Η Άσωτος Ελλάς

Πάντως χαλαρά θα μπορούσαμε να γιορτάζουμε ως Έθνος σήμερα (του Ασώτου). Με μια τεράστια πατρική περιουσία (υλική και πνευματική, άλλωστε είναι και λίγο τεχνητός αυτός ο διαχωρισμός, το ένα δεν είναι καθόλου άσχετο με το άλλο), την καταξοδέψαμε και τώρα ζητιανεύουμε τα ξυλοκέρατα από τα αφεντικά μας (αν δεν μπορείς να συντηρηθείς μόνος σου, χάνεις την ελευθερία σου).

Μετάνοια δύσκολα να έρθει, δεν είμαστε καν στο στάδιο της συνειδητοποίησης ακόμα, μάλλον της άρνησης είμαστε: δεν φταίμε εμείς, δεν κάναμε καν λάθος, μάς ξεγέλασαν, οι άλλοι φταίνει, οι πολιτικοί, οι ξένοι κλπ κλπ, μετάθεση ευθυνών. Η απόφαση του Ασώτου να επιστρέψει είναι ηρωική και σημαίνει συνειδητοποίηση, ανάληψη ευθυνών, ενηλικίωση. Την ζημία που υπέστη την μετατρέπει σε πλεονέκτημα, ώστε να επιστρέφει και να είναι πλέον πιο ώριμος, πιο κοντά στον Θεό Πατέρα, που είναι το όντως Αγαθό και η πηγή κάθε Αγαθού. Υπ' αυτήν την έννοια, ο Άσωτος εγκωμιάζεται, γίνεται πλέον πιο καλλιεργημένος, είναι πιο κοντά στον Θεό και από τον πρεσβύτερο που έμεινε στην μαλθακότητά του και επανάπαυσή του. Με μία όμως προυπόθεση, δεν εγκωμιάζεται σαν άσωτος, αλλά σαν αυτός που επιστρέφει.

Είναι αναγκαίο το μάθημα των Θρησκευτικών;

Κοινωνιολογικά ή Θρησκευτικά;


Μια πρόταση για την θρησκευτική παιδεία και τους θεολόγους

Λόγοι να υπάρχουν τα Θρησκευτικά:
1. Εάν θεωρούμε την παροχή θρησκευτικής αγωγής στους νέους ως κάτι χρήσιμο και απαραίτητο
2. Η ύπαρξη πλειάδος αποφοίτων Θεολογίας και η ανάγκη απορρόφησής τους σε θέσεις εργασίας συναφείς με το γνωστικό τους αντικείμενο.

Η λύση είναι μέσα μας:
Κατά την άποψή μου λύση θα ήταν η σταδιακή απαλλαγή της θρησκευτικής εκπαίδευσης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του Κράτους που γεννά προστριβές, πελατειακές σχέσεις και δυσεπίλυτα πολλές φορές προβλήματα.

1. Για να μην είναι το μάθημα αυτό και η θρησκευτική αγωγή (που είναι απαραίτητη, καθ' ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνον βιολογική ύπαρξη ούτε χρειάζεται μόνο μια κοσμική ηθική και κοινωνιολογία ως υποκατάστατα της θρησκείας) στο έλεος των κομμάτων και των πολιτικών με τις διάφορες ιδέες και απόψεις που εναλλάσσονται στην εξουσία, που μπορεί να θέλουν να το καταργήσουν ή να του αλλάξουν κάθε φορά το περιεχόμενο και το ύφος.

2. Για να μην είναι το εργασιακό μέλλον και εξέλιξη όσων επέλεξαν να κάνουν θεολογικές σπουδές στο έλεος της εκάστοτε κυβέρνησης, η λύση θα ήταν να δημιουργήσει επιτέλους η ίδια η Εκκλησία πανεπιστήμια και θέσεις για τους ανθρώπους που καταρτίζουν οι θεολογικές σχολές. Να τους αξιοποιήσει η ίδια
1. και προς το συμφέρον τους, θα βρουν δουλειά, επαγγελματικές ευκαιρίες. Και επίσης
2. αυτό θα βοηθήσει στην άνοδο του πνευματικού- θεολογικού επιπέδου της Εκκλησίας μας που πολλές φορές χαρακτηρίζεται από επικίνδυνη αμάθεια ή και ημιμάθεια (ροπή προς τα άκρα, παραδοσιολοαγνεία, ζηλωτισμός)
3. θα ωφελήσει μακροπρόθεσμα όλο το έθνος μας ("μιαν Ελλάδα του Χριστού" που έλεγε και ένα παλιό ξεχασμένο σύνθημα..) καθώς οι πολύτιμες αναξιοποίητες δυνάμεις των θεολόγων της χώρας θα μπορούν να κατανεμηθούν και να αξιολογηθούν κατάλληλα από τον ίδιον τον κόσμο, να εκδηλώσουν το ταλέντο τους, (ή καλύτερα τα χαρίσματά τους, ως μέλη της Εκκλησίας) προς όφελος του λαού του Θεού. Αυτός είναι άλλωστε και ο σκοπός ύπαρξης της ίδιας της Εκκλησίας (Εκκλησία χωρίς ιεραποστολή είναι Εκκλησία χωρίς αποστολή όπως σοφά έλεγε και ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς) και των Θεολογικών Σχολών. (όχι τίποτε άλλο αλλά να πιάνουν και τόπο τα λεφτά των φορολογουμένων που τις συντηρούν και των γονέων που στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν! από την επαρχία και αλλού!)


και υλικό αντίκρυσμα, δηλαδή απολαβές αποκατάσταση, ως αποτέλεσμα, αλλά και πραγματική εκπλήρωση της αποστολής του θεολόγου και πνευματική προστιθέμενη αξία για τον λαό μας. Και όχι απλώς τυπικά και απηρχαιωμένα απλά για να βρεις μια θέση και εκεί που θα πας (αν και όταν πας, μέσα από τον εξαιρετικά ενεργοβόρο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ που θα ναι σαν να κερδίζεις το Τζόκερ, μόνο που για το Τζόκερ δεν κάνεις προετοιμασία κανένα χρόνο πριν καταθέσεις το δελτίο!) και να λες και ότι να ναι.. ο εκφυλισμός του επαγγέλματος, η επαναφορά του στις ορθές του βάσεις θα μπορούσε να δώσει θετικά και για τους θεολόγους και για τον λαό μας. και υλικά και πνευματικά για όλους. Είναι μια win-win situation. Ας το σκεφτούμε λοιπόν. 

Γιατί πρέπει να αλλάξει όνομα η ΝΔ

Aκούγοντας ξανά την γνωστή ομιλία του Φαράτζ με το No Democracy κλπ συνειρμικά μου ξαναήρθε στο μυαλό αυτό που είχε συζητηθεί αρκετές φορές για την αλλαγή ονόματος της ΝΔ.

Μάλλον έχει έρθει η ώρα

1ον. Αυτό το όνομα μπήκε και θυμίζει μιαν άλλη εποχή. Καλό είναι να αποκαθηλώσουμε κάποια στιγμή τον Καραμανλή, να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε ως τέλειο το ο,τιδήποτε έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και να τον βγάλουμε από το υπερυψωμένο βάθρο που τον έχουμε βάλει..

2ον Θέλουμε κάτι πιο ξεκάθαρο, να περιέχει ας πούμε τους όρους φιλελεύθερος ή συντηρητικός: η ελληνικη Δεξιά αν θέλει επιτέλους να κάνει κάτι χρήσιμο για τον τόπο δεν θα πρέπει να φοβάται τα culture wars, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Οι μεσαίοι χώροι και οι θολές θέσεις δεν οδήγησαν πουθενά.

3ον Το όνομα αυτό καλώς ή κακώς έχει ταυτιστεί με το μεταπολιτευτικό σύστημα και τα σκάνδαλα και τις παραλείψεις ειδικά της τελευταίας κυβέρνησης Κωστάκη Καραμανλή. Σίγουρα τίποτα στην ζωή δεν είναι μόνο καλό ή μόνο κακό, αλλά κακά τα ψέμματα το φορτίο είναι αρνητικό. Η αλλαγή έχει νόημα. Και επικοινωνιακά και ουσιαστικά.

Εορτή της Υπαπαντής: Το Σημείον Αντιλεγόμενον Ιησούς Χριστός

Ο Ιησούς Χριστός ως βρέφος (!), το παιδίον Ιησούς οδηγείται στον Ναό, από την μητέρα του και τον κατά τον Νόμο 'πατέρα' του. Μπορούμε να φανταστούμε την εικόνα;! Μπορούμε να το χωρέσουμε; Ο απόλυτος Θεός, ο Δημιουργός, ο φοβερός Θεός του Σινά, ον πάντα φρίσσει και τρέμει και που ο Μωυσής αξιώθηκε να δει μόνον τα οπίσθιά Του (Εξ 32:20-23), αυτός ο Θεός, ο Γιαχβέ, που ούτε το Όνομά Του δεν τολμούσαν να προφέρουν οι πιστοί Ισραηλίτες αυτός ο ΙΔΙΟΣ Θεός έρχεται τώρα στον Ναό; Ως άνθρωπος, ως βρέφος, αδύναμο και οδηγείται από τους 'γονείς' του;!!


Καμμιά φορά θεωρούμε ως δεδομένες τις γιορτές της Εκκλησίας μας, ως κάτι φολκλόρ περίπου, πανηγύρι ή στην καλύτερη περίπτωση ως μια ακόμα θρησκευτική γιορτή, λησμονούμε όμως πως η πίστη μας είναι πρώτα και πάνω απ' όλα ιστορία! Είναι η επίσκεψη του Θεού στον χώρο μας και τον χρόνο μας, μέσα στην Δημιουργία που Αυτός έκτισε, ξαναέρχεται για να την ανακαινίσει, για να συναναστραφεί μαζί μας! Πόσο εκπληκτικό είναι όλο αυτό! Αν θέλει ο άνθρωπος, μπορεί να πιστέψει! Ποιά αθεία μετά και ποιές φυσικές θρησκείες και βαθυστόχαστες θρησκειολογίες και ποιές διαμάχες μεταξύ των Εκκλησιών (πχ Ελλήνων-Ρώσων) για το ποιός είναι πρώτος και ποιό άγχος για την κρίση και για τη ζωή μας και για τα καθημερινά;;;

Αν το συνειδητοποιήσουμε έστω για μια στιγμή αυτό που έγινε κάποια συγκεκριμένη στιγμή στη γη μας, αυτό που έκανε ο Θεός Λόγος, ο Γιαχβέ για μας, δεν θα έπρεπε να αδειάζουμε για να ασχοληθούμε με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από αυτό την κάθε στιγμή μας! Πώς θα τον δοξολογήσουμε, πώς θα τον ευχαριστήσουμε και πώς θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτό το τεράστιο Δώρο! Την Χάρη που μας έκανε ο Ιησούς Χριστός, όχι απλά για να ζήσουμε μετά θάνατον, για να μην πάμε στην Κόλαση (αν πιστεύουμε, και δεν λέμε μπορεί και ναι μπορεί και όχι, ποιός πήγε από ΄κει και γύρισε κλπ) αλλά θα προσπαθούσαμε να ρουφήξουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, όσο γίνεται περισσότερο τον Λόγο Του, τα μυστήριά Του, την προσευχή Του, που μας αποταμίευσε στην αγία Εκκλησία Του και που μάς τα έδωσε και αυτά ως δώρα ανεκτίμητά Του (τολμάν επικαλείσθαι σε Πατέρα..). Εμείς όλα αυτά τα κλωτσάμε, τα αμφισβητούμε (κακοπροαίρετα, γιατί υπάρχει και η καλή 'αμφισβήτηση' του Θεού που φανερώνει δίψα και ζήλο) ή στην καλύτερη τα θεωρούμε απλώς ως δεδομένα, τα βαριόμαστε, πηγαίνουμε μια Κυριακή κι αυτήν στο 'Πιστεύω', δεν ακούμε τον Όρθρο (δεν μας αφήνει ο διάβολος...), χάνουμε έτσι το νόημα της ημέρας του Κυρίου, της ημέρας της Αναστάσεως, και μετά όταν αιφνίδιος έλθει ο θάνατος ή η αρρώστια, να χτυπήσει την πόρτα του σπιτιού μας
(γιατί θα έρθει ούτως ή άλλως γρήγορα ή πιο αργά, εύκολα ή δύσκολα και δεν μας σώζουν οι στρουθοκαμηλισμοί, τα μακρυά από μας, τα χτύπα ξύλο και άλλα, ούτε η δήθεν περήφανη αντιμετώπιση του κυνισμού των αθέων ή των ηδονιστών αγνωστικιστών του φάγομεν, πίωμεν..) τότε είμαστε σαν καράβια που να βγαίνουν πρώτη φορά απ' το λιμάνι και τσακίζονται με το πρώτο φύσημα του ανέμου, τότε θυμόμαστε και λέμε πού είναι ο Θεός, οι άγιοι, η Παναγία, τους ψάχνουμε λες και είναι αυτοί μόνο για ώρες ανάγκης. Σκεφθείτε πόσο ωραίο είναι να έχετε 'φίλους' που να σας θυμούνται μόνο στα δύσκολα, μόνο όταν θέλουν λεφτά, μόνο όταν θέλουν να σας ζητήσουν κάποια χάρη, και βέβαια κανείς θα πει ο Θεός δεν είναι σαν κι εμάς, μάς δέχεται ό,τι και να Του έχουμε κάνει (ή να μην Του έχουμε κάνει), δεν χρειάζεται την αγάπη μας, αυτό θα ήταν γνώρισμα ενός ατελούς όντος, ενός κτιστού πλάσματος, αλλά θέλει την αγάπη μας, γιατί ο Θεός είναι αγάπη (Α Ιω 4:8) και θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι (Α Τιμ 2:4) και ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον ώστε (Ιω 3:16)...

Θέλει να μας δώσει την αγάπη Του, τον Εαυτό Του, να μας καταστήσει κοινωνούς του αγαπητικού τρόπου της υπάρξεώς Του, να μας κάνει μετόχους στην άπειρη Αγάπη του, να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν το χρειάζεται, αλλά το θέλει. Και εμείς χρειάζεται απλά να δείξουμε λίγο φιλότιμο, όπως θά 'λεγε και ένας σύγχρονος πατέρας, ο γέροντας Παίσιος ο Αγιορείτης.

