Νώε: Μια Κριτική

Ο Νώε σαν ένας σχιζοφρενής μανιακός δολοφόνος

Ο Γκλεν Μπεκ προσκλήθηκε να δει την ταινία Νώε από έναν εκτελεστικό αντιπροέδρο της Paramount το Σαββατοκύριακο, ο οποίος τού ζήτησε να δει την ταινία πριν πει ο,τιδήποτε γι' αυτήν.

Ένοιωσα λίγο κακός, που έκανα κριτική σε κάτι που δεν είχα δει, βασιζόμενος στην κριτική κάποιου άλλου, είπε ο Μπεκ την Δευτέρα. Αυτό ακριβώς κάνουν οι άνθρωποι και σε μένα. Χωρίς να με ακούνε ή να με βλέπουν, κάθονται και κάνουν κριτική. Ήτανε λάθος αυτό που έκανα.

Δυστυχώς  --παρότι σύμφωνα με τον Μπεκ οι άνθρωποι της Paramount ήταν πολύ ευγενικοί-- ο ίδιος έμεινε στην αρνητική του θέση για την ταινία και μάλιστα η γνώμη του έγινε χειρότερη.

Οι κριτικές την έκαναν να φαίνεται σαν μία άθεη ταινία με θέμα την κλιματική αλλαγή είπε ο Μπεκ. Πιστεύω πως δεν είναι απλά κάτι τέτοιο. Μοιάζει περισσότερο με κάτι ανάμεσα στην Λάμψη, τον Σεβάχ τον Θαλασσινό και την Παρασκευή και 13 με κάτι από τον Mad Max και την Απόδραση από το Βασίλειο του Κεραυνού.

Ο Μπεκ υποστήριξε πως: Άν ψάχνεις για μια βιβλική ταινία, σίγουρα δεν είναι κάτι τέτοιο.. Δεν είναι η ιστορία του Νώε που θα περίμενα. Αν πας να δεις κάτι τέτοιο, θα απογοητευτείς πλήρως.

Ανάμεσα στις σκηνές που ο Μπεκ επέκρινε ήταν αυτή με τους "γιγάντιους πέτρινους ανθρώπους" που πήγαν να βοηθήσουν τον Νώε να φτιάξει την Κιβωτό.

Ένοιωσα εξαιρετική δυσφορία, καθώς όσο αυτό με τους πέτρινους ανθρώπους συνεχιζόταν, όλοι αρχίσαμε να γελάμε και να μάς φαίνεται αστείο (και η ταινία). Και μια στιγμή κοιτάζοντας γύρω, διαπιστώνουμε πως ο αντιπρόεδρος που μας είχε προσκαλέσει, μας κοίταζε και παρατηρούσε τις αντιδράσεις μας. Και ήμουν στο σημείο που λέω δεν θα φύγω από 'δω μέσα χωρίς να του πω ακριβώς αυτό που νοιώσαμε, καθώς ειδικά σ' αυτό το σημείο κατάλαβε ακριβώς την αντίδραση μας: είχαμε ξεραθεί στα γέλια με τους πέτρινους ανθρώπους.

Αλλά σύμφωνα με τον Μπεκ, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ταινία ήταν το ίδιο το πρόσωπο του Νώε.

Συνήθως σκεφτόμουνα τον Νώε σαν έναν καλοκάγαθο άνθρωπο και προφήτη του Θεού.. παρά σαν αυτόν τον μανιακό δολοφόνο, που ανακάλυψε η Paramount στη Βίβλο(!). Περισσότερο έναν άνθρωπο που φοβάται τον Θεό και λιγότερο σαν έναν τύπο που πάει να κλείσει τις πόρτες για να σκοτώσει την ίδια του την οικογένεια.

Η ταινία σύμφωνα με τον Μπεκ θα ταίριαζε περισσότερο στον τίτλο ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με την Κιβωτό (Babylonian Chainsaw Massacre--ένας βιβλικός Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι), με βάση το πώς ο Νώε παρουσιάζεται ουσιαστικά να προσπαθεί να σκοτώσει όλη του την οικογένεια.

Το σκεπτικό της ταινίας είναι το εξής: Οι άνθρωποι είναι οι κακοί. Και ο Θεός ήθελε να μπουν στην Κιβωτό μόνο τα ζώα. Άρα πρέπει όλοι να αλληλοεξοντωθούμε. Και εγώ θα 'μαι ο πρώτος --θα προσπαθήσω να σας σκοτώσω όλους. Μετά θα προσπαθήσετε να σκοτώσετε εσείς εμένα, μετά θα θάψουμε τους ανθρώπους μόλις ξαναπατήσουμε στεριά και μετά θα πρέπει να αυτοκτονήσετε. Σας εμπιστεύομαι ότι θα το κάνετε.
το εξής:

Δίνει την εικόνα πως ο Προφήτης του Θεού είναι ένας τρελλός, είπε με δυο λόγια ο Μπεκ. Δεν υπάρχει καμμία κάθαρση στον "Νώε". Μισεί τους ανθρώπους. Δεν μπορώ καθόλου να συμφωνήσω. Οι αληθινοί προφήτες δεν μισούν τους ανθρώπους... Προσπαθεί να σκοτώσει την οικογένειά του. Για μένα, ένας προφήτης έχει απευθείας επικοινωνία με τον Θεό, και η συγκεκριμένη ταινία τα 'χει πιάσει όλα εντελώς λάθος.

Είναι μια αποτυχία 100 εκατομμυρίων, κατέληξε. Μακάρι να ήταν καλύτερη, αλλά θα πρέπει να πούμε την αλήθεια.

http://www.theblaze.com/stories/2014/03/24/beck-saw-noah-over-the-weekend-and-hes-calling-it-the-babylonian-chainsaw-massacre/

Ποιός ο σκοπός της Παιδείας;

Δηλαδή ΟΚ να το καταλάβω, κάποιοι άνθρωποι που εργάζονταν ως καθηγητές σε διάφορα σχολεία χάνουν τη δουλειά τους. Προφανώς δεν χαίρεται κανείς με αυτό, πρέπει να είσαι ηλίθιος για να χαίρεσαι αν κάποιος χάνει τη δουλειά του, αλλά κάποια απλά και λογικά ερωτήματα, γιατί η πολλή δημόσια και δωρεάν Παιδεία μάς έχει κάνει τόση πλύση εγκεφάλου που έχουμε χάσει την απλή κοινή λογική που είχαν οι πρόγονοί μας και χωρίς να πάνε καν στο Γυμνάσιο.

Είναι οι μόνοι που δυσκολεύονται επειδή απολύθηκαν; Οι χιλιάδες μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, εμπορουπάλληλοι, εργάτες που έχασαν τη δουλειά τους μετά από χρόνια ή και δεκαετίες γιατί το εργοστάσιο ή μαγαζί έκλεισε, τί είναι δηλαδή; Χαζοί; που δούλευαν στον ιδιωτικό τομέα και παρήγαγαν κάτι για να φάμε και να ντυθούμε και για να φτιάχνουν τα σπίτια μας να μένουμε; Χαζοί ήταν επειδή δεν πήγαν να σπουδάσουν και αυτοί (και να γίνουν ημιμαθείς που είναι πολλές φορές χειρότερο, και να πάρουν "ένα χαρτί" με τα σκονάκια) για να εξασκήσουν το ευγενές λειτούργημα του λειτουργού της εκπαίδευσης; Ή επειδή δεν κυνήγησαν τους τοπικούς κομματάρχες για να τους βάλουν σε μια θέση καθαριότητας ή φύλαξης στο τάδε ή δείνα κρατικό οργανισμό;

Οι νέοι ελεύθεροι επαγγελματίες (μηχανικοί, γιατροί, δικηγόροι κά) που πληρώνουν απ την τσέπη τους για να συντηρήσουν την αρτηριοσκληρωτική δομή των επαγγελμάτων στην Ελλάδα και τις σοβιετικές συνδικαλιστικές δομές (εισφορές ΤΕΕ, τέλη επιτηδεύματος, ΦΠΑ κοκ) και δεν λογαριάζονται στους ανέργους και βολοδέρνουν στα τέσσερα σημεία της Ευρώπης μόνοι τους, αναγκασμένοι και όχι από επιλογή να αφήνουν σπίτια, σχέσεις, παρέες, οικογένειες για να βρουν μια αξιοπρεπή ευκαιρία καριέρας που θα έπρεπε (και θα μπορούσε αν δεν είχαμε όλο αυτό το θεσμοθετημένο κλεπτοκρατικό σύστημα της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας) να τους δίνει η ελληνική πατρίδα αυτοί τί είναι; Ηλίθιοι;;; Ή επειδή αυτοί δεν έμαθαν να φωνάζουν έτσι και δεν έχουν ισχυρά συνδικαλιστικά σωματεία (βλέπε ισχυρούς νταβατζήδες, γιατί το θέμα είναι σε μια ελεύθερη οικονομία να μπορείς να αναπτυχθείς μόνος σου, χωρίς την ανάγκη κανενός σωματείου και ας ξενίζει αυτό στην δικιά μας σοβιετική ιδεολογία που μας περνούνε από μικρούς στην δημόσια "δωρεάν" εκπαίδευση) σημαίνει πως δεν έχουν δικαιώματα; Τα δικαιώματα δηλαδή τα παίρνει όποιος φωνάζει περισσότερο. Να τί μας έμαθε η μεταπολιτευτική ιδεολογία του ελληνικού κράτους.

Λάθος, κύριοι, τα δικαιώματά μας στην ισότητα των ευκαιριών (και όχι σ αυτήν του αποτελέσματος που πάνω σε αυτήν πατάνε όλοι οι καλοθελητές πολιτικάντηδές μας: παράδειγμα 1η κυβέρνηση Α.Παπανδρέου και εξίσωση μισθών δημοσίου με του ιδιωτικού τομέα με την οποία αυτή πρόφαση της βοήθειας στους ασθενέστερους μάς κατέστησαν όλους δούλους, εξαρτημένους δηλαδή από το πολιτικό-πελατειακό σύστημα) προέρχονται από τον Δημιουργό ή για όποιον δεν πιστεύει, από το γεγονός μόνο και μόνο πως είμαστε άνθρωποι. Από κανέναν Παπανδρέου και κανέναν Καραμανλή. Τα δικαιώματα αυτά δεν μπορούν να είναι στο έλεος κανενός υπουργού, καμμιάς Βουλής και κανενός συνδικάτου.

