Καθαρές Κουβέντες: Η φοβική Δεξιά

Τα προβλήματα της Αθήνας δεν είναι ούτε δεξιά, ούτε αριστερά, ούτε κεντρώα. Για να λυθούν απαιτούνται καθαρές λύσεις & συνθέσεις.

Μετάφραση: Δεν είναι ανάγκη να εκτεθώ πριν τις εκλογές, παίρνοντας ξεκάθαρες θέσεις σε επίμαχα ζητήματα, σκοπός είναι να μαζέψω όσο γίνεται περισσότερο κόσμο από παντού.

Ακριβώς αυτή όμως δεν είναι η νοοτροπία που χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες μεγάλο μέρος της ελληνικής Δεξιάς (βλ και Κωστάκης Καραμανλής και μεσαίος χώρος) και έχει οδηγήσει τόσο την ίδια όσο και την Ελλάδα στο σημερινό τέλμα;;;

Ισλαμικές Σπουδές στην Ελλάδα;

Πάρθηκε η απόφαση πριν περίπου έναν μήνα για την ίδρυση κατεύθυνσης ισλαμικών σπουδών στην Θεολογική Θεσσαλονίκης (τμήμα Θεολογίας). Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει επί του θέματος με τις διάφορες πλευρές να επιχειρηματολογούν υπέρ ή κατά της απόφασης και να κατηγορούν συνήθως η μία την άλλη ως κλειστόμυαλη και συντηρητική ή ως προδοτική και υπερβολικά ανοιχτή την άλλη.

Όπως σε πολλά παρόμοια θέματα, έτσι και σ αυτό, κάθε πλευρά είναι επιρρεπής σε σφάλματα, κυρίως ως προς την ποιότητα της επιχειρηματολογίας. Επιστρατεύονται συνήθως συναισθηματικού τύπου επιχειρήματα, που δεν είναι εντελώς άχρηστα, αλλά συσκοτίζουν και μπερδεύουν το θέμα περισσότερο, όταν χρησιμοποιούνται με υπερβολή και στην αρχή, αντί για το τέλος μιας ορθολογικής παρουσίασης των επιχειρημάτων, που συνήθως απουσιάζει.

Πώς έχει το πράγμα λοιπόν: Χοντρικά το Υπουργείο Παιδείας πρότεινε να ιδρυθεί κάτι στο Πανεπιστήμιο που θα προετοιμάζει τους υποψηφίους καθηγητές θρησκευτικών και κληρικούς της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης. Όλα καλά μέχρι εδώ, φαίνεται λογικό να πρέπει να γίνει κάτι τέτοιο. Αφ' ής στιγμής υποστηρίζουμε το μάθημα των Θρησκευτικών, και όπως στα υπόλοιπα σχολεία το μάθημα γίνεται από αποφοίτους των κρατικών θεολογικών σχολών και από την οπτική του Ορθοδόξου Χριστιανισμού, το αυτό πρέπει να συμβαίνει και με τα μειονοτικά σχολεία της αναγνωρισμένης από την Συνθήκη της Λωζάννης Μουσουλμανικής Μειονότητας. Έτσι και θα γίνεται το μάθημα από ανθρώπους που διδάχτηκαν το αντικείμενο (τα "μουσουλμανικά Θρησκευτικά") σε υψηλό επιστημονικό επίπεδο και συνακόλουθα θα αποφεύγεται η επιρροή στους μειονοτικούς φανατικών στοιχείων και ταυτόχρονα θα ενδυναμωθεί ο δεσμός των θρησκευτικών ηγετών της μειονότητας με την ελληνική ανώτατη εκπαίδευση και τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό οι άνθρωποι αυτοί θα κατευναστούν (αφού θα τους δίνουμε λεφτά για να σπουδάζουν σε μας, θα τους πάρουμε με το μέρος μας, έχει και λίγο 'πονηριά' βέβαια αν το σκεφτεί κανείς αυτό) και θα τους εκπολιτίσουμε, θα εντάσσονται καλύτερα στην ελληνική κοινωνία και θα περιορίσουν την πνευματική και γενικότερη εξάρτησή τους από ξένα εκπαιδευτικά και θρησκευτικά κέντρα, όπως την Τουρκία (και για λόγους εθνικού συμφέροντος άρα θα ήταν καλή η δημιουργία συγκεκριμένου προγράμματος σπουδών) ή τις ριζοσπαστικές αραβικές χώρες. Έτσι θα αποδυναμώσουμε και τις εθνικά επικίνδυνες σχέσεις της μειονότητας (που είναι χαρακτηρισμένη θρησκευτική μειονότητα και εκτός από τους αυτοπροσδιοριζόμενους ως Τούρκους ή Τουρκογενείς μέλη της έχει επίσης τους Πομάκους και τους Τσιγγάνους (Τουρκόγυφτοι)) με την Τουρκία και τις πολιτισμικά και γενικότερα επικίνδυνες σχέσεις με τα λεφτά και τις ιδέες του ριζοσπαστικού βαχαβιτικού Ισλάμ. Έτσι λέει το story. Λογικοφανές, απλά τα πράγματα με το Ισλάμ σχεδόν ποτέ δεν είναι τόσο απλά όσο φαίνονται. Διαπράττουμε το σφάλμα να νομίζουμε πως οι Μουσουλμάνοι γενικά σκέφτονται όπως εμείς οι Δυτικοί. Αυτό κάθε άλλο παρά δεδομένο θα πρέπει να θεωρείται όμως.


Ας δούμε το θέμα πιο πρακτικά:

Αξίζουν όλοι αυτοί οι λόγοι
και υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας αυτών των σκοπών για τον οποίον θα γίνει το πρόγραμμα (τμήμα, τομέας, κατεύθυνση σπουδών ή όπως αλλιώς θα λέγεται)
με το οικονομικό ΚΟΣΤΟΣ και τους γενικότερους κινδύνους που συνδέονται με την ανάληψη μιας τέτοιας απόφασης και το άνοιγμα ενός τέτοιου προγράμματος σπουδών για πρώτη φορά;

Υπάρχουν πολλά θέματα: 1. Επίσημη θρησκεία είναι ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Υπ' αυτήν την έννοια το Κράτος υποχρεούται συνταγματικώς να παρέχει τέτοια παιδεία μόνον ως προς την επίσημη θρησκεία. Γιατί άραγε τότε να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος εκτός από το μάθημα των χριστιανικών Θρησκευτικών, τον Κλήρο και την εκπαίδευσή του και τα αντίστοιχα των Μουσουλμάνων;
Θα πει κάποιος σύμφωνα με την αρχή της ισοτιμίας, κάτι που παρέχεται σε ένα μέρος των πολιτών πρέπει να παρέχεται και στους υπόλοιπους. Σύμφωνα με αυτό όμως το επιχείρημα το Κράτος θα έπρεπε να παρέχει ανώτατη παιδεία και καταρτισμένους λειτουργούς για κάθε θρήσκευμα. Υπάρχουν συμπολίτες μας που είναι Ευαγγελικοί Προτεστάντες (http://www.grbc.gr/), Ρωμαιοκαθολικοί, Ισραηλίτες ή ό,τι άλλο. Αυτοί δηλαδή γιατί θα έπρεπε να έχουν λιγότερα δικαιώματα από τους Μουσουλμάνους και να αναγκάζονται να συντηρούν μόνοι τους τις αντίστοιχες σχολές τους και να πληρώνουν από την τσέπη τους για να αποκτήσουν υψηλού επίπεδου θεολογική κατάρτιση ή να μην αναγνωρίζονται τα ιδρύματά τους ως ισότιμα και να αναγκάζονται να καταφεύγουν στο εξωτερικό;
Πάντως ασχέτως του ότι δεν είναι αυτό δουλειά του Κράτους όμως, αυτό οδηγεί σε έναν ατέρμονο κύκλο πιθανών απαιτήσεων. Ή θα πούμε τότε ότι είναι θέμα αριθμητικό, οι μουσουλμάνοι πχ είναι περισσότεροι;; (αν και νομίζω δεν είναι πολύ περισσότεροι από τους Έλληνες Ευαγγελικούς για παράδειγμα), Γιατί σύμφωνα με την αρχή της ισονομίας κάτι που παρέχει το Κράτος σε μίαν ομάδα ή άτομο δικαιούται να το απαιτήσει και άλλη ομάδα ή άτομο.

Μετά θα μπει το επιχείρημα τού ότι η μουσουλμανική μειονότητα αποτελεί ειδική περίπτωση καθώς είναι από τις λίγες (ίσως η μοναδική;) αναγνωρισμένη θρησκευτική μειονότητα παγκοσμίως και άρα η Ελληνική Πολιτεία έχει συγκεκριμένες υποχρεώσεις προς αυτήν.
Οι υποχρεώσεις αυτές θα μπορούσαν όμως να τηρηθούν και με άλλους τρόπους (όπως για παράδειγμα την ίδρυση μιας αντίστοιχης σχολής στην Θράκη ας πούμε ή με την παροχή της ελευθερίας στους Μουσουλμάνους είτε αισθάνονται Τούρκοι είτε Πομάκοι είτε ό,τι άλλο να οργανώσουν μόνοι τους τα της εκπαίδευσης και στελέχωσης των σχολείων και του κλήρου τους). Φυσικά, θα πει κανείς, πως αυτό ακριβώς προσπαθεί να αποφύγει το Ελληνικό Κράτος καθώς δεν τούς εμπιστεύεται. Λανθασμένες και πρόχειρες πολιτικές δεκαετιών δεν διορθώνονται όμως με άλλα λάθη. Όσο για τους Πομάκους και για όσους δεν αισθάνονται Τούρκοι αλλά αναγκάζονται λόγω πιέσεων και παροχής ανταλλαγμάτων από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής (το κέντρο του "αγώνα" με τελικό σκοπό την απόσπαση της Θράκης από την Ελλάδα) αυτό θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με την παροχή του αισθήματος της ασφάλειας στους ανθρώπους αυτούς από το ελληνικό Κράτος. Κανένας Έλληνας πολίτης δεν θα πρέπει ειδικά μέσα στα σύνορα της χώρας να νοιώθει πίεση από ξένους παράγοντες και να μην έχει το ελληνικό κράτος ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ. Είναι αδιανόητο αυτό, και όμως δυστυχώς γίνεται επί πάρα πολλά χρόνια με την ανοχή και αδιαφορία των τοπικών πολιτικών, που έβλεπαν την μειονότητα μόνον ψηφοθηρικά και με καμμία διάθεση πραγματικού ενδιαφέροντος και ευθύνης ούτε προς αυτήν και τα μέλη της ούτε προς την Πατρίδα. Όσο για τα οικονομικά κίνητρα των Τούρκων (τα ιδιωτικά τουρκικά σχολεία στην Θράκη είναι πολύ καλύτερα από τα επίσημα Μειονοτικά (δημόσια) και οι περισσότεροι γονείς όπως είναι λογικό προτιμούν να στέλνουν τα παιδιά τους σε αυτά, όπως και οι προοπτικές που έχει ένα μουσουλμανόπαιδο για ανώτατες σπουδές είναι και πάλι πολύ ανώτερες στην πλειάδα ιδιωτικών πανεπιστημίων της Τουρκίας. Δηλαδή τα νοιώθει πιο κοντά του, είναι και καλύτερα, τί άλλο πρέπει να κάνουμε για να τον απομακρύνουμε από την Ελλάδα και την ελληνική κοινωνία;;;) Αλλά αυτό είναι ένα γενικότερο αποτέλεσμα των αρτηριοσκληρωτικών αγκυλώσεων που μας κρατάνε πίσω ως οικονομία και ως χώρα και θα έπρεπε να αλλάξουν γενικά (άρθρο 16). Με μια λύση-μπάλωμα σπάνια διορθώνονται αυτά τα προβλήματα, το ελληνικό κράτος βέβαια είναι συνηθισμένο να δίνει τέτοιου είδους λύσεις πάντα, καθώς σκέφτεται το τώρα και όχι μακροπρόθεσμα όπως κάνει πχ η Τουρκία..

