ή ομάδα δεν θα μπορούσε να ελέγξει τις δυνάμεις της αγοράς (τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης κοκ.) στις οποίες θα έπρεπε όλοι να προσαρμοστούμε καθώς θα προσπαθούσαμε να φέρουμε εις πέρας τα σχέδιά μας. Αυτό βεβαίως εκ πρώτης όψεως θα έμοιαζε με παραβίαση της ανεξαρτησίας μας. Αλλά αυτές οι δυνάμεις καλούνται 'απρόσωπες' ακριβώς επειδή δεν είναι το αποτέλεσμα της βούλησης κανενός συγκεκριμένου ατόμου και δεν κατευθύνονται ούτε μπορούν να κατευθυνθούν προς κάποιον συγκεκριμένο προεπιλεγμένο στόχο. Ακριβώς αυτός ο όρος οι δυνάμεις της αγοράς αναφέρεται στην αυθόρμητη, κανονική και ουσιώδη για την αγορά διαδικασία (το σύστημα τιμών) που δημιουργείται από την ελευθερία άλλων ανθρώπων να επιλέξουν τι να αγοράσουν και να πουλήσουν. Με άλλα λόγια, η ανεξαρτησία του καθενός ατόμου οριοθετείται από την ανεξαρτησία του οποιουδήποτε άλλου. Ενώ όλοι θα πρέπει να λαμβάνουμε υπ' όψιν τις τιμές και τις επιλογές των άλλων καθώς καταστρώνουμε τα σχέδιά μας, έχουμε ο καθένας μεγάλη ευχέρεια μέσα στο περιβάλλον της αγοράς μέσω της οποίας μπορούμε να ελαχιστοποιήσουμε την τρωτότητά μας στην αυθαίρετη βούληση των άλλων. Εάν κάποιο άτομο δεν θέλει να συναλλαγεί μαζί σου, το πιο πιθανό είναι ότι αυτό θα το κάνει κάποιο άλλο άτομο, ως εκ τούτου η πιθανότητα τού να πέσεις θύμα ούτως ειπείν διακρίσεων μέσω ομαδοποίησης (invidious discrimination) πέφτει στο ελάχιστο. ("Μιλάει το χρήμα"). Ως εκ τούτου ο μέγιστος βαθμός ατομικής αυτονομίας είναι πλήρως συμβατός με την ζωή μέσα στο περιβάλλον της αγοράς, ειδικά καθώς ο χώρος της αγοράς επεκτείνεται. (Φυσικά με αυτό δεν υπονοείται πως ολόκληρη η ζωή λαμβάνει χώρα μέσα στο πλαίσιο της αγοράς).

Η αγορά είναι όχι μόνον συμβατή με την αυτονομία, είναι επίσης απαραίτητη και ουσιώδης για αυτήν. Εν αντιθέσει με την αγορά, η εναλλακτική λύση που προτείνει ο Wolfe, το κράτος, χρησιμοποιεί βία (ή την απειλή αυτής) για να επιβάλλει την θέλησή του. Εάν δεν σου αρέσει κάποιο από τα σύνολα των αποφάσεων των πολιτικών, δεν μπορείς έτσι απλά να διαλέξεις κάποιο άλλο. Και δεν υπάρχει καμμία δυνατότητα να τα περιφρονήσεις/απορρίψεις (opting-out). Υπάρχει ανισότητα της εξουσίας.

O Wolfe εμφανίζεται εξαιρετικά αφελής ως προς το δημοκρατικό λεγόμενο κράτος. Καθώς ελλείπονται τόσο από την απαραίτητη γνώση όσο και από τα απαραίτητα κίνητρα, οι αξιωματούχοι του κράτους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον μέσο άνθρωπο πέρα από τις επιδεικτικές χειρονομίες που κάνουν οι πολιτικοί ώστε να κατακτήσουν και να διατηρήσουν την εξουσία. Καμμία ατομική ψήφος ουσιαστικά δεν μετράει, και ο κρατικός μηχανισμός είναι αναπόφευκτο να πέφτει στα χέρια άριστα οργανωμένων ομάδων (συντεχνιών, lobbies) κυρίως σχετικών με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα (ΣτΜ: ή συνδικαλιστικών --κάτι ανάλογο-- στην περίπτωση της χώρας μας) που διαθέτουν τον χρόνο, τους πόρους και το κίνητρο ώστε να διατηρούν το σύστημα στρεβλό προς όφελός τους μέσω εκμεταλλευτικών, αντι-ανταγωνιστικών παρεμβάσεων. (Μια κυριαρχία της πλειοψηφίας δεν θα ήταν πολύ καλύτερη λύση επίσης). Οποιαδήποτε "πρόνοια" για τους ανθρώπους χαμηλού εισοδήματος εντάσσεται πιο πολύ στην προσπάθεια να προληφθεί η κοινωνική αναταραχή. Η πεποίθηση του Wolfe ότι το Κράτος μπορεί να είναι ο υπερασπιστής της αυτονομίας και της ισότητας των απλών ανθρώπων είναι προβληματική καθώς η δράση του κράτους  --που στηρίζεται στην επιβολή--  από την ίδια την φύση της υποσκάπτει την αυτονομία και καλλιεργεί την εξάρτηση.

Ο Wolfe έχει δίκαιο στην ανησυχία του για τις "εξαιρετικά οργανωμένες και συγκεντρωτικές μορφές που παίρνει ο καπιταλισμός στον σύγχρονο κόσμο". Αυτό το σύστημα όντως υποσκάπτει την ανεξαρτησία του ατόμου και την ισότητα. Εκεί που κάνει λάθος είναι στο ότι εξισώνει την "καπιταλιστική" οικονομία με την ελεύθερη αγορά. Δεικνύεται έτσι ένοχος αυτού που ο Kevin Carson ονομάζει "χυδαίο φιλελευθερισμό" (vulgar liberalism) και ο Roderick Long "left-conflationism": συσχετίζοντας τα κακά του κορπορατισμού με το ακριβώς αντίθετό του, την απελευθερωμένη αγορά. (αντανακλά ουσιαστικά την άποψη που υπερασπίζεται την επιχειρηματική συμπεριφορά στο κορπορατικό κράτος με το σκεπτικό ότι η ελεύθερη αγορά δεν θα επέτρεπε τέτοια συμπεριφορά εάν αυτή δεν εξυπηρετούσε τους καταναλωτές αποτελεσματικά).

Αντίθετα προς την άποψη του Wollfe, η πλήρης "απομάκρυνση του κράτους από την αγορά"-- η κατάργηση δηλαδή των προνομίων καθώς επίσης και των κανονιστικών ρυθμίσεων-- δεν θα αύξανε την εξάρτηση. Αλλά μάλλον, θα μπορούσε να εξαλείψει τις χιλιάδες εμποδίων --που συντηρούνται από το κράτος-- στον ανταγωνισμό, και τα οποία εμπόδια βαρύνουν τις διάφορες μικρές επιχειρήσεις, τους συνεταιρισμούς και την ατομική επιχείρηση. Αυτά τα εμπόδια αυξάνουν την εξάρτηση του κόσμου από την αυθαίρετη βούληση άλλων (ΣτΜ: συνήθως κρατικών αξιωματούχων και αυτό φαίνεται ανάγλυφα σε χώρες όπως η Ελλάδα). Η απελευθέρωση της αγοράς θα μπορούσε να τερματίσει τα νομισματικά παιχνίδια και την δυνατότητα για bail-outs η οποία ενθαρρύνει τις τράπεζες και άλλες εταιρείες να παίρνουν υπερβολικά ρίσκα που υποβάλλουν τους εργαζομένους στους οικονομικούς κύκλους (business cycles ανάπτυξη-ύφεση) και την παρατεταμένη ανεργία. Σε τελική ανάλυση μια απελευθερωμένη αγορά θα σήμαινε το τέλος όλων των προνομίων που δίδουν τα κακά τα οποία ο Wolfe ορθώς παρατηρεί αλλά λανθασμένα αποδίδει στις "δυνάμεις της αγοράς".

"Ο άνθρωπος σε κάθε πολύπλοκη κοινωνία" γράφει ο F. A. Hayek στο "Individualism: True and False" (Aτομικισμός: Λάθος και Σωστό), "δεν μπορεί να έχει παρά δύο επιλογές:
1. να προσαρμόσει τον εαυτό του με ό,τι στον ίδιον μπορεί να φαίνεται ως οι τυφλές δυνάμεις μιας κοινωνικής διεργασίας (process) και

2.να υπακούει στις διαταγές κάποιου άλλου, που θα είναι ανώτερος από αυτόν, ενός ανωτέρου του.
Για όσο γνωρίζει μόνον την σκληρή πειθαρχία της αγοράς, μπορεί να θεωρήσει την κατεύθυνση που θα δίνεται από κάποιον άλλον ευφυή ανθρώπινο εγκέφαλο ως προτιμώτερη, αλλά όταν την δοκιμάσει, σύντομα ανακαλύπτει πως η προηγούμενη επιλογή τού αφήνει έστω κάποια δυνατότητα επιλογής, ενώ η δεύτερη δεν του αφήνει καμμία, και πως είναι καλύτερα να έχεις να επιλέξεις ανάμεσα σε μη ευχάριστες εναλλακτικές λύσεις από το να είσαι υποχρεωμένος να δεχθείς μία".

Εάν η εναλλακτική λύση που έχουμε είναι ανάμεσα στο να χρησιμοποιήσουμε τις δυνάμεις της αγοράς ή στο να εμπιστευθούμε μιαν άρχουσα τάξη (ελίτ) που θα σχεδιάζει και θα εκτελεί τα επιθυμητά 'δίκαια' αποτελέσματα για την κοινωνία, ο οποιοσδήποτε που θα θεωρούσε σημαντικά την αυτονομία (ανεξαρτησία) και την ισότητα θα έπρεπε να διαλέξει την αγορά. Καλόβολο, ειρηνικό κράτος δεν υπάρχει.