Κάθε δουλειά είναι δουλειά στον βαθμό που κάποιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει για αυτό το οποίο παράγεις ή παρέχεις. Καλώς ή κακώς κύριοι, και η παιδεία είναι εμπόρευμα. Και ας μην σας αρέσει. Είναι εμπόρευμα, γιατί ο α και ο β που ξυπνάνε από τα χαράματα για να πάνε στη δουλειά ή ξενυχτάνε και δουλεύουν στην νύχτα για να βγάλουν το μεροκάματο και να μαζέψουν λεφτά αυτοί πληρώνουνε για σένα αγαπητέ καθηγητή, και αυτοί πληρώνουνε για την Παιδεία, χωρίς να τους ρωτήσεις. Κάποια στιγμή θα πρέπει να λογικευτούμε όλοι λίγο σ αυτήν τη χώρα. Αλλιώς να διοριστούμε όλοι στα σχολεία (να ανοίξουμε και άλλων ειδών σχολεία, όλο και κάτι θα βρούμε) και να διδάσκουμε ο ένας τον άλλον (τί; λιγότερα έχει να διδάξει η θεία από το νησί που ράβει, πλέκει, ζυμώνει, μαγειρεύει, οργανώνει οικογενειακά τραπέζια 40 χρόνια, από σένα που τελείωσες μια σχολή στα 7-8 χρόνια με σκοπό μόνο και μόνο για να πας να διδάξεις κάτι που δεν εξάσκησες ποτέ;)

Δεν είναι προσωπικό το θέμα, πρέπει όμως να μάθουμε κάποια στιγμή να μιλάμε και λίγο πέρα από μισόλογα σ αυτή τη χώρα, δε γίνεται πάντα να προσπαθούμε να χαιδέψουμε όλοι τα αυτιά όλων. Η λησμονημένη και λοιδωρούμενη τόσο εύκολα χριστιανική μας παράδοση και σ αυτό μάς δίνει κάποια χρήσιμα μαθήματα: μετάνοια. Αυτοέλεγχος, με κριτήριο την λογική, την πραγματικότητα, όχι τις φαντασιώσεις μας, συνειδητοποίηση αντικειμενική, όχι ψυχολογικές άμυνες, και προσπάθεια για διόρθωση. Δυστυχώς η περιλάλητη όμως δημόσια δωρεάν μας παιδεία δεν μάς τα έμαθε αυτά, παρά μόνο σε κάθε περίπτωση να φταίμε κάποιους άλλους, που και να μην υπάρχουν, θα τους ανακαλύπτουμε. Και ποτέ τον εαυτό μας. Πόσο κατάντια πραγματικά, πόσο μη ελληνική αυτή η παιδεία. Και ναι θα σου πουν η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα. Αυτοί ακριβώς που μας το προσφέρουν ως ένα προιόν με χαμηλότατη ποιότητα και υψηλότατο κόστος, όχι μόνο σε λεφτά αλλά κυρίως και πολλαπλασίως σε πνευματικές συνέπειες.

Κατάλαβέ το λοιπόν, είσαι κι εσύ θύμα, αυτής της νοοτροπίας: σου είπαν θα πας στο πανεπιστήμιο, προσπάθησε να χωθείς με τον ΑΣΕΠ, με το ένα, με το άλλο, όμως όλα αυτά είναι ένα ψέμμα, μια απάτη, που στόχο έχουν την δημιουργικότητά σου, την ψυχή σου. Ο Έλληνας είναι πλασμένος για κάτι ανώτερο, όχι για να κλείνεται στους τέσσερις τοίχους μιας 'καριέρας' στο Δημόσιο, μη περιμένοντας τί άλλο παρά τη σύνταξη και το εφάπαξ. Η κοινωνία μας χρειάζεται κάτι καλύτερο.

Έκλεβε το σχολείο της για να παίρνει ναρκωτικά

Καθηγήτρια έκλεψε 50 μουσικά όργανα για να πάρει την δόση της

Μια καθηγήτρια μουσικής από την Ν. Υόρκη τελείωσε άδοξα την καριέρα της στην εκπαίδευση μετά την σύλλη
ψή της για κλοπή μουσικών οργάνων με τα οποία εξασφάλιζε χρήματα για να αγοράζει τις δόσεις της για την ηρωίνη.

Η πολιτειακή αστυνομία είπε πως η 32χρονη Danielle Conner-Willowglade, από την περιοχή του Ρότσεστερ, παραδέχτηκε πως έκλεψε περίπου 50 μουσικά όργανα από την Σχολική Περιοχή Keshequa την προηγούμενη χρονιά και τα προώθησε στην κομητεία Mονρό.

Ο σύντροφός της, Nicholas Bump, 32 ετών, αντιμετωπίζει κατηγορίες ως συνεργός. Η ίδια κατηγορείται για διακεκριμένη κλοπή και οι δύο μαζί για κατοχή ξένης περιουσίας και κατοχή ναρκωτικών.

Ο αστυνομικός που ανέλαβε την υπόθεση είπε πως η γυναίκα συμπεριφερόταν περίεργα και ότι επίσης τού φάνηκε περίεργο πως η τούμπα βρισκόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου της χωρίς να είναι μέσα σε θήκη, σύμφωνα με την εφημερίδα Rochester Democrat & Chronicle.

Η πολιτειακή αστυνομία στην συνέχεια ήρθε σε επαφή επικοινώνησε με το σχολείο όπου εργαζόταν η της Conner-Willowglade, το οποίο συνεργάστηκε στην έρευνα της αστυνομίας κάνοντας έλεγχο στην αποθήκη του σχολείου (της school district).

Η Conner-Willowglade, αποφοίτησε το 2011 από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης με πτυχίο μουσικής, δίδασκε στην Nunda, 44 μίλια νοτιοδυτικά του Rochester (χάρτης).

Μέχρι τώρα η αστυνομία βρήκε τα 12 από τα κλεμμένα όργανα, μαζί με τον υπολογιστή της δασκάλας που περιείχε υλικό σχετικά με το σχολείο.

Σύμφωνα με την αστυνομία, ο φίλος τής Conner-Willowglade επρόκειτο να πάει μαζί της στα ενεχυροδανειστήρια της Κομητείας Μονρό, και οι δύο μαζί θα ξεκινούσαν να πουλάνε τα κλεμμένα όργανα με αντάλλαγμα χρηματικά ποσά.

Ο μαθητής της Keshequa, Zach Todd είπε στην WHEC ότι δεν τον παραξένεψε ιδιαίτερα η σύλληψη της Conner-Willowglade.

Ξέραμε ότι κάτι δεν πάει καλά, είπε. Ήταν συνεχώς με ένα άγχος και συμπεριφερόταν άσχημα.




Από http://www.dailymail.co.uk/news/article-2585355/Music-teacher-stole-pawned-50-band-instruments-school-buy-heroin.html#ixzz2wXBummEV

Ορθοδοξία

Ορθοδοξία: ορθός (σωστός) +δόξα (γνώμη, αντίληψη): σωστή γνώμη για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όλα τα άλλα είναι περιφερειακά, δευτερεύοντα, προκύπτουν από το πρώτο, το ποιός πιστεύω ότι είναι ο Ιησούς Χριστός, το συγκεκριμένο πρόσωπο που έζησε σε συγκεκριμένο τόπο (Παλαιστίνη/Γη Ισραήλ) και συγκεκριμένο χρόνο (πριν 2000 χρόνια).

Οι εικόνες δεν υπάρχουν απλά για ομορφιά στις εκκλησίες ή για να έχουν δουλειά οι αγιογράφοι.
Οι εικόνες μαρτυρούν μιαν αλήθεια. Ο Θεός που απαγορεύει στον λαό του να φτιάχνει κτιστές εικόνες (είδωλα Εξ 20:4) και να τα προσκυνάει, αυτός ο ίδιος Θεός παίρνει κτιστή μορφή και πλέον είναι λατρευτός και προσκυνητός και ως Άνθρωπος. Ο τέλειος Άνθρωπος. Αυτός που παίρνει την ανθρώπινη φύση, την αποκαθιστά στο Πρόσωπό Του, την ανεβάζει στον Ουρανό και την θεώνει. Τί τιμή πραγματικά. Αυτό λοιπόν προσκυνο
ύμε, όχι την ύλη στις εικόνες και στα κεριά, αλλά τον Θεό ως Πνεύμα αλλά και ως σάρκα (Ιω 1:14)!

Θα πει κάποιος ντροπή να προσκυνάμε και μάλιστα ύλη, σάρκα (ο Πλάτων ας πούμε θα έφριττε αν διάβαζε ορθόδοξη θεολογία).. Και όμως είναι το μόνο που μπορούμε πραγματικά να λατρέψουμε. Απόλυτα. Ανταγωνιστές αυτής της λατρείας είναι ο κόσμος, ο εαυτός μας, οι άνθρωποι, τα καλά και τα κακά στην ζωή μας. Ακόμα και το καλύτερο πράγμα μπορεί να γίνει είδωλο εάν δεν του δώσουμε την πρέπουσα θέση, είδωλο ο σύντροφός μας, είδωλο τα παιδιά, η οικογένεια, η καριέρρα, το χρήμα, η φιλοσοφία, η πολιτική, τα πάντα. Γι' αυτό και ο Θεός που είναι ζηλιάρης (Δτ 5:9) και μισεί τα είδωλα τα γκρεμίζει πολλές φορές.. Και μένουμε ξεκρέμαστοι..

Φυσικά δεν είναι κανένας Θεός να έχει ανθρώπινα πάθη, όπως εμείς, το εννοεί για το δικό μας καλό, το βλέπουμε πρακτικά άλλωστε: όταν δεν έχουμε τον Θεό πρώτα και βάζουμε τα άλλα πρώτα, ούτε τα άλλα θα πάνε καλά.. Και τότε η (μη υγιής) αγάπη προς τα ειδωλοποιημένα πρόσωπα και πράγματα μετατρέπεται σε απογοήτευση, σε οργή, σε μίσος. Τα είδωλα δεν σε γεμίζουν. Και σίγουρα δεν μπορούν να σε γεμίσουν, επειδή ακριβώς είναι είδωλα. 

Η Γυναίκα στον Χριστιανισμό

Σύμφωνα με το Τριώδιο, η τελευταία Κυριακή προ του θείου Πάθους είναι αφιερωμένη στην οσία Μαρία την Αιγυπτία. Το χαρακτηριστικό είναι ότι δεν πρόκειται για μία απλή εορτή, όπως εορτάζομε κάθε μέρα διαφόρους αγίους. Εάν σκεφθούμε ότι οι υπόλοιπες Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένες σε πολύ μεγάλα θέματα, όπως είναι η Ορθοδοξία και η Σταυροπροσκύνησι, κα
θώς και σε δύο μεγάλες μορφές αγίων ανδρών, του Γρηγορίου του Παλαμά και του Ιωάννου της Κλίμακος, εάν σκεφθούμε τις τέσσερις προηγούμενες Κυριακές, που είναι αφιερωμένες στα τέσσερα αυτά θέματα, τότε θα αντιληφθούμε τη σημασία της Ε' Κυριακής. Κοντά λοιπόν στα δύο μεγάλα θέματα της πίστεώς μας και στους δύο μεγίστους αγίους, έρχεται στη συνέχεια η οσία Μαρία η Αιγυπτία, στις παραμονές του θείου Πάθους.

Πρόκειται όχι απλώς για μία γυναίκα, αλλά μία γυναίκα η οποία ευρίσκετο πριν σε χαμηλότατο ηθικό επίπεδο και ανεδείχθη μεγάλη αγία, "αύλως βιώσασα και φύσιν υπερβάσα", κατά τον Μέγα Κανόνα. Γιατί αυτό το παράδοξο αυτής της εορτής; Διότι φαίνεται ότι έχει κάποιο πολύ μεγάλο και βαθύ νόημα η γυναίκα μέσα στο σχέδιο της θείας αποκαλύψεως και απολυτρώσεως. Γι' αυτό χρειάζεται μια ενατένισι του θέματος αυτού, όχι απλώς ηθική ή θεωρητική, αλλά μία εξέτασι της γυναίκας από την άποψι τη μυστηριακή αφ' ενός και τη χαρισματική αφ' ετέρου.