Η προφητεία της προφήτιδος Άννης περί του παιδίου Ιησούς (Λκ 2:38)

Θέλει να μας τα δώσει όλα αυτά, απλόχερα, μας τα έδωσε ήδη, με την Ενανθρώπηση, με την Θυσία, με την Ανάστασή Του, τα έχει αποταμιεύσει στο Σώμα Του, που παραμένει μαζί μας, στην αγία Του Εκκλησία, αυτό που υπάρχει κατά μυστικό και θαυμαστό τρόπο εδώ και 2000 χρόνια στον κόσμο και είναι πολύ περισσότερο απ αυτό που φαίνεται, ένας οργανισμός, μια διοίκηση, ένας θεσμός (πόσο φτωχή αυτή η λέξη!), είναι η κοινωνία των Αγίων, όλων εκείνων των 'έξυπνων' ανθρώπων που ενώθηκαν δηλαδή με τον Ιησού Χριστό, όλων εκείνων που ενεργοποίησαν, αξιοποίησαν την δωρεά του Θεού και την άφησαν να γεννηθεί και να πολλαπλασιαασθεί στις καρδιές τους, στις υπάρξεις τους ολόκλήρες, και έγιναν οι ίδιοι άλλοι Χριστοί (altri Christi)!

Απλά μια ενεργοποίηση, απλά να απλώσουμε το χέρι. Τα λεφτά, όχι απλά κάποιο βοήθημα, κάποιο επίδομα, που απεγνωσμένα οι άνθρωποι ζητούν στις μέρες μας, αλλά ο θησαυρός, υπάρχει, κατατεθειμένος. Το μόνο που έχουμε είναι να κάνουμε έναν μικρό κόπο, να βάλουμε κι εμείς ένα χεράκι, ο Θεός θέλει να είμαστε βοηθοί Του, στην σωτηρία μας και τη δική μας και των άλλων.

Σαν ένας σοφός γονιός, που μαθαίνει το παιδί του, τού δίνει πράγματα, αλλά θέλει να του δώσει και την ελευθερία, την δυνατότητα δηλαδή να κάνει το καλό, να το επιλέξει και να το εκτελέσει και από μόνο του. Στην περίπτωσή μας όχι αυτονομημένα, όχι χωρίς τον Θεό, απλά ηθικές πράξεις, φιλοσοφική ηθική και 'καλοί άνθρωποι', αλλά μαζί με τον Θεό, και βέβαια, το μαζί σημαίνει μαζί. Εσύ βάζεις τα μηδενικά σου (που είναι όμως απαραίτητα!) και ο Θεός από μπροστά βάζει τη μονάδα, σου υπογράφει την επιταγή και είσαι πλούσιος, εξασφαλισμένος, όχι όπως το εννοούν και το κυνηγούν και το ποθούν οι άνθρωποι, αυτό είναι πολύ φτωχό, αλλά εξασφαλισμένος στην μόνη πραγματική ασφάλεια που υπάρχει, στην ασφάλεια της Αγάπης. Της Αγάπης του Θεού. Έχουμε νοιώσει την αγκαλιά, την μητρική, την αδελφική, την φιλική, την ερωτική, αυτήν την αγκαλιά, επί το άπειρο, μάς την προσφέρει ο Ιησούς Χριστός! Μια αγκαλιά, σημάδι και εκδήλωση μιας σχέσης. Ο Ιησούς θέλει να σχετιστεί μαζί μας, και η σχέση είναι κάτι το δυναμικό, όχι στατικό, δεν είναι σώθηκα, εξασφαλίστηκα, τέλειωσε, ικανοποιούμαι με τα λίγα, δεν θα πάω στην Κόλαση, θα πάω στον Παράδεισο, σχέση είναι να μη μου φτάνει, να θέλω συνεχώς κι άλλο. Ότι σώθηκα δεν υπάρχει αμφιβολία, με την βάπτιση και την μυστηριακή ζωή και την πνευματική καθοδήγηση από το Άγιο Πνεύμα μέσω του πνευματικού μέσα στην Εκκλησία σώθηκα, θα κινδυνέψω μόνον αν ξεκόψω, αν αποκοπώ απ' αυτήν, αν αποκοπώ από τον Χριστό, όχι αν αμαρτήσω, αν αποκοπώ! Αλλά δεν μου φτάνει αυτό, μπαίνω μέσα σε έναν χώρο που μου αρέσει πάρα πολύ και λέω είναι Παράδεισος αυτό για μένα

(και πολλές φορές εννοούμε φτωχά ή και αμαρτωλά, φθοροποιά πράγματα, 'παράδεισος' πχ για κάποιους μπορεί να είναι κάποιο μέρος όπου θα μπορούν να απολαύσουν διάφορες ουσίες που θα τους δώσουν ευχαρίστηση) και φυσικά δεν σκέφτομαι να φύγω, ίσα-ίσα προσέχω, μπαίνω προχωρώ προσεκτικά, φοβάμαι μη κάνω κάτι και με διώξουν, με αναγκάσουν να φύγω και τελειώσει το ωραίο, αλλά προχωρώ και θέλω να μείνω όσο πιο πολύ γίνεται και να χαρώ όσο γίνεται περισσότερα από τα πράγματα που έχει να μου προσφέρει ο χώρος. Και ψάχνω και ανακαλύπτω, και βουτάω και χάνομαι σε όσον το δυνατόν περισσότερα, και ξεχνιέμαι, ξεχνάω το έξω, με συνεπαίρνει η χαρά. Αυτή η κατάσταση της μέθης, του έρωτα πρέπει, υπάρχει φυσιολογικά, όταν ο άνθρωπος γνωρίσει και συνδεθεί με τον Θεό. Δεν φαίνεται άλλωστε αυτό και στο ότι ο άνθρωπος είναι προγραμματισμένος να ψάχνει την χαρά, την συγκίνηση, τα υψηλά, εκστατικά πράγματα; Ο άνθρωπος όταν τα ψάχνει, τον Θεό ψάχνει, χωρίς να το ξέρει πολλές φορές.. Διψάμε για ουρανό κι ας μην το λέμε, ούτε καν στον εαυτό μας.. Και Τον ψάχνουμε στο αλκοόλ, στο ακατάσχετο σεξ, στις ουσίες, στην δόξα, σε πράγματα που έχουν την αξία τους (ο Θεός τά 'δωσε) αλλά αν τους δώσουμε παραπάνω αξία απ' όσην έχουν και επενδύσουμε σ' αυτά προσδοκίες που δεν μπορούν να μας εκπληρώσουν (κατάχρηση) τότε αυτά μετατρέπονται σε ψυχικούς μας δολοφόνους (και σωματικούς ουκ ολίγες φορές). Αντήλλαξαν την δόξαν  του Θεού.. και τότε ο άνθρωπος μπορεί  να φτάσει στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της ύπαρξής του, παραδίδεται σε πάθη ατιμίας (Ρωμ 1:26) και να μουτζουρώσει τόσο πολύ το κατ' εικόνα που νά 'ναι πια σαν να μην υπάρχει. Αυτή είναι η ειδωλολατρία.. Αν όμως γνωρίσεις τον Θεό, την Αγάπη, μετά δεν μπορείς να ικανοποιηθεί με τίποτε λιγότερο από Αυτόν!!!


Αλλά και ένα άλλο ωραίο νόημα βγαίνει επίσης όμορφα από την σημερινή γιορτή (που είναι και η γιορτή της χριστιανής μητέρας). Βλέπουμε τα παιδιά μας ως δώρα του Θεού, ως ακριβές υπάρξεις που μας χάρισε Εκείνος και όχι απλά σαν προεκτάσεις του εαυτού μας; Ή αφηνόμαστε στην ενστικτώδη κατάσταση του μεταπτωτικού ανθρώπου που βλέπει την τεκνογονία απλώς ως ένα μέσον διαιώνισης των γονιδίων του και ως μια στρατηγική επιβίωσης για το είδος του και την φυλή του; Τότε φτάνουμε να φορτώνουμε τα παιδιά με όσα δεν μπορέσαμε να κάνουμε εμείς και να τα χρησιμοποιούμε ως μέσα ανάδειξής μας στον κοινωνικό περίγυρο, ως μέσα επίδειξής μας στους άλλους, ως εργαλεία ανταγωνισμού με τους άλλους, κάτι δηλαδή περίπου σαν άλογα κούρσας..! Τότε τα παιδιά πολλές φορές σπάζουν κάτω απ' το βάρος του φορτίου, και μετά αναρωτιόμαστε τί δεν πήγε καλά..! Μα είναι ολοφάνερο!


Και αναρωτιόμαστε γιατί μετά μπορεί να μας κλωτσήσουν να μη μας αγαπούν. Μα γιατί; εγώ του τά έδωσα όλα λέει μετά ο --δικαίως-- απογοητευμένος και λυπημένος γονιός που δεν δέχτηκε την αγάπη που περίμενε --ως ανταπόδοση-- μήπως πρέπει όμως να εξετάσουμε τα κίνητρά μας; Είναι αγάπη αυτό; Αγνή, γνήσια, άδολη, αγαπάς το παιδί σου γιατί;

Για να σε φροντίσει όταν θα χρειαστείς; (πάλι δέσμιοι της φύσης μας, λογική επιθυμία, αλλά μια τέτοια αγάπη δεν νικά την φθορά, μένει στη γη, στην επιβίωση, δεν προυποθέτει ζωή!) Ή για να σου ανταποδώσει την αγάπη σου; (και αυτό πάλι θεμιτό φυσικά, αλλά αρκεί;) Ή αγαπάς το παιδί σου μέσα στο όλο πλαίσιο της πίστεώς σου; Ο Θεός θέλησε να σε κάνει συνδημιουργό της αγάπης του, σε αξίωσε να γεννήσεις ζωή, σου χάρισε σύντροφο που απ' Εκείνον τον ζήτησες. Δεν είναι καθόλου τυχαίος ο τρόπος του γάμου και της τεκνογονίας, ούτε απλά βιολογικός, στους ανθρώπους, έχει πολύ βαθύτερο νόημα. Θέλεις τον Άλλον, και μαζί και τον Θεό, για να δημιουργήσεις, για να κάνεις παιδιά, να γίνεις γονέας, όχι απλά να αναπαραχθείς, όπως αναπαράγονται όλοι οι βιολογικοί οργανισμοί, επειδή έτσι προστάζει η Φύση τους.. Πρέπει να το κάνεις αυτό συνειδητά. Τότε θα έχεις τις προυποθέσεις για να αγαπήσεις το παιδί σου για αυτό που είναι, όχι μια απλή προέκταση του εαυτού σου (δεν είναι άλλωστε καν μόνον του εαυτού σου, είναι το αποτέλεσμα της αγάπης σου και της αποκλειστικής και ολοκληρωτικής ενώσεώς σου με έναν άλλον άνθρωπο, όπου την ένωση αυτήν την θέλησες εσύ και την προχωράς κάθε ημέρα, αλλά το κύριο υλικό συνοχής δεν μπορεί να είναι άλλο παρά αυτή η ίδια η πηγή της Αγάπης, ο Θεός) αλλά μια εντελώς ξεχωριστή ύπαρξη που υπήρχε μέσα στο προαιώνιο Σχέδιο του Θεού και εσύ απλά είχες την τιμή και την χαρά να βοηθήσεις ώστε να δημιουργηθεί. Τότε και το τέκνο σου θα αναπτυχθεί υγιώς και ως γονιός θα το χαρείς, χωρίς να το απολυτοποιείς και ειδωλοποιείς (Ο γιός μου έκανε αυτό, η κόρη μου είναι η καλύτερη, η πρώτη κλπ) και το ίδιο θα γίνει ένας ολοκληρωμένος κατά Θεόν και κατά κόσμον άνθρωπος, θα έχεις δηλαδή τότε επιτελέσει το έργο σου ως Συν-δημιουργός του Θεού. Πόσα αλήθεια προβλήματα θα γλύτωνε και πόσο πιό ωραία θά 'τανε η κοινωνία μας αν στα θεμέλια των σχέσεων και των οικογενειών μας βάζαμε τον Ιησού Χριστό. 

(Και ας λένε οι διάφοροι έξυπνοι και 'φιλόσοφοι' αρνητές ό,τι θέλουν και ας ψάχνουν παντού και ας βρίσκουν χίλια άλλα ψεύτικά θεμέλια, που μετά από λίγο θα αποκαλυφθούν σαθρά, χωρίς όμως να παραδεχτούν πως έκαναν λάθος, αλλά συνεχίζοντας την δήθεν ευγενική τους αναζήτηση για άλλα καινούργια σαθρά θεμέλια).

Τί έκαναν οι Μπολσεβίκοι στην Ουκρανία

Το Ουκρανικό Ολοκαύτωμα (Χολοντόμορ)

'Ενα Έγκλημα του Κεντρικού Σχεδιασμού

Ο όρος Χολοντόμορ αναφέρεται στον βίαιο τεχνητό λιμό που εφήρμοσε το σταλινικό καθεστώς στην σοβιετική Ουκρανία και τις ουκρανικές περιοχές του Βορείου Καυκάσου
το 1932-33. Ευρύτερα, ο όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ουκρανική γενοκτονία που ξεκίνησε το 1929 με τις μαζικές απελάσεις των εύπορων αγροτών της Ουκρανίας (κουρκούλοι ή κουλάκοι στα ρωσικά) καθώς και τις απελάσεις και εκτελέσεις της θρησκευτικής, πνευματικής και πολιτιστικής ηγεσίας της Ουκρανίας, που κλιμακώθηκε με την καταστροφική πείνα που σκότωσε εκατομμύρια αθώους ανθρώπους. Η γενοκτονία στην πραγματικότητα συνεχίστηκε για αρκετά ακόμα χρόνια με την περαιτέρω διάλυση της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας, τον εποικισμό των ερημωμένων ουκρανικών εδαφών με άλλους πληθυσμούς, τις διώξεις όσων θα τολμούσαν να αναφερθούν δημόσια στη γενοκτονία και την σταθερά πεισματική άρνηση του γεγονότος από το σοβιετικό καθεστώς.

• 1917 Οι Μπολσεβίκοι του Βλαντιμίρ Λένιν ανεβαίνουν στην εξουσία

• 1922 Σχηματισμός ΕΣΣΔ με την Ουκρανία ως ομόσπονδη ΣΣΔ

• 1924 Άνοδος Στάλιν, μετά τον θάνατο Λένιν

• 1928 Ο Στάλιν εισάγει το πρόγραμμα της κολλεκτιβοποίησης που υποχρεώνει τους αγρότες να εγκαταλείψουν τη γη, τον εξοπλισμό και τα ζώα τους και να ενσωματωθούν σε ελεγχόμενες από το κράτος συλλογικές φάρμες (τις κολλεκτίβες). Ο Στάλιν αποφασίζει πως οι κολλεκτίβες δεν θα έτρεφαν μόνο τους εργάτες στις πόλεις αλλά θα μπορούσαν επίσης να παράγουν πλεόνασμα σιτηρών ώστε να πωληθεί στο εξωτερικό και φέρνοντας συνάλλαγμα να βοηθήσει τους σχεδιασμούς του για εκβιομηχάνιση.