(από το άρθρο του Sheldon Richman στο The Freeman: Market, State and Autonomy http://www.fee.org/the_freeman/detail/market-state-and-autonomy/#axzz2LRd4yzXF)

Είχον άπαντα κοινά: Η Θεολογία της Απελευθέρωσης

Εδημοσιεύθη το 1985 μία διακήρυξη ομάδος θεολόγων (Ελλήνων), που προσπαθούν να θεμελιώσουν μία θεολογία πολιτικο-κοινωνική. Καθώς έχονται οι ίδιοι υπό πολιτικο-κοινωνικών θέσεων θέλουν να εισαγάγουν σε αυτές τις θέσεις τους και το Ευαγγέλιο, την θεολογία:

"Η οραματιζομένη αυτή θεολογία δεν υποκρίνεται φαρισαικά και πονηρά την α-πολιτικότητα. Είναι αλληλέγγυα προς ό,τι έχει σχέση με την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό του ανθρώπινου προσώπου, τη δημοκρατία, τους αγώνες για αγάπη και αδελφοσύνη, για κοινωνική δικαιοσύνη και ειρήνη και για τα προοδευτικά έργα του ανθρώπου".

Στις 20 Μαρτίου 1986 δημοσιεύεται το εξής άρθρο
Συγγραφέας: πρεσβύτερος Σ. Τίτλος του άρθρου: Δικαιώνεται η θεολογία της Απελευθέρωσης (αναφέρεται στην κατάσταση της Λατινικής Αμερικής και ιδιαίτερα στην Νικαράγουα)

"και όπου επεκράτησαν (όπως στη Νικαράγουα) τοποθετούν παπάδες υπουργούς, σαν τον π. Fernando Cardenal που έγινε υπουργός Παιδείας και τους άλλους κληρικούς, Miguel d' Escotto και Ernesto Cardenal".

Τί θα μπορούσαμε να πούμε για το φαινόμενο να φτάνουν εκκλησιαστικοί παράγοντες να γίνονται πολιτικά πρόσωπα; Να μπαίνει δηλαδή η θεολογία στην υπηρεσία 'τού να φάει ο κόσμος ψωμί' και να γίνεται η θεολογία πολιτική υπόθεση; Απερίφραστα, πρόκειται για μια εκκοσμίκευση χωρίς επιφυλάξεις. Ερμηνεύουν τον χριστιανισμό με ιουδαικά μεσσιανικά κριτήρια, σαν αλλαγή των εξωτερικών δομών της ζωής που πρόκειται να επιβληθεί με την πολιτική δραστηριοποίηση. Επιθυμούν την Βασιλεία του Θεού επί της γης με κοινωνικές διεκδικήσεις, για άμεση απόλαυση υλικών αγαθών. Έτσι απορρίπτουν, αρνούνται το σταυρικό ευαγγέλιο. Όπως γράφει ο Απ. Παύλος στην προς Φιλιππησίους 3,18 για τους εχθρούς του σταυρού του Χριστού: ων το τέλος απώλεια, ων ο θεός η κοιλία..οι τα επίγεια φρονούντες.. ημών γαρ το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει... Δεν περιμένουμε σωτήρες από τον κόσμο να μας δώσουν το ένα ή το άλλο, Σωτήρα περιμένουμε από τον Ουρανό, τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, ο οποίος θα μετασχηματίσει το σώμα της ταπεινώσεως ημών εις το γενέσθαι αυτό σύμμορφον τω σώματι της δόξης Αυτού. . Ο Χριστιανισμός είναι μία οντολογική μεταμόρφωση. Θα αναστηθώ και θα αποκτήσω νέο σώμα, κατάλληλο για την Βασιλεία του Θεού. Αυτή η θέση 'επίγεια φρονούντες, ων ο θεός η κοιλία' (επίγεια, υλιστικά φρονήματα) τι άλλο σημαίνει παρά εκείνα τα οποία επιδιώκει η λεγόμενη πολιτική θεολογία;

Ακόμα, δεν αναφέρει πουθενά ο Απόστολος Παύλος ότι η σωτηρία είναι πολιτική ή κοινωνική απελευθέρωση αλλά είναι οντολογική. Είναι η σωτηρία του ανθρώπου, για να γίνει σύμμορφος της δόξης του σώματος του Χριστού. Και όσο και αν χαρακτηρίζουν οι άνθρωποι της πολιτικής θεολογίας ότι η θεολογία όπως τη ζούμε, αυτήν την θεολογία, την αγιογραφική και πατερική ως τελματώδη και με οσμή θανάτου (ακόμα και χουντική την χαρακτηρίζουν!), είναι όμως η θεολογία που σώζει.


Ομιλούν για ειρήνη,
ομιλούν για αγάπη,
ομιλούν για δικαιοσύνη
που θα επιβληθεί όμως με πολιτικούς μετασχηματισμούς, με πολιτικές αλλαγές όχι ως καρποί του Aγίου Πνεύματος που αποκτώνται με την πνευματική και μυστηριακή ζωή μέσα στην Εκκλησία.

(Σημείωση: στην βάση εμπνέονται από το μαρξιστικό σκεπτικό της κοινωνικής μηχανικής και δεν δίνουν αξία στην ατομική ευθύνη παραβλέποντας έτσι το αυτεξούσιο, την ελευθερία του ανθρώπου που την έχει δώσει ο Θεός και θεωρώντας όλα τα προβλήματα ως κατά βάσιν κοινωνικά, συστήματος, ομάδας, πάντα 'κάποιος άλλος φταίει', υποβιβάζοντας έτσι τον άνθρωπο συνειδητά ή ασυνείδητα στο επίπεδο του ζώου, του μη αυτοσκοπού, του μη ελευθέρου όχι εικόνα του Θεού, προσβάλλοντας έτσι το κατ' εικόνα. Είναι προφανές πως μια τέτοια θεολογία σφάλλεται και δεν έχει εκκλησιαστική ορθόδοξη και αγιογραφική τεκμηρίωση αλλά είναι ευθέως αντίθετη προς ότι η Αγία Γραφή μάς διδάσκει. Θυμίζει το ο όφις μου έδωσε κλπ.. Αλλά προφανώς και σ αυτό θα έχει την εξήγηση ότι είναι προβολή των τότε ισχυουσών κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών σχέσεων και άρα αν 'αποδομήσουμε' το κείμενο της ΑΓ θα βρούμε την 'αλήθεια', όπως κάνουν.. Ας το κάνουν είναι ελεύθεροι ,αλλά δεν είναι χριστιανική θεολογία αυτό, είναι πολιτιστικός μαρξισμός!)


Έχω μπροστά μου ένα βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά:
"Το Ευαγγέλιο της Επανάστασης των Santinistas" (εκδ. Μαλλιάρη -πρόλογος Στέλιου Παπαθεμελή)

Γραμμένο από τον Ernesto Cardenal ιερέα και υπουργό Παιδείας στην Νικαράγουα.

Ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι η παρουσίαση όσων λέγονται σε έναν Κύκλο συμμελέτης Αγίας Γραφής. Την ερμηνεύουν φυσικά υπό το πρίσμα των κοινωνικών ανακατατάξεων (και των ιδεών τους προφανώς):


Σήμερα ένα κορίτσι διάβασε τον ύμνο της Μαρίας και οι γυναίκες άρχισαν να σχολιάζουν:

"γκρέμισε τους τυράννους από τους θρόνους τους
και ύψωσε τους ταπεινούς
γέμισε αγαθά τους πεινασμένους και τους πλουσίους τους άφησε χωρίς τίποτα.."
(Παντού κοιλιά δηλαδή, ων ο Θεός η κοιλία..)

-Κάποιος λέει: ισχυροί και πλούσιοι είναι το ίδιο πράγμα, οι ισχυροί είναι πλούσιοι και οι πλούσιοι είναι ισχυροί
-Άλλος: Είναι το ίδιο πράγμα με τους υπερήφανους, γιατί οι ισχυροί και οι πλούσιοι είναι υπερήφανοι
-Τερέζα: Ύψωσε τους ταπεινούς, αυτό ακριβώς έκανε και με τη Μαρία!
-Μαρία: Το ίδιο έκανε ο Θεός και με τον Ιησού και τη Μαρία και αυτούς που ακολούθησαν τον Ιησού που ήταν όλοι φτωχοί και τους δόξασε.
-Τί θα έλεγε ο Ηρώδης αν μάθαινε ότι μια γυναίκα του λαού είχε διακηρύξει ότι ο Θεός εκθρόνιζε τους ισχυρούς, ανύψωνε τους ταπεινούς, γέμιζε με αγαθά τους πεινασμένους και άφηνε τους πλουσίους με άδεια χέρια;


Ναταλία: ότι ήταν τρελλή
Ροζίτα: ότι ήταν κομμουνίστρια (η Παναγία)
Λαουρεάνο: όχι μόνο θα έλεγε ότι η Παρθένος ήταν κομμουνίστρια αλλά γεγονός είναι ότι αυτή ήταν κομμουνίστρια πραγματικά.

Ernesto Cardenal: Τί θα έλεγαν στη Νικαράγουα αν άκουγαν αυτά που λέγαμε εδώ στο Solentiname;

Πολλοί (από τον κύκλο): Ότι είμαστε κομμουνιστές!

Κάποιος ρωτά: Τί σημαίνει ότι γέμισε με αγαθά τους φτωχούς;
Απαντά ένας νέος: Ό,τι οι πεινασμένοι θα φάνε! (Φαί, φαι, φαι!)
Ένας άλλος: Την επανάσταση!
Λαουρεάνο: Αυτό είναι η επανάσταση: Πέφτει ο πλούσιος, ανυψώνεται ο φτωχός, αυτός που ήταν στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Όσκαρ: Μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη βία για να στερήσουμε τους πλούσιους από τα αγαθά τους;
(Ο Χριστός φυσικά πουθενά δεν εξανάγκασε τον πλούσιο νεανίσκο).