Ας πούμε επιτέλους ότι ανοίγει, ποιός μας λέει πως οι Τούρκοι δεν θα ανοίξουν ένα δύο τρία παρόμοια -για όλα τα γούστα- τμήματα στα δικά τους πανεπιστήμια και που θα είναι πάλι καλύτερα και πιο κοντά πολιτισμικά και τοπικά. Τί θα πει κανείς γι' αυτό το ενδεχόμενο; Ας το ρισκάρουμε; Βλέποντας και κάνοντας; Με τα λεφτά και με το πρωτοφανές της ιδρύσεως μιας κατευθύνσεως που θα μας μείνει αμανάτι; (άπαξ και ιδρυθεί κάτι στο Ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο οι πιθανότητες να καταργηθεί πριν την Δευτέρα Παρουσία είναι μηδαμινές) καθώς θα υπάρχουν φυσικά και λεφτά στην μέση από Ευρωπαική Ένωση και όπου αλλού.


Το παράδειγμα του Ποιμαντικού

Παράδειγμα τα τμήματα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας που ουσιαστικά ιδρύθηκαν για να μπορέσουν να επιβιώσουν οι Θεολογικές ως ανεξάρτητες Σχολές και να μην υπαχθούν στην Φιλοσοφική με τον νόμο Πλαίσιο της Α' Κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ του 1982 με το πρόσχημα να δώσουν τα νέα τμήματα στην κατάρτιση και προετοιμασία υποψηφίων και ήδη χειροτονημένων κληρικών, ενώ να μείνουν τα τμήματα Θεολογίας πιο προσανατολισμένα προς την προετοιμασία λειτουργών μέσης εκπαίδευσης (καθηγητών Θρησκευτικών). Προσχήματα φυσικά πάντα βρίσκονται όταν υπάρχουν λεφτά και διαφόρων ειδών συμφέροντα και πιέσεις στην μέση, όπως και ονομασίες (τμήμα, κατεύθυνση, τομέας, ή ό,τι άλλο), περισσότερη σημασία έχει όμως η ουσία.

Έξάλλου αν αύριο μεθαύριο το τμήμα ξεκινήσει και "πετύχει" ποιός μας λέει ότι δεν θα θελήσουν να συμμετέχουν σε αυτό και κάποιοι από τους χιλιάδες λαθρομετανάστες (νομιμοποιημένους ή μη) που βρίσκονται στην Ελλάδα; Και με το δίκιο τους, θα ζητήσουν ίσα δικαιώματα με τους ομοθρήσκους τους (στην θέση τους αυτό θα έκανα). Εκτός αν έχουμε την απαίτηση από τον Πακιστανό να ξέρει για την Συνθήκη της Λωζάννης και τις λεπτομέρειες των ελληνοτουρκικών ζητημάτων. Να είμαστε και λίγο προσγειωμένοι όμως, δεν βλάπτει, σ' αυτήν τη χώρα.

Συνθήκη της Λωζάννης: Αμοιβαιότητα Σχολή της Χάλκης
Και ναι μεν υπάρχει έτοιμο το επιχείρημα, αν τα κάνουν οι Τούρκοι αυτά, εμείς δεν θα κάνουμε τα ίδια, είμαστε ανώτεροι άνθρωποι, Ευρωπαίοι, πολιτισμένοι.. Όταν όμως μιλάμε για μια διεθνή συνθήκη που προβλέπει συγκεκριμένα πράγματα, το επιχείρημα αυτό είναι σίγουρα αποπροσανατολιστικό και αντιπαραγωγικό (είτε από σκοπού είτε από μια κακώς εννοούμενη καλοκαγαθωσύνη) και προσβλητικό προς τους αδελφούς μας της ελληνικής μειονότητας της Τουρκίας και το ιστορικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, που ουσιαστικά απειλείται η ύπαρξή του χωρίς την Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Το σημαντικότερο άρα επιχείρημα υπέρ της δημιουργίας ειδικής κατεύθυνσης προσανατολισμένης στις Ισλαμικές Σπουδές μάλλον δεν είναι και τόσο σταθερό. Γιατί γενικά άλλες θρησκείες διδάσκονται και θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλοι τομείς με άλλες θρησκείες, αλλά εδώ πρόκειται περί δημιουργίας ημι-ομολογιακού χαρακτήρα ειδικού προγράμματος σπουδών παρομοίου με των Θεολογικών Σχολών απλά την θέση του χριστιανισμού παίρνει το Ισλάμ.
Κόστος/Όφελος: Τα προσδοκώμενα οφέλη είναι αρκετά δύσκολο να επιτευχθούν και πολύ πιο δύσκολο να είναι περισσότερα από τα κόστη (υπολογισμένα και απρόβλεπτα) που θα αναληφθούν.

Ενδεικτικοί κίνδυνοι
Η Κατεύθυνση θα ξεκινήσει με 15 άτομα και μόνον 3 μη μουσουλμάνους. Φυσικά αυτό στην αρχή, μετά μπορεί να γίνουν 30, μετά 50 και μετά 250 (μη με πείτε υπερβολικό, και το Ποιμαντικό ξεκίνησε για να βγάζει μόνο ιερείς και πλέον έχει σε ένα 80% κορίτσια, και απ' ό,τι ξέρω στην Ελλάδα καλώς ή κακώς δεν έχουμε ακόμα ιερωσύνη των γυναικών). Σε ένα πανεπιστήμιο με ήδη υπάρχοντα προβλήματα για τους φοιτητές που ήδη έχει, έρχεσαι να βάλεις και άλλους; Και να κερδίσει ποιός απ' αυτό; Πάντως σίγουρα όχι οι φοιτητές, ούτε παλιοί ούτε νέοι.

Κίνδυνος νο2 Σχετίζεται με την φύση της ισλαμικής θρησκείας και τις πολιτισμικές διαφορές

Η αιθεροβατούσα πολλές φορές επιστημονική κοινότητα κάποιες φορές είναι επιρρεπής σε έναν συγκεκριμένο κίνδυνο. Νομίζει ότι επειδή καλώς ή κακώς εμείς ως Δύση έχουμε κατακτήσει κάποιον βαθμό ελευθερίας και ανεκτικότητας και μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά για τα θέματα της θρησκείας χωρίς οι περισσότεροι να θίγονται ή επειδή οι επαφές τους με αλλοθρήσκους είναι στο επίπεδο των ραφιναρισμένων ανθρώπων που συμμετέχουν στους Διαλόγους, ότι αφού δηλαδή εμείς έχουμε όλη την καλή διάθεση να συνδιαλλαγούμε και να εξετάσουμε επιστημονικά και ψυχρά κάτι, αυτό το βλέπουν με τον ίδιον τρόπο και οι άλλοι. Σε όποιον ξέρει όμως από πραγματική ζωή (και οι αδελφοί μας Χριστιανοί Άραβες μπορούν να το επιβεβαιώσουν από πρώτο χέρι αυτό) η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Καλώς ή κακώς οι μουσουλμάνοι δεν σκέφτονται όπως εμείς. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό. Μπορεί να μη μας αρέσει, ίσως είναι καλό να προσπαθήσουμε να αλλάξει, όμως πρέπει να το καταλάβουμε. Είναι ένας κόσμος με άλλον τρόπο σκέψης, δεν πέρασε από τον Διαφωτισμό ούτε δέχθηκε την ελευθεροποιό επίδραση του χριστιανισμού επί του ανθρώπου και της κοινωνίας. Γι' αυτό μην κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια, στον γενικότερο διάλογο ειδικά με το Ισλάμ καλό είναι να κρατάμε μικρό καλάθι. Υπάρχουν προφανώς και εξαιρέσεις. Γενικά όμως, σχεδόν κανείς μουσουλμάνος δεν θα κάτσει να ακούσει για παράδειγμα κριτική στο Κοράνι όπως αυτή που γίνεται από τους βιβλικούς, θα το θεωρήσει βλασφημία. Και το πρόβλημα δεν θα είναι αυτό, και για έναν χριστιανόν πολλές φορές η κριτική της Βίβλου όπως γίνεται μπορεί να είναι απαράδεκτη, απλά ο χριστιανός θα βρει άλλες λύσεις, θα προσπαθήσει να το συμβιβάσει κάπως με την πίστη του ή θα ψάξει επιχειρήματα για να το αντικρούσει. Σίγουρα πάντως δεν θα σκεφτεί να αρνηθεί το δικαίωμα στον άλλον να έχει και να μπορεί να εκφράζει την όποια --όσο βλάσφημη και να είναι-- κριτική του. Ο μουσουλμάνος κατά κανόνα δεν μπορεί να το δει έτσι, δεν έχει μάθει να το βλέπει έτσι. Δεν κάνει διάκριση μεταξύ των ιδεών και των ανθρώπων. Δεν μπορεί να ανεχθεί ότι κάποιος πιστεύει κάτι αρνητικό για την πίστη του και του ασκεί κριτική, είναι έξω από τον κόσμο του όλο αυτό. Λαμβάνει την επίθεση εναντίον της πίστεώς του ως επίθεση εναντίον του εαυτού του, ακόμα και αν ο επιτιθέμενος δεν είχε καμμία πρόθεση να προσβάλλει τον α ή β μουσουλμάνο ως άτομο, αλλά απλά να εκθέσει κάποιες απόψεις.
Ανακύπτει έτσι με όλα αυτά ένα απλό και πρακτικό ερώτημα: αν η δημοσίευση κάποιων σκίτσων με τον Μωάμεθ από δανική εφημερίδα θεωρήθηκε προσβλητική και μουσουλμάνοι εξεγέρθηκαν σε όλον τον κόσμο με αποτέλεσμα θανάτους και καταστροφές ποιός μας βεβαιώνει ότι κάτι αντίστοιχο δεν θα συμβαίνει και στην Θεολογική Σχολή κάθε φορά που ένας τολμηρός καθηγητής θα θελήσει να εκθέσει το Ισλάμ από επιστημονική καθαρά βάση και να θέσει ας πούμε έστω και την υπόνοια περί της θεοπνευστίας του Κορανίου ή περί της ηθικής υποστάσεως του Μωάμεθ;
Ή αυτά τα ευαίσθητα θέματα θα αποφεύγονται; Αλλά αν είναι να τα αποφεύγουμε τότε γιατί να μιλάμε για Πανεπιστήμιο;

Καλός ο διάλογος και η αλληλογνωριμία και η αλληλοκατανόηση, και όλα αυτά ωραία (είπε ένας καθηγητής μάλιστα ως επιχείρημα υπέρ του προγράμματος ωραίο δεν είναι να γνωρίζεις κι άλλον κόσμο; ναι ωραίο είναι και μπορεί να γίνει στο facebook, σε μια καφετέρια, σε έναν χορό όμως, δεν είναι λόγος αυτός για ίδρυση καινούργιου προγράμματος σπουδών) όμως ας μην πετάμε στα σύννεφα. Καθηγητής περίμενε 1 ώρα να μπει σε αίθουσα να κάνει μάθημα γιατί ήταν εκεί άλλο έτος λόγω αλλαγής στην αίθουσα που έκανε αυτοβούλως άλλος καθηγητής νωρίτερα. Και το έμαθε τελευταία στιγμή. Εδώ δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, θέλουμε να συνεννοηθούμε και με τους άλλους. Καλή η πρόθεση, αλλά και πρακτικά να το πάρεις είναι λίγο αστείο το πράγμα. πρώτα βάζεις θεμέλια και μετά χτίζεις τους πάνω-πάνω ορόφους. Εμείς ενώ μάς λείπουν βασικά πράγματα (εν προκειμένω για παράδειγμα: συνεννόηση, τήρηση επαγγελματικής δεοντολογίας εκ μέρους των διδασκόντων, υλικοτεχνική υποδομή: σακκούλες σκουπιδιών, χαρτιά τουαλέτας, σαπούνια κλπ.. ψάχνουμε κατ' ευθείαν τα υψηλά οράματα). Δεν μπορώ να μην γελάσω..