• 1929 Πολλοί Ουκρανοί αγρότες, γνωστοί για την διάθεση ανεξαρτησίας τους από παλιά άλλωστε, αρνούνται ακόμα να μπουν στις κολλεκτίβες, τις οποίες βλέπουν σαν κάτι παρόμοιο με το καθεστώς της δουλοπαροικίας που ίσχυε εκεί τους προηγούμενους αιώνες. Ο Στάλιν ξεκινά πολιτική 'ταξικής σύγκρουσης' στην ύπαιθρο για να κάμψει την αντίσταση στην κολλεκτιβοποίηση. Οι πιο επιτυχημένοι αγρότες, οι κουρκούλοι (ή κουλάκοι στα ρωσικά) χαρακτηρίζονται ως ταξικοί εχθροί, και ακολουθεί βίαια καταστολή και εφαρμογή των σταλινικών πολιτικών από τον στρατό και την μυστική αστυνομία για να τους 'εξαφανίσει ως τάξη'. Σταδιακά, όποιος αντιστεκόταν στην κολλεκτιβοποίηση θεωρήθηκε ως 'λαικός εχθρός'.

• 1930 1,5 εκατομμύριο Ουκρανοί έπεσαν θύματα των πολιτικών απο-κουλακοποίησης του Στάλιν. Κατά την διάρκεια της περιόδου της κολλεκτιβοποίησης, ένοπλα τμήματα κατείσχαν με την βία γη, ζώα, περιουσία και εκκένωναν ολόκληρα σπίτια. Κοντά στο ένα εκατομμύριο άνθρωποι στην Ουκρανία διώχτηκαν από τα ίδια τους τα σπίτια, στοιβάχτηκαν σε εμπορικά βαγόνια και μεταφέρθηκαν στην Σιβηρία όπου τους εγκατέλειπαν, συχνά χωρίς καν φαγητό ή κάπου να μείνουν μέσα στο δάσος. Πάρα πολλοί απ' αυτούς, κυρίως παιδιά, πέθαναν στη διαδρομή ή αμέσως μετά.

Κάρολος Μαρξ: Μπορεί οι ιδέες του να παραμορφώθηκαν κατά την εφαρμογή από τους διάφορους επιγόνους του, όμως τον σπόρο για το ταξικό μίσος και την δικαιολόγηση του εγκλήματος ως μέσου κατάκτησης του ιδανικού μιας καλύτερης κοινωνίας τον είχε ρίξει αναμφισβήτητα ο ίδιος.

• 1932-1933 Η σοβιετική κυβέρνηση αυξάνει δραστικά τις ποσότητες που θα πρέπει να αποδώσει η Ουκρανία, για να είναι σίγουρο ότι δεν θα επιτευχθούν. Η πείνα εξαπλώνεται πλέον παντού. Το θέρος του 1932, τίθεται σε εφαρμογή απόφαση που προβλέπει την σύλληψη ή εκτέλεση οποιουδήποτε --ακόμα και παιδιού-- βρεθεί να παίρνει ("κλέβει") ακόμα και την παραμικρή ποσότητα σιτηρών ή ο,τιδήποτε φαγώσιμου από εκεί που δουλεύει. Με την απόφαση αυτήν ανεγείρονται στρατιωτικά οδοφράγματα σε πολλά ουκρανικά χωριά απαγορεύοντας την μεταφορά τροφίμων προς αυτά και απαγορεύοντας στους πεινασμένους κατοίκους να φύγουν προς αναζήτηση τροφής. Ταξιαρχίες νέων ακτιβιστών από άλλες περιοχές εκτός Ουκρανίας μεταφέρθηκαν στην Ουκρανία για να γυρνάνε τα χωριά και να μπορούν να κατάσχουν όπου έβρισκαν κρυμμένο σιτάρι και προοδευτικά όλα τα τρόφιμα από τα σπίτια. Ο Στάλιν δήλωνε πως για την περίπτωση της Ουκρανίας το εθνικό ζήτημα είναι στην πραγματικότητα αγροτικό ζήτημα και πως ο ίδιος και οι επιτελείς του ήταν αποφασισμένοι να δώσουν ένα μάθημα μέσω της πείνας και να καταφέρουν τελικά το οριστικό χτύπημα στην ραχοκοκκαλιά της Ουκρανίας, τον αγροτικό της πληθυσμό.

• 1933 Τον Ιούνιο, στο αποκορύφωμα της πείνας, οι άνθρωποι στην Ουκρανία πεθαίνουν με ρυθμό 30χιλιάδων ατόμων την ημέρα, με το ένα τρίτο περίπου να είναι παιδιά (κάτω των 10). Ανάμεσα στο 1932 με 1934 στην Ουκρανία καταγράφονται περίπου 4 εκατομμύρια θάνατοι που αποδίδονται στην πείνα. Ο αριθμός αυτός δεν περιλαμβάνει τις εκτοπίσεις, τις εκτελέσεις ή τους θανάτους από φυσικά αίτια. Ο Στάλιν αρνείται δημόσια προς τους ξένους ότι υπάρχει πείνα στην Ουκρανία και συνεχίζει να εξάγει τόννους σιτηρών, πολύ περισσότερα απ' όσα θα μπορούσαν να θρέψουν κάθε πεινασμένο άνθρωπο και παιδί στην Ουκρανία. Κάθε αναφορά για λιμό στη Ρωσία σήμερα είναι ή υπερβολική μεγαλοποίηση ή κακόβουλη προπαγάνδα. Δεν υπάρχει ουσιαστικά πείνα ή θάνατοι από πείνα, υπάρχει απλά αυξημένη θνησιμότητα από αρρώστιες εξ αιτίας της ελλιπούς διατροφής. (NYTimes Walter Durranty)

Η άρνηση του λιμού από τη σοβιετική εξουσία απηχείται τον καιρό του λιμού ακόμα και από σημαντικούς δυτικούς δημοσιογράφους, όπως τον Walter Duranty. Η ΕΣΣΔ αρνιόταν πεισματικά οποιαδήποτε ξένη βοήθεια καθώς επίσημα το καθεστώς δεν αναγνώριζε την ύπαρξη λιμού. Όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο κατηγορείτο για διασπορά αντι-σοβιετικής προπαγάνδας (εχθρός του λαού). Οι δυτικές κυβερνήσεις υιοθέτησαν παθητική στάση απέναντι στον λιμό, παρότι οι περισσότερες ήξεραν ήδη τί γίνεται στην Ουκρανία μέσω των αναφορών των διπλωματικών τους δικτύων. Τον Νοέμβριο του 1933, η μόλις εκλεγμένη κυβέρνηση Ρούσβελτ των ΗΠΑ αποφάσισε να αναγνωρίσει την κομμουνιστική κυβέρνηση Στάλιν και διαπραγματεύτηκε επίσης και μία νέα γενική εμπορική συμφωνία. Την επόμενη χρονία, το κλίμα της δυτικής εθελοτυφλίας συνεχίστηκε με την ένταξη του Σοβιετικού Κράτους στην Κοινωνία των Εθνών. Τα Πενταετή προγράμματα του Στάλιν για τον εκσυγχρονισμό της Σοβιετικής Ένωσης στηρίχθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αγορά τεράστιων ποσοτήτων βιομηχανικών αγαθών και τεχνολογίας από την Δύση (!). Οι χώρες της Δύσεως ήταν διστακτικές στο να θυσιάσουν τις δελεαστικές εμπορικές συμφωνίες τους με την Σοβ. Ένωση για να ασχοληθούν με το θέμα του λιμού.

Οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει την Ουκρανική Γενοκτονία. (Η Ελλάδα απουσιάζει)

Στις επόμενες δεκαετίες ουκρανικές οργανώσεις προσφύγων προσπάθησαν ώστε να αναγνωριστεί αυτή η τραγική, μαζική γενοκτονία, αλλά δυστυχώς με μικρή επιτυχία (αν δεν έχεις μαζί σου το Hollywood, τον ακαδημαικό χωρο ή κάποιον Σόρος να σε χρηματοδοτεί είναι λίγο δύσκολο αυτό). Δεν ήταν παρά στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν με την δημοσίευση του διαπρεπούς ερευνητή Robert Conquest "Harvest of Sorrow" (Θερισμός της Θλίψης), το πόρισμα της αμερικανικής επιτροπής για τον Ουκρανικό Λιμό και τα ευρήματα της Διεθνούς Εξεταστικής Επιτροπής για τον Ουκρανικό Λιμό και την κυκλοφορία του συγκλονιστικού ντοκυμαντέρ "Harvest of Despair" (Θερισμός της Απόγνωσης), που γνώρισε ο κόσμος για αυτό το τραγικό κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της Ευρώπης. Στην σοβιετική Ουκρανία, φυσικά, το Holodomor απαγορευόταν καν να συζητηθεί μέχρι τα τέλη του '80, λίγο πριν την διάλυση της ΕΣΣΔ και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας το 1991. Με την πτώση της ΕΣΣΔ, μη προσβάσιμα πριν αρχεία, καθώς επίσης και οι μαρτυρίες των επιζώντων του ολοκαυτώματος προσέφεραν έναν τεράστιο αριθμό αδιάσειστων στοιχείων για την φοβερή ουκρανική γενοκτονία διά λιμού που συνέβη την δεκαετία του 1930...

Στις 28 Νοεμβρίου του 2006, η Verkhovna Rada (το Ουκρανικό Κοινοβούλιο) ψήφισε νόμο με τον οποίον το Holodomor χαρακτηρίζεται ως εκούσια γενοκτονική πράξη. Παρόλο που η ρωσική κυβέρνηση μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αρνείται την ουκρανική θεώρηση ως "μονόπλευρη παραποίηση της ιστορίας" (τι να πει κανείς για τους Ρώσους!), η ουκρανική Πείνα αναγνωρίζεται πλέον ως γενοκτονία από περίπου 25 κρατη, και είναι πλέον αντικείμενο σε σημαντικό βαθμό διεθνούς έρευνας και επιστημονικής καταγραφής.

Στοιχεία από: http://www.holodomorct.org/

ΥΓ: Όσο τα έγραφα αυτά δεν ξέρω αν ένοιωθα περισσότερο μίσος, οργή, περιφρόνηση, λύπη. Το έγκλημα της μνήμης είναι και το χειρότερο. Πάνω στα σκοτεινά τους έργα οι άνθρωποι προσθέτουν και το ψέμμα και το μασκάρεμα ή ρίχνουν τις ευθύνες στους άλλους (βλ και Σφαγή του Κατύν) για τις εγκληματικές τους πράξεις και τις ιδέες που τους οδήγησαν εκεί. Τρομακτικό! Ο όφις φταίει, όχι εγώ ή δεν έγινε έτσι, ή ήταν καλό αυτό που έγινε. ή έπρεπε να γίνει τότε, δικαιολογίες........

Μουσείο 17Ν

Μουσείο 17Ν ανακοίνωσε πως θα ανοίξει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν βγει στην κυβέρνηση σύμφωνα με την Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων και Παιδείας του κόμματος, σε ανάμνηση της μεγάλης λαικής εξέγερσης του '73 (τότε που δεν έπεσε η Χούντα) και της φερώνυμης επαναστατικής οργάνωσης που βοήθησε στην εγκατάσταση της πραγματικής Λαοκρατίας, 40 χρόνια μετά..

Ο Χρ. Ξηρός με μήνυμά του εξέφρασε τις ενστάσεις του: Πρέπει να βρούμε άλλον τρόπο εορτασμού, μέσα από λαικές συνελεύσεις, οι λαικοί αγώνες δεν μπορούν να μπουν στο μουσείο.

Η αρμόδια Επιτροπή του Κόμματος απάντησε πως θα λάβει σοβαρά υπ' όψιν τις ενστάσεις του λαικού αγωνιστή, στην ειδική ολοήμερη ολομέλειά της και πως θα εισηγηθεί στον σύντροφο Τσίπρα να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα μετά από προτάσεις που θα καταθέσουν επιτροπές ιστορικών, αγωνιστών, φοιτητών, συγγραφέων, συνδικαλιστών, προοδευτικών κληρικών και εργαζομένων. Μάλιστα θα είναι αντικείμενο συνελεύσεων σε κάθε τοπική οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το θέμα θεωρείται ως πολύ σοβαρό.

(Η είδηση είναι προιόν δημιουργικής μυθοπλασίας, αλλά σε αυτήν την χώρα και με αυτούς που έχουμε μπλέξει, οι πραγματικές ειδήσεις και η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι λιγότερο κωμικοτραγικά από τα αστεία..)

Ο Σεβασμός του Κλόουν

Απαντώντας στους Παλιάτσους (Όσο γίνεται στο ύφος τους) 

Έπινα ένα κόκκινο κρασί και άκουγα jazz με έντονο το στοιχείο του βιολιού...
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αν δεν ήταν η Ορθόδοξη πίστη πιθανόν να μην έπινες ούτε κόκκινο κρασί ούτε να μπορούσες να ακούσεις jazz...

Μια καταδίκη, που στην ουσία είναι μια καταδίκη και φίμωση της ελευθερίας έκφρασης και σάτιρας, που συναντάμε μόνο σε τριτοκοσμικές ισλαμικές χώρες και μετά από διάφορα σχόλια που διάβασα δεξιά και αριστερά, ένοιωσα την ανάγκη να σου εξηγήσω (για το καλό μας, για να μας ανοίξουν τα μάτια εμάς που είμαστε στο σκοτάδι!) το γιατί  προσωπικά δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της και αυτό γιατί πιστεύω, δεν θα σου έχει εξηγήσει ποτέ κανείς όλους τους λόγους (όχι πρώτη φορά περιμέναμε να μας τους πεις εσύ).


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί η εκκλησία της, οι εκπρόσωποί της και η πολιτεία που με διάφορους τρόπους την ελέγχουν, με υποχρεώνουν να πληρώνω από τους φόρους μου τους κληρικούς της πίστης της δικής σου.
Το μόνο που θα μπορούσα λίγο να συμφωνήσω, καθώς δεν μπορούμε να υποχρεώνουμε κάποιον να πληρώνει για κάτι που δεν τον εκφράζει, αλλά μήπως είναι το μόνο; Ούτε οι μίζες και οι σπατάλες στο Δημόσιο μάς εκφράζουν, μας αναγκάζουν όμως να τις πληρώνουμε! Για να μη πούμε πως η επιρροή και ο δήθεν έλεγχος της Εκκλησίας στην Πολιτεία, είναι εντελώς επιφανειακός και για ιδιοτελή ζητήματα συνήθως (σιγά-σιγά θα μας έλεγε πως οι νόμοι ψηφίζονται με βάση το Ευαγγέλιο, γιατί πιέζει η Εκκλησία!)