Ernesto Cardenal: Το σκέφτηκα, στο τέλος του απάντησα διστακτικά: Θα μπορούσαμε να επιτρέψουμε την αποχώρησή τους για μιαν άλλη χώρα (Σχόλιο: και αν γίνει και η άλλη χώρα σοσιαλιστική;)

Fernando Cardenal (Ιησουίτης ιερέας, αδερφός του συγγραφέα): Σκέφτομαι πως πολύ γρήγορα θα πρέπει να της έφυγε της Μαρίας η ιδέα του ισχυρού Μεσσία, κατάλαβε ότι το παιδί που θα γεννούσε θα ήταν επαναστάτης από τη γέννησή του . Σκέφτομαι ακόμα ότι για χρόνια διαβάζαμε το Ευαγγέλιο όχι σωστά. Το ερμηνεύαμε δίνοντάς του αποκλειστικά και μόνο πνευματικό περιεχόμενο, δεν βγάζαμε λέξη για την κοινωνικο-πολιτική κατάσταση. (Καταλάβατε τί γίνεται;) Πόσες φορές διάβασα ότι ο Ιωσήφ και η παρθένος κατέφυγαν στην Αίγυπτο κλπ...


(άλλο σημείο του βιβλίου):
Ο Χριστός δεν ηκολούθησε την οικογένεια και τον Ιωσήφ---

Μανουέλ: απειθάρχησε! Τους ξέφυγε! Ο νέος οφείλει να μην υπακούει στους γονείς του όταν τον θέλουν μόνο για αυτούς, Όταν θέλουν να τον κρατούν μακρυά από τα κοινά και δεν τον αφήνουν να συμμετέχει στους αγώνες.
Λαουρεάνο: Σαν τους αντάρτες που πάνε να πολεμήσουν χωρίς την άδεια των γονιών τους.

Γεροντότερος: Είναι σωστό ένα παιδί 12 χρονών να κάνει τέτοιο πράγμα; Δεν θα έπρεπε να ζητήσει άδεια; Πρέπει να σκεφτούμε και τον πόνο που ίσως προκάλεσε στους γονείς του.

-Άλλος νέος: Ίσως να μη του το επέτρεπαν, και αναγκάστηκε να ενεργήσει έτσι.
Ο Ιησούς μάς δίνει ένα παράδειγμα ανεξαρτησίας προς την οικογένεια.

Φελίπε: Το συμπέρασμα είναι λοιπόν πεντακάθαρο: Από τα μικρά του χρόνια ο Ιησούς ήταν επαναστάτης..


Τί είναι η αμαρτία, η αγάπη

Λαουρεάνο: Με άλλα λόγια μας λέει πως δεν υπάρχει Θεός. Γι' αυτό στον νεαρό πλούσιο που τον ρωτάει τι θα κάνει για να σωθεί λέει την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον αλλά όχι στην αγάπη του Θεού . Με άλλα λόγια μας λέει ότι δεν υπάρχει Θεός, ότι Θεός είναι ο πλησίον.
Ernesto Cardenal: Μας λέει ότι ο Θεός είναι η αγάπη.
Λαουρεάνο: Μας λέει ότι η αγάπη των άλλων, αυτό είναι ο Θεός.
Μας λέει ότι βέβαια υπάρχει Θεός, Υπάρχει βέβαια Θεός, αλλά ο Θεός είναι αυτό.

Λαουρεάνο: άρα ο Θεός είναι όλοι εμείς (πανθεισμός!)
Ernesto Cardenal: η αγάπη, όλοι, αλλά ενωμένοι. Όχι όταν είμαστε χωρισμένοι από μίσος ή την εκμετάλλευση. Αμαρτία είναι όταν υπάρχει διαχωρισμός.

Λαουρεάνο:
Ο Θεός είμαστε όλοι εμείς, όταν αγαπιόμαστε.
Ο Διάβολος είναι αυτοί που κάνουν τον λαό να υποφέρει.
(Δεν υπάρχει διάβολος, διάβολος είναι αυτοί που κάνουν τον λαό να υποφέρει
Δεν υπάρχει Θεός, Θεός είναι όλοι εμείς που αγαπιόμαστε (οι ομοιδεάτες)).

Για την Βασιλεία του Θεού:

Δεν δεχόμαστε το ασυμβίβαστο μεταξύ Μαρξισμού και Χριστιανισμού
δεν δεχόμαστε τις παρεκκλίσεις που έγιναν στο όνομα του Μαρξισμού (σταλινισμός), παρόμοια δεν δεχόμαστε ούτε τις παρεκκλίσεις της Εκκλησίας (Ιερά Εξέταση).

Και ο Ουρανός; Η Βασιλεία του Ουρανού: Είμαστε ένας πλανήτης στον Ουρανό, είμαστε κι εμείς ένας πλανήτης ανάμεσα σε χιλιάδες πλανήτες που σίγουρα κατοικούνται και ο καθένας έχει την δική του εξέλιξη. Κι εμείς ανάμεσα σε αυτούς, ουρανός για τους άλλους, μια κοινωνία αγάπης θα είναι το συμπλήρωμα της Βασιλείας των Ουρανών στη Γη. Αυτό είναι ο Ουρανός και αυτή η Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει βασιλεία του Θεού στον ουρανό.



Παρεμβάλλεται ο εξής στίχος: και μεγάλη δυνάμει απέδιδον οι απόστολοι το μαρτύριον της αναστάσεως.. Οι θεολόγοι της πολιτικής θεολογίας παραμερίζουν ότι κεντρικό θέμα είναι ο Χριστός και η Ανάστασή του. Κεντρικό θέμα ο Χριστός και η Ανάστασή του (Σχόλιο: αυτά για τους πολιτικούς θεολόγους είναι ίσως ξεπερασμένα) και προσβλέπουν στο περιθώριο του κειμένου, που είναι ότι ανάμεσα στους χριστιανούς υπήρχαν φτωχοί και τους τάιζαν. (παράβαλε χορτασμό 5000).

Προτάσσουν τα περιφερειακά στοιχεία του Ευαγγελίου, τα δε ουράνια τα βάζουν στο περιθώριο. Πρόκειται περί μιας ολότελα αιρετικής θέσεως. Είναι μία εθελοθρησκεία (Κολ 2,23), μια θρησκεία κατά την θέληση εκείνων που την χαλκεύουν (και η θρησκεία δεν σώζει!) Όπως λέγει ο Θεοδώρητος "Σχήμα ουκ αλήθειαν περίκεινται ευσεβείας". Είναι μια θεολογία που ξεκινά από την εκκοσμίκευση και τελειώνει σε εκκοσμίκευση, δηλαδή σε έναν φαύλο κύκλο που δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο ποτέ. Είναι μια θεολογία που καταντά σε κοινωνιολογία παρά στη Βασιλεία του Θεού. γι αυτό και δεν ελευθερώνει τον άνθρωπο. Γι αυτό και τα βιβλία Θρησκευτικών του σχολείου που γράφτηκαν με αυτό το πνεύμα μάλλον κοινωνιολογία πρέπει να ονομάζονται παρά θρησκευτικά. Είναι μία θεολογία αληθινό δαιμονικό κατασκεύασμα, που παραπλανά τους πιστούς και τους γυροφέρνει πάντοτε να έχουν στραμμένο το πρόσωπό τους εδώ στη γη. Είναι το πνεύμα του ψευδοπροφήτου, που στο τέλος θα στείλει τους χριστιανούς στην αγκαλιά του αντιχρίστου (ο οποίος 'θα φέρει κοινωνική δικαιοσύνη' κλπ).

Δεν μπορεί η θεολογία να υπηρετεί κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικούς σκοπούς και επιδιώξεις. Είναι πέρα και πάνω από όλα αυτά. Δεν μπορεί να πολιτικοποιηθεί η θεολογία. Σας ρώτησα ποτέ ποιας ιδοελογικής απόχρωσης είστε; Αν πολιτικοποιηθεί η θεολογία, θα πάρει ένα σχήμα. Και αν δεν συμφωνούν κάποιοι τί θα γίνει; Θα παύσουν να είναι χριστιανοί; Το βρίσκουμε σωστό αυτό;


Τί μένει λοιπόν; Άγρυπνη προσοχή. Κάθε παραχώρησή μας στο Ευαγγέλιο που το νοθεύει είναι και ένα βήμα μακρυά από την σωτηρία. Και Ευαγγέλιο που δεν σώζει (οντολογικά) είναι περιττό και να το ζούμε. Γιατί αυτά τα Ευαγγέλια ΔΕΝ σώζουν (με την κύρια σημασία της λέξεως). Οι καιροί είναι παραπλανητικοί, το πνεύμα του ψευδοπροφήτου πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας και ζητεί να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση. Μόνον όσοι έχουν ταπείνωση και άγρυπνη προσοχή αυτοί και μόνο θα σωθούν. Πρέπει να σωθούμε.



(π.Αθανασίου Μυτιληναίου, Πράξεις των Αποστόλων, 41η Ομιλία, Λάρισσα, 30/03/1986)

Δουλειές για θεολόγους

Αν και μόλις τελειώνουμε την πρώτη εξεταστική, δεν θα ήταν περιττό να δούμε λίγο και την επόμενη μέρα, καθώς το μέλλον ανήκει σε αυτούς που το προετοιμάζουν (εντάξει και με την βοήθεια του Θεού εννοείται, θεολόγοι είμαστε).
Πού μπορούμε να βρούμε δουλειά λοιπόν

Συγγραφείς Θρησκευτικών Βιβλίων

Μπορούμε να ασχοληθούμε με την συγγραφή θρησκευτικών βιβλίων, επιστημονικών ή εκλαικευμένων (να απευθύνονται στο ευρύ κοινό). Μπορεί ακόμα ένας θεολόγος να ασχοληθεί με την συγγραφή παιδικών παραμυθιών ή με την εικονογράφηση και απόδοση σε απλή γλώσσα για παιδιά ιστοριών από την Αγία Γραφή και τους αγίους. Ακόμα μπορεί να ασχοληθεί ως εκκλησιαστικός ή θρησκευτικός γενικότερα συντάκτης σε περιοδικά και πρακτορεία του χώρου (πχ romfaea.gr,amen.gr), αλλά και όλες σχεδόν οι μεγάλες εφημερίδες και κανάλια έχουν θέση εκκλησιαστικού ρεπορτάζ (ή και όχι μόνο).