Σκέφτηκε κανείς ας πούμε πως οι μουσουλμάνοι μπορεί να θεωρούν ότι προβάλλονται από τον τρόπο ντυσίματος των κοριτσιών στην σχολή; Μετά τί θα κάνουμε γι' αυτό; Θα προσαρμοστούμε;




Και μια ακόμα πιο πονηρή σκέψη

Όλοι γνωρίζουμε πως ανέκαθεν η θεολογική σχολή και η χρησιμότητά τους αμφισβητούνται από κύκλους που τάσσονται υπέρ της εκκοσμίκευσης (secularization) της κοινωνίας και της εκπαίδευσης (πχ αποχρωματισμός Θρησκευτικών ή και πλήρης κατάργηση). Αυτό είναι ένα μόνιμο πρόβλημα για τις θεολογικές σχολές. Λογικό είναι να γεννάει προβληματισμό. Οι απαντήσεις όμως που δίνονται σε αυτό το πρόβλημα δεν είναι πάντα και οι καλύτερες. Κάποιες απαντήσεις ουσιαστικά προσπαθούν να αποδείξουν την χρησιμότητα σε ανθρώπους που δεν πιστεύουν και αυτό μπορεί να υποτιμήσει την ίδια την πραγματική αξία και τον αυτοσκοπό των θεολογικών σπουδών: οι θεολογικές σπουδές γίνονται για τον Θεό στην κοινωνία μας, δεν γίνονται ούτε για να δοθεί λύση στην φτώχεια, ούτε στην κρίση, ούτε για την ειρήνη ούτε για τίποτα άλλο, για αυτά υπάρχουν άλλα πράγματα. Αν μέσα από την ύπαρξη του Θεού και του κηρύγματός Του στην κοινωνία μας, εξυπηρετούνται και αυτοί οι στόχοι, αυτά είναι δευτερεύοντα οφέλη, όχι αυτοσκοπός πάντως. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι άνθρωποι των θεολογικών σχολών από ανάγκη και ενδιαφέρον ή και από λιγότερο ευγενικούς σκοπούς καμμιά φορά (ως καθηγητής θεολόγος πχ θέλω να ανεβώ, να έχω δουλειά, κύρος στην κοινωνία, ως ακαδημαικός δεν θα ήθελα να μου κάνει κουμάντο ας πούμε ο κοσμήτορας της Φιλοσοφικής, και άλλα, που μέχρις ενός βαθμού είναι και θεμιτά, αλλά αν αυτά είναι ο αυτοσκοπός, ο κύριος σκοπός χάνει) ψάχνουν συμμαχίες. Μέσα σε αυτήν την αναζήτηση συμμαχιών μπορεί να ενταχθεί, είτε έγινε σκόπιμα είτε όχι, και η ίδρυση του συγκεκριμένου Προγράμματος. Με ένα μουσουλμανικό συστατικό στοιχείο μέσα στη σχολή, αυτοί που θα ήθελαν να την κλείσουν δεν θα είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τους χριστιανούς ή την οπισθοδρομική Εκκλησία αλλά θα αντιμετώπιζαν πλέον και τους μουσουλμάνους, και τον κίνδυνο να χαρακτηρισθούν και ως ρατσιστές οι ίδιοι, που δεν σέβονται τα δικαιώματα των μειονοτήτων!!!

Βλέποντας όλα αυτά καταλήγουμε ότι μάλλον το όλο εγχείρημα δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική και θα δημιουργήσει πολύ περισσότερα προβλήματα από όσα ενδεχομένως θα είχε ως στόχο να λύσει. Φυσικά, τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους, δύσκολα να σταματήσεις κάτι που είναι ειλημμένη απόφαση και γραμμή της κεντρικής ηγεσίας της Παιδείας, ειδικά όταν επιλέγεις να κάνεις κριτική με φωνές και ζήλο ου κατ' επίγνωσιν, όπως κάνουν μερικοί χριστιανοί.. μάλλον πιο πολύ υποστηρίζεις παρά αντιδράς σε αυτό που θεωρείς ως κακό. Μένει απλά να δούμε σε ένα βάθος λίγων ετών, αν θα πρόκειται για άλλο ένα αποτυχημένο πείραμα της ελληνικής Δημόσιας Ανώτατης Εκπαίδευσης.


ΥΓ: Χωρίς να θέλω να φανώ κακός, δεν είναι λίγο ειρωνικό ότι αρκετοί από τους φανατικούς αντι-δυτικούς της θεολογίας, που μέχρι πριν λίγα χρόνια -αν όχι και τώρα πρόσφατα- ουσιαστικά μάς έκαναν κηρύγματα για το κατά πόσον είμαστε πιο κοντά στην Ανατολή, στους Άραβες κλπ, και όχι στην κακή αλλοτριωμένη ηθικιστική ευσεβιστική ρωμαιοκαθολική και προτεσταντική Δύση που έχει επηρεαστεί από τον Αυγουστίνο κλπ, ενώ ο Μωάμεθ είχε γέροντες χριστιανούς και πόσο ευτυχισμένα και αρμονικά ζούσαμε με τους μουσουλμάνους στην Δαμασκό και στα τουρκοκρατούμενα (στην οθωμανική περίοδο είναι πιο politically correct, φυσικά) Βαλκάνια με το ορθόδοξο γένος (milliyet) και άλλα ωραία τώρα αντιδρούν για το Ισλάμ και την συγκεκριμένη εξέλιξη;; Σημειολογικά λέει πολλά.

Φασισμός είναι...

Φασισμός είναι.. και ΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΣΕ ΞΕΝΕΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ!

Νώε: Μια Κριτική

Ο Νώε σαν ένας σχιζοφρενής μανιακός δολοφόνος

Ο Γκλεν Μπεκ προσκλήθηκε να δει την ταινία Νώε από έναν εκτελεστικό αντιπροέδρο της Paramount το Σαββατοκύριακο, ο οποίος τού ζήτησε να δει την ταινία πριν πει ο,τιδήποτε γι' αυτήν.

Ένοιωσα λίγο κακός, που έκανα κριτική σε κάτι που δεν είχα δει, βασιζόμενος στην κριτική κάποιου άλλου, είπε ο Μπεκ την Δευτέρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι άνθρωποι και σε μένα. Χωρίς να με ακούνε ή να με βλέπουν, κάθονται και κάνουν κριτική. Ήτανε λάθος αυτό που έκανα.

Δυστυχώς  --παρότι σύμφωνα με τον Μπεκ οι άνθρωποι της Paramount ήταν πολύ ευγενικοί-- ο ίδιος έμεινε στην αρνητική του θέση για την ταινία και μάλιστα η γνώμη του έγινε χειρότερη.

Οι κριτικές την έκαναν να φαίνεται σαν μία άθεη ταινία με θέμα την κλιματική αλλαγή είπε ο Μπεκ. Πιστεύω πως δεν είναι απλά κάτι τέτοιο. Μοιάζει περισσότερο με κάτι ανάμεσα στην Λάμψη, τον Σεβάχ τον Θαλασσινό και την Παρασκευή και 13 με κάτι από τον Mad Max και την Απόδραση από το Βασίλειο του Κεραυνού.

Ο Μπεκ υποστήριξε πως: Άν ψάχνεις για μια βιβλική ταινία, σίγουρα δεν είναι κάτι τέτοιο.. Δεν είναι η ιστορία του Νώε που θα περίμενα. Αν πας να δεις κάτι τέτοιο, θα απογοητευτείς πλήρως.

Ανάμεσα στις σκηνές που ο Μπεκ επέκρινε ήταν αυτή με τους "γιγάντιους πέτρινους ανθρώπους" που πήγαν να βοηθήσουν τον Νώε να φτιάξει την Κιβωτό.

Ένοιωσα εξαιρετική δυσφορία, καθώς όσο αυτό με τους πέτρινους ανθρώπους συνεχιζόταν, όλοι αρχίσαμε να γελάμε και να μάς φαίνεται αστείο (και η ταινία). Και μια στιγμή κοιτάζοντας γύρω, διαπιστώνουμε πως ο αντιπρόεδρος που μας είχε προσκαλέσει, μας κοίταζε και παρατηρούσε τις αντιδράσεις μας. Και ήμουν στο σημείο που λέω δεν θα φύγω από 'δω μέσα χωρίς να του πω ακριβώς αυτό που νοιώσαμε, καθώς ειδικά σ' αυτό το σημείο κατάλαβε ακριβώς την αντίδραση μας: είχαμε ξεραθεί στα γέλια με τους πέτρινους ανθρώπους.

Αλλά σύμφωνα με τον Μπεκ, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ταινία ήταν το ίδιο το πρόσωπο του Νώε.

Συνήθως σκεφτόμουνα τον Νώε σαν έναν καλοκάγαθο άνθρωπο και προφήτη του Θεού.. παρά σαν αυτόν τον μανιακό δολοφόνο, που ανακάλυψε η Paramount στη Βίβλο(!). Περισσότερο έναν άνθρωπο που φοβάται τον Θεό και λιγότερο σαν έναν τύπο που πάει να κλείσει τις πόρτες για να σκοτώσει την ίδια του την οικογένεια.

Η ταινία σύμφωνα με τον Μπεκ θα ταίριαζε περισσότερο στον τίτλο ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με την Κιβωτό (Babylonian Chainsaw Massacre--ένας βιβλικός Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι), με βάση το πώς ο Νώε παρουσιάζεται ουσιαστικά να προσπαθεί να σκοτώσει όλη του την οικογένεια.

Το σκεπτικό της ταινίας είναι το εξής: Οι άνθρωποι είναι οι κακοί. Και ο Θεός ήθελε να μπουν στην Κιβωτό μόνο τα ζώα. Άρα πρέπει όλοι να αλληλοεξοντωθούμε. Και εγώ θα 'μαι ο πρώτος --θα προσπαθήσω να σας σκοτώσω όλους. Μετά θα προσπαθήσετε να σκοτώσετε εσείς εμένα, μετά θα θάψουμε τους ανθρώπους μόλις ξαναπατήσουμε στεριά και μετά θα πρέπει να αυτοκτονήσετε. Σας εμπιστεύομαι ότι θα το κάνετε.
το εξής:

Δίνει την εικόνα πως ο Προφήτης του Θεού είναι ένας τρελλός, είπε με δυο λόγια ο Μπεκ. Δεν υπάρχει καμμία κάθαρση στον "Νώε". Μισεί τους ανθρώπους. Δεν μπορώ καθόλου να συμφωνήσω. Οι αληθινοί προφήτες δεν μισούν τους ανθρώπους... Προσπαθεί να σκοτώσει την οικογένειά του. Για μένα, ένας προφήτης έχει απευθείας επικοινωνία με τον Θεό, και η συγκεκριμένη ταινία τα 'χει πιάσει όλα εντελώς λάθος.

Είναι μια αποτυχία 100 εκατομμυρίων, κατέληξε. Μακάρι να ήταν καλύτερη, αλλά θα πρέπει να πούμε την αλήθεια.

http://www.theblaze.com/stories/2014/03/24/beck-saw-noah-over-the-weekend-and-hes-calling-it-the-babylonian-chainsaw-massacre/

Ποιός ο σκοπός της Παιδείας;

Δηλαδή ΟΚ να το καταλάβω, κάποιοι άνθρωποι που εργάζονταν ως καθηγητές σε διάφορα σχολεία χάνουν τη δουλειά τους. Προφανώς δεν χαίρεται κανείς με αυτό, πρέπει να είσαι ηλίθιος για να χαίρεσαι αν κάποιος χάνει τη δουλειά του, αλλά κάποια απλά και λογικά ερωτήματα, γιατί η πολλή δημόσια και δωρεάν Παιδεία μάς έχει κάνει τόση πλύση εγκεφάλου που έχουμε χάσει την απλή κοινή λογική που είχαν οι πρόγονοί μας και χωρίς να πάνε καν στο Γυμνάσιο.