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί οι εκπρόσωποί της ανακατεύονται στην πολιτική ζωή του τόπου, γιατί ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και αυτά δεν μπορεί να συμβαίνουν σε μια σύγχρονη δυτική πολιτισμένη χώρα.

ανακατεύονται στην παιδεία και τα σχολεία και είναι απαράδεκτα πράγματα αυτά, είμαστε Ευρώπη και αυτά συμβαίνουν μόνο στο Ιράν και στους κακούς ρατσιστές Αμερικανούς του Μπους. Εδώ θα πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδάκια μας μόνο ό,τι θέλει ο υπουργός Παιδείας (και να τα αλλάζουμε κάθε 6 μήνες μαζί με τον υπουργό) και η ΟΛΜΕ (συνδικαλιστές των καθηγητών). Αν είναι δυνατόν να ξέρουν οι γονείς και η Εκκλησία τί πρέπει να μάθουν τα παιδιά μας! Τί μπανάλ!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί οι γραφές της (βλέπε παλαιά διαθήκη και όχι μόνο) εκτός από αγάπη, έχουνε και πολύ μίσος, φόνους, αίμα, εκδικητικότητα, αιμομιξίες, βία, ρατσισμό.
Επιχείρημα πιο κλισέ πεθαίνεις, του στυλ ναι αλλά και εσείς είχατε τους μαύρους για δούλους. Μας αναγνωρίζει ότι οι γραφές της θρησκείας μας πάντως (που δεν την σέβεται) έχουν και αγάπη. Ναι ρε παιδί μου και άρα πρέπει κι εμείς να εκσυγχρονιστούμε λίγο γιατί ακούει ο κόσμος και τρομάζει, τί είναι αυτά που λέει η Αγία Γραφή! Στην επόμενη έκδοση να έχουμε μόνο αυτά που του αρέσουν, γιατί είναι ξεπερασμένο το βιβλίο και κάνουμε κακό στον κόσμο.

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί επανειλημμένως οι εκπρόσωποί της έχουνε κάνει ρατσιστικές επιθέσεις σε μειονότητες πληθυσμού όπως οι ομοφυλόφιλοι και επίσης ζήτησαν να εξαιρεθούν από το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και αυτό εμμέσως πλην σαφώς, είναι ομολογία για τη ρατσιστική ρητορική της και το ρατσισμό που τους διακατέχει.
Ναι ακριβώς, ο λόγος που γίνονται οι επιθέσεις (τί 'επιθέσεις' άραγε; σωματικές; λεκτικές;) είναι πως οι ομοφυλόφιλοι είναι μειονότητα και η Εκκλησία ως αντιδραστικός θεσμός δεν σέβεται ποτέ τις μειονότητες, γιατί έτσι. Εκτός αυτού όποιος είναι κατά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου είναι ρατσιστής, άνθρωπος με μίσος και όλα τα άλλα κακά! Ελευθερία της έκφρασης;! lol όποτε μας συμφέρει μόνο!


Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπροσώπους της, γιατί δεν σέβονται τη διεθνή συνθήκη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου, που είναι ότι (sic) πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. 
Η διεθνής συνθήκη των δικαιωμάτων και ατομικών ελευθεριών του ανθρώπου ό,τι πιο μεγάλο έγινε ποτέ από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο (says who ακριβώς?) Ας μην ήταν ο Χριστιανισμός και θα σου 'λεγα εγώ δικαιώματα και ελευθερίες.. Η Θάτσερ κάτι παραπάνω ήξερε (Τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δεν ανακαλύφθηκαν με την Γαλλική Επανάσταση, πηγάζουν από την ιουδαιο-χριστιανική παράδοση) και δεν ήταν Ιρανή. H ιστορία δείχνει στον χριστιανό (ένας χριστιανός θα βλέπει την ιστορία χριστιανικά, λογικό δεν είναι;) πως ο κοσμικός ανθρωπισμός είναι απλά ένα αδιέξοδο, και έχει οδηγήσει στα ίδια και χειρότερα εγκλήματα από εκείνα που κατηγορούσε την θρησκεία.



Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου και τους εκπρoσώπους της, γιατί ευθύνονται για εκατομμύρια δολοφονίες στην ιστορία της ανθρωπότητας (βλέπε σταυροφορίες και μεσαίωνα).
Και γενικά είναι κακοί ρε παιδί μου, ας πούμε, και καθόλου κουλ τύποι και σου παίρνουν το κεφάλι με το παραμικρό, δεν βλέπεται πόσοι χριστιανοί βομβιστές αυτοκτονίας ανατινάχθηκαν πέρυσι και σκότωσαν αθώα παιδάκια;

Δεν σέβομαι τη θρησκεία σου, γιατί με διάφορους τρόπους μου προσηλυτίζει τα παιδιά μου και εάν εσύ μου πεις ότι μετά την ηλικία των δεκαοχτώ ετών ένας άνθρωπος μπορεί να επιλέξει, εγώ θα σου πω ότι η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δημιουργείται μέχρι τα δεκατρία του χρόνια και εξαρτάται από τα βιώματα του, από το στενό οικογενειακό και κοινωνικό κύκλο που μεγαλώνει, οπότε όταν στην τρυφερή παιδική του ηλικία η θρησκεία σου το πλησιάζει, του κάνει κακό.
Ενώ ο προσηλυτισμός από το άθεο περιβάλλον και σχολείο (που είναι υποχρεωτικό και αν θες να πας σε ιδιωτικό το πληρώνεις επιπλέον) είναι κάτι πολύ σωστό αφού έτσι λέει ο νόμος και το κάνει το Κράτος, που έχει το δικαίωμα, ως Κράτος, να το κάνει, φυσικά. Και βέβαια είμαστε μια ιδεώδης χριστιανική κοινωνία με αγάπη, με ούτε ίχνος αμαρτίας και πρέπει να το σπάσουμε λίγο αυτό για να έχουμε και διαφορετικότητα βρε αδερφέ.


γιατί για την επιστήμη, δεν υφίσταται κανένας θεός δημιουργός, οπότε εγώ σαν ορθολογιστής και λάτρης της επιστήμης, εάν σέβομαι κάτι που δεν υφίσταται, αλλά είναι μόνο στη φαντασία μου, τότε όπως καταλαβαίνεις, θα μπορώ και εγώ να κατηγορηθώ για φαντασιόπληκτος και επειδή σέβομαι τον εαυτό μου, δεν μου το επιτρέπω.
Γιατί βέβαια η επιστήμη είναι θρησκεία και το είπε και απ' την τηλεόραση πως Θεός δεν υπάρχει και είναι παραμύθι κι εγώ επειδή λατρεύω (lol) την επιστήμη να πούμε δεν μπορώ να την απατήσω, έτσι με μάθανε και στο σχολείο οι δασκάλοι μου, δεν υπάρχει Θεός, αυτά τα λένε οι παπάδες για να βγάζουν τσάμπα λεφτά, γιατί δεν το πιστεύεις κι εσύ, απλό δεν είναι;

Και επειδή γνωρίζω τι ετοιμάζεσαι να μου πεις, ότι οι εκπρόσωποι της θρησκείας σου δεν είναι η θρησκεία σου και η πίστη σου, η απάντηση είναι ότι εάν ήσουνα ειλικρινής και το πίστευες αυτό που λες, τότε δεν θα πήγαινες στις εκκλησίες, ούτε θα είχες πνευματικούς εκπροσώπους της θρησκείας σου.
Είδες; Γνωρίζει. Το προφητικό χάρισμα απαντά και στους αθέους τελικά, γι' αυτούς που λένε πως ο Θεός είναι κακός και θα σώσει μόνο τους υποκριτές τους χριστιανούς.

Η στάση και η αποδοχή η δική σου προς στους εκπροσώπους και την εκκλησία της πίστης σου, συνδέει απόλυτα τη θρησκεία σου με τους εκπροσώπους της.
Γιατί δεν ακούγεται και τόσο λογικό, όποτε μας βολεύει να μην την εκπροσωπούν και όποτε μας βολεύει να την εκπροσωπούν.
Εδώ τώρα ο Κλόουν προσπαθεί να ρεγουλάρει τον τρόπο που εκφράζουμε την θρησκευτικότητά μας, ας πιστεύουμε όπου θέλουμε, αλλά η επίσημη θρησκεία είναι πάντα απατεώνες, δεν χρειάζεστε να μαζεύεστε σε ναούς εσείς οι χριστιανοί (ούτε κανείς), ας τους κλείσουμε και ας τους δώσουμε στους φτωχούς ή στο Κράτος.
(Πού οδήγησε τέτοια λογική στον 20ό αιώνα το ξέρουμε!)


Το κείμενο του Κλόουν για όποιον θέλει πάντως βρίσκεται ολόκληρο εδώ: http://www.o-klooun.com/

Η 'Δεξιά' του Πάκη

Μια κριτική στο άρθρο:
Η ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΩΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ
Πώς οι δημοσιονομικοί στόχοι μετατρέπονται σε
οικονομικά και κοινωνικά «εκρηκτικά»

Με πρωτοφανείς και άκρως επώδυνες θυσίες για το κοινωνικό της σύνολο, και ιδίως για τα οικονομικώς ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, η Ελλάδα –όπως και ορισμένες άλλες χώρες της Ευρωζώνης με μικρό οικονομικό «όγκο», άρα «εύκολα» θύματα οικονομικών «πειραματισμών» υπό τα «καυδιανά δίκρανα» Μνημονίων- πέτυχε το 2013 έναν βασικό στόχο επιβεβλημένο, δυστυχώς χωρίς καμία διαπραγμάτευση, από τους δανειστές της την άνοιξη του 2010: Τον μηδενισμό του δημοσιονομικού της ελλείμματος, ακόμη δε και την επίτευξη ενός, έστω και στοιχειώδους, πρωτογενούς πλεονάσματος.  Έχοντας λοιπόν εκπληρώσει την υποχρέωσή της αυτή η Χώρα μας –επομένως η Κυβέρνηση- διαθέτει πια ένα σοβαρό διαπραγματευτικό όπλο προκειμένου να πεισθούν οι δανειστές μας ν’ αλλάξουν τακτική, ώστε η Ελληνική Οικονομία ν’ αντιμετωπίσει οριστικά τον εφιάλτη της ύφεσης και ν’ αποκτήσει, δίχως χρονοτριβή, στέρεες βάσεις βιώσιμης ανάπτυξης. Και το όπλο αυτό συνίσταται, πρωτίστως, στην εκ μέρους των δανειστών μας ανάληψη των μεγάλων ευθυνών τους για τα δικά τους οφθαλμοφανή λάθη αναφορικά με τη φύση, την ένταση και τη διάρκεια της ύφεσης της Ελληνικής Οικονομίας. Ένα τέτοιο λάθος είναι και η εμμονική προσκόλλησή τους στην δρακόντεια δημοσιονομική πειθαρχία, την οποία επέβαλαν δίκην «ξίφους» λύσης του «γόρδιου δεσμού» του οικονομικού μας προβλήματος.

Η δημοσιονομική πειθαρχία δηλαδή μετατρέπεται σε οικονομικά και κοινωνικά εκρηκτικά (άραγε μόνη της η κακή λιτότητα εφαρμόστηκε στην Ελλάδα του Μνημονίου και φταίει;)
άκρως επώδυνες θυσίες για το σύνολο
οικονομικά ασθενέστεροι δηλ; ποιοί είναι όμως ουσιαστικά οι ασθενείς οικονομικά στην Ελλάδα και γιατί είναι; Μήπως αυτοί που δεν έχουν πρόσβαση στο ευρύτερο σύστημα του Κράτους;


Eπομένως η Κυβέρνηση- διαθέτει πια ένα σοβαρό διαπραγματευτικό όπλο προκειμένου να πεισθούν οι δανειστές μας ν’ αλλάξουν τακτική, ώστε η Ελληνική Οικονομία ν’ αντιμετωπίσει οριστικά τον εφιάλτη της ύφεσης και ν’ αποκτήσει, δίχως χρονοτριβή, στέρεες βάσεις βιώσιμης ανάπτυξης

Στέρεες βάσεις βιώσιμης ανάπτυξης; Ποιες; ένας νέος ασύστολος κρατικός δανεισμός;

στην εκ μέρους των δανειστών μας ανάληψη των μεγάλων ευθυνών τους για τα δικά τους οφθαλμοφανή λάθη αναφορικά με τη φύση, την ένταση και τη διάρκεια της ύφεσης της Ελληνικής Οικονομίας
οι Έλληνες πολιτικοί δηλαδή δεν έκαναν λάθη; Εφήρμοσαν μήπως το πρόγραμμα με θρησκευτική ευλάβεια; Ή το μυαλό τους ήταν στο πώς θα ικανοποιήσουν τους δανειστές χωρίς να θίξουν όμως καθόλου το σύστημα που έχουν δημιουργήσει;

εμμονική προσκόλλησή τους στην δρακόντεια δημοσιονομική πειθαρχία: τηρήθηκε καμμιά τέτοια -δρακόντεια μάλιστα- πειθαρχία;! Είχαμε δραστικό περιορισμό των δαπανών; των εξόδων του Κράτους; Εδώ ο αρθρογράφος δείχνει ή ότι είναι δογματικά κρατιστής και την παραμικρή λιτότητα την θεωρεί ως τόσο περιοριστική και φοβερή ή μας δουλεύει. Άλλη εξήγηση δύσκολα δίνεται. Ή τάχα πώς τηρήθηκε αυτή η όποια πειθαρχία; Πώς αλλιώς παρά με την επιβολή άπειρων ληστρικών νέων φόρων και τελών στα πάντα και στους πάντες με μεγαλύτερη ζημία φυσικά για τους εκτός του κρατικού συστήματος (μικρές επιχειρήσεις κλπ).

I. Πριν απ’ όλα, και προκειμένου ν’ αρθεί κάθε παρεξήγηση, διευκρινίζεται τούτο: Είναι αυτονόητο ότι μια υγιής οικονομία, στο πλαίσιο ομαλής λειτουργίας του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, προϋποθέτει ορθολογικώς οργανωμένο  έλεγχο των δημοσιονομικών της μεγεθών, ιδίως δε του δημοσιονομικού της ελλείμματος.  Μόνο που είναι εξίσου αυτονόητο, όπως η οικονομική θεωρία και πράξη –με μόνη «γραφική» εξαίρεση εκείνη του νεοφιλελεύθερου και ακροδεξιού Tea Party στις ΗΠΑ- έχουν αποδείξει διαχρονικώς, ότι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία δεν αποτελεί «πανάκεια» για την αντιμετώπιση κάθε μορφής οικονομικής κρίσης. Και δη κρίσης ύφεσης με μεγάλο βάθος και σημαντική χρονική διάρκεια, όπως αυτή που πλήττει σήμερα και την Ευρωζώνη.