1. Όταν μιλή κανείς για τη χριστιανή γυναίκα, πρέπει να σκεφθή αμέσως ότι έχει ενώπιόν του μία βαπτισμένη. Μία ύπαρξι, η οποία έχει περάσει από την κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μέσα στα ύδατα του βαπτίσματος έλαβε το χάρισμα της υιοθεσίας, έγινε μέλος του Σώματος του Χριστού, "εκ της σαρκός Αυτού και των οστέων Αυτού". Μέσα στο λουτρό της Παλιγγενεσίας ανεγεννήθη σε μία νέα ζωή. Ενεδύθη τον Χριστόν, όπως τονίζει απερίφραστα ο απ. Παύλος στη βαθυστόχαστη θεολογία του. Ώστε χριστιανή γυναίκα είναι η βαπτισμένη. Και όχι μόνο η βαπτισμένη, αλλά και η χρισμένη. Μετά την έξοδο από την κολυμβήθρα έλαβε τη σφραγίδα της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, τον αρραβώνα του Πνεύματος, ειδικές παροχές και αγιοπνευματικά χαρίσματα. Και όχι απλώς είναι η βαπτισμένη και χρισμένη, αλλά είναι η συνεχώς κοινωνούσα του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Είναι εκείνη η οποία ευρίσκεται σε μία συνεχή επαφή με τη θεία Ευχαριστία. Είναι εκείνη η οποία πάντοτε (όχι μία φορά) γίνεται Χριστοφόρος και Θεοφόρος, σύσσωμος και σύναιμος του Χριστού, η οποία, όπως λέγει ο άγιος Κύριλλος "συναναμείγνυται και συνανακιρνάται" με τον ίδιο τον Χριστό. Αυτά τα τρία μυστήρια σφραγίζουν αποφασιστικά τη χριστιανή γυναίκα. Το Βάπτισμα, το Χρίσμα και η συνεχής θεία Κοινωνία τής δίνουν το βαθύτερο νόημα, την πραγματική της υπόσταση, την τοποθετούν στη θέσι εκείνη, στην οποία πράγματι την ύψωσε ο Χριστός. Έτσι η γυναίκα γίνεται φορεύς του Παρακλήτου, γίνεται "κατοικητήριον του Θεού εν Πνεύματι", ναός πραγματικός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος, όπως αναπτύσσει τόσο κατηγορηματικά και τόσο επίμονα ο απόστολος Παύλος, ο Θεολόγος του Χριστιανισμού.

2. Από αυτήν τη μυστηριακή βάσι εκπορεύεται και η χαρισματική άποψι περί της χριστιανής. Έχουμε ακούσει ότι στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν γυναίκες που είχαν ειδικά χαρίσματα: ήσαν διάκονοι, ήσαν μυροφόροι, ήσαν προφήτιδες. Και νομίζουμε συχνά ότι μόνο στην αρχαία Εκκλησία υπήρχαν αυτά τα χαρίσματα (Σημ.: πράγμα-αντίληψη για την οποίαν μας κατηγορούν οι Πεντηκοστιανοί), ότι εμφανίσθηκαν μόνο στην εποχή των αποστόλων και των μαρτύρων. Αλλά τα χαρίσματα δεν σταματούν. Εκείνος που τα δίδει είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας και το Πνεύμα του, το οποίο το εμπνέει στις ψυχές είναι πάντοτε εν τη Εκκλησία ζων και ενεργούν. Γι' αυτο και η γυναίκα στον Χριστιανισμό πάντοτε είναι, κατά κάποιον τρόπο, και διάκονος και μυροφόρος και προφήτις. Και αυτό όχι με καμμιά τραβηγμένη αλληγορική ερμηνεία.

Ιδού: η γυναίκα έχει πάντοτε το χάρισμα της διακονίας (Σημ.: στον χριστιανισμό, αυτό το να υπηρετείς τους άλλους είναι προνόμιο όχι ντροπή!). Της δόθηκε από αυτόν τον Δημιουργό και μάλιστα από τον Ενανθρωπήσαντα Θεό αυτή η δυνατότης, αυτό το χάρισμα, αυτό το θείο δώρημα να διακονή, να υπηρετή, να βοηθή με μια ιδιαίτερη χάρι και τέχνη τον άνθρωπο, τον πλησίον, τον οιονδήποτε. Πάντοτε η γυναίκα διακονεί (Σημ3.: αυτό δεν είναι άραγε και το νόημα της ειδικής ιερωσύνης, η διακονία, για την οποίαν τόσος λόγος έχει γίνει τις τελευταίες δεκαετίες και συνεχίζει να γίνεται αναφορικά με το θέμα της χειροτονίας των γυναικών), δύναται να διακονή, να γίνεται Μάρθα διακονούσα τον Ιησού.

Αλλά παράλληλα η γυναίκα είναι και μυροφόρος σε ποικίλες περιπτώσεις. Δεν ήταν μόνον εκείνη η οποία προ του Πάθους και η άλλη η οποία μετά την ταφή προσεκόμισε μύρα στον Ενανθρωπήσαντα. Πάντοτε έχει αυτή την δυνατότητα η γυναίκα να δίνη εκ του περισσεύματος της μύρον ακένωτον, μύρον πολύτιμον, να είναι η ίδια ένα ζωντανό αλάβαστρο, που θα προσφέρη μερικά μυστικά δώρα της χάριτος του Θεού στον άνθρωπο επί της γης.

Ακόμη η γυναίκα έχει πάντοτε την δυνατότητα να είναι και αυτή προφήτις. Δεν ήσαν μόνο οι τέσσαρες θυγατέρες του Φιλίππου του ευαγγελιστού και διακόνου, που μας λέγουν οι Πράξεις των Αποστόλων, ότι ήσαν προφητεύουσαι. Σε κάθε εποχή η χριστιανή δύναται να προφητεύη; Δηλαδή να προλέγει τα μέλλοντα; Όχι, βεβαίως. Δεν είναι αυτό το κύριο νόημα της προφητείας. Προφητεία είναι να εκφράση κανείς κάτι από το μυστήριο του Θεού, να εξαγγέλη κάτι από εκείνα που μέσα του φανέρωσε ο Θεός, να αποκρυπτογραφή κάτι από το μυστήριο της πίστεως. Και σ' αυτό πολλοί διακονούν. Πολλοί απ' αυτούς, οι οποίοι πλησίασαν τον Θεό και Τον είδαν στη ζωή τους, δύνανται με έναν ιδιάζοντα τρόπο, ανάλογα με τα βιώματά τους τα ιερά, να μεταλαμπαδεύσουν κάτι. Και η γυναίκα ανάλογα με τα χαρίσματα που επήρε και τα μυστήρια τα οποία εσφράγισαν και σφραγίζουν τη ζωή της, δύναται να παρουσιάζη κάτι από το μυστήριο του Θεού, ιδίως από τη θεία συγκατάβασι, από τη θεία αγάπη, από τη θεία κένωσι. Όχι τόσο με τα λόγια της, αλλά με το μυστικό της καρδιάς της: αυτή η οποία είναι πλασμένη για να ζη πιο πολύ την αγάπη και την υπομονή και τη θυσία. Εάν ο αρχαίος εκκλησαιαστικός συγγραφεύς είπε "anima naturaliter christiana", δηλ. η ψυχή είναι εκ φύσεως χριστιανή, αυτό θα μπορούσε κανείς να το εφαρμόση με τις έννοιες της νεωτέρας ψυχολογίας του βάθους και να ειπή κατ' αναλογίαν ότι η anima, το βασικό στοιχείο της γυναικείας προσωπικότητος, έχει φύσει κάτι το χριστιανικό, που προσεγγίζει προς το μυστήριο του Θεού, προς την πλευρά της Αγάπης.

3. Εκτός από τα τρία αυτά χαρισματικά στάδια, τα οποία απαντώνται κατά καιρούς μέσα στους κύκλους των γυναικών (το χάρισμα της διακόνου, της μυροφόρου και της προφήτιδος), έχουμε τους δύο κλασσικούς τύπους γυναικείας ζωής και προσφοράς, την άγαμη και την έγγαμη. Αλλά οι δύο αυτές λέξεις είναι φτωχές για να εκφράσουν τις δυό αυτές μεγάλες χαρισματικές καταστάσεις που δίδει ο Χριστός. Άγαμος και έγγαμος στην χριστιανική ορολογία σημαίνει παρθένος Χριστού αφ' ενός και μήτηρ αγίων αφ' ετέρου. Δεν πρόκειται απλώς περί εγγάμου ή αγάμου, αλλά περί ειδικών χαρισματικών καταστάσεων. Η μία σημαίνει να είσαι πάντοτε με την λαμπάδα αναμμένη προσμένουσα τον Νυμφίο ακαταπαύστως, πότε θα έλθη, στο μεσονύκτιο της παρουσίας του, ενώ η άλλη κατάστασι σημαίνει όχι απλώς να είσαι σύζυγος και μήτηρ, αλλά να ετοιμάζης μέσα στο εργαστήριο της οικογενείας, μέσα στα άγια των αγίων της οικογενειακής εστίας, αγίους, να σφυρηλατής και να σμιλεύης ψυχές αγίων: και η μιά και η άλλη έχουν το μυστικό τους χάρισμα. Και οι δύο αυτές καταστάσεις έχουν ως αφετηρία Εκείνη, η οποία ονομάσθηκε "μήτηρ και παρθένος". Μήτηρ Θεού: αυτή η λέξι, που είναι γραμμένη σ' όλες τις εικόνες της Θεοτόκου. ξέρουμε πόσα μπορεί να εκφράση.

Κατά τη Σαρακοστή, επί πέντε συνεχείς εβδομάδες, κάθε Παρασκευή βράδυ, υμνούμε αυτές τις πλευρές της Θεομήτορος και αισθανόμαστε όλοι μας κάτι από αυτό τον ακένωτο πλούτο της ορθοδόξου υμνολογίας, η οποία προσπαθεί να μας κάνει ζωντανό (στη χρυσή αλυσίδα αυτών των ακολουθιών) το μυστήριο της Παρθένου. Εκεί βλέπουμε, σε όλη αυτή τη Μαριολογική υμνολογία και θεολογία. ότι η Παρθένος δεν ήταν απλώς η ενάρετη, η οποία εγέννησε τον Χριστό, αλλά πέραν όλων αυτών είναι των θλιβομένων η χαρά, των αδικουμένων προστάτις, των πενομένων τροφή. Το νόημα της ζωής της Παρθένου είναι ότι διά του πόνου, διά της υπομονής και της αφανείας και της όλης ταλαιπωρίας που πέρασε, μάς δίνει την μαρτυρία της υπερούσιας χαράς. Γι' αυτό και οι δύο κλασσικές εικόνες της θεοτόκου, τόσον η Παρθένος κοντά στην Φάτνη όσον και η Παρθένος παρά τον Σταυρό, οι δύο χαρακτηριστικές βυζαντινές εικόνες, την έκαναν να παρίσταται κοντά σε μίαν άφατη κένωσι. Στο σπήλαιο η Παρθένος ζη τη χαρά, αλλά ζη κι ένα δράμα. μία εσχάτη πτωχεία και έναν επικείμενο διωγμό. Παρά τον Σταυρό ζη με τα κρυφά της δάκρυα το δράμα, το οποίο όμως είναι λυτρωτικό. Γι' αυτό η Παρθένος, σε τελευταία ανάλυση, μάς εκφράζει το βαθύτερο χαρισματικό νόημα της νέας Εύας, που είναι η εν υπομονή και ταπεινώσει εξαγγελία του μυστηρίου του Θεού.