Είναι οι μόνοι που δυσκολεύονται επειδή απολύθηκαν; Οι χιλιάδες μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, εμπορουπάλληλοι, εργάτες που έχασαν τη δουλειά τους μετά από χρόνια ή και δεκαετίες γιατί το εργοστάσιο ή μαγαζί έκλεισε, τί είναι δηλαδή; Χαζοί; που δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα και παρήγαγαν κάτι για να φάμε και να ντυθούμε και για να φτιάχνουν τα σπίτια μας να μένουμε; Χαζοί ήταν επειδή δεν πήγαν να σπουδάσουν και αυτοί (και να γίνουν ημιμαθείς που είναι πολλές φορές χειρότερο, και να πάρουν "ένα χαρτί" με τα σκονάκια) για να εξασκήσουν το ευγενές λειτούργημα του λειτουργού της εκπαίδευσης; Ή επειδή δεν κυνήγησαν τους τοπικούς κομματάρχες για να τους βάλουν σε μια θέση καθαριότητας ή φύλαξης στο τάδε ή δείνα κρατικό οργανισμό;

Οι νέοι ελεύθεροι επαγγελματίες (μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι κά) που πληρώνουν απ την τσέπη τους για να συντηρήσουν την αρτηριοσκληρωτική δομή των επαγγελμάτων στην Ελλάδα και τις σοβιετικές συνδικαλιστικές δομές (εισφορές ΤΕΕ, τέλη επιτηδεύματος, ΦΠΑ κοκ) και δεν λογαριάζονται στους ανέργους και βολοδέρνουν στα τέσσερα σημεία της Ευρώπης μόνοι τους, αναγκασμένοι και όχι από επιλογή να αφήνουν σπίτια, σχέσεις, παρέες, οικογένειες για να βρουν μια αξιοπρεπή ευκαιρία καριέρας που θα έπρεπε (και θα μπορούσε αν δεν είχαμε όλο αυτό το θεσμοθετημένο κλεπτοκρατικό σύστημα της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας) να τους δίνει η ελληνική πατρίδα αυτοί τί είναι; Ηλίθιοι;;; Ή επειδή αυτοί δεν έμαθαν να φωνάζουν έτσι και δεν έχουν ισχυρά συνδικαλιστικά σωματεία (βλέπε ισχυρούς νταβατζήδες, γιατί το θέμα είναι σε μια ελεύθερη οικονομία να μπορείς να αναπτυχθείς μόνος σου, χωρίς την ανάγκη κανενός σωματείου και ας ξενίζει αυτό στην δικιά μας σοβιετική ιδεολογία που μας περνούνε από μικρούς στην δημόσια "δωρεάν" εκπαίδευση) σημαίνει πως δεν έχουν δικαιώματα; Τα δικαιώματα δηλαδή τα παίρνει όποιος φωνάζει περισσότερο. Να τί μας έμαθε η μεταπολιτευτική ιδεολογία του ελληνικού κράτους.

Λάθος, κύριοι, τα δικαιώματά μας στην ισότητα των ευκαιριών (και όχι σ αυτήν του αποτελέσματος που πάνω σε αυτήν πατάνε όλοι οι καλοθελητές πολιτικάντηδές μας: παράδειγμα 1η κυβέρνηση Α.Παπανδρέου και εξίσωση μισθών δημοσίου με του ιδιωτικού τομέα με την οποία αυτή πρόφαση της βοήθειας στους ασθενέστερους μάς κατέστησαν όλους δούλους, εξαρτημένους δηλαδή από το πολιτικό-πελατειακό σύστημα) προέρχονται από τον Δημιουργό ή για όποιον δεν πιστεύει, από το γεγονός μόνο και μόνο πως είμαστε άνθρωποι. Από κανέναν Παπανδρέου και κανέναν Καραμανλή. Τα δικαιώματα αυτά δεν μπορούν να είναι στο έλεος κανενός υπουργού, καμμιάς Βουλής και κανενός συνδικάτου.

Κάθε δουλειά είναι δουλειά στον βαθμό που κάποιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει για αυτό το οποίο παράγεις ή παρέχεις. Καλώς ή κακώς κύριοι, και η παιδεία είναι εμπόρευμα. Και ας μην σας αρέσει. Είναι εμπόρευμα, γιατί ο α και ο β που ξυπνάνε από τα χαράματα για να πάνε στη δουλειά ή ξενυχτάνε και δουλεύουν στην νύχτα για να βγάλουν το μεροκάματο και να μαζέψουν λεφτά αυτοί πληρώνουνε για σένα αγαπητέ καθηγητή, και αυτοί πληρώνουνε για την Παιδεία, χωρίς να τους ρωτήσεις. Κάποια στιγμή θα πρέπει να λογικευτούμε όλοι λίγο σ αυτήν τη χώρα. Αλλιώς να διοριστούμε όλοι στα σχολεία (να ανοίξουμε και άλλων ειδών σχολεία, όλο και κάτι θα βρούμε) και να διδάσκουμε ο ένας τον άλλον (τί; λιγότερα έχει να διδάξει η θεία από το νησί που ράβει, πλέκει, ζυμώνει, μαγειρεύει, οργανώνει οικογενειακά τραπέζια 40 χρόνια, από σένα που τελείωσες μια σχολή στα 7-8 χρόνια με σκοπό μόνο και μόνο για να πας να διδάξεις κάτι που δεν εξάσκησες ποτέ;)

Δεν είναι προσωπικό το θέμα, πρέπει όμως να μάθουμε κάποια στιγμή να μιλάμε και λίγο πέρα από μισόλογα σ αυτή τη χώρα, δε γίνεται πάντα να προσπαθούμε να χαιδέψουμε όλοι τα αυτιά όλων. Η λησμονημένη και λοιδωρούμενη τόσο εύκολα χριστιανική μας παράδοση και σ αυτό μάς δίνει κάποια χρήσιμα μαθήματα: μετάνοια. Αυτοέλεγχος, με κριτήριο την λογική, την πραγματικότητα, όχι τις φαντασιώσεις μας, συνειδητοποίηση αντικειμενική, όχι ψυχολογικές άμυνες, και προσπάθεια για διόρθωση. Δυστυχώς η περιλάλητη όμως δημόσια δωρεάν μας παιδεία δεν μάς τα έμαθε αυτά, παρά μόνο σε κάθε περίπτωση να φταίμε κάποιους άλλους, που και να μην υπάρχουν, θα τους ανακαλύπτουμε. Και ποτέ τον εαυτό μας. Πόσο κατάντια πραγματικά, πόσο μη ελληνική αυτή η παιδεία. Και ναι θα σου πουν η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα. Αυτοί ακριβώς που μας το προσφέρουν ως ένα προιόν με χαμηλότατη ποιότητα και υψηλότατο κόστος, όχι μόνο σε λεφτά αλλά κυρίως και πολλαπλασίως σε πνευματικές συνέπειες.

Κατάλαβέ το λοιπόν, είσαι κι εσύ θύμα, αυτής της νοοτροπίας: σου είπαν θα πας στο πανεπιστήμιο, προσπάθησε να χωθείς με τον ΑΣΕΠ, με το ένα, με το άλλο, όμως όλα αυτά είναι ένα ψέμμα, μια απάτη, που στόχο έχουν την δημιουργικότητά σου, την ψυχή σου. Ο Έλληνας είναι πλασμένος για κάτι ανώτερο, όχι για να κλείνεται στους τέσσερις τοίχους μιας 'καριέρας' στο Δημόσιο, μη περιμένοντας τί άλλο παρά τη σύνταξη και το εφάπαξ. Η κοινωνία μας χρειάζεται κάτι καλύτερο.

Έκλεβε το σχολείο της για να παίρνει ναρκωτικά

Καθηγήτρια έκλεψε 50 μουσικά όργανα για να πάρει την δόση της

Μια καθηγήτρια μουσικής από την Ν. Υόρκη τελείωσε άδοξα την καριέρα της στην εκπαίδευση μετά την σύλλη
ψή της για κλοπή μουσικών οργάνων με τα οποία εξασφάλιζε χρήματα για να αγοράζει τις δόσεις της για την ηρωίνη.

Η πολιτειακή αστυνομία είπε πως η 32χρονη Danielle Conner-Willowglade, από την περιοχή του Ρότσεστερ, παραδέχτηκε πως έκλεψε περίπου 50 μουσικά όργανα από την Σχολική Περιοχή Keshequa την προηγούμενη χρονιά και τα προώθησε στην κομητεία Mονρό.

Ο σύντροφός της, Nicholas Bump, 32 ετών, αντιμετωπίζει κατηγορίες ως συνεργός. Η ίδια κατηγορείται για διακεκριμένη κλοπή και οι δύο μαζί για κατοχή ξένης περιουσίας και κατοχή ναρκωτικών.

Ο αστυνομικός που ανέλαβε την υπόθεση είπε πως η γυναίκα συμπεριφερόταν περίεργα και ότι επίσης τού φάνηκε περίεργο πως η τούμπα βρισκόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της χωρίς να είναι μέσα σε θήκη, σύμφωνα με την εφημερίδα Rochester Democrat & Chronicle.

Η πολιτειακή αστυνομία στην συνέχεια ήρθε σε επαφή επικοινώνησε με το σχολείο όπου εργαζόταν η της Conner-Willowglade, το οποίο συνεργάστηκε στην έρευνα της αστυνομίας κάνοντας έλεγχο στην αποθήκη του σχολείου (της school district).

Η Conner-Willowglade, αποφοίτησε το 2011 από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης με πτυχίο μουσικής, δίδασκε στην Nunda, 44 μίλια νοτιοδυτικά του Rochester (χάρτης).

Μέχρι τώρα η αστυνομία βρήκε τα 12 από τα κλεμμένα όργανα, μαζί με τον υπολογιστή της δασκάλας που περιείχε υλικό σχετικά με το σχολείο.

Σύμφωνα με την αστυνομία, ο φίλος τής Conner-Willowglade επρόκειτο να πάει μαζί της στα ενεχυροδανειστήρια της Κομητείας Μονρό, και οι δύο μαζί θα ξεκινούσαν να πουλάνε τα κλεμμένα όργανα με αντάλλαγμα χρηματικά ποσά.

Ο μαθητής της Keshequa, Zach Todd είπε στην WHEC ότι δεν τον παραξένεψε ιδιαίτερα η σύλληψη της Conner-Willowglade.

Ξέραμε ότι κάτι δεν πάει καλά, είπε. Ήταν συνεχώς με ένα άγχος και συμπεριφερόταν άσχημα.




Από http://www.dailymail.co.uk/news/article-2585355/Music-teacher-stole-pawned-50-band-instruments-school-buy-heroin.html#ixzz2wXBummEV

Ορθοδοξία

Ορθοδοξία: ορθός (σωστός) +δόξα (γνώμη, αντίληψη): σωστή γνώμη για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όλα τα άλλα είναι περιφερειακά, δευτερεύοντα, προκύπτουν από το πρώτο, το ποιός πιστεύω ότι είναι ο Ιησούς Χριστός, το συγκεκριμένο πρόσωπο που έζησε σε συγκεκριμένο τόπο (Παλαιστίνη/Γη Ισραήλ) και συγκεκριμένο χρόνο (πριν 2000 χρόνια).