1. Μια υγιής οικονομία
ομαλή λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος (ξέρει και από καπιταλισμό ο συγγραφέας μας)
είναι η ελληνική, καπιταλιστική οικονομία; lol
ορθολογικά οργανωμένο ΕΛΕΓΧΟ: έλεγχο από ποιούς δηλ; έλεγχο των δημοσιονομικών μεγεθών ελλείμματος και χρέους, από τους πολιτικούς; lol

Εξίσου αυτονόητο --δόγμα δηλ-- όπως η οικονομική θεωρία και πράξη έχουν αποδείξει διαχρονικώς με γραφική εξαίρεση (labelling χωρίς επιχειρήματα)
το Tea Party, μερικά εκατομμύρια κόσμου δηλαδή που ανάθεμα και αν κάθησε να μελετήσει ποτέ ο αρθρογράφος την ιστορία αυτού του κινήματος, πέρα από το τί είπαν γι' αυτό οι snob επικριτές του.
νεοφιλελεύθερο-ακροδεξιό (κάλλιστα θα μπορούσε να μιλάει κάποιος κεντροαριστερός προοδευτικός έτσι, ή και Συριζαίος ακόμα!)

η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία δεν αποτελεί «πανάκεια» για την αντιμετώπιση κάθε μορφής οικονομικής κρίσης όντως δεν αποτελεί γιατί στην περίπτωσή μας πρέπει να κάνουμε και έναν σωρό από δομικές μεταρρυθμίσεις, αλλά εδώ η χρησιμοποίηση αυτού του επιχειρήματος περί πανάκειας μάλλον είναι παραπειστική, καθώς γίνεται για να μας δικαιολογήσει απλά έναν νέο κύκλο κρατικής πιστωτικής επέκτασης. Το πολιτικό σύστημα δηλαδή τα θαλάσσωσε και τώρα θέλει να του δοθεί ακόμα μια ευκαιρία να ξανακάνει το ίδιο. Παίρνεις το παιχνίδι απ' το παιδάκι και κλαίει και προσπαθεί να σε πείσει πως δεν θα κάνει ξανά ζημιά ενώ από τις προηγούμενες φορές είσαι σίγουρος για το αντίθετο. Θέλει το Κράτος να συνεχίσει να παίζει, με τα λεφτά μας και το μέλλον μας. Και απορεί που δεν το εμπιστευόμαστε πια, ούτε εμείς, ούτε οι Ευρωπαίοι προστάτες και χρηματοδότες του. Το να κάνουμε όμως πάλι το ίδιο θα ήταν κάτι εντελώς ασύνετο. Δοκιμάσαμε αυτό το σύστημα, σε υπερθετικό βαθμό στην πατρίδα μας, και μας έφερε στην Καταστροφή. Το να μας ζητούν να το ξαναδοκιμάσουμε είναι εντελώς παράλογο.


Α. Ας δούμε, επιτέλους, την αλήθεια κατάματα: Αν η δημοσιονομική πειθαρχία σ’ επίπεδο χρέους και, κυρίως, ελλείμματος ήταν απολύτως αναγκαία και πλήρως επαρκής προϋπόθεση για την αποτελεσματική και οριστική καταπολέμηση της ύφεσης και, επέκεινα, την εκκίνηση της πορείας ανάκαμψης μιας οικονομίας, τότε γιατί οι οικονομικοί «ταγοί» της Ευρωζώνης –όρα Γερμανία- ανέχονται παρεκκλίσεις ή «κάνουν τα στραβά μάτια» για χώρες μεγάλου οικονομικού «όγκου», όπως είναι π.χ. η Γαλλία και η Ιταλία;  Υπό την ανωτέρω εκδοχή η ανοχή αυτή θάπρεπε, ακριβώς λόγω της οικονομικής οντότητας των προμνημονευόμενων χωρών, να θέτει σε άμεσο κίνδυνο αυτό τούτο το μέλλον της Ευρωζώνης. Μήπως, λοιπόν, μια τέτοια επιλεκτική, σε βάρος των οικονομικώς ασθενέστερων χωρών, αντίληψη περί δημοσιονομικής πειθαρχίας χρησιμοποιείται περισσότερο ως «ανώδυνος» πειραματισμός –και μάλιστα «in vivo» και «in vitro»- στο πεδίο της υφεσιακής κρίσης που συγκλονίζει την Ευρωζώνη;

Α. Δημοσιονομική πειθαρχία: αναγκαία ναι
επαρκής προυπόθεση, όχι δεν είναι, προφανώς

Άλλωστε πάρθηκαν τα υπόλοιπα κατάλληλα μέτρα-φάρμακα για να επανεκκινήσει η οικονομία; Μόνο μια άρση του καμποτάζ και κάτι κουτσουρεμένες απελευθερώσεις, πολύ λίγα δηλ. από αυτά που έπρεπε να γίνουν και σε πολύ μικρό βαθμό. Άραγε να είναι υπέρ των μέτρων αυτών ο συγγραφέας; Δύσκολα.


Β. Και κάτι ακόμη: Καιρός είναι να συναγάγει καθένας τα συμπεράσματά του από τον επιστημονικό διασυρμό «βαρύγδουπων» θέσεων περί της «αξίας» της δημοσιονομικής πειθαρχίας, όπως εκείνων των Carmen Reinhart και Kenneth Rogοff.  Ας θυμηθούμε ότι οι δύο κορυφαίοι οικονομολόγοι «λάνσαραν», μετά από έρευνα ετών, τον γενικό κανόνα πως όταν το κρατικό χρέος υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ τότε, νομοτελειακώς, η ως άνω υπέρβαση επηρεάζει αρνητικώς τους ρυθμούς ανάπτυξης της αντίστοιχης εθνικής οικονομίας. Ο μύθος του προαναφερόμενου «κανόνα» κατέρρευσε όταν ο Thomas Herndon,  μεταπτυχιακός φοιτητής του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης, συμπλήρωσε τα ελλιπή στοιχεία των «σοφών» δασκάλων και διόρθωσε ένα «μικρό», αλλά εξαιρετικά κρίσιμο, λάθος των υπολογισμών τους!


Χωρίς να είμαστε ειδικοί (πρώτη φορά ακούω για τον Herndon) είναι μάλλον λίγο παραπλανητική εδώ η αναφορά. Ο συγκεκριμένος φοιτητής, έδειξε πως το υψηλό εθνικό χρέος δεν σημαίνει απαραίτητα χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης ή ύφεση, φέρνοντας το παράδειγμα μεγάλων οικονομιών όπως της Αγγλίας. Αν και το θέμα χρήζει περαιτέρω μελέτης, θα λέγαμε πως:

1. αυτό είναι λίγο άσχετο με την Ελλάδα, καθώς στην χώρα μας το χρέος δεν είναι ένα απλό πρόβλημα αλλά είναι ενδεικτικό σύμπτωμα μιας προβληματικής οικονομίας που βασίζεται στην υπέρμετρη ανάπτυξη του δημοσίου τομέα και την χρησιμοποίηση των πάσης μορφής πιστώσεων ως του κύριου εργαλείου ανάπτυξης. Ας βάλουμε σε αυτά --που δεν είναι καθόλου άσχετο με τα προηγούμενα-- και την μη συγκρισιμότητά μας σε επίπεδα παραγωγικής υποδομής, εξαγωγών προιόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας κλπ τότε θα καταλάβει κανείς ότι μάλλον δεν έχει να κάνει αυτό και πολύ με την Ελλάδα, όπως και να έχει. Βέβαια εδώ θα μπορούσε να πει κανείς πως το πρόγραμμα για την επίτευξη της ανάκαμψης θα έπρεπε να εστιάσει στα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας τα οποία δημιούργησε και συντηρεί το ίδιο το Κράτος, παρά σε αυτήν μόνη την μείωση του ελλείμματος ή του χρέους, καθώς όπως είδαμε το μεταπολιτευτικό σύστημα εξουσίας είναι εξαιρετικά ανθεκτικό και κατάφερε αυτά τα 4 χρόνια να προσεγγίσει έστω λίγο τους στόχους που του δόθηκαν από την Τρόικα με ένα 5% (και πολύ) κόψιμο δαπανών και ένα 95% εφεύρεση και αυξήσεις ήδη υπαρχόντων φόρων και τελών κάθε είδους (ΕΕΤΗΔΕ-χαράτσι, Τέλος Επιτηδεύματος, Εισφορά Αλληλεγγύης, ΕΦΚ στα Καύσιμα κοκ)

2. Γενικά όντως το υψηλό δημόσιο χρέος (άνω του 90%) μπορεί να μην ανακόπτει πάντα την ανάπτυξη, όπως είχαν υποστηρίξει οι Reinhart-Rogoff, αλλά δεν λαμβάνονται εδώ υπόψιν άλλα προβλήματα που μπορεί να δημιουργεί, όπως την εξάρτηση από ξένα κράτη (πχ Κίνα) που θα κατέχουν μεγάλο μέρος του χρέους μιας χώρας ή την εξάρτηση των πολιτών και του πλούτου τους από τα τερτίπια των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζιτών (έκδοση νέου κρατικού χρέους --ευρωομόλογα κλπ ή κόψιμο χρήματος από το τίποτα --quantitative easing στην Αμερική του Ομπάμα)

II. Όμως η πραγματικότητα γύρω από την ουσιαστική σκοπιμότητα και, άρα, τη σημασία της δημοσιονομικής πειθαρχίας στο πλαίσιο της αντιμετώπισης μεγάλων δομικών κρίσεων του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, όπως η σημερινή, είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη, την οποία επιχειρούν να εμφανίσουν οι θιασώτες ενός ανερμάτιστου νεοφιλελευθερισμού.

ΙΙ. μεγάλων δομικών κρίσεων του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος

Κατ' αρχάς στην Ελλάδα έχουμε τέτοιο πράγμα; καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα; για να έχουμε και δομική κρίση του; Απλά στην Ελλάδα έχουμε έναν υπερβολικά κρατικό καπιταλισμό, που επηρεάστηκε από την παγκόσμια κρίση του συστήματος, επειδή έπαψε να τον τροφοδοτεί με δανεικά. Απλό.

Εκτός αυτού θα πρέπει να βρεθεί ποιά είναι τα αίτια της κρίσης του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος που ξεκίνησε το '08. Μήπως είναι η θέληση για άκρατη πιστωτική επέκταση με την νεοπλουτίστικη απληστία των golden boys των αμερικανικών τραπεζών με την βοήθεια μάλιστα του 'συμπονετικού συντηρητικού' Μπους και του αγαπημένου Κρούγκμαν που ζητούσε το 2002 από τον κεντρικό τραπεζίτη Γκρήνσπαν να δημιουργήσει μια φούσκα στην οικοδομή για να ξεπεραστεί η φούσκα των εταιρειών υψηλής τεχνολογίας που μόλις είχε σκάσει; Φοβάμαι πως δεν θα έμπαινε καν ο συγγραφέας στον κόπο να προβληματιστεί, καθώς δέχεται άκριτα αυτό που έμαθε: μια κρίση (που δημιούργησε το Κράτος) μπορεί να λυθεί μόνο με περισσότερο Κράτος.

θιασώτες ανερμάτιστου νεο-φιλελευθερισμού: Χαρακτηριστικά κλισέ του είδους της Δεξιάς που επεκράτησε δυστυχώς στην Ελλάδα και χαρακτηριζόταν πάντα από μια φοβία να μη χαρακτηριστεί με οποιονδήποτε τρόπο ακραία, να μη παίρνει, βασικά, ποτέ ξεκάθαρες θέσεις σχεδόν για τίποτα! Θυμάστε τον μεσαίο χώρο του Κωστάκη Καραμανλή; Πού οδήγησε τελικά; Σε μια άχρωμη κυβέρνηση που η πιο δυναμική κινητήριος δύναμή της ήταν το να φάμε ό,τι προλάβουμε! Έδιωξε τον Καρατζαφέρη (δικά μας παιδιά) γι' αυτό, αλλά ουσιαστικά απλώς προσπάθησε να μιμηθεί (άγαρμπα είναι η αλήθεια) το προηγούμενο ΠΑΣΟΚ και μάς έφτασε να εκλεγεί ο ΓΑΠ με 44% (μόνο στην Ελλάδα όμως αυτά!!!) Μάλλον κάπως είχε δίκαιο η ακραία νεοφιλελεύθερη Μ. Θάτσερ όταν έλεγε πως όταν περπατάς στη μέση του δρόμου κινδυνεύεις να σε παρασύρουν τα αυτοκίνητα και από τα δύο ρεύματα της κυκλοφορίας.



Α. Συγκεκριμένα, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν συνιστά «πρωτογενές» οικονομικό μέγεθος, στο πλαίσιο αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος αλλά, όλως αντιθέτως, «δευτερογενές» και «επικουρικό».  Με την έννοια ότι η χρησιμότητά της αποτιμάται όχι αυτοτελώς, αλλά μόνο μέσ’ από τη δυνατότητά της να στηρίξει τα πληττόμενα, λόγω της κρίσης, «πρωτογενή» μεγέθη, ώστε το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα να επανέλθει, το ταχύτερο δυνατό, σε συνθήκες ισορροπίας. Και, e contrario,  η αυστηρή και άκαμπτη δημοσιονομική πειθαρχία μπορεί να συνιστά επικίνδυνο «αντίδοτο» στην «επιδημία» μιας ανάλογης οικονομικής κρίσης όταν, αντί να υπηρετεί την αποκατάσταση των κατά τ’ ανωτέρω «πρωτογενών» μεγεθών, τα υποσκάπτει.  Η σύγχρονη εμπειρία της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ιδίως όπως αυτή εξελίσσεται στο πεδίο της ευρωζώνης, μαρτυρά αψευδώς.

Α. Συγκεκριμένα, η δημοσιονομική πειθαρχία δεν συνιστά «πρωτογενές» οικονομικό μέγεθος, στο πλαίσιο αντιμετώπισης τέτοιων κρίσεων του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος αλλά, όλως αντιθέτως, «δευτερογενές» και «επικουρικό».  Με την έννοια ότι η χρησιμότητά της αποτιμάται όχι αυτοτελώς, αλλά μόνο μέσ’ από τη δυνατότητά της να στηρίξει τα πληττόμενα, λόγω της κρίσης, «πρωτογενή» μεγέθη, ώστε το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα να επανέλθει, το ταχύτερο δυνατό, σε συνθήκες ισορροπίας

Δηλαδή: αναπτυχθείτε με δανεικά, είναι ΟΚ.