Αυτές οι έννοιες προεκτείνονται κατά κάποιον τρόπο στο γεγονός του γάμου. Ο γάμος δεν είναι μόνο μυστήριο, με την έννοια ότι δίνει μια ειδική χάρι αγιαστική για να ζήσουν δυο άνθρωποι μαζί, αλλά είναι μυστήριο και υπό την έποψι ότι είναι μία εικών και έκφρασι της θείας αγάπης προς το πλανώμενο πλάσμα του Θεού, τον άνθρωπο. Το Ε' κεφάλαιο της προς Εφεσίους επιστολής, το περίφημο τμήμα εκείνο περί γάμου και περί Εκκλησίας, που ενώνει αυτές τις δυο απόψεις, μάς μιλάει τόσον αποκαλυπτικά και τόσο βαθειά γι' αυτό το θέμα. Μάς δείχνει ότι ο γάμος είναι μια "προφητεία" περί της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία, της τελικής συνδιαλλαγής, του
Κτίστου με το κτίσμα του, της μέχρι Σταυρού και Ταφής αγάπης του θεού προς την πλάσι, την οποία θέλει να αγιάση και να καταστήση άμωμον διά της εκουσίας συγκαταβάσεως και σαρκώσεώς του. Αυτά μας τα υποδηλώνει ο γάμος, αυτή η μυστηριακή ένωση δύο ανθρώπων, που μας δείχνει την ένωσι Θεού και ψυχής.

Έτσι ο γάμος είναι μια διακονία εν τη Εκκλησία, όχι μόνο διότι προσφέρει παιδιά, χριστιανούς στην κοινωνία, αλλά διότι φανερώνει το βαθύτερο και εσχατολογικό νόημα των σχέσεων ανθρώπου και Θεού, το βάθος της θείας αγάπης και συγκαταβάσεως. Έτσι και η γυναίκα μέσα στη σφαίρα αυτή είναι άλλη μια φορά βοηθός του ανδρός, βοηθός κατ' αυτόν. Όπως ήταν μέσα στον Παράδεισο έτσι είναι και στην Καινήν Κτίσιν. Ένας συνοδοιπόρος προς τη βασιλεία των Ουρανών. Δυο άνθρωποι πορεύονται μαζί για να βιάσουν τη θύρα του καινούργιου Παραδείσου, συναγωνίζονται στην οδό της λυτρώσεως, της θεώσεως. Εάν τελικά ερωτήση κανείς τί είναι ένα χριστιανικό ανδρόγυνο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ένα ζεύγος ανθρώπων, οι οποίοι μαζί κοινωνούν την αγάπη, μαζί γεύονται τον πόνο και μαζί μεταλαμβάνουν Αίμα Χριστού.

Γι' αυτό και ο ιερός Χρυσόστομος υπογραμμίζει: "Ουκ έστι τούτο ανθρώπινον, αλλ' ο Θεός τούς έρωτας τούτους εγκατέσπειρε.. Μυστήριον εστι και τύπος μεγάλου πράγματος.. Της Εκκλησίας τύπος εστι και του Χριστού... Τύπος τής του Χριστού παρουσίας εστιν ο γάμος"

Και ένας σύγχρονος ερμηνευτής προσθέτει: Εις την αμοιβαιότητα, εις το δίδειν και λαμβάνειν, εις το προσφέρειν ημάς αυτούς και εις το υποτάσσεσθαι, ο άνδρας και η γυναίκα εντός του μυστηρίου του γάμου προφυλάσσονται από την διάστασιν και διαίρεσιν, επιτυγχάνουν δε εντός των δυνατοτήτων του παρόντος αιώνος την ολοκλήρωσιν του προσώπου. Πραγματοποιούν σκιωδώς το μυστήριον της Εκκλησίας και ενότητος των προσώπων της Αγίας Τριάδος, του Χριστού μετά της Εκκλησίας.

Όπως η Παναγία στη ζωή του Χριστού, έτσι και η γυναίκα στη ζωή του ανδρός, σαν μητέρα αλλά και σαν σύζυγος είναι η πολύτιμη βοηθός του. Τον βοηθάει να αποκρυπτογραφήση το νόημα της ζωής του, να ανακαλύψη τον προορισμό του, να αποκαλυφθή στον εαυτό του. Διότι η γυναίκα διαθέτει την ικανότητα να συλλαμβάνη το αστάθμητο στο πρόσωπο του άλλου. Έχει το χάρισμα (εκ Θεού) για μια άμεση διείσδυσι, για μια ζωντανή διαίσθησι (intuition) της υπάρξεως των άλλων. Και το δώρο αυτό γίνεται πραγματικά υπερφυσικό χάρισμα, όταν η γυναίκα με το μυστήριο του Βαπτίσματος και του Χρίσματος γίνη μέλος του Σώματος του Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος (Π. Ευδοκίμωφ).

Με μια τέτοια θεώρησι εν Χριστώ, εν Πνεύματι και εν την Εκκλησία, μπορεί κανείς να πλησιάση όχι απλώς το θέμα της γυναίκας, αλλά το μυστήριο της χριστιανής γυναίκας.

Από το βιβλίο του αρχιμ. Ηλία Μαστρογιαννόπουλου: Μαθητεία στην Καινούργια Ζωή, έκδ ΧΦΕ, Αθήνα 1998

(Για όσους τους ξενίζει, έχει διατηρηθεί η ορθογραφία του κειμένου).

Η Άσωτος Ελλάς

Πάντως χαλαρά θα μπορούσαμε να γιορτάζουμε ως Έθνος σήμερα (του Ασώτου). Με μια τεράστια πατρική περιουσία (υλική και πνευματική, άλλωστε είναι και λίγο τεχνητός αυτός ο διαχωρισμός, το ένα δεν είναι καθόλου άσχετο με το άλλο), την καταξοδέψαμε και τώρα ζητιανεύουμε τα ξυλοκέρατα από τα αφεντικά μας (αν δεν μπορείς να συντηρηθείς μόνος σου, χάνεις την ελευθερία σου).

Μετάνοια δύσκολα να έρθει, δεν είμαστε καν στο στάδιο της συνειδητοποίησης ακόμα, μάλλον της άρνησης είμαστε: δεν φταίμε εμείς, δεν κάναμε καν λάθος, μάς ξεγέλασαν, οι άλλοι φταίνει, οι πολιτικοί, οι ξένοι κλπ κλπ, μετάθεση ευθυνών. Η απόφαση του Ασώτου να επιστρέψει είναι ηρωική και σημαίνει συνειδητοποίηση, ανάληψη ευθυνών, ενηλικίωση. Την ζημία που υπέστη την μετατρέπει σε πλεονέκτημα, ώστε να επιστρέφει και να είναι πλέον πιο ώριμος, πιο κοντά στον Θεό Πατέρα, που είναι το όντως Αγαθό και η πηγή κάθε Αγαθού. Υπ' αυτήν την έννοια, ο Άσωτος εγκωμιάζεται, γίνεται πλέον πιο καλλιεργημένος, είναι πιο κοντά στον Θεό και από τον πρεσβύτερο που έμεινε στην μαλθακότητά του και επανάπαυσή του. Με μία όμως προυπόθεση, δεν εγκωμιάζεται σαν άσωτος, αλλά σαν αυτός που επιστρέφει.

Είναι αναγκαίο το μάθημα των Θρησκευτικών;

Κοινωνιολογικά ή Θρησκευτικά;


Μια πρόταση για την θρησκευτική παιδεία και τους θεολόγους

Λόγοι να υπάρχουν τα Θρησκευτικά:
1. Εάν θεωρούμε την παροχή θρησκευτικής αγωγής στους νέους ως κάτι χρήσιμο και απαραίτητο
2. Η ύπαρξη πλειάδος αποφοίτων Θεολογίας και η ανάγκη απορρόφησής τους σε θέσεις εργασίας συναφείς με το γνωστικό τους αντικείμενο.

Η λύση είναι μέσα μας:
Κατά την άποψή μου λύση θα ήταν η σταδιακή απαλλαγή της θρησκευτικής εκπαίδευσης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Κράτους που γεννά προστριβές, πελατειακές σχέσεις και δυσεπίλυτα πολλές φορές προβλήματα.

1. Για να μην είναι το μάθημα αυτό και η θρησκευτική αγωγή (που είναι απαραίτητη, καθ' ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνον βιολογική ύπαρξη ούτε χρειάζεται μόνο μια κοσμική ηθική και κοινωνιολογία ως υποκατάστατα της θρησκείας) στο έλεος των κομμάτων και των πολιτικών με τις διάφορες ιδέες και απόψεις που εναλλάσσονται στην εξουσία, που μπορεί να θέλουν να το καταργήσουν ή να του αλλάξουν κάθε φορά το περιεχόμενο και το ύφος.

2. Για να μην είναι το εργασιακό μέλλον και εξέλιξη όσων επέλεξαν να κάνουν θεολογικές σπουδές στο έλεος της εκάστοτε κυβέρνησης, η λύση θα ήταν να δημιουργήσει επιτέλους η ίδια η Εκκλησία πανεπιστήμια και θέσεις για τους ανθρώπους που καταρτίζουν οι θεολογικές σχολές. Να τους αξιοποιήσει η ίδια
1. και προς το συμφέρον τους, θα βρουν δουλειά, επαγγελματικές ευκαιρίες. Και επίσης
2. αυτό θα βοηθήσει στην άνοδο του πνευματικού- θεολογικού επιπέδου της Εκκλησίας μας που πολλές φορές χαρακτηρίζεται από επικίνδυνη αμάθεια ή και ημιμάθεια (ροπή προς τα άκρα, παραδοσιολοαγνεία, ζηλωτισμός)
3. θα ωφελήσει μακροπρόθεσμα όλο το έθνος μας ("μιαν Ελλάδα του Χριστού" που έλεγε και ένα παλιό ξεχασμένο σύνθημα..) καθώς οι πολύτιμες αναξιοποίητες δυνάμεις των θεολόγων της χώρας θα μπορούν να κατανεμηθούν και να αξιολογηθούν κατάλληλα από τον ίδιον τον κόσμο, να εκδηλώσουν το ταλέντο τους, (ή καλύτερα τα χαρίσματά τους, ως μέλη της Εκκλησίας) προς όφελος του λαού του Θεού. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός ύπαρξης της ίδιας της Εκκλησίας (Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή όπως σοφά έλεγε και ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς) και των Θεολογικών Σχολών. (όχι τίποτε άλλο αλλά να πιάνουν και τόπο τα λεφτά των φορολογουμένων που τις συντηρούν και των γονέων που στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν! από την επαρχία και αλλού!)


και υλικό αντίκρυσμα, δηλαδή απολαβές αποκατάσταση, ως αποτέλεσμα, αλλά και πραγματική εκπλήρωση της αποστολής του θεολόγου και πνευματική προστιθέμενη αξία για τον λαό μας. Και όχι απλώς τυπικά και απηρχαιωμένα απλά για να βρεις μια θέση και εκεί που θα πας (αν και όταν πας, μέσα από τον εξαιρετικά ενεργοβόρο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ που θα ναι σαν να κερδίζεις το Τζόκερ, μόνο που για το Τζόκερ δεν κάνεις προετοιμασία κανένα χρόνο πριν καταθέσεις το δελτίο!) και να λες και ότι να ναι.. ο εκφυλισμός του επαγγέλματος, η επαναφορά του στις ορθές του βάσεις θα μπορούσε να δώσει θετικά και για τους θεολόγους και για τον λαό μας. και υλικά και πνευματικά για όλους. Είναι μια win-win situation. Ας το σκεφτούμε λοιπόν. 