Οι εικόνες δεν υπάρχουν απλά για ομορφιά στις εκκλησίες ή για να έχουν δουλειά οι αγιογράφοι.
Οι εικόνες μαρτυρούν μιαν αλήθεια. Ο Θεός που απαγορεύει στον λαό του να φτιάχνει κτιστές εικόνες (είδωλα Εξ 20:4) και να τα προσκυνάει, αυτός ο ίδιος Θεός παίρνει κτιστή μορφή και πλέον είναι λατρευτός και προσκυνητός και ως Άνθρωπος. Ο τέλειος Άνθρωπος. Αυτός που παίρνει την ανθρώπινη φύση, την αποκαθιστά στο Πρόσωπό Του, την ανεβάζει στον Ουρανό και την θεώνει. Τί τιμή πραγματικά. Αυτό λοιπόν προσκυνο
ύμε, όχι την ύλη στις εικόνες και στα κεριά, αλλά τον Θεό ως Πνεύμα αλλά και ως σάρκα (Ιω 1:14)!

Θα πει κάποιος ντροπή να προσκυνάμε και μάλιστα ύλη, σάρκα (ο Πλάτων ας πούμε θα έφριττε αν διάβαζε ορθόδοξη θεολογία).. Και όμως είναι το μόνο που μπορούμε πραγματικά να λατρέψουμε. Απόλυτα. Ανταγωνιστές αυτής της λατρείας είναι ο κόσμος, ο εαυτός μας, οι άνθρωποι, τα καλά και τα κακά στην ζωή μας. Ακόμα και το καλύτερο πράγμα μπορεί να γίνει είδωλο εάν δεν του δώσουμε την πρέπουσα θέση, είδωλο ο σύντροφός μας, είδωλο τα παιδιά, η οικογένεια, η καριέρρα, το χρήμα, η φιλοσοφία, η πολιτική, τα πάντα. Γι' αυτό και ο Θεός που είναι ζηλιάρης (Δτ 5:9) και μισεί τα είδωλα τα γκρεμίζει πολλές φορές.. Και μένουμε ξεκρέμαστοι..

Φυσικά δεν είναι κανένας Θεός να έχει ανθρώπινα πάθη, όπως εμείς, το εννοεί για το δικό μας καλό, το βλέπουμε πρακτικά άλλωστε: όταν δεν έχουμε τον Θεό πρώτα και βάζουμε τα άλλα πρώτα, ούτε τα άλλα θα πάνε καλά.. Και τότε η (μη υγιής) αγάπη προς τα ειδωλοποιημένα πρόσωπα και πράγματα μετατρέπεται σε απογοήτευση, σε οργή, σε μίσος. Τα είδωλα δεν σε γεμίζουν. Και σίγουρα δεν μπορούν να σε γεμίσουν, επειδή ακριβώς είναι είδωλα. 

Η Γυναίκα στον Χριστιανισμό

Σύμφωνα με το Τριώδιο, η τελευταία Κυριακή προ του θείου Πάθους είναι αφιερωμένη στην οσία Μαρία την Αιγυπτία. Το χαρακτηριστικό είναι ότι δεν πρόκειται για μία απλή εορτή, όπως εορτάζομε κάθε μέρα διαφόρους αγίους. Εάν σκεφθούμε ότι οι υπόλοιπες Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένες σε πολύ μεγάλα θέματα, όπως είναι η Ορθοδοξία και η Σταυροπροσκύνησι, κα
θώς και σε δύο μεγάλες μορφές αγίων ανδρών, του Γρηγορίου του Παλαμά και του Ιωάννου της Κλίμακος, εάν σκεφθούμε τις τέσσερις προηγούμενες Κυριακές, που είναι αφιερωμένες στα τέσσερα αυτά θέματα, τότε θα αντιληφθούμε τη σημασία της Ε' Κυριακής. Κοντά λοιπόν στα δύο μεγάλα θέματα της πίστεώς μας και στους δύο μεγίστους αγίους, έρχεται στη συνέχεια η οσία Μαρία η Αιγυπτία, στις παραμονές του θείου Πάθους.

Πρόκειται όχι απλώς για μία γυναίκα, αλλά μία γυναίκα η οποία ευρίσκετο πριν σε χαμηλότατο ηθικό επίπεδο και ανεδείχθη μεγάλη αγία, "αύλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα", κατά τον Μέγα Κανόνα. Γιατί αυτό το παράδοξο αυτής της εορτής; Διότι φαίνεται ότι έχει κάποιο πολύ μεγάλο και βαθύ νόημα η γυναίκα μέσα στο σχέδιο της θείας αποκαλύψεως και απολυτρώσεως. Γι' αυτό χρειάζεται μια ενατένισι του θέματος αυτού, όχι απλώς ηθική ή θεωρητική, αλλά μία εξέτασι της γυναίκας από την άποψι τη μυστηριακή αφ' ενός και τη χαρισματική αφ' ετέρου.

1. Όταν μιλή κανείς για τη χριστιανή γυναίκα, πρέπει να σκεφθή αμέσως ότι έχει ενώπιόν του μία βαπτισμένη. Μία ύπαρξι, η οποία έχει περάσει από την κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μέσα στα ύδατα του βαπτίσματος έλαβε το χάρισμα της υιοθεσίας, έγινε μέλος του Σώματος του Χριστού, "εκ της σαρκός Αυτού και των οστέων Αυτού". Μέσα στο λουτρό της Παλιγγενεσίας ανεγεννήθη σε μία νέα ζωή. Ενεδύθη τον Χριστόν, όπως τονίζει απερίφραστα ο απ. Παύλος στη βαθυστόχαστη θεολογία του. Ώστε χριστιανή γυναίκα είναι η βαπτισμένη. Και όχι μόνο η βαπτισμένη, αλλά και η χρισμένη. Μετά την έξοδο από την κολυμβήθρα έλαβε τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, τον αρραβώνα του Πνεύματος, ειδικές παροχές και αγιοπνευματικά χαρίσματα. Και όχι απλώς είναι η βαπτισμένη και χρισμένη, αλλά είναι η συνεχώς κοινωνούσα του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Είναι εκείνη η οποία ευρίσκεται σε μία συνεχή επαφή με τη θεία Ευχαριστία. Είναι εκείνη η οποία πάντοτε (όχι μία φορά) γίνεται Χριστοφόρος και Θεοφόρος, σύσσωμος και σύναιμος του Χριστού, η οποία, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος "συναναμείγνυται και συνανακιρνάται" με τον ίδιο τον Χριστό. Αυτά τα τρία μυστήρια σφραγίζουν αποφασιστικά τη χριστιανή γυναίκα. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η συνεχής θεία Κοινωνία τής δίνουν το βαθύτερο νόημα, την πραγματική της υπόσταση, την τοποθετούν στη θέσι εκείνη, στην οποία πράγματι την ύψωσε ο Χριστός. Έτσι η γυναίκα γίνεται φορεύς του Παρακλήτου, γίνεται "κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι", ναός πραγματικός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος, όπως αναπτύσσει τόσο κατηγορηματικά και τόσο επίμονα ο απόστολος Παύλος, ο Θεολόγος του Χριστιανισμού.

2. Από αυτήν τη μυστηριακή βάσι εκπορεύεται και η χαρισματική άποψι περί της χριστιανής. Έχουμε ακούσει ότι στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν γυναίκες που είχαν ειδικά χαρίσματα: ήσαν διάκονοι, ήσαν μυροφόροι, ήσαν προφήτιδες. Και νομίζουμε συχνά ότι μόνο στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν αυτά τα χαρίσματα (Σημ.: πράγμα-αντίληψη για την οποίαν μας κατηγορούν οι Πεντηκοστιανοί), ότι εμφανίσθηκαν μόνο στην εποχή των αποστόλων και των μαρτύρων. Αλλά τα χαρίσματα δεν σταματούν. Εκείνος που τα δίδει είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας και το Πνεύμα του, το οποίο το εμπνέει στις ψυχές είναι πάντοτε εν τη Εκκλησία ζων και ενεργούν. Γι' αυτο και η γυναίκα στον Χριστιανισμό πάντοτε είναι, κατά κάποιον τρόπο, και διάκονος και μυροφόρος και προφήτις. Και αυτό όχι με καμμιά τραβηγμένη αλληγορική ερμηνεία.

Ιδού: η γυναίκα έχει πάντοτε το χάρισμα της διακονίας (Σημ.: στον χριστιανισμό, αυτό το να υπηρετείς τους άλλους είναι προνόμιο όχι ντροπή!). Της δόθηκε από αυτόν τον Δημιουργό και μάλιστα από τον Ενανθρωπήσαντα Θεό αυτή η δυνατότης, αυτό το χάρισμα, αυτό το θείο δώρημα να διακονή, να υπηρετή, να βοηθή με μια ιδιαίτερη χάρι και τέχνη τον άνθρωπο, τον πλησίον, τον οιονδήποτε. Πάντοτε η γυναίκα διακονεί (Σημ3.: αυτό δεν είναι άραγε και το νόημα της ειδικής ιερωσύνης, η διακονία, για την οποίαν τόσος λόγος έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες και συνεχίζει να γίνεται αναφορικά με το θέμα της χειροτονίας των γυναικών), δύναται να διακονή, να γίνεται Μάρθα διακονούσα τον Ιησού.

Αλλά παράλληλα η γυναίκα είναι και μυροφόρος σε ποικίλες περιπτώσεις. Δεν ήταν μόνον εκείνη η οποία προ του Πάθους και η άλλη η οποία μετά την ταφή προσεκόμισε μύρα στον Ενανθρωπήσαντα. Πάντοτε έχει αυτή την δυνατότητα η γυναίκα να δίνη εκ του περισσεύματος της μύρον ακένωτον, μύρον πολύτιμον, να είναι η ίδια ένα ζωντανό αλάβαστρο, που θα προσφέρη μερικά μυστικά δώρα της χάριτος του Θεού στον άνθρωπο επί της γης.

Ακόμη η γυναίκα έχει πάντοτε την δυνατότητα να είναι και αυτή προφήτις. Δεν ήσαν μόνο οι τέσσαρες θυγατέρες του Φιλίππου του ευαγγελιστού και διακόνου, που μας λέγουν οι Πράξεις των Αποστόλων, ότι ήσαν προφητεύουσαι. Σε κάθε εποχή η χριστιανή δύναται να προφητεύη; Δηλαδή να προλέγει τα μέλλοντα; Όχι, βεβαίως. Δεν είναι αυτό το κύριο νόημα της προφητείας. Προφητεία είναι να εκφράση κανείς κάτι από το μυστήριο του Θεού, να εξαγγέλη κάτι από εκείνα που μέσα του φανέρωσε ο Θεός, να αποκρυπτογραφή κάτι από το μυστήριο της πίστεως. Και σ' αυτό πολλοί διακονούν. Πολλοί απ' αυτούς, οι οποίοι πλησίασαν τον Θεό και Τον είδαν στη ζωή τους, δύνανται με έναν ιδιάζοντα τρόπο, ανάλογα με τα βιώματά τους τα ιερά, να μεταλαμπαδεύσουν κάτι. Και η γυναίκα ανάλογα με τα χαρίσματα που επήρε και τα μυστήρια τα οποία εσφράγισαν και σφραγίζουν τη ζωή της, δύναται να παρουσιάζη κάτι από το μυστήριο του Θεού, ιδίως από τη θεία συγκατάβασι, από τη θεία αγάπη, από τη θεία κένωσι. Όχι τόσο με τα λόγια της, αλλά με το μυστικό της καρδιάς της: αυτή η οποία είναι πλασμένη για να ζη πιο πολύ την αγάπη και την υπομονή και τη θυσία. Εάν ο αρχαίος εκκλησαιαστικός συγγραφεύς είπε "anima naturaliter christiana", δηλ. η ψυχή είναι εκ φύσεως χριστιανή, αυτό θα μπορούσε κανείς να το εφαρμόση με τις έννοιες της νεωτέρας ψυχολογίας του βάθους και να ειπή κατ' αναλογίαν ότι η anima, το βασικό στοιχείο της γυναικείας προσωπικότητος, έχει φύσει κάτι το χριστιανικό, που προσεγγίζει προς το μυστήριο του Θεού, προς την πλευρά της Αγάπης.