Να επανέλθει το ταχύτερο δυνατό με την βοήθεια του κράτους, δηλ αυτού που δημιούργησε το πρόβλημα! την κρίση! Φαίνεται εδώ η πίστη του συγγραφέα στον κεντρικό σχεδιασμό.
Αυτός ο σχεδιασμός όμως και αρνητικά αποτελέσματα φέρνει στο τέλος
αλλά και ανήθικος είναι (ναι υπάρχει και η ηθική) καθώς δίνεται έτσι στο δικαίωμα (light μορφή κομμουνισμού) σε κάποιους εκλεγμένους ή μη γραφειοκράτες να αποφασίζουν πώς θα κατανείμουν τις παραγωγικές δυνάμεις σε επίπεδο έθνους, υπερεθνικών ενώσεων ή και του κόσμου ολόκληρου.
Δεν μπορούν να καταλάβουν, ή δεν θέλουν, οι θιασώτες αυτού του ανερμάτιστου κεντρικού σχεδιασμού πως έτσι ακριβώς είναι που γίνεται εφικτή η μεγαλύτερη συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια λίγων με ολέθρια αποτέλεσμα του να εξαρτώνται όλοι οι υπόλοιποι
από τις αποφάσεις τους και αυτούς τους ιδίους (οι οποίοι προφανώς θα λάβουν αποφάσεις με κύριο κριτήριο να προασπίσουν πρώτα το δικό τους συμφέρον και όχι του μέσου πολίτη)!


Β. Ουδείς μπορεί σήμερα –βεβαίως με σοβαρά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα και όχι με ανερμάτιστους επικοινωνιακούς ισχυρισμούς ιδεολογικού προσανατολισμού-  ν’ αμφισβητήσει τον κλασικό πια κανόνα του John Maynard Keynes (βλ. το θεμελιώδες έργο του «The General Theory of Employment, Interest and Money», 1936, ελλ. έκδ. «Η γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος», Παπαζήσης, 2001), σύμφωνα με τον οποίο το θεμελιώδες πρωτογενές μέγεθος ισορροπίας του γνήσιου –φιλελεύθερου φυσικά, και όχι νεοφιλελεύθερου- καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος είναι η πλήρης απασχόληση.  Μ’ απλές λέξεις δηλαδή η, οριακή βεβαίως από πλευράς τέλειας επίτευξης, τάση μηδενισμού της ανεργίας και θεσμικής θωράκισης των εργασιακών σχέσεων μέσα στα όρια ενός στοιχειωδώς επαρκούς κοινωνικού κράτους δικαίου. Να όμως που η σύγχρονη δεινή παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αποδείξει ότι η επιδίωξη μιας άνευ όρων και, κυρίως, άνευ παρεκκλίσεων δημοσιονομικής πειθαρχίας, μέσα μάλιστα από το συνδυασμό ραγδαίας αύξησης της φορολογίας και εξίσου ραγδαίας μείωσης των δημόσιων δαπανών, όχι μόνο δεν υπηρετεί αλλά, όλως αντιθέτως, υπονομεύει, και ειδικότερα διπλά, τον προαναφερόμενο βασικό κανόνα της πλήρους απασχόλησης.  

Β. Ουδείς μπορεί σήμερα –βεβαίως με σοβαρά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα και όχι με ανερμάτιστους επικοινωνιακούς ισχυρισμούς ιδεολογικού προσανατολισμού-  ν’ αμφισβητήσει τον κλασικό πια κανόνα του John Maynard Keynes (βλ. το θεμελιώδες έργο του «The General Theory of Employment, Interest and Money», 1936, ελλ. έκδ. «Η γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος», Παπαζήσης, 2001), σύμφωνα με τον οποίο το θεμελιώδες πρωτογενές μέγεθος ισορροπίας του γνήσιου –φιλελεύθερου φυσικά, και όχι νεοφιλελεύθερου- καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος είναι η πλήρης απασχόληση.
Δογματίζει, και πάλι, εδώ ο 'κεντροδεξιός' κ. Παυλόπουλος υπέρ του Κέυνς.

Μ' απλές λέξεις, η οριακή τάση μηδενισμού της ανεργίας: από την θαυματουργή παρέμβαση του κράτους φυσικά πάντα.
Θεσμική θωράκιση των εργασιακών σχέσεων: τον ρόλο που θα έχει δηλ. το κράτος, τα ασφαλιστικά του ταμεία, οι συνδικαλιστές κλπ σε ρόλο διαμεσολαβητή-προστάτη κλέβοντας τους καρπούς και ρυθμίζοντας κατά το δοκούν τον τρόπο βιοπορισμού των ανθρώπων. Αρτηριοσκληρώνοντας την αγορά εργασίας και κάνοντας πιο δύσκολη τελικά την ζωή και για τους εργαζομένους εξαρτημένης εργασίας και για τους εργοδότες (όσους δεν είναι αρκετά μεγάλοι για να παρακάμπτουν τους νόμους ή δεν διαπλέκονται με την πολιτική εξουσία και δεν τρέφονται από το Κράτος, ώστε να κάνουν τους 'φίλους του λαού' με τα λεφτά του λαού) με το πρόσχημα της προστασίας των ασθενεστέρων. Για να μην προσθέσει κανείς και την αντίληψη ταξικής σύγκρουσης και διχασμού που καλλιεργούν οι ίδιοι στην κοινωνία με την συμπεριφορά τους.

μέσα στα όρια ενός στοιχειωδώς επαρκούς κοινωνικού κράτους δικαίου Κοινωνικού κράτους δικαίου, αυτού που μας χρεωκόπησε δηλαδή.. για να μην πούμε πως εδώ ο συγγραφέας συγχέει -σκόπιμα;- δύο διακριτές έννοιες αυτήν του κοινωνικού κράτους και αυτήν του κράτους δικαίου..


Να όμως που η σύγχρονη δεινή παγκόσμια οικονομική κρίση έχει αποδείξει ότι η επιδίωξη μιας άνευ όρων και, κυρίως, άνευ παρεκκλίσεων δημοσιονομικής πειθαρχίας, μέσα μάλιστα από το συνδυασμό ραγδαίας αύξησης της φορολογίας και εξίσου ραγδαίας μείωσης των δημόσιων δαπανών, όχι μόνο δεν υπηρετεί αλλά, όλως αντιθέτως, υπονομεύει, και ειδικότερα διπλά, τον προαναφερόμενο βασικό κανόνα της πλήρους απασχόλησης.
άνευ όρων
άνευ παρεκκλίσεων; έγινε αυτό στην Ελλάδα;

έκλεισε καμμία ΔΕΚΟ;
μειώθηκαν οι ΔΥ;
μόνο οι φόροι αυξήθηκαν


Ραγδαία αύξηση της φορολογίας σωστή εδώ η παρατήρηση του κ Παυλόπουλου αλλά δεν μας εξηγεί γιατί αυξήθηκε η φορολογία στην πραγματικότητα.
Μήπως για να καλύψει τις αμαρτίες ετών του σοσιαλίζοντος κρατικίστικου πολιτικού μας συστήματος;

Ραγδαία μείωση δημοσίων δαπανών. Τέλος οι μίζες δηλ. (Α εκεί πόνταρε :p)
Δεν υπηρετεί, υπονομεύει τον κανόνα της πλήρους απασχόλησης (αυτό που έλεγε ο Κέυνς να προσλάβει το Κράτος ανθρώπους για ν' ανοιγουν τρύπες στο χώμα και να τις ξανακλείνουν).


Και τούτο διότι:

1. Πρώτον, μόνη η επίτευξη αμιγώς δημοσιονομικών στόχων, όπως είναι και εκείνοι που αφορούν τον δραστικό περιορισμό της δημόσιου χρέους και, κατά κύριο λόγο, το μηδενισμό του δημόσιου ελλείμματος –οι οποίοι κυριαρχούν στη λογική των Μνημονίων- πολλές φορές όχι μόνο δεν βοηθά στη μείωση της μεγάλης ανεργίας αλλά οδηγεί στο αντίθετο αποτέλεσμα, ήτοι στην ακόμη μεγαλύτερη αύξησή της.  Η αιτία αυτής της άκρως επικίνδυνης αντίφασης εντοπίζεται στο ότι οι νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις, που φύτρωσαν στο έδαφος ενός εξίσου επικίνδυνου «δημοσιονομικού φονταμενταλισμού», αρνούνται να δεχθούν πως σε τέτοιες συνθήκες οικονομικής κρίσης ο προγραμματισμένος και λελογισμένος κρατικός παρεμβατισμός, μέσω δημόσιων δαπανών, είναι εντελώς απαραίτητος και για την αναπτυξιακή εκκίνηση της οικονομίας.  Και, συνακόλουθα, για τη δημιουργία νέων –αλλά και πραγματικών- θέσεων εργασίας, οι οποίες με τη σειρά τους ενισχύουν την πραγματική οικονομία.



2. Δεύτερον, η ως άνω αύξηση της ανεργίας, λόγω του «μύθου» της δημοσιονομικής πειθαρχίας οδηγεί, αναποτρέπτως, σε κατάρρευση των εργασιακών σχέσεων αλλά και της ίδιας της απόδοσης της εργασίας, ιδίως δε της εξειδικευμένης: Όσο αυξάνεται η ανεργία τόσο –de facto αλλά και, δυστυχώς κατά κανόνα, de jure- ενισχύεται μονομερώς ο ρόλος του, lato sensu, εργοδότη και, αντιστοίχως, αποδυναμώνεται η διαπραγματευτική δύναμη του εργαζομένου.  Επιπλέον, η συνακόλουθη –και εγγενής- ανασφάλεια του εργαζομένου, και ως προς τις αποδοχές του και ως προς το μέλλον του, επηρεάζει καθοριστικώς την απόδοσή του, ιδίως όταν πρόκειται για εξειδικευμένες θέσεις ευθύνης.  Αφού είναι προφανές ότι η απόδοση του εργαζομένου είναι αντιστρόφως ανάλογη της εξαθλίωσης των εν γένει συνθηκών εργασίας του.




Επίτευξη αμιγώς δημοσιονομικών στόχων
Δραστικός περιορισμός χρέους ποιός τό 'φερε όμως εδώ το χρέος;
Μηδενισμός ελλειμμάτων
(Έπρεπε δηλ το party να συνεχιστεί)


Η Ανεργία

Αύξηση ανεργίας

Οι φόροι επιτηδεύματος και όλες οι αντι-αναπτυξιακές αντι-επιχειρηματικές αυξήσεις και συνεχείς μεταβολές φορολογικού περιβάλλοντος ώστε να έχουν πάντα οι πολιτικοί τον τελευταίο λόγο και οι λογιστές το πάνω χέρι είναι άσχετα, τυχαία κατά τον κ. Παυλόπουλο μάλλον.

Άκρως επικίνδυνη αντίφαση μήπως ήταν άκρως επικίνδυνα όλα αυτά που έκανε η φωτισμένη κυβέρνηση Κωστάκη Καραμανλή και ο υπουργός Παυλόπουλος που καιγόταν η Αθήνα και ευχαριστούσε τους λαθρομετανάστες σαν να είναι τουρίστες

Εξίσου επικίνδυνος δημοσιονομικός φονταμενταλισμός
Βάλε βαρύγδουπες εκφράσεις που να δείχνουν ότι ο άλλος είναι ακραίος και δεν χρειάζεσαι καν πραγματικά ουσιαστικά επιχειρήματα για να τον 'ισοπεδώσεις', πιάνει πάντα στην εστέτ καλλιεργημένη ευαίσθητη Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.

Σε τέτοιες συνθήκες οικονομικής κρίσης άλλο η παγκόσμια οικονομική κρίση --και πάλι το Κράτος εκεί έβαλε βαθειά το μακρύ του χεράκι αν ψάξει κανείς λίγο το πώς ξεκίνησε η κατάρρευση των αμερικανικών τραπεζών και τα subprimes--
και άλλο εδώ.

ο προγραμματισμένος και λελογισμένος κρατικός παρεμβατισμός Δηλαδή τόσα χρόνια τί γινόταν με τα λεφτά και του Δημοσίου (των Ελλήνων) και της ΕΕ (των Ευρωπαίων φορολογουμένων); Δεν εφαρμόστηκε αυτή η πολιτική; Ή μήπως φταίει το ότι κάποιοι ήταν πονηροί και έκλεβαν τα λεφτά ενώ τώρα αν θα έχουμε ισχυρούς ελεγκτικούς μηχανισμούς και άλλα ωραία ξαφνικά ο κρατισμός θα δουλέψει και θα γίνουμε Σουηδία;
(πρόγραμμα, σχέδιο, σχεδιασμένη οικονομία, μήπως και 5ετή προγράμματα κε Πάκη;)


Λελογισμένος κρατικός παρεμβατισμός  κούφιες λέξεις
το πώς γίνεται να είναι λελογισμένος ειδικά στην Ελλάδα του αδηφάγου κράτους -εργαλείου των διαπλεκόμενων και των κομματικών ελίτ είναι απορίας άξιον


μέσω δημόσιων δαπανών  Μα βέβαια αυτό θα τα λύσει όλα!
Δημοσίων δαπανών.
Πάλι δημόσιες δαπάνες, λες και έχουν γίνει λίγες στην Ελλάδα-εργοτάξιο του Λαλιώτη, στην Ελλάδα των ΟΑ και των Μεγάλων Δημοσίων Έργων και Ευρωπαικών προγραμμάτων...

Απαραίτητος  πίστη στον κρατισμό
αλλιώς δεν γίνεται
ε, έτσι όπως τα κάνατε δεν γίνεται και αλλιώς, όντως...