Εκπαιδευτικοί

Μια δεύτερη γενική επιλογή είναι αυτή της εκπαίδευσης. Το πρόβλημα μ' αυτήν την επιλογή είναι γνωστό: ποιος θα πρωτοπάρει αυτές τις λίγες θέσεις που υπάρχουν για θεολόγους. Παρ' όλ' αυτά όποιος θέλει και το έχει μεράκι μπορεί να δοκιμάσει την τύχη  του είτε μέσω ΑΣΕΠ (αν και όταν γίνει) είτε σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο. Αυτά για την Μέση Εκπαίδευση. Υπάρχει η πιθανότητα να προσληφθούν θεολόγοι και σε δημοτικά, αλλ' αυτό μάλλον έμεινε στη σκέψη, και από κει και πέρα η άλλη επιλογή για την εκπαίδευση είναι η επιδίωξη ακαδημαικής καριέρας. Με λίγη τύχη και πολλή προσπάθεια μπορεί γύρω στα 35 το νωρίτερο να έχεις γίνει καθηγητής (λέκτορας) στο Πανεπιστήμιο..


Κλήρος

Η τρίτη και πιο 'βαριά' επιλογή είναι αυτή του κληρικού. Μια θέση που κανονικά έχει τεράστια ευθύνη απέναντι Θεού και ανθρώπων και φυσικά δεν θα' πρεπε να θεωρείται έτσι εύκολη λύση, ούτε καταφύγιο όσων δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι άλλο (οι του βίου ναυαγοί του Υψίστου λειτουργοί). Όσοι λοιπόν θέλουν --μετά από βαθειά σκέψη και αίσθημα κλήσης από τον Θεό-- μπορούν να στελεχώσουν τον ιερό κλήρο της Εκκλησίας μας. Φυσικά εδώ υπάρχει ένα..μικρό πρόβλημα καθώς η επιλογή αυτή είναι δυνατή μόνο για άνδρες (για λόγους που υπερβαίνουν το παρόν άρθρο) στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ σε συγκεκριμένες προτεσταντικές εκκλησίες είναι δυνατή και η χειροτονία γυναικών. Ο κληρικός πέρα από τα βασικά του καθήκοντα της λειτουργίας και του κηρύγματος χρειάζεται συνήθως να είναι έτοιμος και για να περνάει ώρες με πιστούς που χρειάζονται πνευματική καθοδήγηση ή βοήθεια (υλική και πνευματική), όπως στην εξομολόγηση, την διοργάνωση ομιλιών και συσσιτίων.


Τέλος, η θεολογία μπορεί να μας βοηθήσει γενικώς ως ανθρωπιστική, 'φιλολογική' επιστήμη, προς μια ευρύτερη θεώρηση του κόσμου, η οποία μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά ή ακαδημαικά (μεταπτυχιακό, συνέχιση σπουδών σε κάποιον άλλο παραπλήσιο κλάδο) αλλά ίσως και το σημαντικότερο: σε ό,τι και αν κάνουμε στην ζωή μας να είμαστε λίγο καλύτεροι και πιο συνειδητοί χριστιανοί απ' ότι ήμασταν πριν.
Amen.

ΥΓ: Και πάντα βέβαια υπάρχει η επιλογή του να ανοίξεις κάποια ταβέρνα ή ψητοπωλείο με νηστίσιμα και να κάνεις χρυσές δουλειές τη Σαρακοστή (εντάξει πλάκα κάνω αλλά ποτέ δεν ξέρεις! -σκέψου θετικά!)

Μήπως είναι καιρός να δούμε αυτές τις ρυθμίσεις απορρήτου στο Facebook;

Καθώς ανακοινώθηκαν σήμερα το πρωί (15 Ιανουαρίου) οι λεπτομέρειες για το Graph Search, οι χρήστες έβγαλαν έναν βαθύ στεναγμό ανακούφισης όταν έμαθαν πως το Facebook δεν θα αποκαλύπτει τα εσώψυχά μας με την τελευταία του καινοτομία  --η εταιρεία θα μπορεί απλά να ψάξει τις πληροφορίες που έχουμε ήδη (με την θέλησή μας) μοιραστεί, και να τις κάνει εύκολα προσβάσιμες σε φίλους.

Οι πληροφορίες σας. Εύκολα προσβάσιμες στους φίλους.

Στην νέα γραμμή αναζήτησης, ένας χρήστης του Facebook θα μπορεί να ψάξει για κάτι σαν : "Φίλοι που τους αρέσει το Star Wars και η μαγειρική". Αμέσως, το Facebook θα μπορεί να ψάξει ανάμεσα στα ενδιαφέροντα των επαφών του χρήστη και να κάνει τις σχετικές αντιστοιχίες. Το Facebook δεν μπορεί να ξέρει κατά έναν μαγικό τρόπο σε ποιους από τους φίλους σας αρέσουν τέτοια πράγματα, θα χρησιμοποιεί απλά τις πληροφορίες που θα του έχουν παρασχεθεί.

Αλλά περίπου το 2008, όταν το Facebook εισήγαγε τις Σελίδες που θα μπορούσες να πατήσεις 'μου αρέσει' (like) (όπως 'το να πίνω μπύρα' ή 'η Tyra Banks') ίσως να μην είχατε σκεφτεί πως αυτά τα likes θα μπορούσαν να μεταμορφωθούν αργότερα σε αρχειοθετημένα κομμάτια πληροφοριών που θα χρησιμοποιούνται σε ένα πανίσχυρο εργαλείο όπως το Graph Search.

Δεν νομίζω επίσης τα τραγούδια που ακούγατε να περιμένατε να εμφανίζονται στο Ticker (το fb μέσα στο fb), και σε ένα fun little module στο Χρονολόγιό σας, αλλά ότι θα ήταν επίσης εύκολα πλοηγήσιμα από τις επαφές σας.

Αυτά είναι μερικά μόνον από τα παραδείγματα του πώς το fb θα χρησιμοποιεί τις πληροφορίες σας εάν εκούσια υποκύψετε ώστε να κάνετε το νέο του εργαλείο αναζήτησης αποτελεσματικό και ακριβές, αλλά το Graph Search προχωράει ακόμη πιο πέρα από απλώς τα likes ή τα τραγούδια που έχετε ακούσει. Τα πάντα  --εννοώ, τα πάντα--  που έχετε μοιραστεί με τους φίλους σας στο fb θα συνεισφέρουν σε αυτόν τον κατάλογο.


Για παράδειγμα:

-Κοινοποιημένες πληροφορίες από τις εφαρμογές που χρησιμοποιείτε, όπως το Spotify (δεν χρησιμοποιείται ακόμα στο Graph Search, αλλά θα χρησιμοποιηθεί στο άμεσο μέλλον)

-Επισημασμένες φωτογραφίες (με tags), συμπεριλαμβανομένων και αυτών που περιέχουν τοποθεσίες και ώρες

-Ενδιαφέροντα, όπως μουσική, τηλεοπτικές εκπομπές και blogs

-check-ins

-Οι 'σχετικές με μένα' (Αbout me) πληροφορίες, όπως επάγγελμα, πού δουλεύετε, κατάσταση σχέσης, και θρησκευτικές ή πολιτικές απόψεις.


Ανεξαρτήτως του πόσο ασήμαντες θα είναι οι επί μέρους πληροφορίες, οι επαφές σας θα μπορούν και θα τις αναζητούν μέσω του Graph Search.

Είναι εύκολο να δαιμονοποιήσουμε το Graph Search, αλλά σε τελική ανάλυση πάντως, δεν είναι και τόσο κακό. Στην πραγματικότητα, στο μεγαλύτερο μέρος του είναι πολύ καλό. Γιατί να μην κάνετε γνωστό ότι ας πούμε σας αρέσει το τέννις, δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε άλλους παίκτες να σας βρούνε μέσω αυτής της δυνατότητας; Ή, γιατί να μην αφήνετε να δουν οι φίλοι των φίλων σας πως είστε ελεύθερος, ανεβάζοντας έτσι τις πιθανότητές σας για ένα νέο ραντεβού;

Το Graph Search ανοίγει πόρτες για να εξερευνήσουμε το κοινωνικό μας δίκτυο με έναν εντελώς καινούργιο διαφορετικό τρόπο, μια δυνατότητα που ιδανικά θα μπορεί να μεταφραστεί σε πλουσιότερες αλληλεπιδράσεις στην πραγματική ζωή. (Και όχι απλά σε πιο προχωρημένες τεχνικές παρακολούθησης των άλλων (stalking) μέσω fb).

Oι θετικές παράμετροι του Graph Search είναι πολλές, παρόλαυτα, συνιστάται ακόμα, να προσεγγίσετε αυτό το εργαλείο με προσοχή, ρυθμίζοντας-προσέχοντας τις ρυθμίσεις απορρήτου ασφαλείας και το περιεχόμενό σας προτού ακόμα η εφαρμογή γίνει ενεργή και προσβάσιμη στον καθένα.

1. Εξετάστε το Αρχείο Δραστηριοτήτων σας (Activity Log)

Χάρις στο Activity Log, ένα συνεχές feed (ενημέρωση) του τί έχετε κάνει και τί έχετε μοιρασθεί στο facebook είναι διαθέσιμο με μία ματιά. Από την στιγμή που ξεκίνησε, το Facebook έχει βελτιστοποιήσει το εργαλείο αυτό ώστε να το κάνει ακόμα πιο εύκολο στην χρήση, επιτρέποντάς σας να φιλτράρετε την δραστηριότητά σας και το περιεχόμενο με διαφορετικές διαβαθμίσεις.