Γιατί πρέπει να αλλάξει όνομα η ΝΔ

Aκούγοντας ξανά την γνωστή ομιλία του Φαράτζ με το No Democracy κλπ συνειρμικά μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτό που είχε συζητηθεί αρκετές φορές για την αλλαγή ονόματος της ΝΔ.

Μάλλον έχει έρθει η ώρα

1ον. Αυτό το όνομα μπήκε και θυμίζει μιαν άλλη εποχή. Καλό είναι να αποκαθηλώσουμε κάποια στιγμή τον Καραμανλή, να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε ως τέλειο το ο,τιδήποτε έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον βγάλουμε από το υπερυψωμένο βάθρο που τον έχουμε βάλει..

2ον Θέλουμε κάτι πιο ξεκάθαρο, να περιέχει ας πούμε τους όρους φιλελεύθερος ή συντηρητικός: η ελληνικη Δεξιά αν θέλει επιτέλους να κάνει κάτι χρήσιμο για τον τόπο δεν θα πρέπει να φοβάται τα culture wars, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Οι μεσαίοι χώροι και οι θολές θέσεις δεν οδήγησαν πουθενά.

3ον Το όνομα αυτό καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί με το μεταπολιτευτικό σύστημα και τα σκάνδαλα και τις παραλείψεις ειδικά της τελευταίας κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή. Σίγουρα τίποτα στην ζωή δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό, αλλά κακά τα ψέμματα το φορτίο είναι αρνητικό. Η αλλαγή έχει νόημα. Και επικοινωνιακά και ουσιαστικά.

Εορτή της Υπαπαντής: Το Σημείον Αντιλεγόμενον Ιησούς Χριστός

Ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος (!), το παιδίον Ιησούς οδηγείται στον Ναό, από την μητέρα του και τον κατά τον Νόμο 'πατέρα' του. Μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα;! Μπορούμε να το χωρέσουμε; Ο απόλυτος Θεός, ο Δημιουργός, ο φοβερός Θεός του Σινά, ον πάντα φρίσσει και τρέμει και που ο Μωυσής αξιώθηκε να δει μόνον τα οπίσθιά Του (Εξ 32:20-23), αυτός ο Θεός, ο Γιαχβέ, που ούτε το Όνομά Του δεν τολμούσαν να προφέρουν οι πιστοί Ισραηλίτες αυτός ο ΙΔΙΟΣ Θεός έρχεται τώρα στον Ναό; Ως άνθρωπος, ως βρέφος, αδύναμο και οδηγείται από τους 'γονείς' του;!!


Καμμιά φορά θεωρούμε ως δεδομένες τις γιορτές της Εκκλησίας μας, ως κάτι φολκλόρ περίπου, πανηγύρι ή στην καλύτερη περίπτωση ως μια ακόμα θρησκευτική γιορτή, λησμονούμε όμως πως η πίστη μας είναι πρώτα και πάνω απ' όλα ιστορία! Είναι η επίσκεψη του Θεού στον χώρο μας και τον χρόνο μας, μέσα στην Δημιουργία που Αυτός έκτισε, ξαναέρχεται για να την ανακαινίσει, για να συναναστραφεί μαζί μας! Πόσο εκπληκτικό είναι όλο αυτό! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να πιστέψει! Ποιά αθεία μετά και ποιές φυσικές θρησκείες και βαθυστόχαστες θρησκειολογίες και ποιές διαμάχες μεταξύ των Εκκλησιών (πχ Ελλήνων-Ρώσων) για το ποιός είναι πρώτος και ποιό άγχος για την κρίση και για τη ζωή μας και για τα καθημερινά;;;

Αν το συνειδητοποιήσουμε έστω για μια στιγμή αυτό που έγινε κάποια συγκεκριμένη στιγμή στη γη μας, αυτό που έκανε ο Θεός Λόγος, ο Γιαχβέ για μας, δεν θα έπρεπε να αδειάζουμε για να ασχοληθούμε με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό την κάθε στιγμή μας! Πώς θα τον δοξολογήσουμε, πώς θα τον ευχαριστήσουμε και πώς θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτό το τεράστιο Δώρο! Την Χάρη που μας έκανε ο Ιησούς Χριστός, όχι απλά για να ζήσουμε μετά θάνατον, για να μην πάμε στην Κόλαση (αν πιστεύουμε, και δεν λέμε μπορεί και ναι μπορεί και όχι, ποιός πήγε από ΄κει και γύρισε κλπ) αλλά θα προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όσο γίνεται περισσότερο τον Λόγο Του, τα μυστήριά Του, την προσευχή Του, που μας αποταμίευσε στην αγία Εκκλησία Του και που μάς τα έδωσε και αυτά ως δώρα ανεκτίμητά Του (τολμάν επικαλείσθαι σε Πατέρα..). Εμείς όλα αυτά τα κλωτσάμε, τα αμφισβητούμε (κακοπροαίρετα, γιατί υπάρχει και η καλή 'αμφισβήτηση' του Θεού που φανερώνει δίψα και ζήλο) ή στην καλύτερη τα θεωρούμε απλώς ως δεδομένα, τα βαριόμαστε, πηγαίνουμε μια Κυριακή κι αυτήν στο 'Πιστεύω', δεν ακούμε τον Όρθρο (δεν μας αφήνει ο διάβολος...), χάνουμε έτσι το νόημα της ημέρας του Κυρίου, της ημέρας της Αναστάσεως, και μετά όταν αιφνίδιος έλθει ο θάνατος ή η αρρώστια, να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας
(γιατί θα έρθει ούτως ή άλλως γρήγορα ή πιο αργά, εύκολα ή δύσκολα και δεν μας σώζουν οι στρουθοκαμηλισμοί, τα μακρυά από μας, τα χτύπα ξύλο και άλλα, ούτε η δήθεν περήφανη αντιμετώπιση του κυνισμού των αθέων ή των ηδονιστών αγνωστικιστών του φάγομεν, πίωμεν..) τότε είμαστε σαν καράβια που να βγαίνουν πρώτη φορά απ' το λιμάνι και τσακίζονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου, τότε θυμόμαστε και λέμε πού είναι ο Θεός, οι άγιοι, η Παναγία, τους ψάχνουμε λες και είναι αυτοί μόνο για ώρες ανάγκης. Σκεφθείτε πόσο ωραίο είναι να έχετε 'φίλους' που να σας θυμούνται μόνο στα δύσκολα, μόνο όταν θέλουν λεφτά, μόνο όταν θέλουν να σας ζητήσουν κάποια χάρη, και βέβαια κανείς θα πει ο Θεός δεν είναι σαν κι εμάς, μάς δέχεται ό,τι και να Του έχουμε κάνει (ή να μην Του έχουμε κάνει), δεν χρειάζεται την αγάπη μας, αυτό θα ήταν γνώρισμα ενός ατελούς όντος, ενός κτιστού πλάσματος, αλλά θέλει την αγάπη μας, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α Ιω 4:8) και θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι (Α Τιμ 2:4) και ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε (Ιω 3:16)...

Θέλει να μας δώσει την αγάπη Του, τον Εαυτό Του, να μας καταστήσει κοινωνούς του αγαπητικού τρόπου της υπάρξεώς Του, να μας κάνει μετόχους στην άπειρη Αγάπη του, να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν το χρειάζεται, αλλά το θέλει. Και εμείς χρειάζεται απλά να δείξουμε λίγο φιλότιμο, όπως θά 'λεγε και ένας σύγχρονος πατέρας, ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης.

Η προφητεία της προφήτιδος Άννης περί του παιδίου Ιησούς (Λκ 2:38)

Θέλει να μας τα δώσει όλα αυτά, απλόχερα, μας τα έδωσε ήδη, με την Ενανθρώπηση, με την Θυσία, με την Ανάστασή Του, τα έχει αποταμιεύσει στο Σώμα Του, που παραμένει μαζί μας, στην αγία Του Εκκλησία, αυτό που υπάρχει κατά μυστικό και θαυμαστό τρόπο εδώ και 2000 χρόνια στον κόσμο και είναι πολύ περισσότερο απ αυτό που φαίνεται, ένας οργανισμός, μια διοίκηση, ένας θεσμός (πόσο φτωχή αυτή η λέξη!), είναι η κοινωνία των Αγίων, όλων εκείνων των 'έξυπνων' ανθρώπων που ενώθηκαν δηλαδή με τον Ιησού Χριστό, όλων εκείνων που ενεργοποίησαν, αξιοποίησαν την δωρεά του Θεού και την άφησαν να γεννηθεί και να πολλαπλασιαασθεί στις καρδιές τους, στις υπάρξεις τους ολόκλήρες, και έγιναν οι ίδιοι άλλοι Χριστοί (altri Christi)!

Απλά μια ενεργοποίηση, απλά να απλώσουμε το χέρι. Τα λεφτά, όχι απλά κάποιο βοήθημα, κάποιο επίδομα, που απεγνωσμένα οι άνθρωποι ζητούν στις μέρες μας, αλλά ο θησαυρός, υπάρχει, κατατεθειμένος. Το μόνο που έχουμε είναι να κάνουμε έναν μικρό κόπο, να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, ο Θεός θέλει να είμαστε βοηθοί Του, στην σωτηρία μας και τη δική μας και των άλλων.

Σαν ένας σοφός γονιός, που μαθαίνει το παιδί του, τού δίνει πράγματα, αλλά θέλει να του δώσει και την ελευθερία, την δυνατότητα δηλαδή να κάνει το καλό, να το επιλέξει και να το εκτελέσει και από μόνο του. Στην περίπτωσή μας όχι αυτονομημένα, όχι χωρίς τον Θεό, απλά ηθικές πράξεις, φιλοσοφική ηθική και 'καλοί άνθρωποι', αλλά μαζί με τον Θεό, και βέβαια, το μαζί σημαίνει μαζί. Εσύ βάζεις τα μηδενικά σου (που είναι όμως απαραίτητα!) και ο Θεός από μπροστά βάζει τη μονάδα, σου υπογράφει την επιταγή και είσαι πλούσιος, εξασφαλισμένος, όχι όπως το εννοούν και το κυνηγούν και το ποθούν οι άνθρωποι, αυτό είναι πολύ φτωχό, αλλά εξασφαλισμένος στην μόνη πραγματική ασφάλεια που υπάρχει, στην ασφάλεια της Αγάπης. Της Αγάπης του Θεού. Έχουμε νοιώσει την αγκαλιά, την μητρική, την αδελφική, την φιλική, την ερωτική, αυτήν την αγκαλιά, επί το άπειρο, μάς την προσφέρει ο Ιησούς Χριστός! Μια αγκαλιά, σημάδι και εκδήλωση μιας σχέσης. Ο Ιησούς θέλει να σχετιστεί μαζί μας, και η σχέση είναι κάτι το δυναμικό, όχι στατικό, δεν είναι σώθηκα, εξασφαλίστηκα, τέλειωσε, ικανοποιούμαι με τα λίγα, δεν θα πάω στην Κόλαση, θα πάω στον Παράδεισο, σχέση είναι να μη μου φτάνει, να θέλω συνεχώς κι άλλο. Ότι σώθηκα δεν υπάρχει αμφιβολία, με την βάπτιση και την μυστηριακή ζωή και την πνευματική καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα μέσω του πνευματικού μέσα στην Εκκλησία σώθηκα, θα κινδυνέψω μόνον αν ξεκόψω, αν αποκοπώ απ' αυτήν, αν αποκοπώ από τον Χριστό, όχι αν αμαρτήσω, αν αποκοπώ! Αλλά δεν μου φτάνει αυτό, μπαίνω μέσα σε έναν χώρο που μου αρέσει πάρα πολύ και λέω είναι Παράδεισος αυτό για μένα