Αλλιώς τί ρόλο θα έχουν και οι πολιτικοί βρε αδερφέ στο κάτω κάτω;

Για την δημιουργία νέων πραγματικών (πώς το εννοεί άραγε το πραγματικών αφού θα τις αποφασίζουν κάποιοι σοφοί σχεδιαστές που μπορεί να κάνουν και λάθος και να αποδειχτεί μετά --βλ λάθος Μνημονίου, λάθος υπολογισμού ελλείμματος κ πόσα άλλα λάθη--)

αλλά αυτοί δεν θα έχουν μερίδιο στις συνέπειες όπως θα είχαν αντίστοιχοι σχεδιαστές στην ελεύθερη αγορά
(δεν φτάνει που γενικά ισχύει αυτό, σε κάθε Κράτος, η πολιτική λεγόμενη ευθύνη δεν συγκρίνεται στο ελάχιστο με αυτήν ενός μεσαίου επιχειρηματικού στελέχους, σαν να μην έφτανε αυτό έφτιαξαν και τον απίθανο νόμο περί ευθύνης υπουργών όπου παραγράφονται οι όποιες αμέλειες ή και σκόπιμες ενέργειές τους κατά των συμφερόντων που υποτίθεται υπηρετούν),


Ή μήπως εννοεί και πραγματικών; Ωραία, τα βρήκε δηλ. τα λεφτά, παραδέχεται ότι οι άλλες δεν είναι πραγματικές θέσεις εργασίας και δεν είναι πραγματική οικονομία (ο Δημόσιος Τομέας) αλλά τεχνητή, πλασματική;


Οι εργασιακές σχέσεις

2. Νοιάζεται φυσικά και για τις εργασιακές σχέσεις ο κ. Υπουργός ως γνήσιος κεντρώος σοσιαλδημοκράτης. Δεν υπάρχει πλέον εργασία, οι εργασιακές σχέσεις μάς μάραναν.



Όσο αυξάνεται η ανεργία, τόσο η απόδοση της εργασίας, ιδία της εξειδικευμένης καταρρέει. Γιατί όμως αυξάνεται in the first place;
και μήπως και εργοδότης και εργαζόμενος δεν πιέζεται από την κρατική πολιτική ελίτ με τους φόρους και τους ασφυκτικούς άνευ ουσιαστικού νοήματος τις περισσότερες φορές κανονισμούς και ρυθμίσεις πάσης φύσεως;

Η ανασφάλεια: σωστό
Αλλά τί είδους ασφάλεια εννοεί ο κ Πάκης άραγε;
όπως επίσης δεν μας λέει ο αγαπητός αρθρογράφος πως και το να περιμένεις να πας να σε πάρουν στο Δημόσιο όποτε σε πάρουν ως εκπαιδευτικό ή ως πυροσβέστη ή ως ο,τιδήποτε και να εγκαταλείψεις την θέση σου σε μια εταιρεία ή την μικρή ατομική/οικογενειακή σου επιχείρηση επίσης επηρεάζει αρνητικά την αποδοτικότητα του ατόμου και συνακόλουθα τον όλο δυναμισμό του έθνους τραβώντας το προς τα πίσω.

Συμπερασματικώς, το σημαντικό διαπραγματευτικό όπλο της Κυβέρνησης, μετά την επώδυνη επίτευξη του δημοσιονομικού στόχου μηδενισμού του ελλείμματος και δημιουργίας πρωτογενούς πλεονάσματος, έγκειται, κατά βάση, στο εξής: Η Ελλάδα, θέτοντας σε κίνδυνο ως και την κοινωνική της συνοχή, έπραξε στο ακέραιο το καθήκον της. Με τη σειρά τους, τόσο οι δανειστές μας όσο και οι «ταγοί» της Ευρωζώνης –όρα Γερμανία, η οποία τώρα πια βαρύνεται, αποδεδειγμένα, και με το παρελθόν ενός κράτους που χρησιμοποίησε απροκαλύπτως τη διαφθορά προκειμένου να εξυπηρετήσει, αδιστάκτως, τους οικονομικούς του στόχους- οφείλουν να συνειδητοποιήσουν, τουλάχιστον, τούτο: Ότι αφενός η, χωρίς περίσκεψη και φραγμό, «αγιοποίηση» κάθε είδους δημοσιονομικής πειθαρχίας, και μάλιστα υπό τους όρους μιας «εωσφορικής» γερμανικής αλαζονείας, οδηγεί στην περιθωριοποίηση των οικονομικώς ασθενέστερων χωρών της Ευρωζώνης.

Σημαντικό όπλο της Κυβέρνησης
πάλι ζητιάνοι δηλαδή
Επώδυνη: δεν λες για ποιούς και πώς έγινε όμως αυτό
Έθεσε σε κίνδυνο ποιός φταίει άραγε γι αυτό;

Έπραξε το καθήκον της; Το έπραξε όντως; Για άλλους το έκανε; Καθήκον, αγαπημένη λέξη κενή νοήματος όμως πολλές φορές
Η κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα έπραξαν το καθήκον τους; Μήπως η εξουσία τελικά διαφθείρει; και η απόλυτη εξουσία στην Ελλάδα του δικομματισμού και της ψευδούς δημοκρατίας της μη διακρίσεως των εξουσίων διαφθείρει απόλυτα;

Η Γερμανία που και αυτή έχει ενδεχομένως το μερίδιό ευθύνης της βλέπουμε όμως να φέρνει τους κατηγορουμένους πολύ πιο γρήγορα ενώπιον της δικαιοσύνης από την αντίστοιχη ελληνική, η οποία υποτίθεται εξυπηρετεί τα συμφέροντα ενός λαού που επλήγη πολύ πιο άμεσα και πλήρωσε πολύ πιο ακριβά τα φαινόμενα εξωφρενικής διαφθοράς που βγαίνουν στο φως και όλοι ξέραμε.

Οδηγεί στην περιθωριοποίηση: ωραία, αλλά κι εμείς είμαστε ευτυχισμένοι με το να στηριζόμαστε στα δανεικά των άλλων; θα ζούμε μέσα σε μια πλαστή ευημερία και θα πλουτίζουμε τους άλλους ενώ εμείς δεν θα μπορούμε ποτέ να ανταγωνιστούμε τους άλλους ως ισότιμοι παίκτες αναδεικνύοντας όσο γίνεται περισσότερο όλα τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα;
Χοντρικά δηλ. θα μείνουμε απλά καταναλωτές αγοράζοντας προιόντα/υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας τη στιγμή που εμείς θα είμαστε ευχαριστημένοι απλά και μόνον επειδή θα μας αφήνουν κάποια χρήματα ως κλασικός τουριστικός προορισμός και μάλιστα και αυτό με τα χίλια ζόρια (βλ απεργίες λιμανιών κλπ, συντεχνίες, αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα γειτονικών χωρών κλπ)

Και από την άλλη είναι δικό της θέμα αυτές οι εταιρείες.
Βρίσκαν και τα έκαναν σε μια χώρα-μπανανία (ντροπή, αλλά δυστυχώς δεν επέχει καθόλου από την πραγματικότητα, τα ευρωπαικά κονδύλια μάς έθρεψαν την ήδη αυξημένη προδιάθεση για διαφθορά στην χώρα, όπως η αντίστοιχη ξένη βοήθεια στις χώρες του 3ου Κόσμου, χωρίς υπερβολή).

Η εξουσία για να πάρεις τα κονδύλια: Τον ψηφίζεις για να πάρεις λίγο κι εσύ. Βαριέσαι να πας για παραπάνω, αλλά δεν μπορείς να επιβιώσεις και χωρίς να συμμετέχεις καθόλου δίνοντας έτσι νομιμοποίηση στο όλο αναίσχυντο σύστημα πατρωνείας της δημοκρατίας.

Μήπως θα έπρεπε επιτέλους το πολιτικό σύστημα να αναρωτηθεί γιατί τόσα πολλά φαινόμενα διαφθοράς στις τάξεις του και αν αυτό είναι τυχαίο; (Ένα δωράκι είπαμε να κάνει όχι και 500 εκατομ) Η λογική τού ένα δωράκι μάς έφερε εδώ.


Η Δημοκρατία

Ότι εκτός από τον δικομματισμό και το ΚΚΕ που χρησιμεύει σαν το (αποκρουστικό ούτως ή άλλως) δεκανίκι αυτού του συστήματος ουσιαστικά το μεταπολιτευτικό καθεστώς χτίστηκε πάνω στο 'ο νικητής τα παίρνει όλα', όποιος μπορεί, συγκεντρώνει την εξουσία.
Η αποκατάσταση της Δημοκρατίας, res publica, μιας ρεπουμπλικανικού τύπου πολιτείας μήπως θα πρέπει να γίνει κάποια στιγμή στη χώρα; Και δεν έγινε ακριβώς το 1974;

Δικαιοσύνη; Ανεξάρτητη;
Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Γλάστρα. Όργανο του συστήματος και του συσχετισμού δυνάμεων (Ας μην ανοίξουμε το θέμα του πώς ο μέγας Εθνάρχης άλλαξε το Πολίτευμα --επεκύρωσε ουσιαστικά την αλλαγή της Επταετίας, αλλά το θέμα είναι τώρα τί γίνεται και είναι σοβαρό)
Βουλή; Ανεξάρτητη; Βουλευτές χειροκροτητές. Έρμαια συμφερόντων και σκανδάλων. Κοινοβουλευτικός έλεγχος; Κυβέρνηση υπουργικό συμβούλιο, βουλευτές, κόμμα, όλα σιγοβράζουν μαζί και ό,τι προκύψει..

Όλα αυτά ήταν και είναι τόσο μπλεγμένα, τυχαίο άραγε;;
Δεν δουλεύει, ή μάλλον δουλεύει και δούλεψε πολύ καλά αυτό το σύστημα για όλους αυτούς που το έφτιαξαν και για αυτούς για τους οποίους φτιάχτηκε, για όλους όσους μπορούν να καρπωθούν τα οφέλη του. Και δυστυχώς δεν ήσαν και λίγοι. Δυστυχώς για όλους τους υπόλοιπους. Δυστυχώς και για τα χρήματα των τίμιων και δημιουργικών εργαζόμενων ανθρώπων που 'φαγώθηκαν' και (ίσως και πιο σημαντικό) δυστυχώς για την νοοτροπία γενικού εκμαυλισμού που διαχύθηκε στους Έλληνες, αυτόν τον άλλοτε περήφανο λαό.

Τί μπορεί να μας λέει τώρα λοιπόν ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου που έχει πρύτανη έναν κακό θεατρίνο, ένας αποτυχημένος υπουργός της Μ/πολίτευσης για αγιοποίηση για αγίους και (για) διαβόλους;!

Τα πομπώδη εκφραστικά σχήματα δεν σώζουν πλέον κανέναν. Πέρασαν τα παχιά λόγια. Πέρασαν και κατέστρεψαν.


Το Κοινωνικό Κράτος
Εν τέλει δε στη διάλυσή της, μεσ’ από τη «δαιμονοποίηση» των οικονομικών συμφερόντων μιας Ένωσης, η οποία δημιουργήθηκε, υποτίθεται, για να τα συγκεράσει. Καθώς και ότι, αφετέρου και κατ’ ακολουθία, αυτή η ιδιότυπη δημοσιονομική πειθαρχία δυναμιτίζει τα θεμέλια ενός βασικού πυλώνα του γενικότερου δυτικού –και του ειδικότερου ευρωπαϊκού- πολιτισμού:  Του κοινωνικού κράτους δικαίου, λόγω γιγάντωσης της ανεργίας και προϊούσας υποβάθμισης των εργαζομένων αλλά και αποσύνθεσης των εργασιακών σχέσεων.

Και μας κλείνει το άρθρο με ένα εγκώμιο (ύμνο) θρησκευτικής φύσεως στο κράτος-πατερούλη (το κράτος δικαίου το κοινωνικό κράτος ντε!) κράτος δικαίου-κοινωνικού κράτος. Σκόπιμη η σύγχυση από τους θεωρητικούς του δεύτερου, του κράτισμου.

Ευρωπαικού

Αποκρύπτει φυσικά ο συγγραφέας τα λάθη και τις αδυναμίες και τις αμαρτίες ότι αυτό το λεγόμενο κοινωνικό κράτος μάλλον δεν είναι καθόλου 'κοινωνικό',
καθώς αποδυναμώνει όχι μόνο την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας
αλλά στο τέλος και αυτήν την ίδια την κοινωνία που υποτίθεται έρχεται για να βοηθήσει και να αποτελέσει τον συνεκτικό της δεσμό αποδυναμώνοντας έτσι όλους τους άλλους, κάνοντάς την εξαρτημένη (μετά, χωρίς αυτό πλέον, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της).


Πάλι καλά που στην Ελλάδα ακόμα, σε έναν βαθμό με τα προβλήματά τους (άλλης φύσεως), υπάρχουν και λειτουργούν ακόμα οι δεσμοί της οικογένειας, της συγγένειας, της αλληλοβοήθειας μέσα από διάφορα σωματεία ή την επίσημη Εκκλησία και που μαζί με την ευλογημένη παραοικονομία βοήθησαν ώστε να μην έχουμε επί 10 την σημερινή οικονομική τραγωδία και σε ανθρωπιστικό επίπεδο ακόμα χειρότερη...

Γιγάντωση της ανεργίας: το πρόσχημα του Κρατισμού
Νοιάζεται πρώτα για τους εργαζόμενους, για τον άνθρωπο

Υποβάθμιση εργασιακών σχέσεων: Το κράτος --οι πολιτικοί φυσικά δεν θέλουν να χάσουν τον ρόλο του διαμεσολαβητή και το μερίδιό τους έτσι σε ό,τι παράγει η αγορά
--θέλουν να τους έχουν ανάγκη και να τα έχουν έτσι υπό τον έλεγχό τους-- όσο το δυνατόν μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Απλοικό; Καχύποπτο; Καμμιά φορά η αλήθεια κρύβεται στο προφανές.
Παρασιτική σχέση δεν λέγεται μάλλον αυτό;    



Αλλά τί άλλο να περιμένεις από ένα κλασικό παράδειγμα δεξιού της Μ/πολίτευσης;
Η ελληνική Δεξιά παρέδωσε τα όπλα, προ πολλού, και παραδόθηκε --ας είμαστε ειλικρινείς-- σε επικίνδυνα μεγάλο βαθμό στην αποιδεολογικοποίηση, τον αμοραλισμό και την κακή απομίμηση, των πολιτικών πρακτικών, και των στελεχών, αριστερά του Κέντρου.
Αυτό έκανε κακό και στην ίδια 
(ποιοτικά κυρίως και δευτερευόντως εκλογικά,
αφού πάντα υπήρχε ο κόσμος που την έβλεπε σαν εναλλακτικό ΠΑΣΟΚ που θα τον εξασφαλίσει στο Δημόσιο, γιατί το διαφήμιζαν και τελικά το έκαναν την μόνη σωτηρία).

και το κυριότερο στην χώρα.

Ας ξαναβρει τα όπλα της. Από την αρχή. Σχεδόν.                                              

Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr/post/311349/paylopoylos-h-dhmosionomikh-peitharxia-ws-neofileleytherh-fantasiwsh#ixzz2qDd3PSv3

Μεσαίωνας ή απλά έχουμε χάσει το νόημα; Περί παστίτσιου

Το θεωρώ προσβολή ναι
Όπως επίσης θεωρώ πως ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ή να μην πιστεύει και να εκφράζεται ή ό,τι άλλο.