Για να έχετε πρόσβαση στο Αρχείο Δραστηριοτήτων σας (Activity Log), πηγαίνετε στο προφίλ σας και κάντε κλικ ακριβώς κάτω από την φωτογραφία εξωφύλλου.

Στην αριστερή μπάρα, μπορείτε να φιλτράρετε το αρχείο ανάλογα με την κατηγορία. Όταν επιλέξετε ένα, όπως "Οι Δημοσιεύσεις σας" ή "τα μου αρέσουν" (Likes), θα εμφανιστεί μία λίστα σχετικού περιεχομένου, η καθεμία με την αντίστοιχη ρύθμιση απορρήτου. Σε ορισμένες συγκεκριμένες περιπτώσεις, μπορείτε να ρυθμίσετε την ρύθμιση απορρήτου κάνοντας κλικ πάνω της. Άλλες φορές, παρόλαυτα, όπως με τα likes, ο μόνος τρόπος να κρύψετε την δραστηριότητα είναι αφαιρώντας την (ή κάνοντας un-like).

Mία από τις πιο χρήσιμες επιλογές στο Aρχείο Δραστηριοτήτων είναι αυτή στις Φωτογραφίες. Στην κορυφή, μπορείτε να φιλτράρετε το περιεχόμενο με το Κοινοποίηση σε, κάνοντας τις φωτογραφίες σας δημόσια ορατές ή με κάποια διαφορετική ρύθμιση.

Αφιερώστε χρόνο να ελέγξετε περιηγηθείτε στην δραστηριότητά σας, ρυθμίζοντας τις ρυθμίσεις κοινού και αφαιρώντας το περιεχόμενο που θα προτιμούσατε να μην είναι προσβάσιμο.

2. Περιορίστε τις εφαρμογές πληροφοριών που κοινοποιείτε.

Επί του παρόντος, το Graph Serach δεν περιλαμβάνει και τις εφαρμογές, αλλά καθώς το εργαλείο αυτό θα αναπτύσσεται, η δραστηριότητα από εφαρμογές όπως το Spotify και το Rdio θα μπορούν να είναι αρχειοθετημένες και διαθέσιμες προς αναζήτηση.

Αν προτιμάτε να μην κάνετε αυτές τις πληροφορίες προσβάσιμες, αλλάξτε αναλόγως τις ρυθμίσεις εφαρμογών σας. Από οποιαδήποτε σελίδα του Facebook, κάντε κλικ στο εικονίδιο με την κλειδαριά δίπλα στο "Home" στην επάνω μπάρα. Επιλέξτε μετά "Δες περισσότερες επιλογές". Στην αριστερή μπάρα επιλέξτε "Εφαρμογές".

Η μεσαία στήλη δείχνει το κοινό που μπορεί να δει την δραστηριότητα μέσω αυτής της εφαρμογής, όπως πχ 'Δημόσια' ή Φίλοι'. Εάν δεν θέλετε αυτή η δραστηριότητα να μπορεί να ανιχνευθεί/αναζητηθεί από οποιονδήποτε, θέλετε όμως να κρατήσετε την εφαρμογή στον λογαριασμό σας, κάντε κλικ στο Edit και αλλάξτε το Posts on your behalf σε Μόνο εγώ.


3. 'Κλαδέψτε' (περιορίστε) τα likes σας

Όταν φίλοι ψάχνουν για πράγματα όπως " Φίλοι που τους αρέσει η Γιόγκα και ζουν στο Σαν Φρανσίσκο" το facebook θα χρησιμοποιήσει τα likes και τα Ενδιαφέροντά σας για να βγάλει όσο γίνεται περισσότερα αποτελέσματα σε μια τέτοιου είδους αναζήτηση.

Βγαίνει έτσι το συμπέρασμα ότι ίσως είναι καιρός να ξαναδείτε τα πράγματα που έχετε κάνει like, υποθέτοντας ότι ίσως δεν θα θέλετε να υπάρχουν σε κατάλογο όλα τα προσωπικά σας ενδιαφέροντα.

Για να το κάνετε αυτό, πηγαίνετε στο Χρονολόγιό σας και σύρετε κάτω την μπάρα  (κάντε scroll down) στο εικονίδιο με τα "μου αρέσουν" στην δεξιά στήλη. Εκεί βρίσκονται μερικοί από τους τρόπους που θα μπορείτε να ρυθμίσετε τις ρυθμίσεις απορρήτου σας για τα Likes.

Η πρώτη επιλογή είναι να δείτε ξανά και να κάνετε un-like σε σελίδες που θα προτιμούσατε να μην σχετίζεστε μ' αυτές. Αυτό προφανώς σημαίνει να πάτε σε κάθε ξεχωριστή σελίδα και να κάνετε un-like. Η δεύτερη επιλογή είναι ν ακάνετε μία ολόκληρη κατηγορία likes (ενδιαφερόντων) εντελώς απόρρητη, αποτρέποντας έτσι αυτά τα δεδομένα από το να μπουν σε κατάλογο. να αρχειοθετηθούν.

Εάν διαλέξετε την δεύτερη επιλογή, κάντε κλικ στο Edit στην κορυφή και χρησιμοποιείστε την επιλογή κοινού με το πλήκτρο που υπάρχει στα δεξιά κάθε κατηγορίας. Για να κάνετε τα likes τελείως απόρρητα (ιδιωτικά) επιλέξτε "Μόνο εγώ".

4. Ενημερώστε το Σχετικά με Εμένα

Το Graph Search θα ανοίξει χωρίς αμφιβολία νέους δρόνους στο πώς θα χρησιμοποιούμε το Facebook, όπως για υην αναζήτηση εργασίας ή εργαζομένων από πλευράς εργοδοτών. Ένας από τους τρόπους που οι εργοδότες θα το κάνουν αυτό θα είναι ψάχνοντας πχ για ανθρώπους που ζουν στο Seattle και δουλεύουν στην Amazon". Ο μόνος τρόπος για να μπορεί να σας βρει ο υποψήφιος εργοδότης είναι εάν να έχετε επιλέξει να κοινοποιήσετε αυτήν την πληροφορία στο Σχετικά με Εμένα του Χρονολογίου.

Πέρα από αυτό, ίσως θα μπορούσατε να ξαναδείτεδείτε αναθεωρήσετε ακόμα επίσης και άλλα πράγματα που μοιράζεστε για τον ευατό σας, όπως τις θρησκευτικές ή πολιτικές σας απόψεις, μαζί με την κατάσταση σχέσης σας ή με το μέρος τοποθεσία όπου βρίσκεστε.

Όπως αναφέρθηκε, το Graph Search μπορεί να αποδειχθεί ωφέλιμο με πολλούς τρόπους (ίοπως βοηθώντας σας να μπορεί να σας ανακαλύψει κάποιος εργοδότης, αλλά είναι επίσης σημαντικό να διασφαλίσετε πως το Facebook καταχωρεί μόνο τα δεδομένα τα οποία θα συμφωνούσατε εσείς οι ίδιοι να καταχωρεί. θα αισθανόσασταν άνετα

5. Να είστε πιο υποψιασμένοι στο μέλλον

Είναι πλέον σημαντικότερο από ποτέ να έχετε κατά νου το τί δημοσιεύετε, και πώς το δημοσιεύετε. Κάθε φορά που πατάτε 'μου αρέσει' σε μία σελίδα, απλά επιβεβαιώστε ότι είστε εντάξει (δεν έχετε πρόβλημα) με το να μπορεί να φαίνεται αυτή η σχέση σας με ό,τι γενικώς εκφράζει η σελίδα. Και όποτε μοιράζεστε έναν σύνδεσμο ή προσθέτετε μία καινούργια λεπτομέρεια στο Σχετικά με Μένα, αφιερώστε λίγο χρόνο ώστε να ελέγξετε τις ρυθμίσεις απορρήτου (το ποιος ακριβώς δηλαδή θα μπορεί να το βλέπει).

Το Graph Search θα κάνει πιο εύκολο για φίλους, φίλους των φίλων σας και για ένα ευρύτερο κοινό να σας ανακαλύψουν, είναι λοιπόν καιρός να καθαρίσετε το προφίλ σας και να βεβαιωθείτε πως καταχωρείτε μόνο τα στοιχεία εκείνα που θα θέλατε εσείς οι ίδιοι να καταστήσετε ορατά και σε ποιους.

Όπως προαναφέρθηκε, το Graph Search είναι ένα θετικό πρόσθετο στο Facebook, άρα στον βαθμό που θα έχετε ελέγξει και καθαρίσει τις παλιές σας δημοσιεύσεις και δραστηριότητες, μη διστάσετε να προσθέσετε ενδιαφέροντα και likes, δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε φίλους και γνωστούς σας να ανακαλύψουν λόγους για να επικοινωνήσουν μαζί σας.




howto.cnet.com
by Sharon Vaknin 01/15/2013

Η ιστορία του Ζακχαίου

Σήμερα η Εκκλησία (ΙΕ' Κυρ. Λουκά) μάς παρουσιάζει την ιστορία του Ζακχαίου (Λκ 19, 1-10). Δύο μηνύματα μπορούμε να πάρουμε από αυτήν.

1. Όσο αμαρτωλοί και να είμαστε, ο Χριστός μπορεί να μας μεταμορφώσει την ύπαρξη εκ βάθρων.

και 2. Ο Χριστός δεν ήρθε για να κάνει καμμία εξωτερική επανάσταση, δεν είπε στον Ζακχαίο "δεν σου μιλάω, είσαι εχθρός" αλλά ήρθε να κάνει επανάσταση στις καρδιές των ανθρώπων. Η Βασιλεία που εγκαθιδρύει είναι η βασιλεία της αγάπης, όχι του εξαναγκασμού. Ο Ζακχαίος μόνος του αποφάσισε να μετανοήσει, η επανάσταση αυτή της βασιλείας του Θεού στηρίζεται στο να μεταμορφώσει πραγματικά, οντολογικά, τα άτομα, και μέσω αυτής της μεταμόρφωσης να αλλάξει και η κοινωνία, να μπορούμε να έχουμε όντως 'κοινωνία' μεταξύ μας. Ο Χριστός δίνει το βάρος στον άνθρωπο,στο ανθρώπινο πρόσωπο και την ελευθερία του (μόνο τότε άλλωστε έχει αξία η αρετή, όταν γίνεται ελεύθερα) και όχι σε ομάδες και περίπλοκα συστήματα κοινωνικής οργάνωσης, όπως κάνουν οι περισσότερες ανθρώπινες άθεες φιλοσοφίες και ιδεολογίες.