3. Εκτός από τα τρία αυτά χαρισματικά στάδια, τα οποία απαντώνται κατά καιρούς μέσα στους κύκλους των γυναικών (το χάρισμα της διακόνου, της μυροφόρου και της προφήτιδος), έχουμε τους δύο κλασσικούς τύπους γυναικείας ζωής και προσφοράς, την άγαμη και την έγγαμη. Αλλά οι δύο αυτές λέξεις είναι φτωχές για να εκφράσουν τις δυό αυτές μεγάλες χαρισματικές καταστάσεις που δίδει ο Χριστός. Άγαμος και έγγαμος στην χριστιανική ορολογία σημαίνει παρθένος Χριστού αφ' ενός και μήτηρ αγίων αφ' ετέρου. Δεν πρόκειται απλώς περί εγγάμου ή αγάμου, αλλά περί ειδικών χαρισματικών καταστάσεων. Η μία σημαίνει να είσαι πάντοτε με την λαμπάδα αναμμένη προσμένουσα τον Νυμφίο ακαταπαύστως, πότε θα έλθη, στο μεσονύκτιο της παρουσίας του, ενώ η άλλη κατάστασι σημαίνει όχι απλώς να είσαι σύζυγος και μήτηρ, αλλά να ετοιμάζης μέσα στο εργαστήριο της οικογενείας, μέσα στα άγια των αγίων της οικογενειακής εστίας, αγίους, να σφυρηλατής και να σμιλεύης ψυχές αγίων: και η μιά και η άλλη έχουν το μυστικό τους χάρισμα. Και οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν ως αφετηρία Εκείνη, η οποία ονομάσθηκε "μήτηρ και παρθένος". Μήτηρ Θεού: αυτή η λέξι, που είναι γραμμένη σ' όλες τις εικόνες της Θεοτόκου. ξέρουμε πόσα μπορεί να εκφράση.

Κατά τη Σαρακοστή, επί πέντε συνεχείς εβδομάδες, κάθε Παρασκευή βράδυ, υμνούμε αυτές τις πλευρές της Θεομήτορος και αισθανόμαστε όλοι μας κάτι από αυτό τον ακένωτο πλούτο της ορθοδόξου υμνολογίας, η οποία προσπαθεί να μας κάνει ζωντανό (στη χρυσή αλυσίδα αυτών των ακολουθιών) το μυστήριο της Παρθένου. Εκεί βλέπουμε, σε όλη αυτή τη Μαριολογική υμνολογία και θεολογία. ότι η Παρθένος δεν ήταν απλώς η ενάρετη, η οποία εγέννησε τον Χριστό, αλλά πέραν όλων αυτών είναι των θλιβομένων η χαρά, των αδικουμένων προστάτις, των πενομένων τροφή. Το νόημα της ζωής της Παρθένου είναι ότι διά του πόνου, διά της υπομονής και της αφανείας και της όλης ταλαιπωρίας που πέρασε, μάς δίνει την μαρτυρία της υπερούσιας χαράς. Γι' αυτό και οι δύο κλασσικές εικόνες της θεοτόκου, τόσον η Παρθένος κοντά στην Φάτνη όσον και η Παρθένος παρά τον Σταυρό, οι δύο χαρακτηριστικές βυζαντινές εικόνες, την έκαναν να παρίσταται κοντά σε μίαν άφατη κένωσι. Στο σπήλαιο η Παρθένος ζη τη χαρά, αλλά ζη κι ένα δράμα. μία εσχάτη πτωχεία και έναν επικείμενο διωγμό. Παρά τον Σταυρό ζη με τα κρυφά της δάκρυα το δράμα, το οποίο όμως είναι λυτρωτικό. Γι' αυτό η Παρθένος, σε τελευταία ανάλυση, μάς εκφράζει το βαθύτερο χαρισματικό νόημα της νέας Εύας, που είναι η εν υπομονή και ταπεινώσει εξαγγελία του μυστηρίου του Θεού.

Αυτές οι έννοιες προεκτείνονται κατά κάποιον τρόπο στο γεγονός του γάμου. Ο γάμος δεν είναι μόνο μυστήριο, με την έννοια ότι δίνει μια ειδική χάρι αγιαστική για να ζήσουν δυο άνθρωποι μαζί, αλλά είναι μυστήριο και υπό την έποψι ότι είναι μία εικών και έκφρασι της θείας αγάπης προς το πλανώμενο πλάσμα του Θεού, τον άνθρωπο. Το Ε' κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής, το περίφημο τμήμα εκείνο περί γάμου και περί Εκκλησίας, που ενώνει αυτές τις δυο απόψεις, μάς μιλάει τόσον αποκαλυπτικά και τόσο βαθειά γι' αυτό το θέμα. Μάς δείχνει ότι ο γάμος είναι μια "προφητεία" περί της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία, της τελικής συνδιαλλαγής, του
Κτίστου με το κτίσμα του, της μέχρι Σταυρού και Ταφής αγάπης του θεού προς την πλάσι, την οποία θέλει να αγιάση και να καταστήση άμωμον διά της εκουσίας συγκαταβάσεως και σαρκώσεώς του. Αυτά μας τα υποδηλώνει ο γάμος, αυτή η μυστηριακή ένωση δύο ανθρώπων, που μας δείχνει την ένωσι Θεού και ψυχής.

Έτσι ο γάμος είναι μια διακονία εν τη Εκκλησία, όχι μόνο διότι προσφέρει παιδιά, χριστιανούς στην κοινωνία, αλλά διότι φανερώνει το βαθύτερο και εσχατολογικό νόημα των σχέσεων ανθρώπου και Θεού, το βάθος της θείας αγάπης και συγκαταβάσεως. Έτσι και η γυναίκα μέσα στη σφαίρα αυτή είναι άλλη μια φορά βοηθός του ανδρός, βοηθός κατ' αυτόν. Όπως ήταν μέσα στον Παράδεισο έτσι είναι και στην Καινήν Κτίσιν. Ένας συνοδοιπόρος προς τη βασιλεία των Ουρανών. Δυο άνθρωποι πορεύονται μαζί για να βιάσουν τη θύρα του καινούργιου Παραδείσου, συναγωνίζονται στην οδό της λυτρώσεως, της θεώσεως. Εάν τελικά ερωτήση κανείς τί είναι ένα χριστιανικό ανδρόγυνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ζεύγος ανθρώπων, οι οποίοι μαζί κοινωνούν την αγάπη, μαζί γεύονται τον πόνο και μαζί μεταλαμβάνουν Αίμα Χριστού.

Γι' αυτό και ο ιερός Χρυσόστομος υπογραμμίζει: "Ουκ έστι τούτο ανθρώπινον, αλλ' ο Θεός τούς έρωτας τούτους εγκατέσπειρε.. Μυστήριον εστι και τύπος μεγάλου πράγματος.. Της Εκκλησίας τύπος εστι και του Χριστού... Τύπος τής του Χριστού παρουσίας εστιν ο γάμος"

Και ένας σύγχρονος ερμηνευτής προσθέτει: Εις την αμοιβαιότητα, εις το δίδειν και λαμβάνειν, εις το προσφέρειν ημάς αυτούς και εις το υποτάσσεσθαι, ο άνδρας και η γυναίκα εντός του μυστηρίου του γάμου προφυλάσσονται από την διάστασιν και διαίρεσιν, επιτυγχάνουν δε εντός των δυνατοτήτων του παρόντος αιώνος την ολοκλήρωσιν του προσώπου. Πραγματοποιούν σκιωδώς το μυστήριον της Εκκλησίας και ενότητος των προσώπων της Αγίας Τριάδος, του Χριστού μετά της Εκκλησίας.

Όπως η Παναγία στη ζωή του Χριστού, έτσι και η γυναίκα στη ζωή του ανδρός, σαν μητέρα αλλά και σαν σύζυγος είναι η πολύτιμη βοηθός του. Τον βοηθάει να αποκρυπτογραφήση το νόημα της ζωής του, να ανακαλύψη τον προορισμό του, να αποκαλυφθή στον εαυτό του. Διότι η γυναίκα διαθέτει την ικανότητα να συλλαμβάνη το αστάθμητο στο πρόσωπο του άλλου. Έχει το χάρισμα (εκ Θεού) για μια άμεση διείσδυσι, για μια ζωντανή διαίσθησι (intuition) της υπάρξεως των άλλων. Και το δώρο αυτό γίνεται πραγματικά υπερφυσικό χάρισμα, όταν η γυναίκα με το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος γίνη μέλος του Σώματος του Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος (Π. Ευδοκίμωφ).

Με μια τέτοια θεώρησι εν Χριστώ, εν Πνεύματι και εν την Εκκλησία, μπορεί κανείς να πλησιάση όχι απλώς το θέμα της γυναίκας, αλλά το μυστήριο της χριστιανής γυναίκας.

Από το βιβλίο του αρχιμ. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου: Μαθητεία στην Καινούργια Ζωή, έκδ ΧΦΕ, Αθήνα 1998

(Για όσους τους ξενίζει, έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του κειμένου).

Η Άσωτος Ελλάς

Πάντως χαλαρά θα μπορούσαμε να γιορτάζουμε ως Έθνος σήμερα (του Ασώτου). Με μια τεράστια πατρική περιουσία (υλική και πνευματική, άλλωστε είναι και λίγο τεχνητός αυτός ο διαχωρισμός, το ένα δεν είναι καθόλου άσχετο με το άλλο), την καταξοδέψαμε και τώρα ζητιανεύουμε τα ξυλοκέρατα από τα αφεντικά μας (αν δεν μπορείς να συντηρηθείς μόνος σου, χάνεις την ελευθερία σου).

Μετάνοια δύσκολα να έρθει, δεν είμαστε καν στο στάδιο της συνειδητοποίησης ακόμα, μάλλον της άρνησης είμαστε: δεν φταίμε εμείς, δεν κάναμε καν λάθος, μάς ξεγέλασαν, οι άλλοι φταίνει, οι πολιτικοί, οι ξένοι κλπ κλπ, μετάθεση ευθυνών. Η απόφαση του Ασώτου να επιστρέψει είναι ηρωική και σημαίνει συνειδητοποίηση, ανάληψη ευθυνών, ενηλικίωση. Την ζημία που υπέστη την μετατρέπει σε πλεονέκτημα, ώστε να επιστρέφει και να είναι πλέον πιο ώριμος, πιο κοντά στον Θεό Πατέρα, που είναι το όντως Αγαθό και η πηγή κάθε Αγαθού. Υπ' αυτήν την έννοια, ο Άσωτος εγκωμιάζεται, γίνεται πλέον πιο καλλιεργημένος, είναι πιο κοντά στον Θεό και από τον πρεσβύτερο που έμεινε στην μαλθακότητά του και επανάπαυσή του. Με μία όμως προυπόθεση, δεν εγκωμιάζεται σαν άσωτος, αλλά σαν αυτός που επιστρέφει.

Είναι αναγκαίο το μάθημα των Θρησκευτικών;

Κοινωνιολογικά ή Θρησκευτικά;


Μια πρόταση για την θρησκευτική παιδεία και τους θεολόγους

Λόγοι να υπάρχουν τα Θρησκευτικά:
1. Εάν θεωρούμε την παροχή θρησκευτικής αγωγής στους νέους ως κάτι χρήσιμο και απαραίτητο
2. Η ύπαρξη πλειάδος αποφοίτων Θεολογίας και η ανάγκη απορρόφησής τους σε θέσεις εργασίας συναφείς με το γνωστικό τους αντικείμενο.