(και πολλές φορές εννοούμε φτωχά ή και αμαρτωλά, φθοροποιά πράγματα, 'παράδεισος' πχ για κάποιους μπορεί να είναι κάποιο μέρος όπου θα μπορούν να απολαύσουν διάφορες ουσίες που θα τους δώσουν ευχαρίστηση) και φυσικά δεν σκέφτομαι να φύγω, ίσα-ίσα προσέχω, μπαίνω προχωρώ προσεκτικά, φοβάμαι μη κάνω κάτι και με διώξουν, με αναγκάσουν να φύγω και τελειώσει το ωραίο, αλλά προχωρώ και θέλω να μείνω όσο πιο πολύ γίνεται και να χαρώ όσο γίνεται περισσότερα από τα πράγματα που έχει να μου προσφέρει ο χώρος. Και ψάχνω και ανακαλύπτω, και βουτάω και χάνομαι σε όσον το δυνατόν περισσότερα, και ξεχνιέμαι, ξεχνάω το έξω, με συνεπαίρνει η χαρά. Αυτή η κατάσταση της μέθης, του έρωτα πρέπει, υπάρχει φυσιολογικά, όταν ο άνθρωπος γνωρίσει και συνδεθεί με τον Θεό. Δεν φαίνεται άλλωστε αυτό και στο ότι ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να ψάχνει την χαρά, την συγκίνηση, τα υψηλά, εκστατικά πράγματα; Ο άνθρωπος όταν τα ψάχνει, τον Θεό ψάχνει, χωρίς να το ξέρει πολλές φορές.. Διψάμε για ουρανό κι ας μην το λέμε, ούτε καν στον εαυτό μας.. Και Τον ψάχνουμε στο αλκοόλ, στο ακατάσχετο σεξ, στις ουσίες, στην δόξα, σε πράγματα που έχουν την αξία τους (ο Θεός τά 'δωσε) αλλά αν τους δώσουμε παραπάνω αξία απ' όσην έχουν και επενδύσουμε σ' αυτά προσδοκίες που δεν μπορούν να μας εκπληρώσουν (κατάχρηση) τότε αυτά μετατρέπονται σε ψυχικούς μας δολοφόνους (και σωματικούς ουκ ολίγες φορές). Αντήλλαξαν την δόξαν  του Θεού.. και τότε ο άνθρωπος μπορεί  να φτάσει στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της ύπαρξής του, παραδίδεται σε πάθη ατιμίας (Ρωμ 1:26) και να μουτζουρώσει τόσο πολύ το κατ' εικόνα που νά 'ναι πια σαν να μην υπάρχει. Αυτή είναι η ειδωλολατρία.. Αν όμως γνωρίσεις τον Θεό, την Αγάπη, μετά δεν μπορείς να ικανοποιηθεί με τίποτε λιγότερο από Αυτόν!!!


Αλλά και ένα άλλο ωραίο νόημα βγαίνει επίσης όμορφα από την σημερινή γιορτή (που είναι και η γιορτή της χριστιανής μητέρας). Βλέπουμε τα παιδιά μας ως δώρα του Θεού, ως ακριβές υπάρξεις που μας χάρισε Εκείνος και όχι απλά σαν προεκτάσεις του εαυτού μας; Ή αφηνόμαστε στην ενστικτώδη κατάσταση του μεταπτωτικού ανθρώπου που βλέπει την τεκνογονία απλώς ως ένα μέσον διαιώνισης των γονιδίων του και ως μια στρατηγική επιβίωσης για το είδος του και την φυλή του; Τότε φτάνουμε να φορτώνουμε τα παιδιά με όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς και να τα χρησιμοποιούμε ως μέσα ανάδειξής μας στον κοινωνικό περίγυρο, ως μέσα επίδειξής μας στους άλλους, ως εργαλεία ανταγωνισμού με τους άλλους, κάτι δηλαδή περίπου σαν άλογα κούρσας..! Τότε τα παιδιά πολλές φορές σπάζουν κάτω απ' το βάρος του φορτίου, και μετά αναρωτιόμαστε τί δεν πήγε καλά..! Μα είναι ολοφάνερο!


Και αναρωτιόμαστε γιατί μετά μπορεί να μας κλωτσήσουν να μη μας αγαπούν. Μα γιατί; εγώ του τά έδωσα όλα λέει μετά ο --δικαίως-- απογοητευμένος και λυπημένος γονιός που δεν δέχτηκε την αγάπη που περίμενε --ως ανταπόδοση-- μήπως πρέπει όμως να εξετάσουμε τα κίνητρά μας; Είναι αγάπη αυτό; Αγνή, γνήσια, άδολη, αγαπάς το παιδί σου γιατί;

Για να σε φροντίσει όταν θα χρειαστείς; (πάλι δέσμιοι της φύσης μας, λογική επιθυμία, αλλά μια τέτοια αγάπη δεν νικά την φθορά, μένει στη γη, στην επιβίωση, δεν προυποθέτει ζωή!) Ή για να σου ανταποδώσει την αγάπη σου; (και αυτό πάλι θεμιτό φυσικά, αλλά αρκεί;) Ή αγαπάς το παιδί σου μέσα στο όλο πλαίσιο της πίστεώς σου; Ο Θεός θέλησε να σε κάνει συνδημιουργό της αγάπης του, σε αξίωσε να γεννήσεις ζωή, σου χάρισε σύντροφο που απ' Εκείνον τον ζήτησες. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο τρόπος του γάμου και της τεκνογονίας, ούτε απλά βιολογικός, στους ανθρώπους, έχει πολύ βαθύτερο νόημα. Θέλεις τον Άλλον, και μαζί και τον Θεό, για να δημιουργήσεις, για να κάνεις παιδιά, να γίνεις γονέας, όχι απλά να αναπαραχθείς, όπως αναπαράγονται όλοι οι βιολογικοί οργανισμοί, επειδή έτσι προστάζει η Φύση τους.. Πρέπει να το κάνεις αυτό συνειδητά. Τότε θα έχεις τις προυποθέσεις για να αγαπήσεις το παιδί σου για αυτό που είναι, όχι μια απλή προέκταση του εαυτού σου (δεν είναι άλλωστε καν μόνον του εαυτού σου, είναι το αποτέλεσμα της αγάπης σου και της αποκλειστικής και ολοκληρωτικής ενώσεώς σου με έναν άλλον άνθρωπο, όπου την ένωση αυτήν την θέλησες εσύ και την προχωράς κάθε ημέρα, αλλά το κύριο υλικό συνοχής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά αυτή η ίδια η πηγή της Αγάπης, ο Θεός) αλλά μια εντελώς ξεχωριστή ύπαρξη που υπήρχε μέσα στο προαιώνιο Σχέδιο του Θεού και εσύ απλά είχες την τιμή και την χαρά να βοηθήσεις ώστε να δημιουργηθεί. Τότε και το τέκνο σου θα αναπτυχθεί υγιώς και ως γονιός θα το χαρείς, χωρίς να το απολυτοποιείς και ειδωλοποιείς (Ο γιός μου έκανε αυτό, η κόρη μου είναι η καλύτερη, η πρώτη κλπ) και το ίδιο θα γίνει ένας ολοκληρωμένος κατά Θεόν και κατά κόσμον άνθρωπος, θα έχεις δηλαδή τότε επιτελέσει το έργο σου ως Συν-δημιουργός του Θεού. Πόσα αλήθεια προβλήματα θα γλύτωνε και πόσο πιό ωραία θά 'τανε η κοινωνία μας αν στα θεμέλια των σχέσεων και των οικογενειών μας βάζαμε τον Ιησού Χριστό. 

(Και ας λένε οι διάφοροι έξυπνοι και 'φιλόσοφοι' αρνητές ό,τι θέλουν και ας ψάχνουν παντού και ας βρίσκουν χίλια άλλα ψεύτικά θεμέλια, που μετά από λίγο θα αποκαλυφθούν σαθρά, χωρίς όμως να παραδεχτούν πως έκαναν λάθος, αλλά συνεχίζοντας την δήθεν ευγενική τους αναζήτηση για άλλα καινούργια σαθρά θεμέλια).

Τί έκαναν οι Μπολσεβίκοι στην Ουκρανία

Το Ουκρανικό Ολοκαύτωμα (Χολοντόμορ)

'Ενα Έγκλημα του Κεντρικού Σχεδιασμού

Ο όρος Χολοντόμορ αναφέρεται στον βίαιο τεχνητό λιμό που εφήρμοσε το σταλινικό καθεστώς στην σοβιετική Ουκρανία και τις ουκρανικές περιοχές του Βορείου Καυκάσου
το 1932-33. Ευρύτερα, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ουκρανική γενοκτονία που ξεκίνησε το 1929 με τις μαζικές απελάσεις των εύπορων αγροτών της Ουκρανίας (κουρκούλοι ή κουλάκοι στα ρωσικά) καθώς και τις απελάσεις και εκτελέσεις της θρησκευτικής, πνευματικής και πολιτιστικής ηγεσίας της Ουκρανίας, που κλιμακώθηκε με την καταστροφική πείνα που σκότωσε εκατομμύρια αθώους ανθρώπους. Η γενοκτονία στην πραγματικότητα συνεχίστηκε για αρκετά ακόμα χρόνια με την περαιτέρω διάλυση της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας, τον εποικισμό των ερημωμένων ουκρανικών εδαφών με άλλους πληθυσμούς, τις διώξεις όσων θα τολμούσαν να αναφερθούν δημόσια στη γενοκτονία και την σταθερά πεισματική άρνηση του γεγονότος από το σοβιετικό καθεστώς.

• 1917 Οι Μπολσεβίκοι του Βλαντιμίρ Λένιν ανεβαίνουν στην εξουσία

• 1922 Σχηματισμός ΕΣΣΔ με την Ουκρανία ως ομόσπονδη ΣΣΔ

• 1924 Άνοδος Στάλιν, μετά τον θάνατο Λένιν

• 1928 Ο Στάλιν εισάγει το πρόγραμμα της κολλεκτιβοποίησης που υποχρεώνει τους αγρότες να εγκαταλείψουν τη γη, τον εξοπλισμό και τα ζώα τους και να ενσωματωθούν σε ελεγχόμενες από το κράτος συλλογικές φάρμες (τις κολλεκτίβες). Ο Στάλιν αποφασίζει πως οι κολλεκτίβες δεν θα έτρεφαν μόνο τους εργάτες στις πόλεις αλλά θα μπορούσαν επίσης να παράγουν πλεόνασμα σιτηρών ώστε να πωληθεί στο εξωτερικό και φέρνοντας συνάλλαγμα να βοηθήσει τους σχεδιασμούς του για εκβιομηχάνιση.