Όμως και σε αυτήν, όπως και σε πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις σπεύδουμε να διαλέξουμε στρατόπεδο υπέρ ή κατά, χάνοντας έτσι άλλα, εξίσου ή και περισσότερο σημαντικά, διδάγματα από την ιστορία.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα που θα έπρεπε να δούμε θα έλεγα είναι άλλα:

1. Πώς γίναμε τόσο κακόγουστοι και χοντροκομμένοι για να μας αρέσουν τέτοιες 'πλάκες'; Σε έναν λαό που έχουν απήχηση άνθρωποι όπως ο Λαζόπουλος και το 'Τσαντίρι' του, και γενικά τα είδη σάτιρας που διακρίνονται όχι απλά για την δηκτικότητα αλλά για μιαν άκομψη δηκτικότητα ο κατήφορος δεν μπορεί να έχει τέρμα. Η διάκριση στον τρόπο κριτικής και οι τρόποι ευγενείας θεωρήθηκαν περιττές υποκρισίες και απορρίφθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτό φαίνεται ακόμα και από το δημόσιο σχολείο, αφού η παιδεία μας δεν μπορείς να πεις πως καλλιεργεί αισθητικά τους νέους ή ότι τους μαθαίνει να εκφράζουν την διαφωνία τους με επιχειρήματα και να σέβονται τον άλλον ή να κρατούν γενικά το μέτρο και να ζυγίζουν τις καταστάσεις.


2. Πως δυστυχώς πρέπει να 'ρθούνε κάποιοι κακοπροαίρετοι άνθρωποι για να μας θυμίσουν πως κάνουμε τον Χριστιανισμό πολλές φορές από Γραφικό απλά γραφικό.. Η συγκεκριμένη net persona είχε κάνει το εξής: έφτιαξε μια ιστορία θαύματος (με έναν τοξικομανή νέο από τις Σέρρες που δήθεν τον είχε βοηθήσει ο γέροντας Παίσιος) και την διοχέτευσε σε χριστιανικές ιστοσελίδες, οι οποίες 'τσίμπησαν', και το 'θαύμα' διαδόθηκε κατευθείαν, με τους πιστούς να εκφράζουν τον θαυμασμό τους για το περιστατικό! Μετά έβαλε τα τρόπαια του πειράματός του στην προσωπική του σελίδα κοροιδεύοντας τους εύπιστους χριστιανούς. Οι πεποιθήσεις του για τους χριστιανούς είχαν επιβεβαιωθεί.

Ενδιαφέρον το πείραμα, το οποίο μπορεί να βγάλει πολύ χρήσιμα συμπεράσματα και στους θρησκευόμενους: η μειωμένη πλέον θρησκευτική παιδεία και η απομάκρυνση του λαού από την Εκκλησία έχει δημιουργήσει μια νέα τάξη πιστών, που χωρίς θρησκευτική αγωγή ενθουσιάζονται από διηγήσεις που κυκλοφορούν και αναζητούν εναγωνίως παντού το θαύμα. Φυσικά καμμία Εκκλησία, εκτός πολύ ολίγων εξαιρέσων, δεν θα βρεθεί να τους διδάξει πως το θαύμα δεν είναι αποδεικτικό στοιχείο της πίστεως, δεν γίνεται για να πιστέψουμε, και δεν γίνεται για τους απίστους αλλά για τους πιστούς ή ότι δεν στηριζόμαστε στα θαύματα για την πίστη μας, αλλά στην Αγία Γραφή. Ούτε πως ο Χριστός θέλει τους οπαδούς του ηθικά ακέραιους σαν τα περιστέρια, αλλά και φρόνιμους (συνετούς) σαν τα φίδια (Μθ 10:16) και όχι εύπιστους. Έτσι δημιουργείται μια τάξη νεοφωτίστων πιστών, οι οποίοι καθοδηγούμενοι από τον ενθουσιασμό και τις δικές τους προσωπικές ανάγκες, μη έχοντας ένα προσωπικό θρησκευτικό minimum εμπειρίας ούτε μια ποιμαίνουσα Εκκλησία να βοηθήσει, αρχίζουν και πιστεύουν στο ο,τιδήποτε. Αυτή η τάξη ανθρώπων, όπως μας λέει η Αγία Γραφή, είναι τα εύκολα θύματα των κάθε είδους αγυρτών και θα είναι και τέλος αυτοί που θα πιστέψουν πιο εύκολα στον Αντίχριστο, ο οποίος θα κάνει εντυπωσιακά θαύματα. Η ευθύνη της Εκκλησίας, του κλήρου, της θεολογίας

αλλά και του κάθε πιστού είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ, καθώς θα πρέπει να βγουν από την μακαριότητά τους περί ευσεβούς λαού κλπ και να βοηθήσουν την κατάσταση ώστε και οι άνθρωποι να γνωρίζουν και να σώζονται και το Όνομα του Θεού και της Εκκλησίας να μη γίνεται εύκολα παιχνίδι για τον κάθε τυχαίο. 

Fast Love

Η επένδυση στην αγάπη μετράει

Σπαταλάμε τόσο χρόνο στην εποχή μας για να ψάχνουμε συνεχώς για νέους ερωτικούς συντρόφους,

δεν μας μένει μετά ούτε χρόνος ούτε διάθεση να τον αξιοποιήσουμε για να φτιάξουμε τις σχέσεις μας και να τις εξελίξουμε

ούτε να χαρούμε τις βαθύτερες απολαβές
που προσφέρει η βαθύτερη γνωριμία και αγάπη με τον άλλον,

αλλά αρκούμαστε απλά στο ξύπνημα της 1ης φοράς κάθε φορά,
σαν τους τοξικομανείς που ψάχνουν το high,

τότε η αγάπη είναι εθιστική και γίνεται και τοξική δυστυχώς
προσφέροντάς μας περισσότερο την δυστυχία παρά την ευτυχία
ή στην καλύτερη αφήνοντάς μας ανικανοποίητους.
Δεν ξέρουμε καν πώς να περιμένουμε το άλλο.

Καμμιά φορά όμως αξίζει να επενδύσεις
θυσιάζοντας κάτι από την πρόσκαιρη 'κατανάλωση'-απόλαυση
ώστε να έχεις την ανταμοιβή μεγαλύτερη.
Αλλά αυτό θέλει υπομονή, προυποθέτει άρα να καλλιεργηθούμε σαν άνθρωποι.

Πώς όμως να γίνει αυτό; σε μια κοινωνία που τα παιδιά μαθαίνουν ότι θα έχουν ό,τι ζητήσουν
και οι μεγάλοι σαν παιδιά ζητούν από το κράτος-μπαμπά
και τους πολιτικούς-προστάτες συνεχώς νέα δωράκια εδώ και τώρα
και ικανοποίηση ακόμα και των πιο χαζών απαιτήσεων;

Και όταν μπορούμε να πληρώσουμε μεθαύριο και απλά να 'χαρούμε' το τώρα...

Την διακονίαν σου πληροφόρησον

Μπορεί να γίνουν πολλές παρερμηνείες στην Βίβλο. Αυτό γνωστό. Μπορούν να γίνουν σε δύσκολα χωρία και σε εύκολα αν δεν ξέρεις. Από ελλιπή γνώση ή και από δόλο. Ένα παράδειγμα είναι και το σημερινό την διακονίαν σου πληροφόρησον που απευθύνει ο απ. Παύλος στον Τιμόθεο. Τί σημαίνει όμως πληροφορώ στην αρχαία ελληνική γλώσσα; Όπως μάς πληροφορούν οι Αριθμοί Strong, το ρήμα ως 1η του σημασία έχει αυτήν τού φέρω κάτι εις πληρότητα (φέρω εις πέρας, ολοκληρώνω, τελειοποιώ), η οποία εφαρμόζεται και στο συγκεκριμένο εδάφιο της Β' Τιμ 4:5 και μόνο ως 3η αυτό που εννοούμε και σήμερα: πληροφορώ (κάποιον).

Και όμως, αυτό το χρησιμοποιούν ως επιχείρημα διάφοροι δεσποτάδες (επίσκοπος και όχι δεσπότης είναι η σωστή αγιογραφική ονομασία, η αλλαγή αυτή δείχνει κάτι, καιρός να επανέλθουμε στα σωστά. Φυσικά κατά τον τύπο για να γίνει κάποιος επίσκοπος απαιτείται να έχει πτυχίο Θεολογίας --σωθήκαμε δηλαδή τώρα!) για να προβάλλουν το ό,τι κάνουν και ουσιαστικά τον εαυτό τους. Βλέπεις έτσι σε περιοδικά που εκδίδουν --υποτίθεται για την πνευματική οικοδομή των πιστών και με χρήματα των πιστών-- να μην περιέχουν τί άλλο παρά φωτογραφίες τους σε διάφορες φάσεις της ποιμαντικής τους δράσης με διάφορες φανταχτερές --διαφορετικές συνήθως-- στολές και μέλη της συνοδείας τους. Φτάνει μάλιστα σε υπερθετικό βαθμό, όπως είχαμε δει παλιότερα σε τέτοιο περιοδικό μικρής μακεδονικής μητροπόλεως όπου από τις 49 πολυτελείς σελίδες του το περιοδικό εκοσμείτο με 72 φωτογραφίες του οικείου δεσπότη. Ο Θεός βοηθός...




5 Ιαν 2014 --Κυριακή προ των Φώτων

Τσάι και αντιοξειδωτικές ιδιότητες

Το τσάι έχει μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις φλαβονοειδών απ' όλα τα φυτά, σε ένα 15% του φύλλου μετρώντας το βάρος χωρίς το νερό και αποτελεί επίσης την κύρια πηγή φλαβονοειδών στην βρετανική δίαιτα, δίνοντας περίπου 80% των φλαβονοειδών που παρέχονται μέσω της διατροφής σε όλον τον πληθυσμό.


Τα φλαβονοειδή

Οι τύποι και οι ποσότητες των φλαβονοειδών που υπάρχουν στο τσάι διαφέρουν ανάλογα με την ποικιλία, το περιβάλλον, την επεξεργασία, την τυποποίηση, το μοριακό μέγεθος των φύλλων του κάθε τσαγιού και την παρασκευή του. Συνήθως, το 93% των συνολικών τεικών φαινολικών συστατικών είναι φλαβονοειδή. Το πράσινο τσάι έχει περισσότερα απλά φλαβονοειδή, που ονομάζονται κατεχίνες, ενώ η οξείδωση που υφίστανται τα φύλλα τσαγιού για να γίνουν μαύρα μετατρέπει αυτά τα απλά φλαβονοειδή σε πιο περίπλοκες διαφοροποιήσεις.

Τα φλαβονοειδή του τσαγιού είναι υδατοδιαλυτά και έρευνα έχει δείξει πως μια κούπα αγγλικού τσαγιού που έχει αφεθεί για 40-60 δευτερόλεπτα στο φλυτζάνι, παρέχει κατά μέσον όρο περίπου 140mg φλαβονοειδών ενώ άλλη έρευνα που διενεργήθηκε από την Τεχνική Επιτροπή Εμπορίας Τσαγιού του ΗΒ (UK Tea Trade Technical Commission) εφαρμόζοντας τις συνηθισμένες συνθήκες παρασκευής του αφεψήματος και περιλαμβάνοντας όλα τα είδη τσαγιών και μεγέθη συσκευασιών που κυκλοφορούν στην αγορά, δίνει ένα νούμερο 125mg ή 235ml  σε κάθε φλυτζάνι. Όσο περισσότερο αφήνουμε το τσάι στο φλυτζάνι, τόσο τα φλαβονοειδή αυξάνονται.


Οφέλη στην υγεία μας από τα φλαβονοειδή του τσαγιού

Για πάρα πολλά χρόνια ήταν γνωστό από εργαστηριακές μελέτες ότι οι φυτικές πολυφαινόλες έχουν αντιοξειδωτικές ιδιότητες, στην πραγματικότητα τα συχνότερα απαντώμενα φλαβονοειδή είναι πολλές φορές πιο δυνατά από τις βιταμίνες C και Ε. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον στην αντιοξειδωτική δράση των φαινολικών συστατικών έδωσε ώθηση για περισσότερη έρευνα σχετικά με τα δυνητικά οφέλη που θα μπορούσαν να παρέχουν αυτά στην υγεία όπως πχ

• Καρδιακές Παθήσεις και Έμφραγμα
• Αρκετές αναφορές εργαστηριακών ερευνών (in vitro) που δείχνουν πως τα φλαβονοειδή του τσαγιού αναστέλλουν την οξείδωση της LDL (καλής) χοληστερόλης.
• Μείωση στα λιπίδια του αίματος, όπως φαίνεται από έρευνες πάνω σε ζώα.
• Συγκεκριμένα φλαβονοειδή του τσαγιού παρουσιάζουν αντιφλεγμονώδη δράση στα ζώα.
• Η αθηροσκλήρωση είναι μια ασθένεια με έντονα φλεγμονώδες στοιχείο.
• Βελτίωση στην λειτουργία των αγγείων, ειδικά του αγγειακού ενδοθηλίου, έχει σημειωθεί σε ασθενείς με στεφανιαία νόσο.
• Αρκετές in vitro έρευνες και μία δοκιμή σε ανθρώπους έχει δείξει πως η υπερβολική συγκέντρωση αιμοπεταλίων (θρόμβωση) μπορεί να ανακοπεί από διάφορα είδη φλαβονοειδών.

Απορρόφηση των φλαβονοειδών του τσαγιού

Μέχρι πρόσφατα η πλειονότητα των ερευνών που αποδεικνύουν την αντιοξειδωτική δράση των φλαβονοειδών χρησιμοποιούσε είτε πειραματόζωα είτε κυτταρικές έρευνες στο εργαστήριο. Αυξανόμενα στοιχεία που προκύπτουν δείχνουν πως το σώμα απορροφά όντως κάποια

από αυτά τα αντιοξειδωτικά, πχ όταν το εκχύλισμα του πράσινου τσαγιού (αυτό που πίνουμε) καταναλωθεί από υγιείς εθελοντές, τότε διάφορες κατεχίνες μπορούν να ανιχνευθούν στο πλάσμα του αίματος σε συγκέντρωση ανάλογη με τη δόση, η οποία θα ποικίλλει ανάμεσα στο 0,2-2,0% της ποσότητας που προσελήφθη, με την μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση να παρατηρείται μεταξύ 1,4 έως 2,4 ώρες μετά την κατανάλωση. Κάποιες έρευνες έχουν δείξει πως η αντιοξειδωτική δράση του πλάσματος φτάνει στο μέγιστο 30-60 λεπτά μετά την κατανάλωση του τσαγιού και επιστρέφει στο μηδέν σε 1,5 ώρα.


(από tea.co.uk)