Η λύση είναι μέσα μας:
Κατά την άποψή μου λύση θα ήταν η σταδιακή απαλλαγή της θρησκευτικής εκπαίδευσης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Κράτους που γεννά προστριβές, πελατειακές σχέσεις και δυσεπίλυτα πολλές φορές προβλήματα.

1. Για να μην είναι το μάθημα αυτό και η θρησκευτική αγωγή (που είναι απαραίτητη, καθ' ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνον βιολογική ύπαρξη ούτε χρειάζεται μόνο μια κοσμική ηθική και κοινωνιολογία ως υποκατάστατα της θρησκείας) στο έλεος των κομμάτων και των πολιτικών με τις διάφορες ιδέες και απόψεις που εναλλάσσονται στην εξουσία, που μπορεί να θέλουν να το καταργήσουν ή να του αλλάξουν κάθε φορά το περιεχόμενο και το ύφος.

2. Για να μην είναι το εργασιακό μέλλον και εξέλιξη όσων επέλεξαν να κάνουν θεολογικές σπουδές στο έλεος της εκάστοτε κυβέρνησης, η λύση θα ήταν να δημιουργήσει επιτέλους η ίδια η Εκκλησία πανεπιστήμια και θέσεις για τους ανθρώπους που καταρτίζουν οι θεολογικές σχολές. Να τους αξιοποιήσει η ίδια
1. και προς το συμφέρον τους, θα βρουν δουλειά, επαγγελματικές ευκαιρίες. Και επίσης
2. αυτό θα βοηθήσει στην άνοδο του πνευματικού- θεολογικού επιπέδου της Εκκλησίας μας που πολλές φορές χαρακτηρίζεται από επικίνδυνη αμάθεια ή και ημιμάθεια (ροπή προς τα άκρα, παραδοσιολοαγνεία, ζηλωτισμός)
3. θα ωφελήσει μακροπρόθεσμα όλο το έθνος μας ("μιαν Ελλάδα του Χριστού" που έλεγε και ένα παλιό ξεχασμένο σύνθημα..) καθώς οι πολύτιμες αναξιοποίητες δυνάμεις των θεολόγων της χώρας θα μπορούν να κατανεμηθούν και να αξιολογηθούν κατάλληλα από τον ίδιον τον κόσμο, να εκδηλώσουν το ταλέντο τους, (ή καλύτερα τα χαρίσματά τους, ως μέλη της Εκκλησίας) προς όφελος του λαού του Θεού. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός ύπαρξης της ίδιας της Εκκλησίας (Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή όπως σοφά έλεγε και ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς) και των Θεολογικών Σχολών. (όχι τίποτε άλλο αλλά να πιάνουν και τόπο τα λεφτά των φορολογουμένων που τις συντηρούν και των γονέων που στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν! από την επαρχία και αλλού!)


και υλικό αντίκρυσμα, δηλαδή απολαβές αποκατάσταση, ως αποτέλεσμα, αλλά και πραγματική εκπλήρωση της αποστολής του θεολόγου και πνευματική προστιθέμενη αξία για τον λαό μας. Και όχι απλώς τυπικά και απηρχαιωμένα απλά για να βρεις μια θέση και εκεί που θα πας (αν και όταν πας, μέσα από τον εξαιρετικά ενεργοβόρο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ που θα ναι σαν να κερδίζεις το Τζόκερ, μόνο που για το Τζόκερ δεν κάνεις προετοιμασία κανένα χρόνο πριν καταθέσεις το δελτίο!) και να λες και ότι να ναι.. ο εκφυλισμός του επαγγέλματος, η επαναφορά του στις ορθές του βάσεις θα μπορούσε να δώσει θετικά και για τους θεολόγους και για τον λαό μας. και υλικά και πνευματικά για όλους. Είναι μια win-win situation. Ας το σκεφτούμε λοιπόν. 

Γιατί πρέπει να αλλάξει όνομα η ΝΔ

Aκούγοντας ξανά την γνωστή ομιλία του Φαράτζ με το No Democracy κλπ συνειρμικά μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτό που είχε συζητηθεί αρκετές φορές για την αλλαγή ονόματος της ΝΔ.

Μάλλον έχει έρθει η ώρα

1ον. Αυτό το όνομα μπήκε και θυμίζει μιαν άλλη εποχή. Καλό είναι να αποκαθηλώσουμε κάποια στιγμή τον Καραμανλή, να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε ως τέλειο το ο,τιδήποτε έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον βγάλουμε από το υπερυψωμένο βάθρο που τον έχουμε βάλει..

2ον Θέλουμε κάτι πιο ξεκάθαρο, να περιέχει ας πούμε τους όρους φιλελεύθερος ή συντηρητικός: η ελληνικη Δεξιά αν θέλει επιτέλους να κάνει κάτι χρήσιμο για τον τόπο δεν θα πρέπει να φοβάται τα culture wars, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Οι μεσαίοι χώροι και οι θολές θέσεις δεν οδήγησαν πουθενά.

3ον Το όνομα αυτό καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί με το μεταπολιτευτικό σύστημα και τα σκάνδαλα και τις παραλείψεις ειδικά της τελευταίας κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή. Σίγουρα τίποτα στην ζωή δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό, αλλά κακά τα ψέμματα το φορτίο είναι αρνητικό. Η αλλαγή έχει νόημα. Και επικοινωνιακά και ουσιαστικά.

Εορτή της Υπαπαντής: Το Σημείον Αντιλεγόμενον Ιησούς Χριστός

Ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος (!), το παιδίον Ιησούς οδηγείται στον Ναό, από την μητέρα του και τον κατά τον Νόμο 'πατέρα' του. Μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα;! Μπορούμε να το χωρέσουμε; Ο απόλυτος Θεός, ο Δημιουργός, ο φοβερός Θεός του Σινά, ον πάντα φρίσσει και τρέμει και που ο Μωυσής αξιώθηκε να δει μόνον τα οπίσθιά Του (Εξ 32:20-23), αυτός ο Θεός, ο Γιαχβέ, που ούτε το Όνομά Του δεν τολμούσαν να προφέρουν οι πιστοί Ισραηλίτες αυτός ο ΙΔΙΟΣ Θεός έρχεται τώρα στον Ναό; Ως άνθρωπος, ως βρέφος, αδύναμο και οδηγείται από τους 'γονείς' του;!!


Καμμιά φορά θεωρούμε ως δεδομένες τις γιορτές της Εκκλησίας μας, ως κάτι φολκλόρ περίπου, πανηγύρι ή στην καλύτερη περίπτωση ως μια ακόμα θρησκευτική γιορτή, λησμονούμε όμως πως η πίστη μας είναι πρώτα και πάνω απ' όλα ιστορία! Είναι η επίσκεψη του Θεού στον χώρο μας και τον χρόνο μας, μέσα στην Δημιουργία που Αυτός έκτισε, ξαναέρχεται για να την ανακαινίσει, για να συναναστραφεί μαζί μας! Πόσο εκπληκτικό είναι όλο αυτό! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να πιστέψει! Ποιά αθεία μετά και ποιές φυσικές θρησκείες και βαθυστόχαστες θρησκειολογίες και ποιές διαμάχες μεταξύ των Εκκλησιών (πχ Ελλήνων-Ρώσων) για το ποιός είναι πρώτος και ποιό άγχος για την κρίση και για τη ζωή μας και για τα καθημερινά;;;

Αν το συνειδητοποιήσουμε έστω για μια στιγμή αυτό που έγινε κάποια συγκεκριμένη στιγμή στη γη μας, αυτό που έκανε ο Θεός Λόγος, ο Γιαχβέ για μας, δεν θα έπρεπε να αδειάζουμε για να ασχοληθούμε με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό την κάθε στιγμή μας! Πώς θα τον δοξολογήσουμε, πώς θα τον ευχαριστήσουμε και πώς θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτό το τεράστιο Δώρο! Την Χάρη που μας έκανε ο Ιησούς Χριστός, όχι απλά για να ζήσουμε μετά θάνατον, για να μην πάμε στην Κόλαση (αν πιστεύουμε, και δεν λέμε μπορεί και ναι μπορεί και όχι, ποιός πήγε από ΄κει και γύρισε κλπ) αλλά θα προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όσο γίνεται περισσότερο τον Λόγο Του, τα μυστήριά Του, την προσευχή Του, που μας αποταμίευσε στην αγία Εκκλησία Του και που μάς τα έδωσε και αυτά ως δώρα ανεκτίμητά Του (τολμάν επικαλείσθαι σε Πατέρα..). Εμείς όλα αυτά τα κλωτσάμε, τα αμφισβητούμε (κακοπροαίρετα, γιατί υπάρχει και η καλή 'αμφισβήτηση' του Θεού που φανερώνει δίψα και ζήλο) ή στην καλύτερη τα θεωρούμε απλώς ως δεδομένα, τα βαριόμαστε, πηγαίνουμε μια Κυριακή κι αυτήν στο 'Πιστεύω', δεν ακούμε τον Όρθρο (δεν μας αφήνει ο διάβολος...), χάνουμε έτσι το νόημα της ημέρας του Κυρίου, της ημέρας της Αναστάσεως, και μετά όταν αιφνίδιος έλθει ο θάνατος ή η αρρώστια, να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας
(γιατί θα έρθει ούτως ή άλλως γρήγορα ή πιο αργά, εύκολα ή δύσκολα και δεν μας σώζουν οι στρουθοκαμηλισμοί, τα μακρυά από μας, τα χτύπα ξύλο και άλλα, ούτε η δήθεν περήφανη αντιμετώπιση του κυνισμού των αθέων ή των ηδονιστών αγνωστικιστών του φάγομεν, πίωμεν..) τότε είμαστε σαν καράβια που να βγαίνουν πρώτη φορά απ' το λιμάνι και τσακίζονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου, τότε θυμόμαστε και λέμε πού είναι ο Θεός, οι άγιοι, η Παναγία, τους ψάχνουμε λες και είναι αυτοί μόνο για ώρες ανάγκης. Σκεφθείτε πόσο ωραίο είναι να έχετε 'φίλους' που να σας θυμούνται μόνο στα δύσκολα, μόνο όταν θέλουν λεφτά, μόνο όταν θέλουν να σας ζητήσουν κάποια χάρη, και βέβαια κανείς θα πει ο Θεός δεν είναι σαν κι εμάς, μάς δέχεται ό,τι και να Του έχουμε κάνει (ή να μην Του έχουμε κάνει), δεν χρειάζεται την αγάπη μας, αυτό θα ήταν γνώρισμα ενός ατελούς όντος, ενός κτιστού πλάσματος, αλλά θέλει την αγάπη μας, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α Ιω 4:8) και θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι (Α Τιμ 2:4) και ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε (Ιω 3:16)...

Θέλει να μας δώσει την αγάπη Του, τον Εαυτό Του, να μας καταστήσει κοινωνούς του αγαπητικού τρόπου της υπάρξεώς Του, να μας κάνει μετόχους στην άπειρη Αγάπη του, να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν το χρειάζεται, αλλά το θέλει. Και εμείς χρειάζεται απλά να δείξουμε λίγο φιλότιμο, όπως θά 'λεγε και ένας σύγχρονος πατέρας, ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης.