• 1929 Πολλοί Ουκρανοί αγρότες, γνωστοί για την διάθεση ανεξαρτησίας τους από παλιά άλλωστε, αρνούνται ακόμα να μπουν στις κολλεκτίβες, τις οποίες βλέπουν σαν κάτι παρόμοιο με το καθεστώς της δουλοπαροικίας που ίσχυε εκεί τους προηγούμενους αιώνες. Ο Στάλιν ξεκινά πολιτική 'ταξικής σύγκρουσης' στην ύπαιθρο για να κάμψει την αντίσταση στην κολλεκτιβοποίηση. Οι πιο επιτυχημένοι αγρότες, οι κουρκούλοι (ή κουλάκοι στα ρωσικά) χαρακτηρίζονται ως ταξικοί εχθροί, και ακολουθεί βίαια καταστολή και εφαρμογή των σταλινικών πολιτικών από τον στρατό και την μυστική αστυνομία για να τους 'εξαφανίσει ως τάξη'. Σταδιακά, όποιος αντιστεκόταν στην κολλεκτιβοποίηση θεωρήθηκε ως 'λαικός εχθρός'.

• 1930 1,5 εκατομμύριο Ουκρανοί έπεσαν θύματα των πολιτικών απο-κουλακοποίησης του Στάλιν. Κατά την διάρκεια της περιόδου της κολλεκτιβοποίησης, ένοπλα τμήματα κατείσχαν με την βία γη, ζώα, περιουσία και εκκένωναν ολόκληρα σπίτια. Κοντά στο ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ουκρανία διώχτηκαν από τα ίδια τους τα σπίτια, στοιβάχτηκαν σε εμπορικά βαγόνια και μεταφέρθηκαν στην Σιβηρία όπου τους εγκατέλειπαν, συχνά χωρίς καν φαγητό ή κάπου να μείνουν μέσα στο δάσος. Πάρα πολλοί απ' αυτούς, κυρίως παιδιά, πέθαναν στη διαδρομή ή αμέσως μετά.

Κάρολος Μαρξ: Μπορεί οι ιδέες του να παραμορφώθηκαν κατά την εφαρμογή από τους διάφορους επιγόνους του, όμως τον σπόρο για το ταξικό μίσος και την δικαιολόγηση του εγκλήματος ως μέσου κατάκτησης του ιδανικού μιας καλύτερης κοινωνίας τον είχε ρίξει αναμφισβήτητα ο ίδιος.

• 1932-1933 Η σοβιετική κυβέρνηση αυξάνει δραστικά τις ποσότητες που θα πρέπει να αποδώσει η Ουκρανία, για να είναι σίγουρο ότι δεν θα επιτευχθούν. Η πείνα εξαπλώνεται πλέον παντού. Το θέρος του 1932, τίθεται σε εφαρμογή απόφαση που προβλέπει την σύλληψη ή εκτέλεση οποιουδήποτε --ακόμα και παιδιού-- βρεθεί να παίρνει ("κλέβει") ακόμα και την παραμικρή ποσότητα σιτηρών ή ο,τιδήποτε φαγώσιμου από εκεί που δουλεύει. Με την απόφαση αυτήν ανεγείρονται στρατιωτικά οδοφράγματα σε πολλά ουκρανικά χωριά απαγορεύοντας την μεταφορά τροφίμων προς αυτά και απαγορεύοντας στους πεινασμένους κατοίκους να φύγουν προς αναζήτηση τροφής. Ταξιαρχίες νέων ακτιβιστών από άλλες περιοχές εκτός Ουκρανίας μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία για να γυρνάνε τα χωριά και να μπορούν να κατάσχουν όπου έβρισκαν κρυμμένο σιτάρι και προοδευτικά όλα τα τρόφιμα από τα σπίτια. Ο Στάλιν δήλωνε πως για την περίπτωση της Ουκρανίας το εθνικό ζήτημα είναι στην πραγματικότητα αγροτικό ζήτημα και πως ο ίδιος και οι επιτελείς του ήταν αποφασισμένοι να δώσουν ένα μάθημα μέσω της πείνας και να καταφέρουν τελικά το οριστικό χτύπημα στην ραχοκοκκαλιά της Ουκρανίας, τον αγροτικό της πληθυσμό.

• 1933 Τον Ιούνιο, στο αποκορύφωμα της πείνας, οι άνθρωποι στην Ουκρανία πεθαίνουν με ρυθμό 30χιλιάδων ατόμων την ημέρα, με το ένα τρίτο περίπου να είναι παιδιά (κάτω των 10). Ανάμεσα στο 1932 με 1934 στην Ουκρανία καταγράφονται περίπου 4 εκατομμύρια θάνατοι που αποδίδονται στην πείνα. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τις εκτοπίσεις, τις εκτελέσεις ή τους θανάτους από φυσικά αίτια. Ο Στάλιν αρνείται δημόσια προς τους ξένους ότι υπάρχει πείνα στην Ουκρανία και συνεχίζει να εξάγει τόννους σιτηρών, πολύ περισσότερα απ' όσα θα μπορούσαν να θρέψουν κάθε πεινασμένο άνθρωπο και παιδί στην Ουκρανία. Κάθε αναφορά για λιμό στη Ρωσία σήμερα είναι ή υπερβολική μεγαλοποίηση ή κακόβουλη προπαγάνδα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά πείνα ή θάνατοι από πείνα, υπάρχει απλά αυξημένη θνησιμότητα από αρρώστιες εξ αιτίας της ελλιπούς διατροφής. (NYTimes Walter Durranty)

Η άρνηση του λιμού από τη σοβιετική εξουσία απηχείται τον καιρό του λιμού ακόμα και από σημαντικούς δυτικούς δημοσιογράφους, όπως τον Walter Duranty. Η ΕΣΣΔ αρνιόταν πεισματικά οποιαδήποτε ξένη βοήθεια καθώς επίσημα το καθεστώς δεν αναγνώριζε την ύπαρξη λιμού. Όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο κατηγορείτο για διασπορά αντι-σοβιετικής προπαγάνδας (εχθρός του λαού). Οι δυτικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν παθητική στάση απέναντι στον λιμό, παρότι οι περισσότερες ήξεραν ήδη τί γίνεται στην Ουκρανία μέσω των αναφορών των διπλωματικών τους δικτύων. Τον Νοέμβριο του 1933, η μόλις εκλεγμένη κυβέρνηση Ρούσβελτ των ΗΠΑ αποφάσισε να αναγνωρίσει την κομμουνιστική κυβέρνηση Στάλιν και διαπραγματεύτηκε επίσης και μία νέα γενική εμπορική συμφωνία. Την επόμενη χρονία, το κλίμα της δυτικής εθελοτυφλίας συνεχίστηκε με την ένταξη του Σοβιετικού Κράτους στην Κοινωνία των Εθνών. Τα Πενταετή προγράμματα του Στάλιν για τον εκσυγχρονισμό της Σοβιετικής Ένωσης στηρίχθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αγορά τεράστιων ποσοτήτων βιομηχανικών αγαθών και τεχνολογίας από την Δύση (!). Οι χώρες της Δύσεως ήταν διστακτικές στο να θυσιάσουν τις δελεαστικές εμπορικές συμφωνίες τους με την Σοβ. Ένωση για να ασχοληθούν με το θέμα του λιμού.

Οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει την Ουκρανική Γενοκτονία. (Η Ελλάδα απουσιάζει)

Στις επόμενες δεκαετίες ουκρανικές οργανώσεις προσφύγων προσπάθησαν ώστε να αναγνωριστεί αυτή η τραγική, μαζική γενοκτονία, αλλά δυστυχώς με μικρή επιτυχία (αν δεν έχεις μαζί σου το Hollywood, τον ακαδημαικό χωρο ή κάποιον Σόρος να σε χρηματοδοτεί είναι λίγο δύσκολο αυτό). Δεν ήταν παρά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν με την δημοσίευση του διαπρεπούς ερευνητή Robert Conquest "Harvest of Sorrow" (Θερισμός της Θλίψης), το πόρισμα της αμερικανικής επιτροπής για τον Ουκρανικό Λιμό και τα ευρήματα της Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής για τον Ουκρανικό Λιμό και την κυκλοφορία του συγκλονιστικού ντοκυμαντέρ "Harvest of Despair" (Θερισμός της Απόγνωσης), που γνώρισε ο κόσμος για αυτό το τραγικό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Ευρώπης. Στην σοβιετική Ουκρανία, φυσικά, το Holodomor απαγορευόταν καν να συζητηθεί μέχρι τα τέλη του '80, λίγο πριν την διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991. Με την πτώση της ΕΣΣΔ, μη προσβάσιμα πριν αρχεία, καθώς επίσης και οι μαρτυρίες των επιζώντων του ολοκαυτώματος προσέφεραν έναν τεράστιο αριθμό αδιάσειστων στοιχείων για την φοβερή ουκρανική γενοκτονία διά λιμού που συνέβη την δεκαετία του 1930...

Στις 28 Νοεμβρίου του 2006, η Verkhovna Rada (το Ουκρανικό Κοινοβούλιο) ψήφισε νόμο με τον οποίον το Holodomor χαρακτηρίζεται ως εκούσια γενοκτονική πράξη. Παρόλο που η ρωσική κυβέρνηση μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αρνείται την ουκρανική θεώρηση ως "μονόπλευρη παραποίηση της ιστορίας" (τι να πει κανείς για τους Ρώσους!), η ουκρανική Πείνα αναγνωρίζεται πλέον ως γενοκτονία από περίπου 25 κρατη, και είναι πλέον αντικείμενο σε σημαντικό βαθμό διεθνούς έρευνας και επιστημονικής καταγραφής.

Στοιχεία από: http://www.holodomorct.org/

ΥΓ: Όσο τα έγραφα αυτά δεν ξέρω αν ένοιωθα περισσότερο μίσος, οργή, περιφρόνηση, λύπη. Το έγκλημα της μνήμης είναι και το χειρότερο. Πάνω στα σκοτεινά τους έργα οι άνθρωποι προσθέτουν και το ψέμμα και το μασκάρεμα ή ρίχνουν τις ευθύνες στους άλλους (βλ και Σφαγή του Κατύν) για τις εγκληματικές τους πράξεις και τις ιδέες που τους οδήγησαν εκεί. Τρομακτικό! Ο όφις φταίει, όχι εγώ ή δεν έγινε έτσι, ή ήταν καλό αυτό που έγινε. ή έπρεπε να γίνει τότε, δικαιολογίες........

Μουσείο 17Ν

Μουσείο 17Ν ανακοίνωσε πως θα ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν βγει στην κυβέρνηση σύμφωνα με την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων και Παιδείας του κόμματος, σε ανάμνηση της μεγάλης λαικής εξέγερσης του '73 (τότε που δεν έπεσε η Χούντα) και της φερώνυμης επαναστατικής οργάνωσης που βοήθησε στην εγκατάσταση της πραγματικής Λαοκρατίας, 40 χρόνια μετά..

Ο Χρ. Ξηρός με μήνυμά του εξέφρασε τις ενστάσεις του: Πρέπει να βρούμε άλλον τρόπο εορτασμού, μέσα από λαικές συνελεύσεις, οι λαικοί αγώνες δεν μπορούν να μπουν στο μουσείο.