Τίς πταίει;

Είναι πολύ συνηθισμένο και μέσα στην ανθρώπινη φύση μας για κάθε κακό να ψάχνουμε μιαν αιτία. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι. Λίγο μας αναπαύει, αν ακόμα και αν δεν μπορούμε να βρούμε κάτι για να καλυτερέψουμε την κατάσταση να ψάχνουμε να βρούμε τί ή ποιός έφταιξε. Μέσα σ' αυτό πολλές φορές βρίσκουμε να ρίξουμε τις ευθύνες και σε πράγματα ή πρόσωπα που δεν έχουν απαραίτητα την κύρια ευθύνη για την συγκεκριμένη κατάστασή μας ή δεν έχουν καν ευθύνη.

Είναι μια φυσική όσο και όμορφη λειτουργία του ανθρώπου. Προσωπικά δεν θυμάμαι ποτέ να μπορώ να αποδεχτώ κάτι απλά 'επειδή έτσι'.. Πάντα έψαχνα να βρω μιαν απάντηση, δεν γίνεται, θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς λέω, καλύτερα. Άμα κατέληγα ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς ηρεμούσα λίγο. Το κάθετι έχει την αιτία του. Ο λογικός άνθρωπος πάντα θα αναρωτιέται. Το ζήτημα είναι κατευθύνουμε αυτήν μας την τάση και παρόρμηση προς την αλήθεια; χρησιμοποιούμε την λογική μας για να βρούμε τις πραγματικές αιτίες; Ή αφηνόμαστε να μας παρασύρει το συναίσθημα ψάχνοντας απλά κάπου να τα φορτώσουμε όλα (αποδιοπομπαίους τράγους) έτσι για να ξορκίσουμε το κακό; Γιατί μπορεί αυτό να μας δίνει μία πρόσκαιρη ικανοποίηση στο θυμικό μας, αλλά ούτε προς κάτι δημιουργικό ωφελεί ώστε πχ να μάθουμε από τα λάθη μας και να τα αποφύγουμε στο μέλλον και θύματα διαφόρων δημαγωγών μπορεί να μας κάνει.. Ας προσέξουμε λοιπόν..

Το Αλφαβητάρι της Ζωής

 από τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο

Α  ναπτέρωσε το νου σου προς Θεό.
Β  ίο να τον ποθείς τον από μέσα δοξασμένο.
Γ  η να περπατάς αλλά τα γήινα μη τα φρονείς.
Δ  ίνε στο φτωχό το χέρι σου.
Έ  ργο γόνιμο, με δόξα, να ποθείς.
Ζ  ήτα την χαρά στις ελπίδες τις ουράνιες.
Η  γλώσσα σου ούτε πονηριές ούτε ψέμματα να μη λαλεί.
Θ  ήραμα στους δράκοντες τους δαίμονες μη γίνεις.
Ί  χνη των ασεβών να μην ακολουθείς.
Κ  λάψε με στεναγμό, με δάκρυα τα κρίματά σου πλύνε
Λ  όγους των σοφών να τους τιμάς, κι εσύ ο ίδιος ένας από δαύτους γίνε
Μ  η ζητάς τον έπαινο, αλλά το να σε κατακρίνουν
Ν  αό κάνε τον εαυτό σου, άγιο!
Ξ  ένους να τους φιλοξενείς με αγάπη και να τους φιλεύεις πλούσια
Ό  ρκο να τον βδελύσσεσαι
Π  λούτο και τις ομορφιές του βίου μίσησέ τες.
Ρ  ευστά, καθώς είναι, να τα θωρείς όλα, και αραχνούφαντα
Σ  άρκα αυτήν την αφέντρα λυώσ' την, με κόπους για τον Θεό, που θέλει
Τ  α όπλα σου τα του φωτός, να τα φοράς, αντί για ντύματ' ακριβά.
Υ  ψώνοντας όταν τον εαυτό σου, πρόσεχε! Γιατί πολύ βαριά μπορεί να πέσεις τότε.
Φ  όβο Κυρίου να 'χεις, να γονατίζεις μπρος σ' Αυτόν
Χ  αρούμενος διάβαινε προς το σπίτι το πάνω σου που έχεις
Ψ  εγάδι να σου βρίσκουν καταδέχου παρά εσύ να βρεις στον άλλον
Ω  παιδί μου φύλαξέ τα όλα αυτά και τρανός πολύ θα γίνεις!

(μετάφραση-παράφραση: 'Σειράχ')

Τί έμαθα στο 'Εκκλησία και Αριστερά'

Μια 'κακοπροαίρετη' κριτική



Μετά από ένα τέτοιο συνέδριο μπορώ να πω γυρνώ πιο πλούσιος
καθώς έμαθα μερικές πολύ σημαντικές 'αλήθειες':


-ότι ο Καπιταλισμός είναι δαιμονικό κατασκεύασμα

-ότι 'στα μπουντρούμια της χούντας' υπέφεραν οι αριστεροί μόνο

-ότι οι μεγαλύτεροι αντισταλινικοί ήταν οι αριστεροί, άρα δεν θα πρέπει να κατηγορούμε τον κομμουνισμό

-ότι οι χριστιανοί κανονικά πρέπει να ζουν σε κοινόβια και πως οι πρώτοι χριστιανοί είχαν κοινοκτημοσύνη (άπαντα κοινά)

-ότι με τον σταυρό στο χέρι δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να πλουτήσεις καθώς αυτόν τον πλούτο θα τον αφαιρείς αναγκαστικά από κάποιον άλλον
(λες και η 'πίττα' είναι πάντα δεδομένη ή λες και από τον 4ον αι. μΧ και τα ασκητικά συγγράμματα του Μ.Βασιλείου δεν έχει μεσολαβήσει καμμία βιομηχανική επανάσταση και άνευ προηγουμένου αύξηση και επάρκεια στα βασικά τουλάχιστον υλικά αγαθά (τροφή, ιατρική περίθαλψη κλπ) που για αιώνες ήταν ζήτημα η απλή και μόνο εύρεση και ύπαρξή τους (σοδειά κλπ) κάθε χρονιά..)

-ότι η Εκκλησία στην Σοβιετική Ένωση υπέστη διωγμούς επειδή ήταν στενά συνδεδεμένη με το καθεστώς των καταπιεστών (των 'κυρίων')..
(Παρεξήγηση δηλαδή οι διωγμοί..)

-ότι η Εκκλησία με την Αριστερά πρέπει να συμμετάσχουν και να πρωτοστατήσουν σε μια ευρεία συμμαχία κατά του νεοφιλελευθερισμού που απειλεί την ύπαρξη της ίδιας της ανθρωπότητας καθώς θέλει να μας μετατρέψει σε νούμερα

-και ότι είναι περίεργο πώς οι περισσότεροι χριστιανοί νοιώθουν πιο άνετα με τον καπιταλισμό παρά με τον σοσιαλισμό.
(Η ελευθερία δηλαδή δαιμονικό κατασκεύασμα! Ο Θεός την έδωσε, η χρήση της ελευθερίας επαφίεται στον άνθρωπο (σε τελική ανάλυση κυρίως στο πρόσωπο, όχι σε ομάδες) οι άνθρωποι μπορεί να την κάνουν 'δαιμονικη', την ελευθερία όμως μάς την έδωσε ο δημιουργός Θεός: ούτε Εκεινος 'τολμησε' να μην την δώσει σε μας, καθ' ότι μας δημιουύργησε φυσικά από αγάπη (ανενδεής ο Θεός) και όχι φυσικά απο κάποιαν ανάγκη να δοξάζεται η κάτι τέτοιο..(ανθρωποπάθεια))..Καμμιά φορά ο αριστερός ηθικισμός είναι πιο ανυπόφορος και από τον πιο ανυπόφορο θρησκευτικό ευσεβισμό.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα πλαίσιο απεραντολογίας και κενολογίας που μου θύμισε τα νειάτα μου (που θα ζούσα αν θα ήμουν φοιτητής στη δεκαετία του '70)!.. Είπαμε να εκσυγχρονίσουμε την Εκκλησία, αλλά αυτό δεν θα γίνει με τις μουχλιασμένες φιλοσοφίες του Μαρξ.. Βέβαια στην Ελλάδα το 'χουμε κι αυτό, αντιλαμβανόμαστε τις τάσεις της εποχής με μια ..μικρή καθυστέρηση.

Βέβαια το να κάνεις κριτική από το ίντερνετ κλπ είναι 'σημείο της αποξένωσης των καιρών μας, της αλλοτρίωσης' κ.ά.π. Προφανώς η Αριστερά έχασε την αποκλειστικότητα δυνατότητας επιρροής σε ιδέες και αυτό της προκαλεί μια αμηχανία. Μαζί με το πανεπιστήμιο υπάρχει πλέον και το λαικό Ίντερνετ..

Φαντάζουμε για την 'αριστερή ορθοδοξία' (κατάλαβε όπως θες την έννοια του όρου) ως μίζεροι και πικρά επικριτικοί. Ας είναι.. Αλλά ας μην τους κάνουμε το χατήρι να μας πουν μίζερους..όχι ας μη μείνουμε σε ένα κλίμα, σε μία στάση μόνον αρνητικής (αμυντικής) αντιμετώπισης..Έχει και η χριστιανική 'δεξιά' (παρά τα λάθη και τις παραλείψεις της) τις δικές της αξίες, που αποτελούν δρόμους ζωής, και τις οποίες οφείλουμε να υπερασπιστούμε δυναμικά.