Η προφητεία της προφήτιδος Άννης περί του παιδίου Ιησούς (Λκ 2:38)

Θέλει να μας τα δώσει όλα αυτά, απλόχερα, μας τα έδωσε ήδη, με την Ενανθρώπηση, με την Θυσία, με την Ανάστασή Του, τα έχει αποταμιεύσει στο Σώμα Του, που παραμένει μαζί μας, στην αγία Του Εκκλησία, αυτό που υπάρχει κατά μυστικό και θαυμαστό τρόπο εδώ και 2000 χρόνια στον κόσμο και είναι πολύ περισσότερο απ αυτό που φαίνεται, ένας οργανισμός, μια διοίκηση, ένας θεσμός (πόσο φτωχή αυτή η λέξη!), είναι η κοινωνία των Αγίων, όλων εκείνων των 'έξυπνων' ανθρώπων που ενώθηκαν δηλαδή με τον Ιησού Χριστό, όλων εκείνων που ενεργοποίησαν, αξιοποίησαν την δωρεά του Θεού και την άφησαν να γεννηθεί και να πολλαπλασιαασθεί στις καρδιές τους, στις υπάρξεις τους ολόκλήρες, και έγιναν οι ίδιοι άλλοι Χριστοί (altri Christi)!

Απλά μια ενεργοποίηση, απλά να απλώσουμε το χέρι. Τα λεφτά, όχι απλά κάποιο βοήθημα, κάποιο επίδομα, που απεγνωσμένα οι άνθρωποι ζητούν στις μέρες μας, αλλά ο θησαυρός, υπάρχει, κατατεθειμένος. Το μόνο που έχουμε είναι να κάνουμε έναν μικρό κόπο, να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, ο Θεός θέλει να είμαστε βοηθοί Του, στην σωτηρία μας και τη δική μας και των άλλων.

Σαν ένας σοφός γονιός, που μαθαίνει το παιδί του, τού δίνει πράγματα, αλλά θέλει να του δώσει και την ελευθερία, την δυνατότητα δηλαδή να κάνει το καλό, να το επιλέξει και να το εκτελέσει και από μόνο του. Στην περίπτωσή μας όχι αυτονομημένα, όχι χωρίς τον Θεό, απλά ηθικές πράξεις, φιλοσοφική ηθική και 'καλοί άνθρωποι', αλλά μαζί με τον Θεό, και βέβαια, το μαζί σημαίνει μαζί. Εσύ βάζεις τα μηδενικά σου (που είναι όμως απαραίτητα!) και ο Θεός από μπροστά βάζει τη μονάδα, σου υπογράφει την επιταγή και είσαι πλούσιος, εξασφαλισμένος, όχι όπως το εννοούν και το κυνηγούν και το ποθούν οι άνθρωποι, αυτό είναι πολύ φτωχό, αλλά εξασφαλισμένος στην μόνη πραγματική ασφάλεια που υπάρχει, στην ασφάλεια της Αγάπης. Της Αγάπης του Θεού. Έχουμε νοιώσει την αγκαλιά, την μητρική, την αδελφική, την φιλική, την ερωτική, αυτήν την αγκαλιά, επί το άπειρο, μάς την προσφέρει ο Ιησούς Χριστός! Μια αγκαλιά, σημάδι και εκδήλωση μιας σχέσης. Ο Ιησούς θέλει να σχετιστεί μαζί μας, και η σχέση είναι κάτι το δυναμικό, όχι στατικό, δεν είναι σώθηκα, εξασφαλίστηκα, τέλειωσε, ικανοποιούμαι με τα λίγα, δεν θα πάω στην Κόλαση, θα πάω στον Παράδεισο, σχέση είναι να μη μου φτάνει, να θέλω συνεχώς κι άλλο. Ότι σώθηκα δεν υπάρχει αμφιβολία, με την βάπτιση και την μυστηριακή ζωή και την πνευματική καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα μέσω του πνευματικού μέσα στην Εκκλησία σώθηκα, θα κινδυνέψω μόνον αν ξεκόψω, αν αποκοπώ απ' αυτήν, αν αποκοπώ από τον Χριστό, όχι αν αμαρτήσω, αν αποκοπώ! Αλλά δεν μου φτάνει αυτό, μπαίνω μέσα σε έναν χώρο που μου αρέσει πάρα πολύ και λέω είναι Παράδεισος αυτό για μένα

(και πολλές φορές εννοούμε φτωχά ή και αμαρτωλά, φθοροποιά πράγματα, 'παράδεισος' πχ για κάποιους μπορεί να είναι κάποιο μέρος όπου θα μπορούν να απολαύσουν διάφορες ουσίες που θα τους δώσουν ευχαρίστηση) και φυσικά δεν σκέφτομαι να φύγω, ίσα-ίσα προσέχω, μπαίνω προχωρώ προσεκτικά, φοβάμαι μη κάνω κάτι και με διώξουν, με αναγκάσουν να φύγω και τελειώσει το ωραίο, αλλά προχωρώ και θέλω να μείνω όσο πιο πολύ γίνεται και να χαρώ όσο γίνεται περισσότερα από τα πράγματα που έχει να μου προσφέρει ο χώρος. Και ψάχνω και ανακαλύπτω, και βουτάω και χάνομαι σε όσον το δυνατόν περισσότερα, και ξεχνιέμαι, ξεχνάω το έξω, με συνεπαίρνει η χαρά. Αυτή η κατάσταση της μέθης, του έρωτα πρέπει, υπάρχει φυσιολογικά, όταν ο άνθρωπος γνωρίσει και συνδεθεί με τον Θεό. Δεν φαίνεται άλλωστε αυτό και στο ότι ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να ψάχνει την χαρά, την συγκίνηση, τα υψηλά, εκστατικά πράγματα; Ο άνθρωπος όταν τα ψάχνει, τον Θεό ψάχνει, χωρίς να το ξέρει πολλές φορές.. Διψάμε για ουρανό κι ας μην το λέμε, ούτε καν στον εαυτό μας.. Και Τον ψάχνουμε στο αλκοόλ, στο ακατάσχετο σεξ, στις ουσίες, στην δόξα, σε πράγματα που έχουν την αξία τους (ο Θεός τά 'δωσε) αλλά αν τους δώσουμε παραπάνω αξία απ' όσην έχουν και επενδύσουμε σ' αυτά προσδοκίες που δεν μπορούν να μας εκπληρώσουν (κατάχρηση) τότε αυτά μετατρέπονται σε ψυχικούς μας δολοφόνους (και σωματικούς ουκ ολίγες φορές). Αντήλλαξαν την δόξαν  του Θεού.. και τότε ο άνθρωπος μπορεί  να φτάσει στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της ύπαρξής του, παραδίδεται σε πάθη ατιμίας (Ρωμ 1:26) και να μουτζουρώσει τόσο πολύ το κατ' εικόνα που νά 'ναι πια σαν να μην υπάρχει. Αυτή είναι η ειδωλολατρία.. Αν όμως γνωρίσεις τον Θεό, την Αγάπη, μετά δεν μπορείς να ικανοποιηθεί με τίποτε λιγότερο από Αυτόν!!!


Αλλά και ένα άλλο ωραίο νόημα βγαίνει επίσης όμορφα από την σημερινή γιορτή (που είναι και η γιορτή της χριστιανής μητέρας). Βλέπουμε τα παιδιά μας ως δώρα του Θεού, ως ακριβές υπάρξεις που μας χάρισε Εκείνος και όχι απλά σαν προεκτάσεις του εαυτού μας; Ή αφηνόμαστε στην ενστικτώδη κατάσταση του μεταπτωτικού ανθρώπου που βλέπει την τεκνογονία απλώς ως ένα μέσον διαιώνισης των γονιδίων του και ως μια στρατηγική επιβίωσης για το είδος του και την φυλή του; Τότε φτάνουμε να φορτώνουμε τα παιδιά με όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς και να τα χρησιμοποιούμε ως μέσα ανάδειξής μας στον κοινωνικό περίγυρο, ως μέσα επίδειξής μας στους άλλους, ως εργαλεία ανταγωνισμού με τους άλλους, κάτι δηλαδή περίπου σαν άλογα κούρσας..! Τότε τα παιδιά πολλές φορές σπάζουν κάτω απ' το βάρος του φορτίου, και μετά αναρωτιόμαστε τί δεν πήγε καλά..! Μα είναι ολοφάνερο!


Και αναρωτιόμαστε γιατί μετά μπορεί να μας κλωτσήσουν να μη μας αγαπούν. Μα γιατί; εγώ του τά έδωσα όλα λέει μετά ο --δικαίως-- απογοητευμένος και λυπημένος γονιός που δεν δέχτηκε την αγάπη που περίμενε --ως ανταπόδοση-- μήπως πρέπει όμως να εξετάσουμε τα κίνητρά μας; Είναι αγάπη αυτό; Αγνή, γνήσια, άδολη, αγαπάς το παιδί σου γιατί;

Για να σε φροντίσει όταν θα χρειαστείς; (πάλι δέσμιοι της φύσης μας, λογική επιθυμία, αλλά μια τέτοια αγάπη δεν νικά την φθορά, μένει στη γη, στην επιβίωση, δεν προυποθέτει ζωή!) Ή για να σου ανταποδώσει την αγάπη σου; (και αυτό πάλι θεμιτό φυσικά, αλλά αρκεί;) Ή αγαπάς το παιδί σου μέσα στο όλο πλαίσιο της πίστεώς σου; Ο Θεός θέλησε να σε κάνει συνδημιουργό της αγάπης του, σε αξίωσε να γεννήσεις ζωή, σου χάρισε σύντροφο που απ' Εκείνον τον ζήτησες. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο τρόπος του γάμου και της τεκνογονίας, ούτε απλά βιολογικός, στους ανθρώπους, έχει πολύ βαθύτερο νόημα. Θέλεις τον Άλλον, και μαζί και τον Θεό, για να δημιουργήσεις, για να κάνεις παιδιά, να γίνεις γονέας, όχι απλά να αναπαραχθείς, όπως αναπαράγονται όλοι οι βιολογικοί οργανισμοί, επειδή έτσι προστάζει η Φύση τους.. Πρέπει να το κάνεις αυτό συνειδητά. Τότε θα έχεις τις προυποθέσεις για να αγαπήσεις το παιδί σου για αυτό που είναι, όχι μια απλή προέκταση του εαυτού σου (δεν είναι άλλωστε καν μόνον του εαυτού σου, είναι το αποτέλεσμα της αγάπης σου και της αποκλειστικής και ολοκληρωτικής ενώσεώς σου με έναν άλλον άνθρωπο, όπου την ένωση αυτήν την θέλησες εσύ και την προχωράς κάθε ημέρα, αλλά το κύριο υλικό συνοχής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά αυτή η ίδια η πηγή της Αγάπης, ο Θεός) αλλά μια εντελώς ξεχωριστή ύπαρξη που υπήρχε μέσα στο προαιώνιο Σχέδιο του Θεού και εσύ απλά είχες την τιμή και την χαρά να βοηθήσεις ώστε να δημιουργηθεί. Τότε και το τέκνο σου θα αναπτυχθεί υγιώς και ως γονιός θα το χαρείς, χωρίς να το απολυτοποιείς και ειδωλοποιείς (Ο γιός μου έκανε αυτό, η κόρη μου είναι η καλύτερη, η πρώτη κλπ) και το ίδιο θα γίνει ένας ολοκληρωμένος κατά Θεόν και κατά κόσμον άνθρωπος, θα έχεις δηλαδή τότε επιτελέσει το έργο σου ως Συν-δημιουργός του Θεού. Πόσα αλήθεια προβλήματα θα γλύτωνε και πόσο πιό ωραία θά 'τανε η κοινωνία μας αν στα θεμέλια των σχέσεων και των οικογενειών μας βάζαμε τον Ιησού Χριστό. 

(Και ας λένε οι διάφοροι έξυπνοι και 'φιλόσοφοι' αρνητές ό,τι θέλουν και ας ψάχνουν παντού και ας βρίσκουν χίλια άλλα ψεύτικά θεμέλια, που μετά από λίγο θα αποκαλυφθούν σαθρά, χωρίς όμως να παραδεχτούν πως έκαναν λάθος, αλλά συνεχίζοντας την δήθεν ευγενική τους αναζήτηση για άλλα καινούργια σαθρά θεμέλια).