Η αρμόδια Επιτροπή του Κόμματος απάντησε πως θα λάβει σοβαρά υπ' όψιν τις ενστάσεις του λαικού αγωνιστή, στην ειδική ολοήμερη ολομέλειά της και πως θα εισηγηθεί στον σύντροφο Τσίπρα να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα μετά από προτάσεις που θα καταθέσουν επιτροπές ιστορικών, αγωνιστών, φοιτητών, συγγραφέων, συνδικαλιστών, προοδευτικών κληρικών και εργαζομένων. Μάλιστα θα είναι αντικείμενο συνελεύσεων σε κάθε τοπική οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το θέμα θεωρείται ως πολύ σοβαρό.

(Η είδηση είναι προιόν δημιουργικής μυθοπλασίας, αλλά σε αυτήν την χώρα και με αυτούς που έχουμε μπλέξει, οι πραγματικές ειδήσεις και η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι λιγότερο κωμικοτραγικά από τα αστεία..)

Ο Σεβασμός του Κλόουν

Απαντώντας στους Παλιάτσους (Όσο γίνεται στο ύφος τους) 

Έπινα ένα κόκκινο κρασί και άκουγα jazz με έντονο το στοιχείο του βιολιού...
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη πίστη πιθανόν να μην έπινες ούτε κόκκινο κρασί ούτε να μπορούσες να ακούσεις jazz...

Μια καταδίκη, που στην ουσία είναι μια καταδίκη και φίμωση της ελευθερίας έκφρασης και σάτιρας, που συναντάμε μόνο σε τριτοκοσμικές ισλαμικές χώρες και μετά από διάφορα σχόλια που διάβασα δεξιά και αριστερά, ένοιωσα την ανάγκη να σου εξηγήσω (για το καλό μας, για να μας ανοίξουν τα μάτια εμάς που είμαστε στο σκοτάδι!) το γιατί  προσωπικά δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της και αυτό γιατί πιστεύω, δεν θα σου έχει εξηγήσει ποτέ κανείς όλους τους λόγους (όχι πρώτη φορά περιμέναμε να μας τους πεις εσύ).


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί η εκκλησία της, οι εκπρόσωποί της και η πολιτεία που με διάφορους τρόπους την ελέγχουν, με υποχρεώνουν να πληρώνω από τους φόρους μου τους κληρικούς της πίστης της δικής σου.
Το μόνο που θα μπορούσα λίγο να συμφωνήσω, καθώς δεν μπορούμε να υποχρεώνουμε κάποιον να πληρώνει για κάτι που δεν τον εκφράζει, αλλά μήπως είναι το μόνο; Ούτε οι μίζες και οι σπατάλες στο Δημόσιο μάς εκφράζουν, μας αναγκάζουν όμως να τις πληρώνουμε! Για να μη πούμε πως η επιρροή και ο δήθεν έλεγχος της Εκκλησίας στην Πολιτεία, είναι εντελώς επιφανειακός και για ιδιοτελή ζητήματα συνήθως (σιγά-σιγά θα μας έλεγε πως οι νόμοι ψηφίζονται με βάση το Ευαγγέλιο, γιατί πιέζει η Εκκλησία!)

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί οι εκπρόσωποί της ανακατεύονται στην πολιτική ζωή του τόπου, γιατί ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και αυτά δεν μπορεί να συμβαίνουν σε μια σύγχρονη δυτική πολιτισμένη χώρα.

ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και είναι απαράδεκτα πράγματα αυτά, είμαστε Ευρώπη και αυτά συμβαίνουν μόνο στο Ιράν και στους κακούς ρατσιστές Αμερικανούς του Μπους. Εδώ θα πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδάκια μας μόνο ό,τι θέλει ο υπουργός Παιδείας (και να τα αλλάζουμε κάθε 6 μήνες μαζί με τον υπουργό) και η ΟΛΜΕ (συνδικαλιστές των καθηγητών). Αν είναι δυνατόν να ξέρουν οι γονείς και η Εκκλησία τί πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας! Τί μπανάλ!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί οι γραφές της (βλέπε παλαιά διαθήκη και όχι μόνο) εκτός από αγάπη, έχουνε και πολύ μίσος, φόνους, αίμα, εκδικητικότητα, αιμομιξίες, βία, ρατσισμό.
Επιχείρημα πιο κλισέ πεθαίνεις, του στυλ ναι αλλά και εσείς είχατε τους μαύρους για δούλους. Μας αναγνωρίζει ότι οι γραφές της θρησκείας μας πάντως (που δεν την σέβεται) έχουν και αγάπη. Ναι ρε παιδί μου και άρα πρέπει κι εμείς να εκσυγχρονιστούμε λίγο γιατί ακούει ο κόσμος και τρομάζει, τί είναι αυτά που λέει η Αγία Γραφή! Στην επόμενη έκδοση να έχουμε μόνο αυτά που του αρέσουν, γιατί είναι ξεπερασμένο το βιβλίο και κάνουμε κακό στον κόσμο.

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί επανειλημμένως οι εκπρόσωποί της έχουνε κάνει ρατσιστικές επιθέσεις σε μειονότητες πληθυσμού όπως οι ομοφυλόφιλοι και επίσης ζήτησαν να εξαιρεθούν από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αυτό εμμέσως πλην σαφώς, είναι ομολογία για τη ρατσιστική ρητορική της και το ρατσισμό που τους διακατέχει.
Ναι ακριβώς, ο λόγος που γίνονται οι επιθέσεις (τί 'επιθέσεις' άραγε; σωματικές; λεκτικές;) είναι πως οι ομοφυλόφιλοι είναι μειονότητα και η Εκκλησία ως αντιδραστικός θεσμός δεν σέβεται ποτέ τις μειονότητες, γιατί έτσι. Εκτός αυτού όποιος είναι κατά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου είναι ρατσιστής, άνθρωπος με μίσος και όλα τα άλλα κακά! Ελευθερία της έκφρασης;! lol όποτε μας συμφέρει μόνο!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί δεν σέβονται τη διεθνή συνθήκη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου, που είναι ότι (sic) πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. 
Η διεθνής συνθήκη των δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου ό,τι πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο (says who ακριβώς?) Ας μην ήταν ο Χριστιανισμός και θα σου 'λεγα εγώ δικαιώματα και ελευθερίες.. Η Θάτσερ κάτι παραπάνω ήξερε (Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν ανακαλύφθηκαν με την Γαλλική Επανάσταση, πηγάζουν από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση) και δεν ήταν Ιρανή. H ιστορία δείχνει στον χριστιανό (ένας χριστιανός θα βλέπει την ιστορία χριστιανικά, λογικό δεν είναι;) πως ο κοσμικός ανθρωπισμός είναι απλά ένα αδιέξοδο, και έχει οδηγήσει στα ίδια και χειρότερα εγκλήματα από εκείνα που κατηγορούσε την θρησκεία.



Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπρoσώπους της, γιατί ευθύνονται για εκατομμύρια δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλέπε σταυροφορίες και μεσαίωνα).
Και γενικά είναι κακοί ρε παιδί μου, ας πούμε, και καθόλου κουλ τύποι και σου παίρνουν το κεφάλι με το παραμικρό, δεν βλέπεται πόσοι χριστιανοί βομβιστές αυτοκτονίας ανατινάχθηκαν πέρυσι και σκότωσαν αθώα παιδάκια;

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί με διάφορους τρόπους μου προσηλυτίζει τα παιδιά μου και εάν εσύ μου πεις ότι μετά την ηλικία των δεκαοχτώ ετών ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, εγώ θα σου πω ότι η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δημιουργείται μέχρι τα δεκατρία του χρόνια και εξαρτάται από τα βιώματα του, από το στενό οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο που μεγαλώνει, οπότε όταν στην τρυφερή παιδική του ηλικία η θρησκεία σου το πλησιάζει, του κάνει κακό.
Ενώ ο προσηλυτισμός από το άθεο περιβάλλον και σχολείο (που είναι υποχρεωτικό και αν θες να πας σε ιδιωτικό το πληρώνεις επιπλέον) είναι κάτι πολύ σωστό αφού έτσι λέει ο νόμος και το κάνει το Κράτος, που έχει το δικαίωμα, ως Κράτος, να το κάνει, φυσικά. Και βέβαια είμαστε μια ιδεώδης χριστιανική κοινωνία με αγάπη, με ούτε ίχνος αμαρτίας και πρέπει να το σπάσουμε λίγο αυτό για να έχουμε και διαφορετικότητα βρε αδερφέ.


γιατί για την επιστήμη, δεν υφίσταται κανένας θεός δημιουργός, οπότε εγώ σαν ορθολογιστής και λάτρης της επιστήμης, εάν σέβομαι κάτι που δεν υφίσταται, αλλά είναι μόνο στη φαντασία μου, τότε όπως καταλαβαίνεις, θα μπορώ και εγώ να κατηγορηθώ για φαντασιόπληκτος και επειδή σέβομαι τον εαυτό μου, δεν μου το επιτρέπω.
Γιατί βέβαια η επιστήμη είναι θρησκεία και το είπε και απ' την τηλεόραση πως Θεός δεν υπάρχει και είναι παραμύθι κι εγώ επειδή λατρεύω (lol) την επιστήμη να πούμε δεν μπορώ να την απατήσω, έτσι με μάθανε και στο σχολείο οι δασκάλοι μου, δεν υπάρχει Θεός, αυτά τα λένε οι παπάδες για να βγάζουν τσάμπα λεφτά, γιατί δεν το πιστεύεις κι εσύ, απλό δεν είναι;

Και επειδή γνωρίζω τι ετοιμάζεσαι να μου πεις, ότι οι εκπρόσωποι της θρησκείας σου δεν είναι η θρησκεία σου και η πίστη σου, η απάντηση είναι ότι εάν ήσουνα ειλικρινής και το πίστευες αυτό που λες, τότε δεν θα πήγαινες στις εκκλησίες, ούτε θα είχες πνευματικούς εκπροσώπους της θρησκείας σου.
Είδες; Γνωρίζει. Το προφητικό χάρισμα απαντά και στους αθέους τελικά, γι' αυτούς που λένε πως ο Θεός είναι κακός και θα σώσει μόνο τους υποκριτές τους χριστιανούς.

Η στάση και η αποδοχή η δική σου προς στους εκπροσώπους και την εκκλησία της πίστης σου, συνδέει απόλυτα τη θρησκεία σου με τους εκπροσώπους της.
Γιατί δεν ακούγεται και τόσο λογικό, όποτε μας βολεύει να μην την εκπροσωπούν και όποτε μας βολεύει να την εκπροσωπούν.
Εδώ τώρα ο Κλόουν προσπαθεί να ρεγουλάρει τον τρόπο που εκφράζουμε την θρησκευτικότητά μας, ας πιστεύουμε όπου θέλουμε, αλλά η επίσημη θρησκεία είναι πάντα απατεώνες, δεν χρειάζεστε να μαζεύεστε σε ναούς εσείς οι χριστιανοί (ούτε κανείς), ας τους κλείσουμε και ας τους δώσουμε στους φτωχούς ή στο Κράτος.
(Πού οδήγησε τέτοια λογική στον 20ό αιώνα το ξέρουμε!)


Το κείμενο του Κλόουν για όποιον θέλει πάντως βρίσκεται ολόκληρο εδώ: http://www.o-klooun.com/