Και φυσικά (κατ' εξοχήν στον χριστιανισμό) πάνω απ' όλα δεν είναι οι ιδέες, αλλά αυτή η ίδια η ζωή, που μας έχει αποκαλυφθεί.

Όλα αυτά καθώς ο χρόνος ήταν πολύ 'σφιχτός' και επετράπησαν μόνο 4 ερωτήσεις από συγκεκριμένα άτομα της Αριστεράς και της Εκκλησίας (κληρικοί, καθηγητές της Θεολογικής) ή και των δύο χώρων μαζί, και οι οποίες πέρα από κάποιες ενδιαφέρουσες υπογραμμίσεις/παρατηρήσεις από μεριάς καθηγήτριας της Θεολογίας, αναλώθηκαν σε ευχολόγια, βερμπαλισμούς και αγαπολογίες, που επισφραγίστηκαν με θερμά χειροκροτήματα, επιβεβαιώνοντας το βιβλικό 'δόξαν παρ' αλλήλων λαμβάνοντες' (Ιω 5,44). Ζητήματα ουσίας που θα μπορούσαν να ξεφύγουν από αυτό το με το ζόρι 'πλαίσιο συμφωνίας' και να προκαλέσουν σύγκρουση ή έστω μία τριβή φυσικά απεφεύχθησαν.

ΥΓ1: Χάρηκα λίγο στο τέλος καθώς ο συμπαθής εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ (του αναγνωρίζω πως ήταν σχετικά σύντομος) στην 20λεπτη περίπου εισήγησή του ασχολήθηκε κυρίως με τον νεοφιλελευθερισμό και λιγότερο με την Αριστερά καθώς ανέφερε τους όρους νεοφιλελεύθερος, νεοφιλελευθερισμός περί τις 20 φορές...

ΥΓ2: Για το πόσο το 'είχον άπαντα κοινά' (Πρ 2,44) έχει διαστρεβλωθεί, το έχει αναπτύξει θαυμάσια ο π.Αθανάσιος Μυτιληναίος, στην 26η ομιλία του στις Πράξεις (Λάρισσα,1985) που προσπαθήσαμε να παρουσιάσουμε εδώ http://seirrax.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8034.html

Αμερική European Style

Στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές κέρδισαν οι Προοδευτικοί.

Δεν εννοώ τους ανθρώπους που ψήφισαν Ομπάμα και αυτοπροσδιορίζονται ως 'προοδευτικοί'. Φυσικά κέρδισαν και αυτοί.

Εννοώ τους Προοδευτικούς που έχουν ξεκινήσει μια ενός αιώνα περίπου προσπάθεια ώστε να μεταμορφώσουν την αμερικανικού τύπου διακυβέρνηση σε ένα ευρωπαικού τύπου κράτος.

Οι λέξεις 'κυβέρνηση' και κράτος' χρησιμοποιούνται συχνά εναλλάξ, αλλά είναι στην πραγματικότητα δύο διαφορετικά πράγματα. Σύμφωνα με το όραμα των ιδρυτών της Ένωσης, κυρίαρχοι είναι οι πολίτες και η κυβέρνηση ανήκει σε μας. Σύμφωνα με την ευρωπαική αντίληψη περί κράτους, οι πολίτες είναι δημιουργήματα του κράτους, σημαντικά μόνο ως μέρος του συνόλου.

Αυτή η ευρωπαική εκδοχή περί κράτους μπορεί να είναι καλή. Μπορεί κάποιος να ζει άνετα με αυτήν. Αρκετοί αξιόλογοι και ευφυείς άνθρωποι πιστεύουν πως αυτός είναι ο διανοητικά και ηθικά ανώτερος τρόπος για να οργανωθεί μια κοινωνία. Και για να είμαστε δίκαιοι, τα πράγματα δεν είναι άσπρο-μαύρο. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ευρωπαικού και του αμερικανικού μοντέλου δεν είναι σαφής. Η Γαλλία δεν είναι μια δυστοπία του Huxley, ούτε η Αμερική είναι ή υπήρξε ποτέ μια αναρχική ουτοπία, ούτε καν οι συντηρητικοί θα ήθελαν να είναι τέτοια.

Η διάκριση μεταξύ των δύο κοσμοαντιλήψεων είναι κυρίως μια διαμάχη για τις φιλοσοφικές βάσεις, για το ποιοι θεσμοί θα πρέπει να έχουν το προβάδισμα στη ζωή μας. Είναι μία διαφωνία σχετικά με το ποιες θα πρέπει να είναι οι συνήθειες στις καρδιές των Αμερικανών. Πρέπει να ζούμε σε μια χώρα όπου το πρώτο καταφύγιό μας οφείλει να είναι η προσφυγή μας στο κράτος ή θα πρέπει το κράτος και η κρατική επέμβαση να μένει μόνο ως έσχατη λύση, όταν όλα τα άλλα δοκιμάστηκαν;

Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν σχηματισθεί και τροφοδοτούνται από την πολιτική ρητορική. Ο πρόεδρος Ομπάμα έκανε μια προεκλογική εκστρατεία όπου τόνιζε πως οι Δημοκρατικοί πιστεύουν πως 'είμαστε όλοι μαζί σε αυτό' και πως οι Ρεπουμπλικανοί πιστεύουν πως θα πρέπει 'να είσαι μόνος σου', ό,τι δυσκολία και να αντιμετωπίσεις. Είμαστε οι οικονόμοι των αδελφών μας, σύμφωνα με τον Ομπάμα, και το κράτος είναι ο τρόπος που προσέχουμε ο ένας τον άλλον. Το εισαγωγικό βίντεο στην DNC διεκήρυττε: "Το κράτος είναι αυτό το ένα πράγμα στο οποίο ανήκουμε όλοι". (τρομακτικό!)

Ακριβώς 100 χρόνια πριν την επανεκλογή Ομπάμα (ΣτΜ: αλήθεια γιατί όχι κι άλλες φορές, δεν είναι όμως μονάρχης, και ο μονάρχης, και στο ΗΒ ακόμα, όμως δεν κυβερνά, όπως δεν κυβερνά κανονικά --έτσι όπως το εννοούμε εδώ-- ούτε και ο πρόεδρος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στις ΗΠΑ), ο Woodrow Wilson εξελέγη πρόεδρος για πρώτη θητεία. Ήταν πεποίθηση του Wilson πως η παλιά αμερικανική αντίληψη/κατανόηση του όρου διακυβέρνηση έπρεπε πια να 'εξευρωπαιστεί'. Το κλειδί για αυτήν την μεταμόρφωση ήταν το να πεισθούν οι Αμερικανοί πως όλοι πρέπει "να παντρέψουμε τα συμφέροντά μας με αυτά του κράτους".

Το κύριο εμπόδιο για την πραγματοποίηση αυτού του σκοπού είναι η οικογένεια. Η οικογένεια, όταν κατανοείται σωστά, είναι μία αυτόνομη ανεξάρτητη πηγή νοηματοδότησης στις ζωές μας και ο κύριος χώρος όπου θυσιαζόμαστε για άλλους και όπου συνεργαζόμαστε με άλλους. Είναι επίσης το θεμέλιο των τοπικών κοινωνιών και για την δημιουργία κοινωνικών σχέσεων. Όπως ο κοινωνικός επιστήμονας Charles Murray συνήθιζε να λέει, οι ανύπαντροι άντρες σπάνια θα προσφερθούν να είναι προπονητές εθελοντικά σε μια παιδική ποδοσφαιρική ομάδα.

Ο Προοδευτισμός πάντα έβλεπε την οικογένεια με σκεπτικισμό και κάποιες φορές ακόμα και με ανοιχτή εχθρότητα (ως 'θεσμό της πατριαρχίας'). Η μεταρρυθμιστής Charlotte Perkins Gilman ήλπιζε πως η υποστηριζόμενη από το κράτος απελευθέρωση των παιδιών θα κατέστρεφε "την ανεξέλεγκτη τυραννία... της ιδιωτικής οικογένειας". Ο Γουίλσων πίστευε πως ο σκοπός της εκπαίδευσης ήταν να κάνουν τα παιδιά όσο γίνεται διαφορετικά από τους γονείς τους. Η Χίλλαρυ Κλίντον, η οποία αποκαλεί τον εαυτό της προοδευτική (modern progressive) και όχι liberal, κάποτε είπε πως πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την αντίληψη ότι υπάρχει "το παιδί κάποιου".

Ένα από τα πιο ξεκάθαρα συμπεράσματα που βγαίνει από την νίκη του Ομπάμα είναι ο βαθμός στον οποίον το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει γίνει πλέον ένα κόμμα για τους εγγάμους και τους θρησκευομένους. Εάν ψήφιζαν μόνον οι παντρεμένοι, ο Ρόμνευ θα είχε κερδίσει με διαφορά. Εάν ψήφιζαν μόνον οι θρησκευόμενοι, η έκφραση με διαφορά δεν θα έφθανε για να περιγράψει την νίκη του. Προφανώς και ο Ομπάμα πήρε επίσης κάποιες ψήφους από τους εγγάμους και τους θρησκευομένους (τέτοιας κατηγορίας άνθρωποι μπορούν επίσης να παντρεύουν τα συμφέροντά τους με το κράτος), αλλά ως μία γενίκευση, ο συνασπισμός του Ομπάμα εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους ανθρώπους οι οποίοι δεν βλέπουν την οικογένεια ή την θρησκεία ως αντίζηλες ή ως ανώτερες πηγές υλικής βοήθειας και ηθικής αυθεντίας.

Ο γάμος, ειδικά ανάμεσα στους ανθρώπους της εργατικής τάξης, έχει φύγει από την μόδα. Το 1960 το 72% των ενηλίκων ήταν παντρεμένοι. Τώρα, το ποσοστό είναι περίπου στο μισό. Οι αριθμοί για τους μαύρους είναι ακόμα πιο έντονοι. Αυτοί που είναι ευκατάστατοι είναι και παντρεμένοι, και αυτός είναι και ένας πολύ σημαντικός λόγος για τον οποίον είναι ευκατάστατοι. "Είναι οι προνομιούχοι Αμερικανοί αυτοί που παντρεύονται, και ο γάμος τούς βοηθάει να παραμείνουν σε υψηλή θέση" λέει ο Andrew Cherlin, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins.

Η θρησκεία επίσης παρουσιάζει δραματική πτώση στην Αμερική. Η εταιρεία Gallup στα ευρήματα της εταιρείας για την προσέλευση στις εκκλησίες είναι στο 43%. Άλλοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται  και στο μισό αυτού του ποσοστού.

Στο τέλος της μαζικής αστικοποίησης και βιομηχανοποίησης της Αμερικής και υπό τον κίνδυνο μιας φρικτής οικονομικής ύφεσης, ο FDR υποσχέθηκε να αγωνιστεί για τον "ξεχασμένο άνθρωπο-άνδρα"  --τον Αμερικανό που ένοιωθε χαμένος εν τω μέσω του κοινωνικού χάους της εποχής. Ο Ομπάμα έκανε την εκστρατεία του για την 'Julia'  --την εύπορη ανύπαντρη μητέρα που δεν έχει καμμία οικογένεια και καμμία πίστη για να στηριχθεί.

Εν συντομία, οι Αμερικανοί άρχισαν να μοιάζουν σαν Ευρωπαίοι, και ως αποτέλεσμα θέλουν μία ευρωπαικού τύπου κυβέρνηση...


(Jonah Goldberg: Αmerica is transforming into a European-style state, 11/12/2012
unionleader.com)

Περί Αρετής

Αρετή: εκ του ρήματος αραρίσκω, ρίζα -αρ..
Αρχαία σημασία: ο όρος αρχικά δεν εχρησιμοποιείτο με την ηθική έννοια, που του δίνουμε σήμερα. Η αρετή, όπως και η λατινική virtus-utis δήλωνε πρώτα την σωματική ικανότητα, την γενναιότητα, την ανδρεία και αναφερομένη επί γυναικών την σεμνότητα.


Αρχαία Ελλάδα

Η πρωταρχική σημασία της αρετής ευρίσκεται στον Όμηρο, όπου στο πρόσωπο τόσο του Οδυσσέα, όσο και της Πηνελόπης προβάλλεται η σύμφωνα με τα προαναφερθέντα αρμόζουσα αναλόγως στα δύο φύλα αρετή. Ο Πίνδαρος αναζητεί την έννοια της αρετής στην σωματική διάπλαση και την αρτιότητα, στην επιδεξιότητα και στις αθλητικές ικανότητες. Στον Ησίοδο η αρετή παρουσιάζεται να έχει σχέση με το 'κύδος' και να έρχεται σε αντίθεση με την κακότητα. Κατά τους Πυθαγορείους η έννοια της αρετής συνδέεται με τους αριθμούς.

Από τον Σωκράτη και μετά η έννοια της αρετής καθίσταται πιο συγκεκριμένη, Ο Σωκράτης κάνει λόγο για τέσσερις αρετές, την σοφία, την ανδρεία, την σωφροσύνη και την δικαιοσύνη. Κατά τον Πλάτωνα, αυτές οι αρετές αντιστοιχούν στα τρία μέρη της ψυχής, η σοφία (φρόνησις) στο λογιστικόν (στην νόηση), η ανδρεία στο θυμοειδές (στην βούληση), και η σωφροσύνη στο επιθυμητικόν. Ως δικαιοσύνη νοείται η αρμονία μεταξύ των τριών μερών της ψυχής, όπου κανένα μέρος δεν ανακόπτει, δεν εμποδίζει την πλήρη ανάπτυξη του άλλου, δεν αναπτύσσεται εις βάρος του άλλου (33% x 3).

Κατά τον Αριστοτέλη οι αρετές διακρίνονται σε ηθικές και διανοητικές. Ως ηθικές αρετές ονομάζει την δικαιοσύνη, την ανδρεία, την εγκράτεια, την ελευθερία, την πραότητα, την φιλία κ.ά. ενώ ως διανοητικές τις εξής πέντε: τέχνη, επιστήμη, φρόνηση, σοφία και νους. Με την έννοια της αρετής συνδέονται πολύ στον Αριστοτέλη οι έννοιες της έξεως και της μεσότητος. Ως αρετή λογίζεται η μεσότητες μεταξύ δύο ακροτήτων (υπερβολή/έλλειψις).

Σύμφωνα με τον Αρίστιππο τον Κυρηναίο αγαθόν είναι η ηδονή. Αντίθετη σε αυτό έρχεται η άποψη του Αντισθένους που εκφραστηκε με την ρήση του (Μανείην μάλλον ή ησθείην'-Διογ. Λαέρτιος VI,ΙΙ). Eκεί ως αρετή θεωρείται η απόλυτη εγκράτεια, η αποχή από την ηδόνη. Σημαντικός σταθμός στην εξέλιξη της έννοιας της αρετής υπήρξε η παρουσία της στωικής φιλοσοφίας. Ο μέγας στωικός φιλόσοφος Ζήνων ο Κιτιεύς εδίδασκε ότι το να ζεις κατά φύσιν (τη φύσει) σημαίνει να ζεις με αρετή. Κατά τον Ζήνωνα υπάρχουν οι αρετές, οι κακίες και τα 'αδιάφορα', όπως η ζωή, ο θάνατος κλπ..



Στην Καινή Διαθήκη και την μεταγενέστερη χριστιανική γραμματεία


Στην ΚΔ ο όρος αρετή απαντάται πέντε φορές. Ο απ.Παύλος ζητεί από τους χριστιανούς ώστε να ζουν 'σωφρόνως (προς τον εαυτό τους) και δικαίως (προς τους άλλους) και ευσεβώς (προς τον Θεό)'.  Συνιστά επίσης να διώκουν την δικαιοσύνη, την πίστη, την αγάπη, την υπομονή. Στην κορυφή των αρετών ο απ.Παύλος θέτει την αγάπη (Α' Κορ. 13). Οι πατέρες της Εκκλησίας ομιλούντες περί της αρετής, αναφέρονται σε αυτήν, βασικά με την έννοια που αναφέρεται στην Αγία Γραφή. Σύμφωνα με τον Μ.Αθανάσιο, μόνος ο Ιησούς Χριστός 'ωμίλησεν απλώς και σαφώς περί του κατ' αρετήν βίου' PG 25,281).

Προκειμένου να τονίσουν τις επί μέρους αρετές οι Πατέρες παρουσιάζουν πρόσωπα της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης και μάρτυρες της Εκκλησίας, τους οποίους παρουσιάζουν ως υποδείγματα αρετής. Ο Μάξιμος ο Ομολογητής στον Ασκητικό του μάς προτρέπει να μιμηθούμε τις αρετές των αγίων, τις οποίες απαριθμεί (PG 90,956). Για τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο προβάλλει ως συνεχές πρότυπο αρετής, ως 'φωτεινόν μετέωρον αρετής' ο απόστολος Παύλος.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν αγνοούν όμως ούτε τις περί αρετής απόψεις των αρχαίων Ελλήνων. Ο Μ.Βασίλειος μάς αναφέρει ότι είχε ακούσει από μορφωμένο άνθρωπο να αναφέρεται στα έπη του Ομήρου ως "αρετής έπαινον" (V,E).

Η ελληνική (ανατολική) θεολογία ενώ δέχτηκε τις απόψεις και την προσφορά της αρχαίας φιλοσοφίας επί του θέματος, δεν δέχτηκε την 'διάκριση των αρετών' και την κατάτμηση της καθ' όλου αρετής. Στην σχολαστική Δύση, αντίθετα, υπάρχει γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ γενικών (κυρίων) και θεολογικών αρετών). Ως θεολογικές αρετές (οδηγούσες δηλαδή προς τον Θεό) θεωρούνται η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη ενώ ως γενικές η δικαιοσύνη, η σοφία (φρόνησις), η σωφροσύνη και η ανδρεία. Τον όρο 'γενικές αρετές' ήδη γνωστό από την αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιεί πρώτος στην Δύση ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων. Ο όρος αυτός (Virtutes Cardinales) χρησιμοποιήθηκε και από τον Θωμά Ακυινάτη, και παρέμεινε γενικώς σε χρήση σε όλη την εξέλιξη της δυτικής θεολογίας.

Απαραίτητη προυπόθεση θεωρούν οι πατέρες την ελευθερία του ατόμου για να έχει νόημα η άσκηση της αρετής. Έτσι τονίζεται, τόσο από τον ι. Χρυσόστομο η σημασία της προαιρέσεως (περί αρετής και κακίας') όσο και από τον Μ. Βασίλειο όπου λέγει ότι τίποτα από όσα δεν τα εκλέγεις από μόνος σου, δεν αξίζει να επαινείται.

Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, τέλος, το μόνο τέλειο πρότυπο αρετής και άξιο προσπαθείας μιμήσεως από τους Χριστιανούς είναι η αρετή του Ιησού. Είναι το μόνο πρότυπο που αξίζει ο χριστιανός να ακολουθεί εντελώς απρουπόθετα, ώστε να μεταμορφωθεί οντολογικώς, 'σύμμορφοι της εικόνος...' Όπως πολύ ωραία τονίζει και ο Ιγνάτιος Αντιοχείας: "Μιμηταί του Κυρίου σπουδάσωμεν είναι.. εν πάση αγνεία και σωφροσύνη" (προς Εφεσίους 10,2). Σε ανάλογο πνεύμα κινείται και το εξαιρετικά διαδεδομένο έργο Μίμησις Χριστού του Θωμα Κεμπησίου (Thomas A. Kempis).

'Το καλόν ου καλόν εί εάν μη καλώς γένηται' (Μ.Bασίλειος)